Reineringen
Duivenstraat 22
Tijdschrift van de Koninklijke Kring voor Heemkunde Kontich Verschijnt driemaandelijks • Jaargang 10, nummer 3 (juli - september 2019)
G
Voorwoord
eloof het, of niet, maar dit is al de 38e Reineringen die je nu in handen hebt. Deze aflevering biedt opnieuw voor elk wat wils. Je kan het tweede deel lezen van de bijdrage geschreven door gastauteur Herman Van Eyndhoven. Met kennis van zaken beschrijft hij de omstandigheden van het geallieerde bombardement op de firma Lecluyse op de Reep. Een gehavende bommenwerper die zijn vracht kwijt wou alvorens hij naar Engeland terugkeerde. Was het toeval dat een fabriek werd getroffen waar de mogelijkheid bestond dat er onderdelen voor de Duitse oorlogsindustrie werden geproduceerd? Een fabriek waar machines voor de voedingsindustrie werden gemaakt bezat uiteraard de uitrusting om de productie bij te sturen. De uitwerking van de drukgolf bij de explosie van de gedropte bommen wordt nauwgezet onderzocht. Ook wordt aandacht gegeven aan de schade. Dan komt een leuker onderwerp aan bod: het venten van bomma of carabouilla, snoepgoed dat smaakt(e) naar zoethout en anijs, vaak door zwarten tijdens de jaarmarkten en kermissen. Een artikel van de handen van Paul Wyckmans en Pol van Camp, met een naschrift van Paul Catteeuw, onze voorzitter met West-Vlaamse roots. Ook in zijn provincie was dit fenomeen bekend. En zo komen we terecht bij zijn artikel over één van de vormen van orale overlevering, namelijk sagen en hun hedendaagse aanvullingen: urban legends, stadssagen of broodjeaapverhalen. Als je meer wil vernemen over alvermannen (zegt Alfsberg je iets?) of hussen (Hussenvelden) lees dan het artikel: Sagen in Kontich en Waarloos. Hoe het Joannes Hieronymus De Coster, pastoordeken te Kontich vergaat na de Eerste Wereldoorlog tot aan zijn benoeming einde 1924 kom je in het tweede deel te weten. Het is gewijd aan zijn wedervaren in onze parochie Sint-Martinus met onder andere de oprichting van het Heilig Hartbeeld in open lucht, voor de SintSint-Martinuskerk met definitief marmeren H. Hartbeeld, Martinuskerk. In 1919 was er zowat schaarste aan alles. ca. 1923 Een quizvraag: uit welk materiaal bestond het Heilig Hartbeeld toen het officieel werd onthuld? Paul Wyckmans kent alleszins het antwoord. Tijdens dit dekenaat werd het kerkhof achter de kerk opgeruimd. Einde 1924 wordt hij dan door de aartsbisschop tot kanunnik benoemd, verbonden aan het kapittel van de metropolitane kerk van Sint-Rombouts te Mechelen. En als toemaatje wordt de tekst afgedrukt van een brief geschreven door César V. C., de zoon van een leidinggevende van de kazerne van Kontich in de periode na de Eerste Wereldoorlog. Die brief was destijds (1992) geadresseerd aan de toenmalige voorzitter, prof. dr. Robert Van Passen. Benevens de veronderstelde afkomst van een vrijgevochten luitenant schetst dit artikel de sfeer in de kazerne - ooit aangeduid als “de vuilnisbelt van landsverdediging”. Soldaten die de oorlog hadden meegemaakt en het liefst maar soldaat bleven. Zo, weer een Reineringen die je wat wijzer maakt. Het tijdschrift had wat dikker kunnen zijn, maar aangezien mederedacteur voor enkele maanden buiten strijd is, moeten we even op zijn bijdragen wachten.