Micheasz ROZDZIAŁ 1 1 Słowo Pana, które doszło Micheasza Morastytę za dni Jotama, Achaza i Ezechiasza, królów judzkich, które widział o Samarii i Jerozolimie. 2 Słuchajcie, wszystkie narody! Nadstawcie ucha, ziemio i wszystko, co ją napełnia! Niech Pan Bóg będzie świadkiem przeciwko wam, Pan ze swojej świętej świątyni. 3 Bo oto Pan wychodzi ze swego miejsca i zstępuje, i stąpa po wyżynach ziemi. 4 A góry rozpłyną się pod nim, a doliny się rozpadną, jak wosk przed ogniem, jak woda wylewana na stromy teren. 5 Bo to wszystko jest przestępstwem Jakuba i grzechami domu Izraela. Na czym polega przestępstwo Jakuba? Czyż nie na Samarii? A czym są wyżyny Judy? Czyż nie na Jerozolimie? 6 Dlatego uczynię Samarię kopcem pola i sadzonkami winnicy; i wyrzucę jej kamienie w dolinę, i odsłonię jej fundamenty. 7 A wszystkie jego posągi zostaną rozbite na kawałki, a wszystkie jego dobra zostaną spalone ogniem, a wszystkie jego bożki spustoszę; bo ona zebrała je z zapłaty nierządnicy i powrócą do zapłaty nierządnicy. 8 Dlatego będę zawodził i wył, będę chodził nagi i bosy, będę wydawał lament jak smoki i lament jak sowy. 9 Bo nieuleczalna jest jej rana, gdyż doszła aż do Judy; doszła aż do bramy ludu mojego, do Jerozolimy. 10 Nie rozgłaszajcie tego w Gat, nie płaczcie wcale; w domu Afra tarzajcie się w prochu. 11 Odejdź, mieszkanko Saphiru, obnażona twoja hańba. Mieszkanka Saananu nie wyszła z Betel, by uczcić żałobę. Otrzyma od ciebie zaszczyt. 12 Mieszkańcy Marot oczekiwali dobra, lecz zło przyszło od Pana do bramy Jerozolimy. 13 Mieszkanko Lakisz, przywiąż wóz do bydlęcia, bo ono jest początkiem grzechu córki Syjonu, bo w tobie znaleziono występki Izraela. 14 Dlatego dasz dary Moreszetgat; domy Achzibu będą kłamstwem dla królów izraelskich. 15 A jednak sprowadzę ci dziedzica, mieszkańcu Mareszy: on przyjdzie do Adullamu, chwała Izraela. 16 Ogol się i ogol się na łyso, bo twoje delikatne dzieci są ci wdzięczne; rozszerz łysinę twoją jak u orła, bo poszły w niewolę od ciebie. ROZDZIAŁ 2 1 Biada tym, którzy knują nieprawość i czynią zło na swoich łożach! Gdy poranek staje się jasny, oni to czynią, bo jest to w mocy ich ręki. 2 Pożądają pól i biorą je gwałtem; i domów, i zabierają je; i uciskają człowieka i jego dom, człowieka i jego dziedzictwo. 3 Dlatego tak mówi Pan: Oto Ja obmyślam zło przeciwko temu rodowi, od którego nie oderwiecie waszych karków i nie będziecie chodzić wyniośle, bo czas ten jest zły. 4 W owym dniu ktoś podniesie przeciwko wam przypowieść i zawoła żałosną skargą, i powie: Jesteśmy
zupełnie ograbieni, odmienił los mojego ludu, jakże go ode mnie odebrał! Odwrócił się i podzielił nasze pola. 5 Dlatego nie będzie nikogo, kto by rzucił los w zgromadzeniu Pana. 6 Nie prorokujcie! Mówią tym, którzy prorokują. Niech im nie prorokują, aby się nie wstydzili. 7 Ty, który nazywasz się domem Jakuba, czyż duch Pana jest skrępowany? Czyż to są jego dzieła? Czyż moje słowa nie są dobre dla tego, który postępuje uczciwie? 8 Ostatnio mój lud powstał jako wróg; zdzieracie szatę i płaszcz z tych, którzy przechodzą bezpiecznie jak ludzie stroniący od wojny. 9 Kobiety ludu mojego wygnaliście z ich miłych domów, synom ich odebraliście moją chwałę na zawsze. 10 Wstańcie i idźcie, bo to nie jest odpoczynek wasz. Ponieważ jest on zbezczeszczony, zniszczy was, i to wielką zagładą. 11 Jeśli człowiek postępujący w duchu i kłamstwie skłamie, mówiąc: Będę ci prorokował o winie i napoju mocnym, będzie prorokiem tego ludu. 12 Zaiste, zbiorę cię całego, Jakubie, zaiste zgromadzę resztę Izraela, zbiorę ich jak owce w Bocrze, jak trzodę w środku ich zagrody; będą czynić wielki hałas z powodu mnóstwa ludzi. 13 Nadciąga przed nimi niszczyciel, rozbijają mury i przechodzą przez bramę, i wychodzą przez nią. A ich Król przejdzie przed nimi, a Pan na ich czele. ROZDZIAŁ 3 1 I rzekłem: Słuchajcie, proszę, przywódcy Jakuba i książęta domu Izraela! Czyż nie do was należy znajomość prawa? 2 Którzy nienawidzą dobra, a miłują zło, którzy zdzierają skórę z ich ciał i zrywają ciało z ich kości, 3 Którzy zjadają ciało ludu mojego, zdzierają skórę z nich, łamią ich kości i siekają je, jak gdyby były w garnku, i jak mięso w kotle. 4 Wtedy będą wołać do Pana, ale On ich nie wysłucha; w owym czasie zakryje przed nimi swoje oblicze, ponieważ źle postępowali w swoich uczynkach. 5 Tak mówi Pan o prorokach, którzy zwodzą mój lud, którzy gryzą zębami i wołają: Pokój, a kto im nic nie włoży w usta, temu szykują wojnę. 6 Dlatego noc będzie dla was, tak że nie będziecie mieli widzenia, i ciemność będzie dla was, tak że nie będziecie wróżyć; słońce zajdzie nad prorokami, a dzień stanie się dla nich ciemnością. 7 Wtedy jasnowidze się zawstydzą, a wróżbici się zmieszają; wszyscy oni zakryją swoje usta, bo nie ma odpowiedzi Bożej. 8 Ja zaś jestem pełen mocy Ducha Pańskiego, sprawiedliwości i potęgi, aby ogłosić Jakubowi jego przestępstwo i Izraelowi jego grzech. 9 Słuchajcie tego, proszę was, przywódcy domu Jakuba i książęta domu Izraela, którzy brzydzicie się prawem i wypaczacie wszelką sprawiedliwość. 10 Syjon budują krwią, a Jerozolimę nieprawością. 11 Jego przywódcy sądzą za zapłatę, jego kapłani nauczają za zapłatę, a jego prorocy wróżą za pieniądze. A jednak polegają na Panu i mówią: Czyż nie ma Pana pośród nas? Żadne zło nie może nas spotkać.