Το Τρίτο Βιβλίο του Ποιμένα του Ερμά, το οποίο ονομάζεται Οι Παρομοιώσεις Του ΟΜΟΙΟΤΗΤΑ 1 1 Και μου είπε: Ξέρετε ότι εσείς που είστε δούλοι του Κυρίου, ζείτε εδώ σαν σε προσκύνημα· επειδή, η πόλη σας είναι μακριά από αυτή την πόλη. 2 Αν λοιπόν γνωρίζετε την πόλη σας στην οποία πρόκειται να κατοικήσετε, γιατί αγοράζετε εδώ κτήματα και εφοδιάζεστε με λιχουδιές, με μεγαλοπρεπή κτίρια και με περιττά σπίτια; Διότι αυτός που εφοδιάζεται με αυτά τα πράγματα σε αυτή την πόλη, δεν σκέφτεται να επιστρέψει στην πόλη του. 3 Ω, ανόητε, και διστακτικέ, και άθλιε άνθρωπε, που δεν καταλαβαίνεις ότι όλα αυτά ανήκουν σε άλλους ανθρώπους και βρίσκονται υπό την εξουσία κάποιου άλλου. Διότι ο Κύριος αυτής της πόλης σου λέει: Ή υπάκουσε στους νόμους μου ή φύγε από την πόλη μου. 4 Τι θα κάνεις, λοιπόν, εσύ που υπόκεισαι σε νόμο στην πόλη σου; Μπορείς για την περιουσία σου ή για οτιδήποτε από αυτά που έχεις προβλέψει, να αρνηθείς τον νόμο σου; Αλλά αν τον αρνηθείς και αργότερα επιστρέψεις στην πόλη σου, δεν θα γίνεις δεκτός, αλλά θα αποβληθείς από εκεί. 5 Πρόσεχε, λοιπόν, σαν άνθρωπος σε ξένη χώρα, να μην αποκτάς για τον εαυτό σου περισσότερα από όσα είναι απαραίτητα και επαρκή για σένα; Και να είσαι έτοιμος, ώστε όταν ο Θεός ή Κύριος αυτής της πόλης σε διώξει από αυτήν, να αντιταχθείς στον νόμο του και να πας στην πόλη σου, όπου θα μπορείς να ζεις με κάθε ευθυμία σύμφωνα με τον δικό σου νόμο χωρίς αδικία. 6 Προσέχετε λοιπόν εσείς που λατρεύετε τον Θεό, και έχετε αυτόν στις καρδιές σας· εργάζεστε τα έργα του Θεού, έχοντας κατά νου και τις εντολές του και τις υποσχέσεις του, τις οποίες έχει υποσχεθεί· και να είστε βέβαιοι ότι θα σας τις κάνει καλές, αν τηρείτε τις εντολές του. 7 Αντί λοιπόν για τα υπάρχοντα που διαφορετικά θα αγοράζατε, εξαγοράστε από τις ανάγκες των φτωχών, όπως μπορεί ο καθένας· δικαιώστε τις χήρες· κρίνετε την υπόθεση των ορφανών· και δαπανήστε τον πλούτο και τον πλούτο σας σε τέτοια έργα.
8 Διότι τούτο γαρ υμάς πλούτισεν ο Θεός, εις το να τελείτε ταύτα τας υπηρεσίας. Πολύ καλλίτερον είναι να κάμετε τούτο παρά να αγοράζετε αγρούς ή οικίας· διότι πάντα τα τοιούτα θέλουσιν απολεσθή εν τω παρόντι καιρώ. 9 Ό,τι όμως κάνετε για το όνομα του Κυρίου, θα το βρείτε στην πόλη σας και θα έχετε χαρά χωρίς λύπη ή φόβο. Γι' αυτό, μην επιθυμείτε τον πλούτο των ειδωλολατρών, γιατί είναι καταστροφικός για τους δούλους του Θεού. 10 Αλλά να κάνετε εμπόριο με τα δικά σας πλούτη που κατέχετε, μέσω των οποίων θα μπορέσετε να αποκτήσετε αιώνια χαρά. 11 καὶ μὴ μοιχεύῃς οὐδὲ ἔγγιξί γυναῖκα ἄλλον οὐδὲ ἐπιθυμήσεις αὐτὴν, ἀλλὰ ἐπιθύμησε τὰ ἴδια σου καὶ σωθήσεται. ΟΜΟΙΟΤΗΤΑ 2 1 Καθώς περπατούσα στο χωράφι και παρατηρούσα τη φτελιά και το αμπέλι, και συλλογιζόμουν τους καρπούς τους, ένας άγγελος εμφανίστηκε σε μένα και μου είπε: Τι σκέφτεσαι τόσο καιρό μέσα σου; 2 Και του είπα: Κύριε, σκέφτομαι αυτό το αμπέλι και αυτή τη φτελιά, επειδή οι καρποί τους είναι ωραίοι. Και μου είπε: Αυτά τα δύο δέντρα είναι υπόδειγμα για τους δούλους του Θεού. 3 Και του είπα: Κύριε, θα ήθελα να μάθω σε τι συνίσταται το σχήμα αυτών των δέντρων που αναφέρεις. Άκουσε, λέει· βλέπεις αυτό το κλήμα και αυτή τη φτελιά; Κύριε, είπα, τα βλέπω· 4 «Αυτό το αμπέλι», λέει, «είναι καρποφόρο, αλλά η φτελιά είναι δέντρο άκαρπο. Ωστόσο, αυτό το αμπέλι, αν δεν ήταν τοποθετημένο σε αυτή τη φτελιά και στηριγμένο σε αυτήν, δεν θα έδινε πολύ καρπό· αλλά, ξαπλωμένο στο έδαφος, θα έδινε μόνο κακούς καρπούς, επειδή δεν κρέμεται στη φτελιά· ενώ, στηριγμένο στη φτελιά, καρποφορεί και για τον εαυτό του και για αυτό. 5 Δείτε, λοιπόν, πώς η φτελιά δεν δίνει λιγότερο, αλλά μάλλον περισσότερο καρπό από το αμπέλι. Πώς, κύριε, είπα, κάνει περισσότερο καρπό από το αμπέλι; Επειδή, είπε, το αμπέλι που στηρίζεται πάνω στη φτελιά δίνει και πολύ και καλό καρπό· ενώ, αν βρισκόταν στο έδαφος, θα έκανε μόνο λίγο, και αυτό πολύ άσχημα.
Το Τρίτο Βιβλίο του Ποιμένα του Ερμά - Παρομοιώσεις
6 Αυτή η παρομοίωση, λοιπόν, παρουσιάζεται στους δούλους του Θεού· και αντιπροσωπεύει τον πλούσιο και τον φτωχό. Απάντησα: Κύριε, φανέρωσέ μου αυτό. Άκουσε, είπε· ο πλούσιος έχει πλούτο· όμως, προς τον Κύριο είναι φτωχός· επειδή, ασχολείται με τον πλούτο του και προσεύχεται λίγο στον Κύριο· και οι προσευχές που κάνει είναι νωχελικές και χωρίς βία. 7 Όταν, λοιπόν, ο πλούσιος προσφέρει στους φτωχούς αυτά που χρειάζεται, ο φτωχός προσεύχεται στον Κύριο για τον πλούσιο· και ο Θεός δίνει στον πλούσιο όλα τα αγαθά, επειδή ο φτωχός είναι πλούσιος στην προσευχή· και τα αιτήματά του έχουν μεγάλη δύναμη ενώπιον του Κυρίου. 8 Τότε ο πλούσιος προσφέρει τα πάντα στους φτωχούς, επειδή αντιλαμβάνεται ότι ο Κύριος τον εισακούει· και με μεγαλύτερη προθυμία και χωρίς δισταγμό του παρέχει ό,τι χρειάζεται, και φροντίζει να μην του λείψει τίποτα. 9 Και ο φτωχός ευχαριστεί τον Κύριο για τους πλούσιους, επειδή και οι δύο κάνουν το έργο τους από τον Κύριο. 10 Επομένως, στους ανθρώπους, η φτελιά δεν θεωρείται ότι δίνει καρπό· και δεν γνωρίζουν ούτε καταλαβαίνουν ότι, όταν προστίθεται στην άμπελο, η άμπελος αποφέρει διπλή αύξηση, τόσο για τον εαυτό της όσο και για τη φτελιά. 11 Έτσι και οι φτωχοί που προσεύχονται στον Κύριο για τους πλούσιους, εισακούονται από αυτόν· και ο πλούτος τους αυξάνεται, επειδή διακονούν τους φτωχούς από τον πλούτο τους. Έτσι, και οι δύο γίνονται κοινωνοί των αγαθών έργων ο ένας του άλλου. 12 Όποιος, λοιπόν, τα κάνει αυτά, δεν θα εγκαταλειφθεί από τον Κύριο, αλλά θα γραφτεί στο βιβλίο της ζωής. 13 Μακάριοι όσοι είναι πλούσιοι και θεωρούν ότι έχουν πληθυνθεί· επειδή, όποιος έχει συνείδηση αυτού, θα μπορέσει να διακονήσει κάπως τους άλλους. ΟΜΟΙΟΤΗΤΑ 3 1 Μου έδειξε πάλι πολλά δέντρα, των οποίων τα φύλλα είχαν πέσει, και τα οποία μου φαίνονταν μαραμένα, γιατί όλα ήταν ίδια. Και μου είπε: Βλέπεις αυτά τα δέντρα; Είπα: Κύριε, βλέπω ότι μοιάζουν με ξερά δέντρα. 2 Αποκρινόμενος, μου είπε: Αυτά τα δέντρα είναι όμοια με τους ανθρώπους που ζουν στον παρόντα κόσμο. Εγώ απήντησα: Κύριε, γιατί είναι όμοια με ξερά δέντρα; Επειδή, είπε, ούτε οι δίκαιοι ούτε οι άδικοι είναι γνωστοί μεταξύ τους, αλλά όλοι είναι όμοιοι σε αυτόν τον κόσμο. 3 Διότι ούτος ο κόσμος είναι ως χειμώνας εις τους δικαίους, διότι δεν είναι γνωστοί, αλλά κατοικούν μεταξύ αμαρτωλών. 4 Όπως τον χειμώνα όλα τα δέντρα, αφού έχασαν τα φύλλα τους, είναι σαν ξερά δέντρα· ούτε μπορεί να διακριθεί ποια είναι ξερά και ποια πράσινα· έτσι και στον παρόντα κόσμο ούτε οι δίκαιοι ούτε οι ασεβείς διακρίνονται ο ένας από τον άλλον, αλλά όλοι είναι όμοιοι. ΟΜΟΙΟΤΗΤΑ 4 1 Πάλι μου έδειξε πολλά άλλα δέντρα, από τα οποία άλλα είχαν φύλλα, ενώ άλλα φαίνονταν ξερά και μαραμένα. Και μου είπε: Βλέπεις αυτά τα δέντρα; Αποκρίθηκα: Κύριε, τα βλέπω· και άλλα είναι ξερά, και άλλα γεμάτα φύλλα. 2 «Αυτά τα δέντρα», λέει, «που είναι πράσινα, είναι οι δίκαιοι που θα κληρονομήσουν τον μέλλοντα κόσμο. Διότι
ο μέλλοντας κόσμος είναι το καλοκαίρι για τους δίκαιους, ενώ για τους αμαρτωλούς είναι ο χειμώνας. 3 Όταν, λοιπόν, το έλεος του Κυρίου λάμψει, τότε αυτοί που υπηρετούν τον Θεό θα φανερωθούν και θα γίνουν φανεροί σε όλους. Διότι όπως το καλοκαίρι φαίνεται και φανερώνεται ο καρπός κάθε δέντρου, έτσι και τα έργα των δικαίων θα δηλωθούν και θα φανερωθούν, και θα αποκατασταθούν στον κόσμο εκείνο χαρούμενοι και χαρούμενοι. 4 Διότι το άλλο είδος ανθρώπων, δηλαδή οι ασεβείς, σαν τα δέντρα που είδες ξερά, έτσι θα βρεθούν ξερά και χωρίς καρπούς στον άλλο κόσμο· και σαν ξερά ξύλα θα καούν· και θα φανερωθεί ότι έχουν κάνει κακό σε όλη τη διάρκεια της ζωής τους· 5 Και θα καούν επειδή αμάρτησαν και δεν μετανόησαν για τις αμαρτίες τους. Και όλα τα άλλα έθνη θα καούν, επειδή δεν αναγνώρισαν τον Θεό ως Δημιουργό τους. 6 Κάνε λοιπόν καλό καρπό, για να γίνει γνωστός ο καρπός σου το καλοκαίρι· και φυλάξου από πολλές δουλειές, για να μην σκανδαλιστείς· επειδή, όσοι ασχολούνται με πολλές δουλειές, αμαρτάνουν πολύ, επειδή είναι απασχολημένοι με τις δουλειές τους και δεν λατρεύουν τον Θεό. 7 Και πώς μπορεί ένας άνθρωπος που δεν υπηρετεί τον Θεό, να ζητήσει κάτι από τον Θεό και να το λάβει; Αλλά αυτοί που τον υπηρετούν, ζητούν και λαμβάνουν αυτό που επιθυμούν. 8 Αλλά, αν κάποιος έχει μόνο ένα πράγμα να ακολουθήσει, μπορεί να υπηρετήσει Θεός, επειδή ο νους του δεν έχει αποσπαστεί από τον Θεό, αλλά τον υπηρετεί με καθαρό νου. 9 Αν, λοιπόν, κάνεις τούτο, θα έχεις καρπό στον μέλλοντα κόσμο· και όλοι όσοι κάνουν παρόμοια, θα καρποφορήσουν. ΟΜΟΙΟΤΗΤΑ 5 1 Καθώς νήστευα και καθόμουν σε κάποιο βουνό, ευχαριστώντας τον Θεό για όλα όσα μου έκανε, ιδού είδα τον βοσκό, που συνήθιζε να συνομιλεί μαζί μου, να κάθεται κοντά μου και να μου λέει: «Τι σε έφερε εδώ τόσο πρωί;» Απάντησα: «Κύριε, σήμερα κάνω μια στάση». 2 Αυτός απάντησε: «Τι είναι η στάση;» Απάντησα: «Είναι νηστεία». Είπε: «Τι είναι αυτή η νηστεία;» Απάντησα: «Νηστεύω, όπως συνήθιζα να κάνω». «Δεν ξέρετε», είπε, «τι σημαίνει να νηστεύετε για τον Θεό· ούτε αυτή είναι νηστεία που νηστεύετε, χωρίς να ωφελείτε σε τίποτα τον Θεό». 3 Κύριε, είπα, τι σε κάνει να λες έτσι; Αποκρίθηκε: «Το λέω αυτό, επειδή αυτή δεν είναι η αληθινή νηστεία που νομίζετε ότι νηστεύετε· αλλά θα σας δείξω τι είναι αυτό που είναι πλήρης νηστεία και ευπρόσδεκτη στον Θεό». 4 «Ακούστε», είπε, «Ο Κύριος δεν επιθυμεί τέτοια άσκοπη νηστεία· γιατί νηστεύοντας έτσι, δεν προάγεις τίποτα με δικαιοσύνη». 5 Αλλά η αληθινή νηστεία είναι αυτή: Μην κάνεις τίποτα πονηρό στη ζωή σου, αλλά να υπηρετείς τον Θεό με καθαρό νου· και να τηρείς τις εντολές του και να περπατάς σύμφωνα με τις εντολές του, ούτε να αφήνεις καμία πονηρή επιθυμία να εισέλθει στο νου σου.
Το Τρίτο Βιβλίο του Ποιμένα του Ερμά - Παρομοιώσεις
6 Αλλά να έχεις εμπιστοσύνη στον Κύριο, ότι αν κάνεις αυτά τα πράγματα και τον φοβάσαι και απέχεις από κάθε κακό έργο, θα ζήσεις για τον Θεό. 7 Αν το κάνεις αυτό, θα τελειοποιήσεις μια μεγάλη νηστεία, μια νηστεία ευπρόσδεκτη στον Κύριο. 8 Άκουσε την παρομοίωση που πρόκειται να σου προτείνω σχετικά με αυτό το θέμα. 9 Κάποιος άνθρωπος, έχοντας ένα αγρόκτημα και πολλούς δούλους, φύτεψε έναν αμπελώνα σε κάποιο μέρος του κτήματος του για τους απογόνους του. 10 Και αφού ταξίδεψε σε μια μακρινή χώρα, διάλεξε έναν από τους υπηρέτες του, τον οποίο θεωρούσε τον πιο πιστό και επιδοκιμασμένο, και του παρέδωσε τον αμπελώνα, διατάζοντας τον να μαζέψει τα αμπέλια. Αν το έκανε αυτό και εκπλήρωνε την εντολή του, υποσχέθηκε να του δώσει την ελευθερία του. Ούτε του διέταξε να κάνει τίποτα περισσότερο, και έτσι πήγε σε μια μακρινή χώρα. 11 Και αφού εκείνος ο δούλος ανέλαβε αυτή την ευθύνη, έκανε ό,τι του πρόσταξε ο κύριός του. Και αφού έβαλε στοιβαγμένο τον αμπελώνα και τον βρήκε γεμάτο ζιζάνια, άρχισε να συλλογίζεται μέσα του, λέγοντας: 12 Έκανα ό,τι μου πρόσταξε ο κύριός μου· τώρα θα σκάψω αυτό το αμπέλι, και όταν σκαφτεί, θα γίνει πιο όμορφο· και αφού ξεριζωθούν τα ζιζάνια, θα κάνει περισσότερο καρπό και δεν θα πνιγεί από τα ζιζάνια. 13 Άρχισε λοιπόν αυτή την εργασία και το έσκαψε, και ξερίζωσε όλα τα ζιζάνια που υπήρχαν μέσα σε αυτό· και έτσι το αμπέλι έγινε πολύ όμορφο και ακμαίο, χωρίς να πνίγεται από ζιζάνια. 14 Μετά από λίγο καιρό, ο κύριος του αμπελώνα έρχεται και μπαίνει μέσα στο αμπέλι, και όταν είδε ότι ήταν καλά πασσαλωμένο και σκαμμένο, και τα ζιζάνια που ήταν μέσα του ξεριζωμένα, και τα κλήματα να ανθίζουν, χάρηκε πολύ για τη φροντίδα του δούλου του. 15 Και καλώντας τον γιο του, τον οποίο αγαπούσε και που επρόκειτο να είναι ο κληρονόμος του, και τους φίλους του με τους οποίους συνήθιζε να συμβουλεύεται, τους λέει τι είχε διατάξει τον δούλο του να κάνει και τι είχε κάνει περισσότερο ο δούλος του· και αμέσως συνεχάρησαν αυτόν τον δούλο, που είχε λάβει τόσο πλήρη μαρτυρία από τον κύριό του. 16 Τότε τους είπε: «Υποσχέθηκα σε τούτο τον δούλο την ελευθερία του, αν τηρήσει την εντολή που του έδωσα· και την τηρούσε, και επιπλέον έκανε καλό έργο στον αμπελώνα μου, το οποίο με ευαρέστησε υπερβολικά». 17 Γι’ αυτό, για το έργο αυτό που έκανε, θα τον κάνω κληρονόμο μου μαζί με τον γιο μου, επειδή, όταν είδε το καλό, δεν το αμέλησε, αλλά το έκανε. 18 Αυτό το σχέδιο του κυρίου ενέκρινε τόσο ο γιος του όσο και οι φίλοι του, δηλαδή ο δούλος του να είναι κληρονόμος μαζί με τον γιο του. 19 Λίγο αργότερα, ο κύριος της οικογένειας, αφού κάλεσε τους φίλους του, έστειλε από το δείπνο του διάφορα είδη φαγητού στον δούλο εκείνο. 20 ὅταν ἔλαβε, ἔλαβε ὅσο ἦταν ἕπαρχο γιά ἑαυτόν, καί τό ὑπόλοιπο μοίρασε στούς συνδούλους του. 21 ὅταν ἔλαβαν τὸ ὑπερεῖχαν, ἐχάρησαν καὶ ἐύχονταν νὰ βρῆ ἀκόμα μεγαλύτερη εὐχή ἐνώπιον τοῦ κυρίου αὐτοῦ διὰ ὅσα ἔκανε πρὸς αὐτούς. 22 Όταν ο κύριός του άκουσε όλα αυτά, γέμισε πάλι με μεγάλη χαρά· και αφού κάλεσε ξανά τους φίλους του και
τον γιο του, τους διηγήθηκε τι είχε κάνει ο δούλος του με τα φαγητά που τους είχε στείλει. 23 Ἔτσι, τόσο περισσότερο συναίνεσαν στον οικοδεσπότη, και ὀφείλει νά κάνει κληρονόμο του τόν δούλο αὐτό μαζί μέ τόν υἱό του. 24 Είπα προς αυτόν· Κύριε, δεν γνωρίζω τας παρομοιώσεις ταύτας, ουδέ μπορώ να τα κατανοήσω, εάν δεν μου τας εξηγήσης· εγώ θέλω σου εξηγήσει, λέγει, πάντα όσα σου έχω μιλήσει ή σου έχω δείξει. 25 Φύλαξε τις εντολές του Κυρίου και θα είσαι επιδοκιμασμένος και θα γραφτείς στον αριθμό εκείνων που τηρούν τις εντολές του. Αν όμως, εκτός από αυτά που ο Κύριος έχει προστάξει, προσθέσεις και κάτι καλό, θα αποκτήσεις για τον εαυτό σου μεγαλύτερη τιμή και θα είσαι σε μεγαλύτερη εύνοια από τον Κύριο παρά από ό,τι θα ήσουν διαφορετικά. 26 Αν λοιπόν τηρήσεις τις εντολές του Κυρίου και προσθέσεις σε αυτές και αυτές τις βαθμίδες, θα χαρείς· αλλά ιδιαίτερα αν τις τηρήσεις σύμφωνα με τις εντολές μου. 27 Είπα προς αυτόν· Κύριε, ό,τι μου προστάξεις, θα τηρήσω· διότι ξέρω ότι θα είσαι μαζί μου. «Θα είμαι μαζί σου», είπε, «που πήρες τέτοια απόφαση· και θα είμαι μαζί με όλους όσους σκοπεύουν με τον ίδιο τρόπο». 28 «Αυτή η νηστεία», λέει, «ενώ τηρείς και τις εντολές του Κυρίου, είναι εξαιρετικά καλή. Έτσι θα την τηρήσεις. 29 Πρώτα απ' όλα, πρόσεχε τον εαυτό σου και φυλάξου από κάθε πονηρή πράξη και από κάθε βρώμικο λόγο και από κάθε βλαβερή επιθυμία· και καθάρισε το νου σου από κάθε ματαιότητα του παρόντος κόσμου. Αν τα τηρήσεις αυτά, αυτή η νηστεία θα είναι σωστή. 30 Έτσι, λοιπόν, κάνε. Αφού εκτελέσεις τα προαναφερθέντα, την ημέρα που νηστεύεις δεν θα γευτείς τίποτα άλλο παρά ψωμί και νερό· και υπολογίζοντας την ποσότητα φαγητού που συνηθίζεις να τρως τις άλλες ημέρες, θα βάλεις στην άκρη τα έξοδα που έπρεπε να είχες κάνει εκείνη την ημέρα και θα τα δώσεις στη χήρα, στον ορφανά και στον φτωχό. 31 Και έτσι θα τελειοποιήσεις την ταπείνωση της ψυχής σου, ώστε όποιος την δέχεται να χορτάσει την ψυχή του, και η προσευχή του να φτάσει στον Κύριο τον Θεό για σένα. 32 Αν λοιπόν έτσι εκπληρώσεις τη νηστεία σου, όπως σε προστάζω, η θυσία σου θα είναι ευπρόσδεκτη στον Κύριο, και η νηστεία σου θα γραφτεί στο βιβλίο του. 33 Αυτή η στάθμη, όταν εκτελείται έτσι, είναι καλή και ευάρεστη και ευπρόσδεκτη στον Κύριο. Αυτά τα πράγματα, αν τα τηρήσεις με τα παιδιά σου και με όλο το σπίτι σου, θα είσαι ευτυχισμένος. 34 Και όποιος τα ακούσει αυτά και τα κάνει, θα είναι κι αυτός ευτυχισμένος· και ό,τι κι αν ζητήσει από τον Κύριο, θα το λάβει. 35 Και τον παρακάλεσα να μου εξηγήσει την ομοιότητα του αγροκτήματος, και του Κυρίου, και του αμπελώνα, και του υπηρέτη που είχε στοιχίσει τον αμπελώνα· και των ζιζανίων που ξεριζώθηκαν από τον αμπελώνα· και του γιου του και των φίλων του, τους οποίους πήρε σε συμβούλιο μαζί του. Γιατί καταλαβαίνω ότι αυτή ήταν μια ομοιότητα. 36 Μου είπε: «Πολύ τολμηρός είσαι στο να ζητάς· γιατί δεν πρέπει να ζητάς τίποτα· επειδή, αν είναι πρέπον να σου το δείξω, θα σου φανερωθεί».
Το Τρίτο Βιβλίο του Ποιμένα του Ερμά - Παρομοιώσεις
37 Του απάντησα: Κύριε, ό,τι κι αν μου δείξεις, χωρίς να μου το εξηγήσεις, μάταια θα το δω, αν δεν καταλάβω τι είναι. Και αν προτείνεις παρομοιώσεις και δεν τις εξηγήσεις, μάταια θα τις ακούσω. 38. Μου απάντησε πάλι, λέγοντας: Όποιος είναι δούλος του Θεού και έχει τον Κύριο στην καρδιά του, επιθυμεί την κατανόησή του και την δέχεται· και εξηγεί κάθε παρομοίωση και κατανοεί τα λόγια του Κυρίου που χρειάζονται έρευνα. 39 Ἐκεῖνοι δὲ οὐρανοὶ καὶ βραδεῖς εἰς τὴν προσευχὴν διστάζουν νὰ ζητήσουν ἀπὸ τὸν Κύριον, ἂν καὶ ὁ Κύριος ἔχει τόσον ἀσυνήθιστην ἀγαθοσύνην, ὥστε ἀδιάκοπα δίδει πάντα σὲ αὐτοὺς τοὺς ζητοῦντες αὐτοῦ. 40 Εσύ, λοιπόν, που ενδυναμώθηκες από αυτόν τον σεβάσμιο αγγελιοφόρο και έλαβες ένα τόσο ισχυρό χάρισμα προσευχής, αφού δεν είσαι οκνηρός, γιατί δεν ζητάς τώρα κατανόηση από τον Κύριο και τη λαμβάνεις; 41 Είπα προς αυτόν· επειδή σε έχω παρόντα, είναι απαραίτητο να σε ζητήσω και να σε ρωτήσω· επειδή, εσύ μου φανερώνεις τα πάντα και μου μιλάς όταν είσαι παρών. 42 Αν όμως έβλεπα ή άκουγα αυτά τα πράγματα ενώ εσύ δεν ήσουν παρών, τότε θα παρακαλούσα τον Κύριο να μου τα δείξει. 43 Και απάντησε: «Είπα λίγο πριν ότι είσαι ύπουλος και τολμηρός, καθώς ρωτάς για τη σημασία αυτών των παρομοιώσεων». 44 Επειδή όμως επιμένεις ακόμα, θα σου εξηγήσω αυτή την παραβολή που επιθυμείς, για να την κάνεις γνωστή σε όλους τους ανθρώπους. 45 «Άκουσε λοιπόν», είπε, «και κατάλαβε. Το αγρόκτημα που αναφέρθηκε προηγουμένως υποδηλώνει ολόκληρη τη γη. Ο Κύριος του αγροκτήματος είναι αυτός που δημιούργησε και τελείωσε τα πάντα και τους έδωσε αρετή. 46 Ο υιός του είναι το Άγιο Πνεύμα· ο δούλος είναι ο Υιός του Θεού· ο αμπελώνας είναι ο λαός που σώζει. Οι πάσσαλοι είναι οι αγγελιοφόροι που έχουν τοποθετηθεί πάνω τους από τον Κύριο, για να στηρίξουν τον λαό του. Τα ζιζάνια που ξεριζώνονται από τον αμπελώνα, είναι οι αμαρτίες που είχαν διαπράξει οι δούλοι του Θεού. 47 Το φαγητό που του έστειλε από το δείπνο του, είναι οι εντολές που έδωσε στον λαό του μέσω του Υιού του. Οι φίλοι που κάλεσε για να συμβουλευτούν μαζί του, είναι οι άγιοι άγγελοι που δημιούργησε για πρώτη φορά. Η απουσία του οικοδεσπότη είναι ο χρόνος που απομένει μέχρι την έλευσή του. 48 Του είπα: Κύριε, όλα αυτά είναι εξαιρετικά, θαυμαστά και καλά. Αλλά, συνέχισα, θα μπορούσα εγώ ή οποιοσδήποτε άλλος άνθρωπος, αν και ποτέ δεν ήταν τόσο σοφός, να τα κατανοήσει αυτά; 49 ὅτι οὖν, κύριε, εἶπέν μοι τί ζητῶ. ἀπεκρίθη, ἤρωσίν με ὅ,τι θέλεις. Δια τὸν λόγον, εἶπα, ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ ἐν τῇ παραβολῇ αὐτῇ τίθεται ἐν ἀντι δούλου; 50 «Ακούστε», είπε· ο Υιός του Θεού δεν έχει τεθεί στην κατάσταση ενός δούλου, αλλά σε μεγάλη δύναμη και εξουσία. Του είπα: «Πώς, κύριε; Δεν το καταλαβαίνω». 51 Διότι, είπε, ο Υιός έθεσε τους αγγελιοφόρους του πάνω σε εκείνους που ο Πατέρας παρέδωσε σε αυτόν, για να φυλάττουν κάθε έναν από αυτούς· αυτός όμως κοπίασε πολύ και υπέφερε πολύ, για να εξαλείψει τα παραπτώματά τους. 52 Διότι κανένας αμπελώνας δεν μπορεί να σκαφτεί χωρίς πολύ κόπο και πόνο. Γι' αυτό, αφού εξάλειψε τις αμαρτίες
του λαού του, τους έδειξε τα μονοπάτια της ζωής, δίνοντάς τους τον νόμο που είχε λάβει από τον Πατέρα. 53 Βλέπετε, είπε, ότι είναι Κύριος του λαού του, έχοντας λάβει κάθε εξουσία από τον Πατέρα του. Αλλά γιατί ο Κύριος πήρε τον Υιό του σε συμβούλιο, για τη διανομή της κληρονομιάς, και τους αγαθούς αγγέλους, ακούστε τώρα. 54 Το Άγιο Πνεύμα, που δημιουργήθηκε πρώτα απ' όλα, το τοποθέτησε στο σώμα στο οποίο ο Θεός έπρεπε να κατοικεί, δηλαδή σε ένα εκλεκτό σώμα, όπως του φάνηκε καλό. Αυτό το σώμα, λοιπόν, στο οποίο μεταφέρθηκε το Άγιο Πνεύμα, υπηρέτησε αυτό το Πνεύμα, περπάτησε σωστά και καθαρά με σεμνότητα, ούτε ποτέ μόλυνε αυτό το Πνεύμα. 55 Επειδή λοιπόν το σώμα υπάκουε πάντοτε στο Άγιο Πνεύμα και εργαζόταν σωστά και αγνά μαζί του, ούτε ποτέ δεν δίσταζε, το σώμα εκείνο, κουρασμένο, συναναστρεφόταν δουλικά, αλλά όντας πολύ επιδοκιμασμένο στον Θεό με το Άγιο Πνεύμα, γινόταν δεκτό από αυτόν. 56 Διότι μια τέτοια σθεναρή πορεία ευαρεστήθηκε στον Θεό, επειδή δεν μολύνθηκε στη γη, φυλάσσοντας το Άγιο Πνεύμα. Γι' αυτό κάλεσε τον Υιό του και τους αγαθούς αγγέλους να συμβουλεύσουν, ώστε να δοθεί κάποια θέση σε αυτό το σώμα που υπηρέτησε το Άγιο Πνεύμα χωρίς ψεγάδι, για να μην φανεί ότι έχασε την ανταμοιβή της υπηρεσίας του. 57 Διότι κάθε καθαρό σώμα θα λάβει την ανταμοιβή του, εκείνο που βρίσκεται χωρίς ψεγάδι, στο οποίο έχει οριστεί να κατοικεί το Άγιο Πνεύμα. Και έτσι έχετε τώρα και την ερμηνεία αυτής της παραβολής. 58 Κύριε, είπα, τώρα καταλαβαίνω το νόημά σας, αφού άκουσα αυτή την εξήγηση. Άκουσε περαιτέρω, είπε: φύλαξε αυτό το σώμα σου καθαρό και αγνό, ώστε το Πνεύμα που θα κατοικεί σε αυτό να δώσει μαρτυρία γι' αυτό και να κριθεί ότι ήταν μαζί σου. 59 Πρόσεχε επίσης να μην σου ενσταλαχθεί στο μυαλό ότι αυτό το σώμα φθείρεται, και το καταχραστείς για οποιαδήποτε επιθυμία. Διότι αν μολύνεις το σώμα σου, θα μολύνεις ταυτόχρονα και το Άγιο Πνεύμα· και αν μολύνεις το Άγιο Πνεύμα, δεν θα ζήσεις. 60 Και είπα: Τι θα γινόταν αν αυτό είχε ήδη γίνει από άγνοια, πριν κάποιος ακούσει αυτά τα λόγια; Πώς μπορεί να σωθεί αυτός που έχει μολύνει έτσι το σώμα του; 61 Απάντησε: «Όσο για τις προηγούμενες πράξεις των ανθρώπων, τις οποίες διέπραξαν από άγνοια, μόνο ο Θεός μπορεί να τους δώσει θεραπεία· γιατί όλη η δύναμη ανήκει σε Αυτόν». 62 Τώρα όμως φυλάξου· και επειδή ο Θεός είναι παντοδύναμος και ελεήμων, θα δώσει θεραπεία για ό,τι έχεις κάνει προηγουμένως κακό, αν στο μέλλον δεν μολύνεις το σώμα και το πνεύμα σου. 63 Διότι είναι σύντροφοι μαζί, και ο ένας δεν μπορεί να μολυνθεί, αλλά και ο άλλος θα μολυνθεί. Φύλαξέ τους λοιπόν και τους δύο αγνούς, και θα ζήσεις για τον Θεό. ΟΜΟΙΟΤΗΤΑ 6 1 Καθώς καθόμουν στο σπίτι και δοξολογούσα τον Θεό για όλα όσα είχα δει· και σκεφτόμουν τις εντολές, ότι ήταν εξαιρετικά καλές, και μεγάλες, και ειλικρινείς, και ευχάριστες· και τέτοιες που μπορούσαν να φέρουν έναν άνθρωπο στη σωτηρία, είπα μέσα μου τα εξής: Θα είμαι
Το Τρίτο Βιβλίο του Ποιμένα του Ερμά - Παρομοιώσεις
ευτυχισμένος αν περπατήσω σύμφωνα με αυτές τις εντολές, και όποιος περπατήσει σύμφωνα με αυτές θα ζήσει για τον Θεό. 2 Ενώ μιλούσα αυτά μέσα μου, είδα αυτόν που συνήθιζα να βλέπω πριν, να κάθεται δίπλα μου· και μου μίλησε ως εξής: 3 Τι αμφιβάλλεις για τις εντολές μου που σου παρέδωσα; Είναι καλές, μην αμφιβάλλεις, αλλά έλπιζε στον Κύριο, και θα περπατήσεις σύμφωνα με αυτές. Διότι εγώ θα σου δώσω δύναμη να τις εκπληρώσεις. 4 Αυτές οι εντολές είναι ωφέλιμες σε όσους μετανοήσουν για τις αμαρτίες που έχουν διαπράξει προηγουμένως, αν δεν επιμείνουν σε αυτές στο μέλλον. 5 Όποιος λοιπόν κι αν είστε μετανοείτε, αποβάλετε από εσάς την ανομία του παρόντος κόσμου και ντυθείτε κάθε αρετή και δικαιοσύνη, και έτσι θα μπορέσετε να τηρήσετε αυτές τις εντολές και να μην αμαρτάνετε πλέον από τώρα. 6 Διότι εάν φυλάξετε εαυτούς από της αμαρτίας εις τον μέλλοντα καιρόν, θέλετε αποκόψει πολλά από τα προηγούμενα αμαρτήματά σας. Πορεύεσθε εν ταις εντολαίς μου, και θέλετε ζήσει εν τω Θεώ. Ταύτα ελάλησα προς υμάς. 7 Και αφού είπε αυτά, πρόσθεσε: Ας πάμε στο χωράφι, και θα σου δείξω ποιμένες προβάτων. Εγώ είπα: Κύριε, ας πάμε. 8 Και φτάσαμε σε κάποιο χωράφι, και εκεί μου έδειξε έναν νεαρό βοσκό, στολισμένο με ωραία ρούχα, με πορφυρά ρούχα. Και έβοσκε μεγάλα κοπάδια· και τα πρόβατά του ήταν γεμάτα ευχαρίστηση, και με πολλή χαρά και ευθυμία· και χοροπηδώντας έτρεχαν εδώ κι εκεί. 9 Και ο βοσκός ένιωθε μεγάλη ικανοποίηση για το ποίμνιό του· και το πρόσωπο εκείνου του βοσκού ήταν χαρούμενο, καθώς έτρεχε πάνω κάτω ανάμεσα στο ποίμνιό του. 10 Τότε ο άγγελος μου είπε: Βλέπεις αυτόν τον ποιμένα; Απάντησα, κύριε, τον βλέπω. Μου είπε: Αυτός είναι ο αγγελιοφόρος της ηδονής και της απόλαυσης. Γι' αυτό διαφθείρει τα μυαλά των δούλων του Θεού και τους απομακρύνει από την αλήθεια, τους ευχαριστεί με πολλές ηδονές, και χάνονται. 11 Διότι λησμονούν τις εντολές του ζωντανού Θεού και ζουν σε πολυτέλεια και σε μάταιες απολαύσεις, και διαφθείρονται από τον κακό άγγελο, μερικοί από αυτούς μέχρι θανάτου, άλλοι δε σε αποστασία. 12 Απάντησα· Δεν καταλαβαίνω τι εννοείς όταν λες «προς θάνατον και προς αποστασίαν». Άκουσε, λέει· όλα αυτά τα πρόβατα, που είδες να χαίρονται υπερβολικά, είναι αυτά που έχουν απομακρυνθεί για πάντα από τον Θεό και έχουν παραδοθεί στις επιθυμίες του παρόντος καιρού. 13 ὅτι οὖν οὖν οὐκ ἔστιν ἀποστροφήν διὰ τῆς μετανοίας εἰς ζωὴν· ὅτι εἰς τὰς ἄλλας ἁμαρτίας αὐτῶν προσέθεσαν καὶ αὐτὸν, ὅτι βλασφημήσαν τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου. Οὗτοὶ ἄνθρωποι ἔχουν ὁρισθεῖ εἰς θάνατον. 14 ἀλλὰ ἐκεῖνα τὰ πρόβατα, ὅσα εἶδες νὰ μὴ πηδοῦν, ἀλλὰ νὰ βόσκουν σὲ ἕναν τόπο, αὐτὰ ἐπιδίδοντο εἰς ἡδοὺς καὶ ἡδοὺς, οὐκ ἐλάλησαν δὲ ὀργὰν ἀδικὰ ἐναντίον τοῦ Κυρίου. 15 Αυτοί, λοιπόν, απλώς αποστάτησαν από την αλήθεια, και έτσι έχουν ακόμα φυλαγμένη ελπίδα για μετάνοια. Διότι μια τέτοια αποστάση έχει ακόμα κάποια ελπίδα για ανανέωση· όσοι όμως είναι νεκροί, έχουν φύγει εντελώς για πάντα. 16 Πάλι προχωρήσαμε λίγο πιο μπροστά· και μου έδειξε έναν μεγαλόσωμο βοσκό, που είχε σαν αγροτική φιγούρα,
ντυμένο με λευκό δέρμα κατσίκας, κρατώντας την τσάντα του στον ώμο του, και στο χέρι του ένα ραβδί γεμάτο κόμπους, πολύ σκληρό, και ένα μαστίγιο στο άλλο του χέρι· και το πρόσωπό του ήταν αυστηρό και ξινό· αρκετά για να τρομάξει έναν άνθρωπο· τέτοια ήταν η έκφρασή του. 17 Πήρε από εκείνον τον νεαρό βοσκό τα πρόβατα που ζούσαν στις απολαύσεις, αλλά δεν πηδούσαν πάνω κάτω· και τα οδήγησε σε ένα απόκρημνο, βραχώδες μέρος γεμάτο αγκάθια και βάτα, σε τέτοιο βαθμό που δεν μπορούσαν να ελευθερωθούν από αυτά. 18 Αλλά επειδή ήταν μπλεγμένοι σε αυτά, τρεφόμενοι με αγκάθια και βάτα, και βασανίζονταν φρικτά με το μαστίγωμά του. Γιατί εξακολουθούσε να τους σπρώχνει και δεν τους άφηνε ούτε τόπο ούτε χρόνο να σταθούν ακίνητοι. 19 Όταν λοιπόν τους είδα τόσο σκληρά μαστιγωμένους και ταλαιπωρημένους, λυπήθηκα γι' αυτούς, επειδή βασανίζονταν πολύ, και δεν τους προσέφεραν ανάπαυση. 20 Και είπα στον βοσκό που ήταν μαζί μου: Κύριε, ποιος είναι αυτός ο σκληρός και αδυσώπητος βοσκός, που δεν δείχνει καθόλου συμπόνια για αυτά τα πρόβατα; Απάντησε: Αυτός ο βοσκός είναι πράγματι ένας από τους αγίους αγγέλους, αλλά έχει οριστεί για την τιμωρία των αμαρτωλών. 21 Σ’ αυτόν λοιπόν παραδίδονται όσοι έχουν αποπλανηθεί από τον Θεό και έχουν υπηρετήσει τις επιθυμίες και τις ηδονές του κόσμου τούτου· γι’ αυτό και τιμωρεί τον καθένα σύμφωνα με τις πράξεις του με σκληρά και ποικίλα βάσανα. 22 Κύριε, είπα, θέλω να μάθω, τι είδους πόνους είναι αυτοί που υφίσταται ο καθένας; Ακούστε, είπε· οι διάφοροι πόνοι και τα βάσανα είναι αυτά που υφίστανται οι άνθρωποι καθημερινά στην παρούσα ζωή τους. Διότι μερικοί υφίστανται απώλειες· άλλοι φτώχεια· άλλοι διάφορες ασθένειες. Μερικοί είναι αναστατωμένοι· άλλοι υφίστανται τραυματισμούς από εκείνους που είναι ανάξιοι· άλλοι υποφέρουν από πολλές άλλες δοκιμασίες και ταλαιπωρίες. 23 Διότι πολλοί, έχοντας μια ασταθή πρόθεση, επιδιώκουν πολλά πράγματα, και αυτό δεν τους ωφελεί· και λένε ότι δεν έχουν επιτυχία στα έργα τους. 24 Δεν θυμούνται τι έχουν κάνει κακό, και παραπονιούνται στον Κύριο. Όταν λοιπόν υποστούν κάθε είδους ταλαιπωρία και ταλαιπωρία, τότε παραδίδονται σε μένα για καλή διδασκαλία, και εδραιώνονται στην πίστη του Κυρίου, και υπηρετούν τον Κύριο σε όλη την υπόλοιπη ζωή τους με καθαρό νου. 25 Και όταν αρχίσουν να μετανοούν για τις αμαρτίες τους, τότε θυμούνται τα έργα τους που έχουν κάνει κακό και τιμούν τον Θεό, λέγοντας ότι είναι δίκαιος Κριτής και ότι έχουν άξια υποφέρει τα πάντα σύμφωνα με τις πράξεις τους. 26 Έπειτα, όσο τους απομένει από τη ζωή, υπηρετούν τον Θεό με καθαρό νου, και έχουν επιτυχία σε όλα τα εγχειρήματά τους και λαμβάνουν από τον Κύριο ό,τι επιθυμούν. 27 Και τότε ευχαριστούν τον Κύριο που παραδόθηκαν σε μένα· ούτε υποφέρουν πλέον σκληρότητα. 28 Του είπα: Κύριε, σας παρακαλώ ακόμα να μου δείξετε τώρα ένα πράγμα. Τι ρωτάς, είπε, «τι ρωτάς; Του είπα: Μήπως αυτοί που απομακρύνονται από τον φόβο του Θεού βασανίζονται για τον ίδιο χρόνο που απολάμβαναν τις
Το Τρίτο Βιβλίο του Ποιμένα του Ερμά - Παρομοιώσεις
ψεύτικες ηδονές και απολαύσεις τους; Μου απάντησε: Βασανίζονται για τον ίδιο χρόνο. 29 Και του είπα: Τότε βασανίζονται ελάχιστα· ενώ όσοι απολαμβάνουν τις ηδονές τους ώστε να ξεχνούν τον Θεό, πρέπει να υποστούν επταπλάσια τιμωρία. 30 Μου απάντησε: «Είσαι ανόητος, ούτε καταλαβαίνεις την αποτελεσματικότητα αυτής της τιμωρίας». Του είπα: «Κύριε, αν το καταλάβαινα, δεν θα ήθελα να μου το πεις». 31 «Ακούστε», είπε, «και μάθετε ποια είναι η δύναμη και των δύο, τόσο της ηδονής όσο και της τιμωρίας. Μια ώρα ηδονής τερματίζεται μέσα στο δικό της διάστημα· αλλά μια ώρα τιμωρίας έχει την αποτελεσματικότητα τριάντα ημερών. Όποιος λοιπόν απολαμβάνει την ψεύτικη ηδονή του για μια μέρα και βασανίζεται μια μέρα, αυτή η μια μέρα τιμωρίας ισοδυναμεί με ένα ολόκληρο έτος. 32 Ἔτσι, ἰδού ὅσες ἡμέρες ἐπιδιώκει ὁ καθένας τὶς ἀπολαύσεις του, τόσα χρόνια τιμωρεῖται γι’ αὐτὲς. Βλέπετε, λοιπόν, ὅτι ὁ χρόνος τῶν ἐγκόσμιων ἀπολαύσεων εἶναι σύντομος, ὅμως τῆς λύπης καὶ τῶν βασάνων πολύ περισσότερος. 33 Απάντησα: Κύριε, εφόσον δεν καταλαβαίνω καθόλου αυτές τις στιγμές ηδονής και πόνου· Σε παρακαλώ να εξηγήσεις καλύτερα τα λεγόμενά σου σχετικά με αυτούς. Μου απάντησε, λέγοντας: Η ανοησία σου μένει ακόμα μέσα σου. 34 Δεν πρέπει μάλλον να καθαρίσεις το νου σου και να λατρεύεις τον Θεό; Πρόσεχε, μήπως όταν συμπληρωθεί ο καιρός σου, βρεθείς ακόμα άσοφος. Άκουσε λοιπόν, όπως επιθυμείς, για να καταλάβεις ευκολότερα. 35 Όποιος αφιερώνεται μια μέρα στις ηδονές και τις απολαύσεις του και κάνει ό,τι επιθυμεί η ψυχή του, είναι γεμάτος μεγάλη ανοησία, ούτε καταλαβαίνει τι κάνει, αλλά την επόμενη μέρα ξεχνάει τι έκανε την προηγούμενη. 36 Διότι ηδονή και η κοσμική ηδονή δεν μένουν στη μνήμη, εξαιτίας της ανοησίας που είναι ριζωμένη σε αυτές. Όταν όμως ο άνθρωπος βασανίζεται από πόνο και βασανιστήρια κάθε μέρα, στην πραγματικότητα βασανίζεται όλο το επόμενο έτος, επειδή η τιμωρία του παραμένει σταθερή στη μνήμη του. 37 Γι' αυτό το θυμάται με λύπη όλο το χρόνο· και μετά θυμάται την μάταιη ευχαρίστηση και την ηδονή του και αντιλαμβάνεται ότι γι' αυτό τιμωρήθηκε. 38 Όσοι, λοιπόν, παρέδωσαν τον εαυτό τους σε τέτοιες ηδονές, έτσι τιμωρούνται, επειδή, ενώ είχαν ζωή, κατέστησαν τους εαυτούς τους υπόλογους σε θάνατο. 39 Είπα προς αυτόν· Κύριε, ποιες ηδονές είναι βλαβερές; Απήντησε· Αυτή είναι ηδονή για κάθε άνθρωπο, την οποία πράττει με τη θέλησή του. 40 Διότι ο οργισμένος άνθρωπος, ικανοποιώντας το πάθος του, βρίσκει ευχαρίστηση σε αυτό· έτσι και ο μοιχός και ο μέθυσος· ο συκοφάντης και ο ψεύτης· ο πλεονέκτης και ο απατεώνας· και όποιος κάνει κάτι παρόμοιο με αυτά, επειδή ακολουθεί την πονηρή του διάθεση, λαμβάνει ικανοποίηση στην πράξη του. 41 Όλες αυτές οι ηδονές και οι απολαύσεις είναι βλαβερές για τους δούλους του Θεού. Γι' αυτές λοιπόν βασανίζονται και τιμωρούνται. 42 Υπάρχουν επίσης απολαύσεις που φέρνουν σωτηρία στους ανθρώπους. Διότι πολλοί, όταν κάνουν το καλό, βρίσκουν ευχαρίστηση σε αυτό και έλκονται από τις απολαύσεις του.
43 Αυτή η ηδονή είναι ωφέλιμη για τους δούλους του Θεού και φέρνει ζωή σε τέτοιους ανθρώπους· αλλά οι βλαβερές ηδονές, που αναφέρθηκαν προηγουμένως, φέρνουν βασανιστήρια και τιμωρία. 44 Και όποιος επιμείνει σε αυτά και δεν μετανοήσει για όσα έπραξε, θα φέρει τον εαυτό του θάνατο. ΟΜΟΙΟΤΗΤΑ 7 1 Μετά από λίγες μέρες είδα τον ίδιο άνθρωπο που μου μιλούσε πριν, στον ίδιο αγρό, στον οποίο είχα δει εκείνους τους βοσκούς. Και μου είπε: Τι ζητάς; 2 Κύριε, είπα, ήρθα να σε παρακαλέσω να διατάξεις τον ποιμένα, τον υπηρέτη της τιμωρίας, να φύγει από το σπίτι μου, επειδή με ταλαιπωρεί πολύ. 3 Και απάντησε: «Είναι απαραίτητο να υπομένεις ταλαιπωρίες και στενοχώριες· επειδή, έτσι έχει προστάξει για σένα άγγελος αγαθός, επειδή θέλει να σε δοκιμάσει». 4 Κύριε, είπα· τι τόσο μεγάλο αμάρτημα έχω διαπράξει, ώστε να παραδοθώ σε αυτόν τον αγγελιοφόρο; Άκουσε, είπε· είσαι πράγματι ένοχος πολλών αμαρτιών, όμως όχι τόσες ώστε να παραδοθείς σε αυτόν τον αγγελιοφόρο. 5 Αλλά ο οίκος σου έχει διαπράξει πολλές αμαρτίες και αδικήματα, και γι' αυτό ο καλός εκείνος αγγελιοφόρος, λυπημένος για τις πράξεις τους, πρόσταξε να υποφέρεις για κάποιο χρονικό διάστημα θλίψη, ώστε να μετανοήσουν και οι δύο για όσα έχουν κάνει και να καθαριστούν από όλες τις επιθυμίες αυτού του κόσμου. 6 Όταν λοιπόν μετανοήσουν και καθαρθούν, τότε ο αγγελιοφόρος που έχει διοριστεί για την τιμωρία σου θα αναχωρήσει από εσένα. 7 Του είπα: Κύριε, αν συμπεριφέρθηκαν έτσι ώστε να εξοργίσουν τον αγαθό εκείνο άγγελο, εγώ τι έκανα; Απάντησε: Δεν μπορούν να υποφέρουν διαφορετικά, εκτός αν εσύ, που είσαι η κεφαλή της οικογένειας, υποφέρεις. 8 Διότι ό,τι κι αν υποφέρεις, αυτοί αναγκαστικά το νιώθουν· αλλά όσο εσύ στέκεσαι γερά εδραιωμένος, δεν μπορούν να βιώσουν καμία στενοχώρια. 9 Απάντησα: Αλλά, κύριε, ιδού, και αυτοί τώρα μετανοούν με όλη τους την καρδιά. Ξέρω, λέει, ότι μετανοούν με όλη τους την καρδιά· αλλά μήπως νομίζεις ότι τα παραπτώματά τους, όσοι μετανοούν, εξαλείφονται αμέσως; 10 Όχι, δεν είναι τώρα· αλλά αυτός που μετανοεί πρέπει να ταλαιπωρήσει την ψυχή του και να δείξει τον εαυτό του ταπεινό σε όλες τις υποθέσεις του, και να υποστεί πολλές και ποικίλες ταλαιπωρίες. 11 Και όταν υποφέρει όλα όσα του είχαν οριστεί, τότε ίσως αυτός που τον δημιούργησε και έπλασε τα πάντα, να νιώσει συμπόνια γι' αυτόν και να του προσφέρει κάποια θεραπεία· και μάλιστα αν δει την καρδιά του, που μετανοεί, να είναι καθαρή από κάθε κακό έργο. 12 ἀλλὰ νῦν ὑπὸν ὑμῖ ... καὶ ὁ οἶκος σου ὑμῖν λυπηθήσεται καὶ ἔστιν ἀνάγκην πολλήν λύπην ὑπομένῃ, καθὼς ἔδωκεν ὁ ἄγγελος Κυρίου ὁ ὁποῖος σε παρέδωσε εἰς ἐμέ, ἐνετελέθη. 13 ἀπὸ τῷ Κυρίῳ δὲ εὐχαριστοῦσαι, ὅτι ἐξεύρας τὰ ἐρχόμενα, ἔκρινε ἄξιον πρὸς αὐτὸν προείπει τὰ ὅσα ἐρχόταν ἐπὶ σὲ ὅσους μποροῦσιν νὰ τὰ ἀντέξῃς. 14 Του είπα: Κύριε, μείνε κι εσύ μαζί μου, και θα υποστώ εύκολα κάθε ταλαιπωρία. Θα είμαι μαζί σου, είπε, και θα παρακαλέσω τον αγγελιοφόρο που έχει οριστεί για την τιμωρία σου, να μετριάσει τα βάσανά του προς εσένα.
Το Τρίτο Βιβλίο του Ποιμένα του Ερμά - Παρομοιώσεις
15 Και επιπλέον θα υποφέρεις αντιξοότητες μόνο για λίγο καιρό· και έπειτα θα αποκατασταθείς στην προηγούμενη κατάστασή σου· μόνο συνέχισε με την ταπεινότητα του νου σου. 16 Υπάκουσε στον Κύριο με καθαρή καρδιά, εσύ, και το σπίτι σου, και τα παιδιά σου· και περπάτα στις εντολές που σου έχω παραδώσει· και τότε η μετάνοιά σου μπορεί να είναι σταθερή και αγνή. 17 Και αν τα φυλάξεις αυτά στο σπίτι σου, οι ταλαιπωρίες σου θα φύγουν από σένα. 18 Και κάθε ενόχληση θα απομακρυνθεί ομοίως από όλους εκείνους που θα περπατήσουν σύμφωνα με αυτές τις εντολές. ΟΜΟΙΟΤΗΤΑ 8 1 Μου έδειξε πάλι ένα χαμηλό που σκέπαζε τα χωράφια και τα βουνά, κάτω από τη σκιά του οποίου έρχονταν όλοι όσοι καλούνταν με το όνομα του Κυρίου. 2 Και κοντά σε εκείνη την ιτιά στεκόταν ένας άγγελος Κυρίου, πολύ σπουδαίος και ψηλός· και έκοψε κλαδιά από εκείνη την ιτιά με ένα μεγάλο αγκίστρι· και άπλωσε το χέρι του προς τον λαό που ήταν κάτω από τη σκιά των μικρών ραβδιών της ιτιάς, μήκους περίπου ενός ποδιού. 3 Και όταν όλοι τους έπιασαν, άφησε στην άκρη το αγκίστρι του, και το δέντρο παρέμεινε ολόκληρο, όπως το είχα ξαναδεί. Αυτό με έκανε να αναρωτηθώ και να συλλογιστώ μέσα μου. 4 Τότε ο βοσκός εκείνος μου είπε: «Μην απορείς που το δέντρο αυτό παραμένει ακέραιο, παρόλο που τόσα κλαδιά έχουν κοπεί από αυτό, αλλά μείνε λίγο, γιατί τώρα θα σου φανερωθεί τι εννοεί ο άγγελος που έδωσε εκείνες τις ράβδους στον λαό». 5 Έτσι, απαίτησε ξανά τις ράβδους τους, και με την ίδια σειρά που τις είχε λάβει ο καθένας, τον κάλεσαν κοντά του, και του επέστρεψε τη ράβδο του· την οποία, όταν την έλαβε, την εξέτασε. 6 Από μερικούς τα παρέλαβε ξερά και σάπια, σαν να τα άγγιξε ο σκόρος· αυτά πρόσταξε να χωριστούν από τα υπόλοιπα και να τοποθετηθούν μόνα τους. Άλλοι έδωσαν μέσα τις ράβδους τους, πράγματι ξερές, αλλά που δεν τις άγγιξε ο σκόρος· και αυτά πρόσταξε να τοποθετηθούν μόνα τους. 7 Άλλοι έδωσαν τις ράβδους τους μισές ξερές· κι αυτές ξεχωρίστηκαν. Άλλοι έδωσαν τις ράβδους τους μισές ξερές και σχισμένες· κι αυτές ξεχωρίστηκαν μόνες τους. Άλλοι έφεραν τις ράβδους τους μισές ξερές και μισές χλωρές, και αυτές τοποθετήθηκαν με τον ίδιο τρόπο μόνες τους. 8 Άλλοι παρέδωσαν τις ράβδους τους δύο μέρη πράσινες και το τρίτο ξερές· και αυτές επίσης ξεχωρίστηκαν. Άλλοι έφεραν τις ράβδους τους δύο μέρη ξερές και το τρίτο πράσινες· και τις τοποθέτησαν επίσης ξεχωριστά. 9 Άλλοι παρέδωσαν τα καλάμια τους λιγότερο στεγνά (γιατί υπήρχαν μόνο ελάχιστες, δηλαδή, οι κορυφές τους στεγνές), αλλά είχαν σχισμές, και αυτές τοποθετήθηκαν με τον ίδιο τρόπο από μόνες τους. Στις ράβδους άλλων υπήρχε μόνο λίγο πράσινο, και οι υπόλοιπες στεγνές· και αυτές τοποθετήθηκαν από μόνες τους. 10 Άλλοι ήρθαν και έφεραν τις ράβδους τους πράσινες όπως τις είχαν παραλάβει, και το μεγαλύτερο μέρος του λαού έφερε τις ράβδους του έτσι· και ο αγγελιοφόρος χάρηκε πολύ με αυτές, και τις χώρισαν κι αυτές ξεχωριστά.
11 Άλλοι έφεραν τις ράβδους τους όχι μόνο πράσινες, αλλά γεμάτες κλαδιά· και αυτές αφέθηκαν στην άκρη, και έγιναν δεκτές από τον άγγελο με μεγάλη χαρά. Άλλοι έφεραν τις ράβδους τους πράσινες με κλαδιά, και αυτές επίσης μερικούς καρπούς πάνω τους. 12 Όσοι είχαν τέτοιες ράβδους ήταν πολύ χαρούμενοι· και ο ίδιος ο άγγελος χαιρόταν πολύ γι' αυτές· ούτε ο βοσκός που στεκόταν μαζί μου ήταν λιγότερο ευχαριστημένος μαζί τους. 13 Τότε ο άγγελος του Κυρίου πρόσταξε να φέρουν στέμματα· και έφεραν τα στέμματα από φοίνικες· και ο άγγελος έστεψε με καρπούς εκείνους τους άνδρες, στις ράβδους των οποίων βρήκε τα νεαρά κλαδιά· και τους πρόσταξε να μπουν στον πύργο. 14 Έστειλε επίσης στον πύργο εκείνους, στους οποίους βρήκε κλαδιά χωρίς καρπούς, και τους σφράγισε. Διότι είχαν το ίδιο ένδυμα, δηλαδή ένα λευκό σαν το χιόνι, με το οποίο τους πρόσταξε να μπουν στον πύργο. Και έτσι έκανε σε εκείνους που επέστρεψαν τα ράβδους τους πράσινα, όπως τα είχε λάβει· τους έδωσε ένα λευκό ένδυμα, και έτσι τους έστειλε να πάνε στον πύργο. 15 Αφού έκανε αυτό, είπε στον βοσκό που ήταν μαζί μου: «Πάω· αλλά εσύ στείλε αυτούς μέσα στα τείχη, καθένας στον τόπο που ήταν άξιος να κατοικήσει· εξέτασε πρώτα τα ραβδιά τους, αλλά εξέτασέ τα προσεκτικά, για να μην σε πλανήσει κανείς. Και αν κάποιος σε γλιτώσει, θα τον δοκιμάσω στο θυσιαστήριο». Αφού είπε αυτά στον βοσκό, αναχώρησε. 16 Αφού έφυγε, ο βοσκός μου είπε: Ας πάρουμε τις ράβδους από αυτούς και ας τις φυτέψουμε, μήπως και ξαναφυτεύσουν. Του είπα: Κύριε, πώς μπορούν ποτέ να ξαναφυτεύσουν αυτές οι ξερές ράβδοι; 17 Μου απάντησε: «Αυτό το δέντρο είναι μια ιτιά και αγαπάει πάντα να ζει. Αν λοιπόν φυτευτούν αυτές οι βέργες και λάβουν λίγη υγρασία, πολλές από αυτές θα ανακάμψουν. 18 Γι' αυτό θα προσπαθήσω και θα χύσω νερό πάνω τους, και αν κάποιος από αυτούς μπορέσει να ζήσει, θα χαρώ μαζί του· αλλά αν όχι, τουλάχιστον με αυτόν τον τρόπο θα αποδειχθεί ότι δεν έχω παραμελήσει το μέρος μου. 19 Τότε με πρόσταξε να τους καλέσω· και όλοι ήρθαν κοντά του, ο καθένας στην τάξη στην οποία στεκόταν, και του έδωσαν τις ράβδους τους· τις οποίες, αφού τις έλαβε, φύτεψε τον καθένα στις διάφορες τάξεις του. 20 Και αφού τα φύτεψε όλα, έριξε πολύ νερό πάνω τους, τόσο πολύ που καλύφθηκαν με νερό και δεν φαίνονταν από πάνω. Τότε, αφού τα πότισε, μου είπε: Ας φύγουμε και μετά από λίγο καιρό θα επιστρέψουμε και θα τα επισκεφτούμε. 21 Διότι αυτός που δημιούργησε αυτό το δέντρο, ήθελε να ζήσουν όλοι όσοι έλαβαν ράβδους από αυτό. Και ελπίζω τώρα που αυτές οι ράβδοι ποτίζονται έτσι, πολλές από αυτές που λαμβάνουν την υγρασία, να ανακάμψουν. 22 Του είπα: Κύριε, πες μου τι σημαίνει αυτό το δέντρο; Διότι με εκπλήσσει πολύ το γεγονός ότι, αφού έχουν κοπεί τόσα πολλά κλαδιά, φαίνεται ακόμα ακέραιο· ούτε φαίνεται να έχει απομείνει τίποτα από αυτό, κάτι που με εκπλήσσει πολύ. 23 Εκείνος απάντησε: «Ακούστε! Αυτό το μεγάλο δέντρο, που καλύπτει τις πεδιάδες και τα βουνά και όλη τη γη, είναι ο νόμος του Θεού, που έχει δημοσιευτεί σε όλο τον κόσμο».
Το Τρίτο Βιβλίο του Ποιμένα του Ερμά - Παρομοιώσεις
24 Ὁ δὲ νόμος αὐτός εἶναι ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος κηρύττεται εἰς πάντα τὰ πέρατα τῆς γῆς. Οἱ λαοὶ ποὺ ἔστησαν ὑπὸ τὴν σκιά του, εἶναι οἱ ὁποῖοι ἄκουσαν τὸ κήρυγμά του καὶ πίστεψαν 25 Ο μέγας και σεβάσμιος άγγελος που είδες ήταν ο Μιχαήλ, ο οποίος έχει την εξουσία πάνω στον λαό του και τους κυβερνά. Διότι αυτός έχει φυτέψει τον νόμο στις καρδιές εκείνων που έχουν πιστέψει· και γι' αυτό επισκέπτεται αυτούς στους οποίους έχει δώσει τον νόμο, για να δει αν τον έχουν τηρήσει. 26 Και εξετάζει τη ράβδο κάθε ενός· και από αυτούς, πολλούς που είναι αδύναμοι· επειδή, αυτές οι ράβδοι είναι ο νόμος του Κυρίου. Τότε διακρίνει όλους εκείνους που δεν έχουν τηρήσει τον νόμο, γνωρίζοντας τη θέση του καθενός τους. 27 Του είπα: Κύριε, γιατί μερικούς έστειλε στον πύργο και άλλους άφησε εδώ σε εσάς; Αποκρίθηκε: «Όσοι έχουν παραβιάσει τον νόμο, τον οποίο έλαβαν από αυτόν, αφήνονται στη δύναμή μου, για να μετανοήσουν για τις αμαρτίες τους· όσοι όμως εκπλήρωσαν τον νόμο και τον τήρησαν, βρίσκονται υπό τη δύναμή του». 28 «Ποιοι λοιπόν είναι», είπα, «εκείνοι που μπήκαν στον πύργο στεφανωμένοι;» Αποκρίθηκε: «Όλοι όσοι αγωνίστηκαν με τον διάβολο και τον νίκησαν, στεφανώθηκαν. Και αυτοί είναι εκείνοι που υπέφεραν σκληρά για να τηρήσουν τον νόμο». 29 Ἐκεῖνοι δὲ ἔθεσαν τὰ ἄνδρά τους, τὰ ὁρισμένα καὶ ἀνθρώπινα, ἀλλὰ ἀπὸ ἀνθρώπους, ὑπῆρξαν βασανιστήρια γιὰ τὸν ἴδιο νόμο, ἀλλὰ δὲν ἔχουν θανατώσει, οὔτε ἀρνήθηκαν τὸν ἅγιο νόμο τους. 30 Αυτοί που παρέδωσαν τις ράβδους τους πράσινες όπως τις παρέλαβαν, είναι εκείνοι που ήταν μετριόφρονες και δίκαιοι, και έζησαν με πολύ αγνό νου, και τήρησαν τις εντολές του Θεού. 31 Τα υπόλοιπα θα τα μάθεις, όταν θα έχω εξετάσει εκείνα τα καλάμια που φύτεψα και πότισα. 32 Μετά από λίγες μέρες επιστρέψαμε, και στον ίδιο τόπο στεκόταν ο ένδοξος άγγελος, και εγώ στεκόμουν κοντά του. Τότε μου είπε: Ζώνσου με μια πετσέτα και υπηρετήστε με. 33 Και περιεζώθηκα με μια καθαρή πετσέτα, φτιαγμένη από χοντρό ύφασμα. Και όταν με είδε περιζωσμένο και έτοιμο να τον υπηρετήσω, είπε: Κάλεσε εκείνους τους άνδρες, των οποίων τα ραβδιά έχουν φυτευτεί, τον καθένα κατά τη σειρά του, όπως τους έδωσε. 34 Και με έφερε στο χωράφι, και τους κάλεσα όλους, και όλοι στάθηκαν έτοιμοι στις σειρές τους. Τότε τους είπε: Ας μαζέψει ο καθένας το ραβδί του και ας μου το φέρει. Και πρώτα παρέδωσαν τα δικά τους, των οποίων τα ραβδιά ήταν ξερά και σάπια. 35 Και όσοι από αυτούς που τα ραβδιά τους εξακολουθούσαν να τα χρησιμοποιούν έτσι, διέταξε να σταθούν χωριστά. Τότε ήρθαν εκείνοι που τα ραβδιά τους ήταν ξερά αλλά όχι σάπια. Μερικοί από αυτούς τα έφεραν πράσινα με τα ραβδιά τους, άλλοι ξερά και σάπια, σαν να τα είχε αγγίξει ο σκόρος. 36 Όσους τους έδωσαν πράσινα, διέταξε να ξεχωρίσουν· αλλά εκείνους των οποίων οι ράβδοι ήταν ξερές και σάπιες, τους έκανε να σταθούν με τους πρώτους. Έπειτα ήρθαν εκείνοι των οποίων οι ράβδοι ήταν μισοξερές και σχισμένες· πολλοί από αυτούς έδωσαν τις ράβδους τους πράσινες και ξεκλεμμένες.
37 Άλλοι τα παρέδωσαν πράσινα με κλαδιά και καρπούς πάνω στα κλαδιά, σαν εκείνους που μπήκαν στεφανωμένοι στον πύργο. Άλλοι τα παρέδωσαν ξερά, αλλά όχι σάπια· και μερικοί τα παρέδωσαν όπως ήταν πριν, μισοξερά και σχισμένα. 38 Καθέναν από αυτούς διέταξε να σταθεί ξεχωριστά· μερικούς μόνους τους, άλλους στις αντίστοιχες τάξεις τους. 39 Τότε ήρθαν εκείνοι των οποίων οι ράβδοι ήταν πράσινες, αλλά σχισμένες. Αυτοί παρέδωσαν τις ράβδους τους εντελώς πράσινες και στάθηκαν στη δική τους τάξη. Και ο βοσκός χάρηκε γι' αυτές, επειδή όλες είχαν αλλάξει και είχαν απαλλαγεί από τις σχισμές τους. 40 Έπειτα έδωσαν τα ραβδιά τους, που τα είχαν μισά πράσινα και μισά ξερά. Από αυτά, μερικά βρέθηκαν ολόκληρα πράσινα, άλλα μισά ξερά, άλλα πράσινα, με νεαρούς βλαστούς. Και όλα αυτά στάλθηκαν μακριά, ο καθένας στη θέση του. 41 Τότε άφησαν τα καλάμια τους, που τα είχαν πριν από δύο μέρη πράσινα και το ένα τρίτο ξερά. Πολλοί από αυτούς έδωσαν τα καλάμια τους πράσινα, πολλοί μισοξερά, τα υπόλοιπα ξερά αλλά όχι σάπια. Έτσι, αυτά στάλθηκαν μακριά, ο καθένας στον τόπο του. 42 Έπειτα ήρθαν εκείνοι που είχαν μπροστά στα καλάμια τους δύο μέρη ξερά και το τρίτο χλωρά. Πολλοί από αυτούς παρέδωσαν τα καλάμι τους μισά ξερά, άλλα ξερά και σάπια· άλλα μισά ξερά και σχισμένα· αλλά λίγα χλωρά. Και όλα αυτά τοποθετήθηκαν ο καθένας στη δική του τάξη. 43 Έπειτα έβαλαν τα χέρια τους στα καλάμια τους, τα οποία πριν ήταν λίγο πράσινα, και τα υπόλοιπα ξερά. Τα καλάμια τους ήταν ως επί το πλείστον πράσινα, με μικρά κλαδιά, με καρπούς πάνω τους, και τα υπόλοιπα εντελώς πράσινα. 44 Και ο βοσκός, μόλις τα είδε αυτά, χάρηκε υπερβολικά, επειδή τα βρήκε έτσι· και αυτά έφυγαν στις τάξεις τους. 45 Αφού λοιπόν εξέτασε όλες τις ράβδους τους, μου είπε: «Σου είπα ότι αυτό το δέντρο αγαπούσε τη ζωή. Βλέπεις πόσοι έχουν μετανοήσει και έχουν φτάσει στη σωτηρία. Κύριε, είπα, το βλέπω». 46 ἵνα γνῇς, λέγει, ὅτι μεγάλῃ ἡ ἀγαθοσύνη καὶ ἔλεος Κυρίου καὶ τιμῆσαι, ὁ ὁποῖος ἔδωκε τὸ πνεῦμα αὐτοῦ εἰς τοὺς ἀξιοὺς μετανοίας. 47 Απήντησα, Κύριε, γιατί τότε δεν μετανόησαν όλοι; Απήντησε, Εκείνοι των οποίων ο Κύριος προείδε ότι οι διάνοιές τους θα ήταν καθαρές και ότι θα τον υπηρετούσαν με όλη τους την καρδιά, σε αυτούς έδωσε μετάνοια. 48 Αλλά για εκείνους των οποίων την απάτη και την ανομία έβλεπε και αντιλαμβανόταν ότι δεν θα επέστρεφαν αληθινά σε αυτόν, σε αυτούς αρνήθηκε οποιαδήποτε επιστροφή σε μετάνοια, για να μην βλασφημήσουν ξανά τον νόμο του με πονηρά λόγια. 49 Του είπα: Τώρα, Κύριε, κάνε μου γνωστό ποια είναι η θέση καθενός από εκείνους που έχουν εγκαταλείψει τις ράβδους τους, και ποια είναι η μερίδα τους· ώστε, όταν δεν έχουν φυλάξει ολόκληρη τη σφραγίδα τους, αλλά έχουν σπαταλήσει τη σφραγίδα που έλαβαν, να ακούσουν και να πιστέψουν αυτά τα πράγματα, να αναγνωρίσουν τις κακές τους πράξεις και να μετανοήσουν· 50 Και αφού λάβουν ξανά τη σφραγίδα τους από εσάς, ας δοξάσουν τον Θεό, ότι τους σπλαχνίστηκε και σας έστειλε να ανανεώσετε το πνεύμα τους.
Το Τρίτο Βιβλίο του Ποιμένα του Ερμά - Παρομοιώσεις
51 «Ακούστε», είπε, «αυτοί των οποίων οι ράβδοι βρέθηκαν στεγνές και σάπιες, και σαν να τις άγγιξε ο σκόρος, είναι οι λιποτάκτες και οι προδότες της εκκλησίας». 52 οι οποίοι, μαζί με τα υπόλοιπα εγκλήματά τους, βλασφημούσαν και τον Κύριο και αρνούνταν το όνομά του, το οποίο τους είχε επικληθεί. Γι' αυτό, όλοι αυτοί είναι νεκροί για τον Θεό· και βλέπεις ότι κανένας τους δεν έχει μετανοήσει, αν και άκουσαν τις εντολές μου, τις οποίες τους παρέδωσες. Από αυτούς τους ανθρώπους, λοιπόν, η ζωή είναι πολύ μακριά. 53 Και εκείνοι που παρέδωσαν τις ράβδους τους στεγνές, αλλά όχι σάπιες, δεν απείχαν πολύ από αυτούς. Διότι ήταν παραποιημένοι και εισήγαγαν πονηρές διδασκαλίες και διέστρεψαν τους δούλους του Θεού, αλλά ιδιαίτερα εκείνους που είχαν αμαρτήσει, μη αφήνοντάς τους να επιστρέψουν σε μετάνοια, αλλά εμποδίζοντάς τους να επιστρέψουν με τις ψευδείς διδασκαλίες τους. 54 Αυτοί λοιπόν έχουν ελπίδα· και βλέπεις ότι πολλοί από αυτούς έχουν μετανοήσει, από τότε που τους έδωσες τις εντολές μου· και πολλοί ακόμη θα μετανοήσουν. Όσοι όμως δεν μετανοήσουν, θα χάσουν και τη μετάνοια και τη ζωή. 55 Όσοι όμως μετανόησαν, η θέση τους άρχισε να βρίσκεται μέσα στα πρώτα τείχη, και μερικοί από αυτούς μάλιστα μπήκαν στον πύργο. Βλέπεις λοιπόν, είπε, ότι στη μετάνοια των αμαρτωλών υπάρχει ζωή· για όσους όμως δεν μετανοούν, ετοιμάζεται θάνατος. 56 Ακούστε τώρα για εκείνους που έδωσαν τις ράβδους τους μισοστεγνές και γεμάτες σχισμές. Εκείνοι των οποίων οι ράβδοι ήταν μόνο μισοστεγνές, είναι οι αμφίβολοι· γιατί δεν είναι ούτε ζωντανοί ούτε νεκροί. 57 Ἐκεῖνοι δὲ οἱ ἐκκλησιάζοντες ἐν ράβδῳ αὐτῶν, οὐχὶ μισοξεραῖς ἀλλὰ καὶ γεμῶτες σχισμὲς, εἶναι καὶ καὶ κακολόγοι· οἱ ὁποῖοι ἐκφράζουν τὰ ἀπουσιάζοντα καὶ οὐδέποτε ἔχουν εἰρήνην ἀμεταξύ τους καὶ φθονοῦν ἀλλήλους. 58 ἀλλὰ καὶ σὲ αὐτοὺς προσφέρεται μετάνοια· γὰρ βλέπεις ὅτι μερικοί ἀπὸ αὐτοῖς μετανόησαν. 59 Τώρα όλοι όσοι αυτού του είδους έχουν μετανοήσει γρήγορα, θα έχουν μια θέση στον πύργο· αλλά όσοι ήταν πιο αργοί στη μετάνοιά τους, θα κατοικήσουν μέσα στα τείχη· αλλά όσοι δεν θα μετανοήσουν, αλλά θα συνεχίσουν στις πονηρές τους πράξεις, θα πεθάνουν. 60 Όσο για εκείνους που είχαν τις ράβδους τους πράσινες, αλλά σχισμένες, είναι αυτοί που ήταν πάντα πιστοί και καλοί, αλλά είχαν κάποιο φθόνο και διαμάχη μεταξύ τους σχετικά με την αξιοπρέπεια και την υπεροχή. 61 Πάντες δε τοιούτοι είναι μάταιοι και ασύνετοι, όστις φιλονικούσιν μεταξύ των περί τούτων. 62 Παρ’ όλα αυτά, δεδομένου ότι κατά τα άλλα είναι καλοί, αν όταν ακούσουν αυτές τις εντολές διορθωθούν και με την πειθώ μου μετανοήσουν ξαφνικά, τελικά θα κατοικήσουν στον πύργο, όπως αυτοί που έχουν μετανοήσει αληθινά και άξια. 63 Ἐὰν δὲ ἔλθῃ πάλιν εἰς τὴν ἀπέναντι αὐτὴν, θὰ ἀποκλειστεῖ ἀπὸ τὸν πύργον καὶ θὰ χάσει τὴν ζωήν του. Διότι ἡ ζωή ἐκείνων ποὺ τηροῦν τὶς ἐντολές τοῦ Κυρίου συνίσταται εἰς τὴν ποιὴν ὑμῖν ἐντολήν· οὐχὶ ἐξ ἀρχὴν ἢ ἄλλην ἀξιοπρέπειαν. 64 Διότι διά της μακροθυμίας και της ταπεινοφροσύνης οι άνθρωποι θα φτάσουν στη ζωή· διά των όμως στασιασμών
και της περιφρόνησης του νόμου θα εξαγοράσουν τον θάνατο για τον εαυτό τους. 65 Αυτοί που στις ράβδους τους είχαν μισό ξερό και μισό χλωρό, είναι εκείνοι που ασχολούνται με πολλά πράγματα του κόσμου και δεν είναι ενωμένοι με τους αγίους. Γι' αυτό το λόγο οι μισοί από αυτούς ζουν και οι μισοί είναι νεκροί. 66 Γι' αυτό, πολλοί από αυτούς, από τότε που άκουσαν τις εντολές μου, μετανόησαν και άρχισαν να κατοικούν στον πύργο. Μερικοί όμως από αυτούς έχουν αποστατήσει εντελώς· γι' αυτούς δεν υπάρχει πλέον τόπος για μετάνοια. 67 Διότι λόγω των τωρινών συμφερόντων τους, βλασφημούσαν και αρνούνταν τον Θεό· και για αυτή την ανομία έχασαν τη ζωή τους. Και από αυτούς πολλοί εξακολουθούν να αμφιβάλλουν· αυτοί μπορούν ακόμη να επιστρέψουν· και αν μετανοήσουν γρήγορα, θα έχουν μια θέση στον πύργο· αλλά αν είναι πιο αργοί, θα κατοικήσουν μέσα στα τείχη· αλλά αν δεν μετανοήσουν, θα πεθάνουν. 68 Όσο για εκείνους που είχαν δύο μέρη από τις ράβδους τους πράσινα, και το τρίτο ξερά, αυτοί αρνήθηκαν τον Κύριο με πολλούς τρόπους. Από αυτούς πολλοί μετανόησαν και βρήκαν θέση στον πύργο, και πολλοί απομακρύνθηκαν εντελώς από τον Θεό. Αυτοί έχασαν εντελώς τη ζωή τους. 69 Καὶ μερικοί, ὅταν βρίσκονταν σέ ἀμφιβολία, ἔφεραν σέ διχόνοιες· αὐτοὶ δὲν μποροῦν νὰ ἐπανέλθουν, ἐὰν μετανοήσουν ξαφνικά καὶ μὴ συνεχίσουν στὶς ἐπιθυμίες τους· ἀλλὰ ἐὰν συνεχίσουν στὶς κακὲς πράξεις τους, θὰ πεθάνουν. 70 Αυτοί που έδωσαν στις ράβδους τους δύο μέρη ξερά και τα άλλα χλωρά, είναι εκείνοι που υπήρξαν πράγματι πιστοί, αλλά ταυτόχρονα πλούσιοι και γεμάτοι αγαθά· και γι' αυτό επιθύμησαν να γίνουν διάσημοι ανάμεσα στους ειδωλολάτρες που είναι έξω, και έτσι έπεσαν σε μεγάλη υπερηφάνεια και άρχισαν να επιδιώκουν υψηλά ζητήματα και να εγκαταλείπουν την αλήθεια. 71 Ούτε προσκολλήθηκαν στους αγίους, αλλά ζούσαν μαζί με τους ειδωλολάτρες· και αυτή η ζωή φάνηκε πιο ευχάριστη σε αυτούς· όμως, δεν αποστάτησαν από τον Θεό, αλλά έμειναν στην πίστη· μόνο που δεν έπραξαν τα έργα της πίστης. 72 Πολλοί λοιπόν από αυτούς μετανόησαν και άρχισαν να κατοικούν στον πύργο. Άλλοι όμως, ζώντας ακόμα ανάμεσα στους ειδωλολάτρες και υπερυψωμένοι με τις ματαιότητές τους, απομακρύνθηκαν εντελώς από τον Θεό και ακολούθησαν τα έργα και τις πονηρίες των ειδωλολατρών. Αυτού του είδους οι άνθρωποι, λοιπόν, θεωρούνται μεταξύ των ξένων του Ευαγγελίου. 73 Άλλοι από αυτούς άρχισαν να έχουν αμφιβολίες, απελπισμένοι εξαιτίας των πονηρών πράξεών τους για να φτάσουν ποτέ στη σωτηρία. Άλλοι, έχοντας έτσι αμφιβολίες, προκάλεσαν επιπλέον διχόνοιες. 74 Γι' αυτούς λοιπόν, και για εκείνους που εξαιτίας των πράξεών τους έχουν αμφιβολίες, υπάρχει ακόμα ελπίδα επιστροφής· αλλά πρέπει να μετανοήσουν γρήγορα, για να βρεθεί η θέση τους στον πύργο. Όσοι όμως δεν μετανοούν, αλλά εξακολουθούν να παραμένουν στις απολαύσεις τους, είναι κοντά στον θάνατο. 75 Όσο για εκείνους που έδωσαν τις ράβδους τους πράσινες, εκτός από τις κορυφές τους, οι οποίες ήταν μόνο ξερές και είχαν σχισμές, αυτοί ήταν πάντα καλοί, πιστοί και 2 ευθείς ενώπιον του Θεού. Ωστόσο, αμάρτησαν λίγο,
Το Τρίτο Βιβλίο του Ποιμένα του Ερμά - Παρομοιώσεις
εξαιτίας των κενών τους απολαύσεων και των ασήμαντων σκέψεων που είχαν μέσα τους. 76 Γι' αυτό, πολλοί από αυτούς, όταν άκουσαν τα λόγια μου, μετανόησαν αμέσως και άρχισαν να κατοικούν στον πύργο. Ωστόσο, μερικοί αμφέβαλαν, και άλλοι στις αμφιβολίες τους πρόσθεσαν διχόνοιες. Γι' αυτούς, λοιπόν, υπάρχει ακόμα ελπίδα επιστροφής, επειδή ήταν πάντα καλοί· αλλά δεν θα κλονιστούν δύσκολα. 77 Όσο για εκείνους, τέλος, που έδωσαν τις ράβδους τους ξερές, εξαιρουμένων μόνο των κορυφών τους, οι οποίες ήταν μόνες πράσινες: αυτοί είναι που πίστεψαν πράγματι στον Θεό, αλλά έζησαν στην ανομία, χωρίς όμως να απομακρύνονται από τον Θεό: έχοντας πάντα πρόθυμα φέρει το όνομα του Κυρίου και δέχτηκαν πρόθυμα στα σπίτια τους τους δούλους του Θεού. 78 Ακούοντες λοιπόν ταύτα επέστρεψαν, και αμέσως μετανόησαν και έζησαν εν πάση δικαιοσύνη. Και μερικοί απ' αυτούς υπέστησαν θάνατον, ενώ άλλοι υπέστησαν εύκολα πολλές δοκιμασίες, έχοντας επίγνωση των κακών τους πράξεων. 79 Και αφού τελείωσε τις εξηγήσεις του για όλες τις ράβδους, μου είπε: Πήγαινε και πες σε όλους τους ανθρώπους να μετανοήσουν, για να ζήσουν για τον Θεό· επειδή, ο Κύριος, κινούμενος από μεγάλη επιείκεια, με απέστειλε να κηρύξω σε όλους μετάνοια. 80 Ακόμη και σε εκείνους που, εξαιτίας των κακών τους πράξεων, δεν αξίζουν να φτάσουν στη σωτηρία. Αλλά ο Κύριος θα είναι υπομονετικός και θα τηρήσει την πρόσκληση που έγινε από τον Υιό του. 81 Είπα προς αυτόν· Κύριε, ελπίζω ότι όλοι, όταν ακούσουν αυτά, θα μετανοήσουν· διότι εμπιστεύομαι ότι καθένας που αναγνωρίζει τα εγκλήματά του και αναλαμβάνει τον φόβο του Κυρίου, θα επιστρέψει σε μετάνοια. 82 Μου είπε: Όποιος μετανοήσει με όλη του την καρδιά και καθαρίσει τον εαυτό του από όλα τα κακά που έχω αναφέρει προηγουμένως και δεν προσθέσει τίποτα περισσότερο στις αμαρτίες του, θα λάβει από τον Κύριο τη θεραπεία των προηγούμενων ανομιών του, αν δεν αμφιβάλει για αυτές τις εντολές και θα ζήσει για τον Θεό. 83 Ἐκεῖνοι δὲ οἱ ἐπιπλέον εἰς τὰς ἀνομίας αὐτῶν καὶ ἐξακολουθοῦσιν νὰ συναναστρέφωνται τὰς ἐπιθυμίας τοῦ παρόντος αἰῶνος, θὰ καταδικάσουν ἑαυτούς ἐν θανάτου. Ἐσύ δὲ νὰ πορεύεσαι κατὰ ταῖς ἐντολάς, καὶ ὅποιος τὰ πορεύται καὶ τὰς ἐκτελεί ορθὰ, θὰ ζῇ εἰς τὸν Θεόν. 84 Και αφού μου τα έδειξε όλα αυτά, είπε: «Τα υπόλοιπα θα σου τα δείξω σε λίγες ημέρες». ΟΜΟΙΟΤΗΤΑ 9 1 Αφού έγραψα τις Εντολές και τις Παρομοιώσεις του Ποιμένα, του Αγγέλου της Μετανοίας, ήρθε σε μένα και μου είπε: «Θα σου δείξω όλα όσα σου είπε το Πνεύμα με το πρόσωπό του στην Εκκλησία. Διότι αυτό το Πνεύμα είναι ο Υιός του Θεού». 2 καὶ ἐπειδὴ ἦσουν ἀδύναμος τῷ σῷ, οὐκ ἀναγγελθήσεται ὑπὸ τοῦ ἀγγέλου, ἕως ὅτου ἐνδυναμωθήσῃς ὑπὸ τοῦ Πνεύματος καὶ ἡυξήσας ἐν δυνάμεσι, ὥστε καὶ ἴδῃς τὸν ἄγγελον. 3 Διότι τότε πράγματι η κατασκευή του πύργου σου φανερώθηκε πολύ καλά και ένδοξα από την
εκκλησία· ωστόσο, εσύ είδες όλα τα πράγματα να σου φανερώνονται σαν από παρθένο. 4 Τώρα όμως φωτίζεσαι από τον άγγελο, αλλά και από το ίδιο Πνεύμα. Πρέπει όμως να σκεφτείς τα πάντα με επιμέλεια· γιατί γι' αυτό στάλθηκα στο σπίτι σου από αυτόν τον σεβάσμιο αγγελιοφόρο, ώστε όταν δεις τα πάντα με δύναμη, να μην φοβάσαι όπως πριν. 5 Και με οδήγησε στην κορυφή ενός βουνού στην Αρκαδία, και καθίσαμε στην κορυφή του. Και μου έδειξε μια μεγάλη πεδιάδα, και γύρω της δώδεκα βουνά σε διαφορετικά σχήματα. 6 Το πρώτο ήταν μαύρο σαν αιθάλη. Το δεύτερο ήταν λείο, χωρίς βότανα. Το τρίτο ήταν γεμάτο αγκάθια και τριβόλια. Το τέταρτο είχε βότανα μισοξεραμένα, από τα οποία το πάνω μέρος ήταν πράσινο, αλλά η ρίζα ήταν ξερή· και μερικά από τα βότανα, όταν ο ήλιος έκαιγε, ξεράθηκαν. 7 Το πέμπτο βουνό ήταν πολύ τραχύ, αλλά παρόλα αυτά είχε πράσινα χόρτα. Το έκτο βουνό ήταν γεμάτο σχισμές, άλλες μικρότερες και άλλες μεγαλύτερες, και σε αυτές τις σχισμές φύτρωνε χορτάρι, που δεν ανθίζει, αλλά φαινόταν να μαραίνεται. 8 Το έβδομο όρος είχε ωραία βοσκή και ήταν εντελώς καρποφόρο· και έβοσκαν σε αυτό κάθε είδους κτήνη και από τα πουλιά του ουρανού· και όσο περισσότερο έτρωγαν από αυτό, τόσο περισσότερο και καλύτερο φύτρωνε το χορτάρι. 9 Το όγδοο όρος ήταν γεμάτο πηγές, και από αυτές τις πηγές ποτίζονταν κάθε είδους πλάσματα του Θεού. Το ένατο όρος δεν είχε καθόλου νερό, αλλά ήταν εντελώς στερημένο από αυτό· και έθρεψε φίδια θανατηφόρα και καταστροφικά για τους ανθρώπους. 10 Το δέκατο βουνό ήταν γεμάτο ψηλά δέντρα, και εντελώς σκιερά· και κάτω από τη σκιά τους ξάπλωναν βοοειδή που αναπαύονταν και αναμασούσαν. 11 Το ενδέκατο βουνό ήταν γεμάτο από τα πιο πυκνά δέντρα· και αυτά τα δέντρα φαινόταν να είναι γεμάτα με διάφορα είδη φρούτων· ώστε όποιος τα έβλεπε δεν μπορούσε παρά να επιθυμεί να φάει από τους καρπούς τους. 12 Το δωδέκατο βουνό ήταν εντελώς λευκό και είχε μια πολύ ευχάριστη όψη, και το ίδιο έδινε μια εξαιρετικά όμορφη ομορφιά. 13 ¶ Στη μέση της πεδιάδας μου έδειξε έναν τεράστιο λευκό βράχο, που υψωνόταν από την πεδιάδα, και ο βράχος ήταν ψηλότερος από εκείνα τα βουνά και ήταν τετράγωνος, έτσι ώστε φαινόταν ικανός να στηρίξει ολόκληρο τον κόσμο. 14 Μου φαινόταν παλιά, κι όμως είχε μέσα μια καινούργια πύλη, που φαινόταν να έχει λαξευτεί πρόσφατα. Τώρα, αυτή η πύλη ήταν φωτεινή πέρα από τον ίδιο τον ήλιο, σε τέτοιο βαθμό που θαύμαζα πολύ το φως της. 15 Γύρω από την πύλη στέκονταν δώδεκα παρθένες· από τις οποίες οι τέσσερις, που στέκονταν στις γωνίες της πύλης, μου φάνηκαν οι πιο σημαντικές, αν και οι υπόλοιπες ήταν επίσης αξιόλογες· και στέκονταν στα τέσσερα μέρη της πύλης. 16 Πρόσθεσε επίσης στη χάρη εκείνων των παρθένων ότι στέκονταν ανά δύο, ντυμένες με λινά ενδύματα και καλοζωσμένες, με τα δεξιά τους χέρια ελεύθερα, σαν να επρόκειτο να σηκώσουν κάποιο βάρος· γιατί έτσι ήταν στολισμένες και ήταν εξαιρετικά χαρούμενες και πρόθυμες.
Το Τρίτο Βιβλίο του Ποιμένα του Ερμά - Παρομοιώσεις
17 Όταν το είδα αυτό, θαύμασα μέσα μου που είδα τόσο μεγάλα και ευγενή πράγματα. Και πάλι θαύμασα για εκείνες τις παρθένες, ότι ήταν τόσο όμορφες και λεπτεπίλεπτες και στέκονταν με τόση σταθερότητα και σταθερότητα, σαν να ήθελαν να κουβαλήσουν ολόκληρο τον ουρανό. 18 Και καθώς συλλογιζόμουν αυτά μέσα μου, ο βοσκός μου είπε: Τι σκέφτεσαι μέσα σου, και είσαι ανήσυχος, και γεμίζεις τον εαυτό σου με ανησυχία; 19 Μη σκέφτεσαι, σαν να είσαι σοφός, αυτό που δεν καταλαβαίνεις, αλλά προσευχήσου στον Κύριο, για να μπορέσεις να το καταλάβεις· αυτό που πρόκειται να συμβεί δεν μπορείς να το καταλάβεις, αλλά βλέπεις αυτό που είναι μπροστά σου. 20 Μη λοιπόν ανησυχείς για όσα δεν βλέπεις, αλλά ένιωθες όσα βλέπεις. 21 Μη διστάζεις να είσαι περίεργος· και θα σου δείξω όλα όσα πρέπει να σου φανερώσω· αλλά πρώτα σκέψου τι απομένει ακόμα. 22 ¶ Και όταν μου τα είπε αυτά, κοίταξα ψηλά και είδα έξι ψηλούς και αξιοσέβαστους άνδρες να έρχονται· οι όψεις τους ήταν όλες ίδιες· και κάλεσαν ένα ορισμένο πλήθος ανδρών· και εκείνοι που ήρθαν στο κάλεσμα τους ήταν επίσης ψηλοί και γεροδεμένοι. 23 Και αυτοί οι έξι πρόσταξαν αυτούς να χτίσουν έναν πύργο πάνω από την πύλη εκείνη. Και αμέσως άρχισε ένας μεγάλος θόρυβος από εκείνους τους άνδρες που έτρεχαν εδώ και εκεί γύρω από την πύλη, οι οποίοι είχαν συγκεντρωθεί για να χτίσουν τον πύργο. 24 Αὐτὲ οἱ παρθένες, ποὺ ἦταν κοντά στὴν πύλη, ἐννόησαν ὅτι ἡ οἰκοδόμηση τοῦ πύργου ἔπρεπε νὰ ἐπιταχυνθεῖ ἀπὸ αὐτῶν. καὶ ἄπλωσαν τὰ χέρια τους, σὰν νὰ λάβουν κάτι ἀπὸ αὐτοῖς γιὰ νὰ κάνουν. 25 Τότε εκείνοι οι έξι άνδρες πρόσταξαν να σηκώσουν πέτρες από κάποιο βαθύ μέρος και να τις ετοιμάσουν για την κατασκευή του πύργου. Και σήκωσαν δέκα λευκές πέτρες, τετράγωνες και όχι στρογγυλές. 26 Τότε οι έξι άνδρες κάλεσαν κοντά τους τις δέκα παρθένες και τις διέταξαν να μεταφέρουν όλες τις πέτρες που επρόκειτο να τοποθετηθούν στο κτίριο και, αφού τις περάσουν από την πύλη, να τις παραδώσουν σε εκείνους που επρόκειτο να χτίσουν τον πύργο. 27 Αμέσως οι παρθένες άρχισαν όλες μαζί να σηκώνουν τις πέτρες, που είχαν προηγουμένως βγει από τα βαθιά. 28 ¶ Και εκείνοι που στέκονταν γύρω από την πύλη μετέφεραν πέτρες με τέτοιο τρόπο, ώστε οι πέτρες που φαινόταν να είναι οι πιο ανθεκτικές τοποθετήθηκαν στις γωνίες, ενώ οι υπόλοιπες τοποθετήθηκαν στα πλάγια. 29 Και έτσι μετέφεραν όλες τις πέτρες, και αφού τις πέρασαν από την πύλη, τις παρέδωσαν στους οικοδόμους, όπως τους είχε διαταχθεί· οι οποίοι, αφού τις δέχτηκαν από τα χέρια τους, έχτισαν με αυτές. 30 Αλλ’ αυτό το οικοδόμημα χτίστηκε πάνω σε εκείνον τον μεγάλο βράχο, και πάνω από την πύλη· και σε αυτούς στηριζόταν ολόκληρος ο πύργος. Αλλά το οικοδόμημα με τις δέκα πέτρες γέμισε ολόκληρη την πύλη, η οποία άρχισε να κατασκευάζεται για τα θεμέλια εκείνου του πύργου. 31 Μετά από αυτές τις δέκα πέτρες, είκοσι πέντε άλλες ανυψώθηκαν από τα βάθη· και αυτές τοποθετήθηκαν στο κτίριο του ίδιου πύργου, ανυψωμένες από εκείνες τις παρθένες, όπως και οι άλλες πριν.
32 Μετά τούτων εγέρθησαν άλλοι τριάντα πέντε· και αυτοί ομοίως συναρμολογήθηκαν στο ίδιο έργο. Έπειτα, ανεβάστηκαν άλλοι σαράντα λίθοι, και όλοι αυτοί προστέθηκαν στην οικοδομή του πύργου εκείνου. 33 Έτσι άρχισαν να υπάρχουν τέσσερις σειρές στα θεμέλια εκείνου του πύργου· και οι πέτρες έπαψαν να ανεβαίνουν από το βάθος· και εκείνοι που έχτιζαν επίσης αναπαύθηκαν λίγο. 34 Πάλι εκείνοι οι έξι άνδρες πρόσταξαν το πλήθος να φέρουν πέτρες από εκείνα τα δώδεκα βουνά για την κατασκευή του ίδιου πύργου. 35 Έτσι, έκοψαν από όλα τα βουνά πέτρες διαφόρων χρωμάτων και τις έφεραν και τις έδωσαν στις παρθένες· οι οποίες, αφού τις παρέλαβαν, τις μετέφεραν και τις παρέδωσαν στο κτίριο του πύργου. 36 εις τα οποία, όταν κτίστηκαν, έγιναν λευκά και διαφορετικά από ό,τι ήταν πριν· διότι όλα ήταν όμοια και άλλαξαν τα προηγούμενα χρώματά τους. Και μερικά τα σήκωσαν οι ίδιοι οι άνδρες, τα οποία όταν μπήκαν στο κτίριο, συνέχισαν όπως τα είχαν τοποθετήσει. 37 Αυτά ούτε λευκά έγιναν ούτε άλλαξαν από ό,τι ήταν πριν, επειδή δεν τα μετέφεραν οι παρθένες μέσα από την πύλη. Γι' αυτό, αυτές οι πέτρες ήταν δυσάρεστες στο κτίριο, τις οποίες, όταν οι έξι άνδρες τις αντιλήφθηκαν, διέταξαν να τις μετακινήσουν και να τις τοποθετήσουν ξανά στον τόπο από τον οποίο τις είχαν φέρει. 38 Και είπαν σε εκείνους που έφεραν εκείνες τις πέτρες: Μη μας φέρετε πέτρες για αυτό το κτίριο, αλλά βάλτε τες κοντά στον πύργο, και αυτές οι παρθένες θα τις κουβαλήσουν και θα μας τις φέρουν. 39 Διότι αν δεν μεταφερθούν από αυτές τις παρθένες μέσα από αυτή την πύλη, δεν μπορούν να αλλάξουν τα χρώματά τους· γι' αυτό μην κοπιάζετε μάταια. 40 Έτσι, η κατασκευή ολοκληρώθηκε εκείνη την ημέρα, αλλά ο πύργος δεν είχε ολοκληρωθεί· επειδή, επρόκειτο να χτιστεί αργότερα, γι' αυτό και τώρα υπήρξε κάποια καθυστέρηση. 41 Και αυτοί οι έξι άνδρες διέταξαν εκείνους που κατασκεύαζαν να φύγουν και, σαν να ήταν, να ξεκουραστούν για λίγο· αλλά διέταξαν εκείνες τις παρθένες να μην φύγουν από τον πύργο· τώρα μου φάνηκαν ότι είχαν αφεθεί για τη φύλαξή του. 42 Όταν όλοι έφυγαν, είπα στον βοσκό εκείνον: Κύριε, γιατί δεν έχει τελειώσει η κατασκευή του πύργου; Επειδή, είπε, δεν μπορεί να τελειώσει μέχρι να έρθει ο Κύριός του και να εγκρίνει την κατασκευή· ώστε, αν βρει μέσα σε αυτόν πέτρες που δεν είναι καλές, να αλλάξουν· επειδή, αυτός ο πύργος έχει χτιστεί σύμφωνα με το θέλημά του. 43 Κύριε, είπα, θα ήθελα να μάθω τι σημαίνει η κατασκευή αυτού του πύργου, όπως επίσης θα ήθελα να πληροφορηθώ για αυτόν τον βράχο και αυτή την πύλη. 44 Και σχετικά με τα βουνά, και τις παρθένες, και τις πέτρες που ανέβαιναν από τα βάθη, και δεν κόπηκαν, αλλά τοποθετήθηκαν στο κτίριο ακριβώς όπως βγήκαν· και γιατί οι δέκα πέτρες τοποθετήθηκαν πρώτα στα θεμέλια· έπειτα οι είκοσι πέντε· έπειτα τριάντα πέντε· έπειτα σαράντα; 45 Επίσης, σχετικά με αυτές τις πέτρες που τοποθετήθηκαν στο κτίριο και ξαναβγήκαν και μεταφέρθηκαν πίσω στη θέση τους; Εκπλήρωσε, σε παρακαλώ, την επιθυμία της ψυχής μου ως προς όλα αυτά τα πράγματα και φανέρωσέ μου τα πάντα.
Το Τρίτο Βιβλίο του Ποιμένα του Ερμά - Παρομοιώσεις
46 Και μου είπε: Αν δεν γίνεις νωθρός, θα μάθεις τα πάντα, και θα δεις όλα τα άλλα πράγματα που πρόκειται να συμβούν σε αυτόν τον πύργο, και θα κατανοήσεις με επιμέλεια όλες αυτές τις παρομοιώσεις. 47 Και μετά από λίγες ημέρες φτάσαμε στον ίδιο τόπο όπου είχαμε καθίσει πριν· και μου είπε: Ας πάμε στον πύργο· γιατί ο Κύριος του θα έρθει και θα τον εξετάσει. 48 Έτσι λοιπόν, φτάσαμε εκεί, και δεν βρήκαμε καμία άλλη παρά μόνο εκείνες τις παρθένες. Και τις ρώτησε αν ο Κύριος εκείνου του πύργου είχε έρθει εκεί; Και απάντησαν ότι θα ερχόταν εκεί σύντομα για να εξετάσει το κτίριο. 49 ¶ Μετά από πολύ λίγο είδα ένα μεγάλο πλήθος ανδρών να έρχεται, και ανάμεσά τους έναν άντρα τόσο ψηλό, που ξεπερνούσε σε ύψος τον πύργο. 50 Γύρω του ήταν οι έξι που προηγουμένως διοικούσαν την οικοδομή, και όλοι οι υπόλοιποι που είχαν χτίσει τον πύργο, και πολλοί άλλοι με μεγάλη αξιοπρέπεια. Και οι παρθένες που φύλαγαν τον πύργο έτρεξαν να τον προϋπαντήσουν, και τον φίλησαν, και άρχισαν να περπατούν κοντά του. 51 Ἐξετάσε δὲ τὸ οἶκο μὲ τόση προσοχή, ὥστε ἔπιασε κάθε πέτρα καὶ χτύπησε τὴν καθεμία μὲ τὸ ραβδί που κρατοῦσε στὸ χέρι του. 52 Από τις οποίες μερικές, χτυπημένες με αυτόν τον τρόπο, έγιναν μαύρες σαν αιθάλη· άλλες ήταν τραχιές· μερικές έμοιαζαν σαν να είχαν ρωγμές· άλλες φαίνονταν ακρωτηριασμένες· μερικές ούτε μαύρες ούτε άσπρες· μερικές φαίνονταν αιχμηρές και δεν συμφωνούσαν με τις άλλες πέτρες, και άλλες ήταν γεμάτες κηλίδες. 53 Αυτά ήταν τα διάφορα είδη εκείνων των λίθων που δεν βρέθηκαν κατάλληλες στο κτίριο· όλες αυτές τις οποίες ο Κύριος διέταξε να αφαιρεθούν από τον πύργο και να τοποθετηθούν κοντά σε αυτόν, και άλλες πέτρες να φέρονται και να τοποθετούνται στις θέσεις τους. 54 Και αυτοί που έχτιζαν τον ρώτησαν από ποιο από τα βουνά ήθελε να φέρουν πέτρες για να τις βάλουν στη θέση εκείνων που είχαν αποτεθεί. Αλλά τους απαγόρευσε να φέρουν από τα βουνά και πρόσταξε να τις πάρουν από κάποιο κοντινό χωράφι. 55 Έσκαψαν λοιπόν στο χωράφι και βρήκαν πολλές λαμπερές τετράγωνες πέτρες, καθώς και μερικές στρογγυλές. Ωστόσο, όλες όσοι βρέθηκαν στο χωράφι τις πήραν και τις πέρασαν από την πύλη οι παρθένες· και όσες ήταν τετράγωνες τις τοποθέτησαν στις θέσεις εκείνων που είχαν βγει έξω. 56 Αλλά τα στρογγυλά δεν τοποθετήθηκαν στο κτίριο, επειδή ήταν σκληρά, και θα χρειαζόταν πολύς χρόνος για να κοπούν· αλλά τοποθετήθηκαν γύρω από τον πύργο, σαν να έπρεπε στο εξής να κοπούν τετράγωνα, και να τοποθετηθούν στο κτίριο· επειδή ήταν πολύ λευκά. 57 Όταν αυτός που ήταν αρχηγός σε αξιοπρέπεια και κύριος όλου του πύργου το είδε αυτό, κάλεσε κοντά του τον βοσκό που ήταν μαζί μου και του έδωσε τις πέτρες που είχαν απορριφθεί και είχαν τοποθετηθεί γύρω από τον πύργο και του είπε: Καθάρισε αυτές τις πέτρες με κάθε προσοχή και βάλ' τες στο χτίσιμο του πύργου, για να συμφωνούν με τις υπόλοιπες· αλλά όσες δεν ταιριάζουν με τις υπόλοιπες, πετάξτε τες μακριά από τον πύργο. 58 Αφού του έδωσε τέτοια εντολή, αναχώρησε με όλους όσους ήρθαν μαζί του στον πύργο. Οι παρθένες όμως στέκονταν ακόμα γύρω από τον πύργο για να τον φυλάνε.
59 Και είπα στον ποιμένα εκείνον: Πώς μπορούν αυτές οι πέτρες, αφού έχουν απορριφθεί, να επιστρέψουν στο κτίριο αυτού του πύργου; Αυτός απάντησε: Θα αποκόψω το μεγαλύτερο μέρος από μπροστά από αυτές τις πέτρες και θα τις προσθέσω στο κτίριο, και θα συμφωνήσουν με τις υπόλοιπες. 60 Και είπα: Κύριε, πώς θα μπορέσουν να γεμίσουν την ίδια θέση, όταν τόσοι θα αποκοπούν; Απαντώντας: Όσοι βρεθούν πολύ λίγοι, θα τοποθετηθούν στη μέση του κτιρίου, και οι μεγαλύτεροι θα τοποθετηθούν έξω, και θα τους κρατήσουν μέσα. 61 Ὅταν μου εἶπε τὰ ἔτσι, εἶπε: «Ἄς πῶμεν καὶ μετὰ τρῶν ἡμέρας ἐπιστρέψωμεν, καὶ ἐγὼ καθαρισθῶν αὐτὲς τὶς πέτρες ἐν τῷ ἀρχῷ». 62 Διότι όλοι όσοι βρίσκονται γύρω από τον πύργο πρέπει να καθαριστούν, για να μην τύχει ο οικοδεσπότης να έρθει ξαφνικά και να βρει αυτούς που βρίσκονται γύρω από τον πύργο ακάθαρτους, και να εξοργιστεί τόσο πολύ που αυτές οι πέτρες να μην μπουν ποτέ στην κατασκευή αυτού του πύργου, και θεωρηθεί ότι αδιαφορούσα για τις εντολές του κυρίου μου. 63 Όταν λοιπόν ήρθαμε μετά τρεις ημέρες στον πύργο, μου είπε: «Ας εξετάσουμε όλες αυτές τις πέτρες, και ας δούμε ποιες από αυτές μπορούν να μπουν στο κτίριο». Αποκρίθηκα: «Κύριε, ας δούμε». 64 ¶ Και πρώτα απ' όλα αρχίσαμε να εξετάζουμε εκείνους που ήταν μαύροι· γιατί βρέθηκαν ακριβώς όπως ήταν όταν τους τράβηξαν έξω από τον πύργο· γι' αυτό διέταξε να τους απομακρύνουν από τον πύργο και να τους βάλουν μόνους τους. 65 Έπειτα εξέτασε όσα ήταν τραχιά και διέταξε πολλά από αυτά να κοπούν γύρω γύρω και να τοποθετηθούν από τις παρθένες στο κτίριο του πύργου· έτσι τα πήραν και τα τοποθέτησαν στη μέση του κτιρίου· και διέταξε τα υπόλοιπα να τοποθετηθούν μαζί με τα μαύρα, γιατί κι αυτά είχαν γίνει μαύρα. 66 Έπειτα εξέτασε εκείνες που ήταν γεμάτες ρωγμές, και πολλές από αυτές διέταξε να αφαιρεθούν και έτσι να προστεθούν στο υπόλοιπο κτίριο από τις ίδιες παρθένες. 67 Αυτά τοποθετήθηκαν έξω επειδή βρέθηκαν ολόκληρα· αλλά τα υπολείμματα από το πλήθος των ρωγμών τους δεν μπορούσαν να αναμορφωθούν και γι' αυτό πετάχτηκαν μακριά από το κτίριο του πύργου. 68 Έπειτα, εξέτασε εκείνους που είχαν ακρωτηριαστεί· πολλοί από αυτούς είχαν ρωγμές και είχαν γίνει μαύροι· άλλοι ήταν μεγάλες σχισμές· αυτές διέταξε να τοποθετηθούν μαζί με εκείνες που είχαν απορριφθεί. 69 ἀλλὰ οἱ ἑτεροὶ καθαρισθέντες καὶ ἀναμορφωθέντες, ἔδωκεν ἐν τῷ οἰκοδόμῳ. ὅτι οἱ παρθένοι ἐσήκωσαν αὐτές καὶ ἐτοποθετήθησαν εἰς τὴν μέσην τοῦ οἰκοδομίου, ὅτι ἦσαν ἀσθενεῖς. 70 Μετά από αυτά εξέτασε όσους βρέθηκαν μισοί λευκοί και μισοί μαύροι· και πολλοί από αυτούς ήταν τώρα μαύροι· και αυτούς διέταξε να τους βάλουν ανάμεσα σε εκείνους που είχαν απορριφθεί. 71 Τα υπόλοιπα βρέθηκαν εντελώς λευκά· αυτά τα ανέβασαν οι παρθένες και τα τοποθέτησαν στον ίδιο πύργο· και αυτά τοποθετήθηκαν έξω, επειδή βρέθηκαν ολόκληρα, για να μπορούν να κρατήσουν μέσα εκείνα που τοποθετήθηκαν στη μέση, γιατί τίποτα δεν αποκόπηκε από αυτά.
Το Τρίτο Βιβλίο του Ποιμένα του Ερμά - Παρομοιώσεις
72 Έπειτα, εξέτασε εκείνα που ήταν σκληρά και αιχμηρά· αλλά λίγα από αυτά χρησιμοποιήθηκαν, επειδή δεν μπορούσαν να κοπούν, γιατί βρέθηκαν πολύ σκληρά· τα υπόλοιπα όμως διαμορφώθηκαν και τοποθετήθηκαν από τις παρθένες στη μέση του κτιρίου, επειδή ήταν πιο αδύναμα. 73 Έπειτα εξέτασε εκείνες που είχαν κηλίδες· από αυτές λίγες βρέθηκαν μαύρες, και αυτές μεταφέρθηκαν στους συνανθρώπους τους. Οι υπόλοιπες ήταν λευκές και ολόκληρες· και τοποθετήθηκαν από τις παρθένες στο κτίριο και τοποθετήθηκαν εξωτερικά, λόγω της αντοχής τους. 74 ¶ Μετά από αυτό ήρθε να εξετάσει εκείνες τις πέτρες που ήταν λευκές και στρογγυλές· και μου είπε: Τι θα κάνουμε με αυτές τις πέτρες; Απάντησα: Κύριε, δεν ξέρω. 75 Απήντησε, Δεν μπορείς λοιπόν να σκεφτείς τίποτα γι' αυτά; Απάντησα, Κύριε, δεν καταλαβαίνω αυτή την τέχνη· ούτε είμαι λιθοξόος, ούτε μπορώ να πω τίποτα. 76 Και είπε: Δεν βλέπεις ότι είναι πολύ στρογγυλά; Τώρα, για να τα κάνω τετράγωνα, πρέπει να κόψω πολλά από αυτά· ωστόσο, είναι απαραίτητο μερικά από αυτά να μπουν στην οικοδόμηση του πύργου. 77 Απάντησα· Αν είναι απαραίτητο, γιατί μπερδεύεσαι και δεν διαλέγεις, αν έχεις κάποια επιλογή μεταξύ τους, και τους χωράς στο οικοδόμημα; 78 Αφού το έκανε αυτό, διάλεξε τα μεγαλύτερα και πιο λαμπρά και τα τετράγωνε. Αφού τα τελείωσε, οι παρθένες τα πήραν και τα τοποθέτησαν στο εξωτερικό του κτιρίου. 79 Και οι υπόλοιποι που απέμειναν μεταφέρθηκαν πίσω στο ίδιο χωράφι από το οποίο είχαν ληφθεί· ωστόσο, δεν πετάχτηκαν μακριά· επειδή, είπε, δεν υπάρχει ακόμη λίγη έλλειψη σε αυτόν τον πύργο που πρόκειται να χτιστεί· και ίσως ο Κύριος να βάλει αυτές τις πέτρες μέσα σε αυτό το κτίριο, επειδή είναι υπερβολικά λευκές. 80 Τότε κλήθηκαν δώδεκα πολύ επιβλητικές γυναίκες, ντυμένες με μαύρο ένδυμα, ζωσμένες, με τους ώμους τους ελεύθερους και τα μαλλιά τους λυτά. Αυτές μου φάνηκαν σαν γυναίκες της υπαίθρου. 81 Και ο βοσκός τους διέταξε να σηκώσουν τις πέτρες που είχαν πεταχτεί έξω από το κτίριο και να τις μεταφέρουν πίσω στα βουνά από τα οποία είχαν βγει. 82 Και τους πήραν όλους με χαρά και τους μετέφεραν πίσω στους τόπους τους από όπου είχαν ληφθεί. 83 Ὅταν δὲν ἔμεινε ἕνας λίθος γύρω ἀπὸ τὸν πύργον, εἶπεν πρὸς μοι· Ἄς περιπλανηθῶμεν τὸν πύργον αὐτὸν καὶ ἴδωμεν ἄν ἔλειπεν τί ἐπ’ αὐτοῦ. 84 Αρχίσαμε λοιπόν να το περιεργαζόμαστε· και όταν είδε ότι ήταν όμορφα χτισμένο, άρχισε να χαίρεται πολύ· γιατί ήταν τόσο όμορφα δομημένο, που όποιος το είχε δει θα έπρεπε να είχε ερωτευτεί το κτίριο. 85 Διότι φαινόταν να είναι όλο εκτός από μια πέτρα, ούτε φαινόταν πουθενά καμία ένωση· αλλά φαινόταν σαν να είχε λαξευτεί όλο από έναν βράχο. 86 ¶ Και όταν σκέφτηκα επιμελώς τι πύργος ήταν, χάρηκα πάρα πολύ. Και μου είπε: Φέρε εδώ λίγο ασβέστη και μικρά κοχύλια, για να γεμίσω τα κενά από τις πέτρες που αφαιρέθηκαν από το κτίριο και τοποθετήθηκαν ξανά· γιατί όλα γύρω από τον πύργο πρέπει να γίνουν ομοιόμορφα. 87 Και έκανα όπως με πρόσταξε, και μου είπε: Να είσαι έτοιμος να με βοηθήσεις, και αυτό το έργο θα τελειώσει γρήγορα.
88 Γέμισε, λοιπόν, τα κενά από εκείνες τις πέτρες και διέταξε να καθαριστεί ο χώρος γύρω από τον πύργο. 89 Τότε οι παρθένες πήραν μάσκες και καθάρισαν όλο τον τόπο τριγύρω, αφαίρεσαν όλα τα σκουπίδια και έριξαν νερό. Αφού έγινε αυτό, ο τόπος έγινε υπέροχος και ο πύργος πανέμορφος. 90 Τότε μου είπε: Όλα είναι τώρα καθαρά· αν ο Κύριος έρθει να τελειώσει τον πύργο, δεν θα βρει τίποτα για να παραπονεθεί εναντίον μας. 91 Όταν το είπε αυτό, ήθελε να φύγει. Αλλά άρπαξα την τσάντα του και άρχισα να τον ικετεύω για όνομα του Κυρίου να μου εξηγήσει όλα όσα μου είχε δείξει. 92 Μου είπε: «Έχω μια μικρή υπόθεση αυτή τη στιγμή, αλλά θα σου εξηγήσω τα πάντα ξαφνικά. Μείνε εδώ για μένα μέχρι να έρθω». 93 Είπα προς αυτόν· Κύριε, τι να κάνω εδώ μόνος μου; Απήντησε· Δεν είσαι μόνος, αφού όλες αυτές οι παρθένες είναι μαζί σου. 94 Είπα, Κύριε, παράδωσέ με λοιπόν σε αυτούς. Τότε τους κάλεσε και τους είπε: Σας παραθέτω τούτον τον άνθρωπο μέχρι να έρθω. 95 Έτσι έμεινα με εκείνες τις παρθένες· τώρα ήταν χαρούμενες και ευγενικές μαζί μου· ιδιαίτερα οι τέσσερις, που φαινόταν να είναι οι πιο σημαντικές ανάμεσά τους. 96 Τότε οι παρθένες μου είπαν: «Ο βοσκός εκείνος δεν θα επιστρέψει εδώ σήμερα». Τους είπα: «Τι λοιπόν να κάνω;» Απάντησαν: «Περιμένετε μέχρι το βράδυ, μήπως έρθει και μιλήσει μαζί σου· αλλιώς όμως, εσύ θα μείνεις μαζί μας μέχρι να πεθάνει». 97 Τους είπα: Θα περιμένω γι' αυτόν μέχρι το βράδυ· αλλά αν δεν έρθει μέχρι τότε, θα πάω σπίτι και θα επιστρέψω εδώ το επόμενο πρωί. 98 Μου απάντησαν: «Παραδόθηκες σε εμάς, δεν μπορείς να απομακρυνθείς από εμάς». Είπα: «Πού να μείνω;» 99 Αὐτοί ἀπάντησαν· «Θα κοιμηθῇς μετ᾽ ἡμῖν ὡς ἀδελφός, οὐχὶ ὡς ἄνδρας· ὅτι ἀδελφός ἡμῶν εἶσαι, καὶ ἐμεῖς ἐκ τοῦ νῦν κατοικῶμεν μετὰ σῶν· ὅτι ἔσαι πολὺ ἀγαπητός ἡμῖν». 100 Ωστόσο, ντρεπόμουν να συνεχίσω μαζί τους. Αλλά αυτή που φαινόταν να είναι η πιο σημαντική ανάμεσά τους, με αγκάλιασε και άρχισε να με φιλάει. Και οι υπόλοιποι, όταν είδαν ότι με φίλησε, άρχισαν κι αυτοί να με φιλούν σαν αδελφό· και με οδήγησαν γύρω από τον πύργο και έπαιξαν μαζί μου. 101 Μερικοί από αυτούς έψαλλαν και ψαλμούς, άλλοι αποτελούσαν μαζί τους τη χορωδία. Αλλά εγώ περπατούσα γύρω από τον πύργο μαζί τους, χαρούμενος σιωπηλά και φαινόμενος στον εαυτό μου να ξαναγίνω νέος. 102 Όταν έπεσε το βράδυ, ήθελα αμέσως να πάω σπίτι, αλλά με κράτησαν και δεν με άφησαν να φύγω. Γι' αυτό συνέχισα μαζί τους εκείνη τη νύχτα κοντά στον ίδιο πύργο. 103 Έτσι, άπλωσαν τα λινά τους ρούχα στο έδαφος και με έβαλαν στη μέση, και δεν έκαναν τίποτα άλλο, μόνο προσευχήθηκαν. 104 Κι εγώ προσευχόμουν μαζί τους αδιάκοπα, ούτε λιγότερο από αυτούς. Οι οποίοι, όταν με είδαν να προσεύχομαι με αυτόν τον τρόπο, χάρηκαν πολύ· και παρέμεινα εκεί μαζί τους μέχρι την επόμενη μέρα. 105 Και αφού προσκυνήσαμε τον Θεό, ήρθε ο βοσκός και τους είπε: Δεν έχετε κάνει καμία ζημιά σε αυτόν τον άνθρωπο. Αυτοί απάντησαν: Ρωτήστε αυτόν. Του είπα: Κύριε, έχω λάβει μεγάλη ικανοποίηση που έμεινα μαζί τους.
Το Τρίτο Βιβλίο του Ποιμένα του Ερμά - Παρομοιώσεις
106 Και μου είπε: Πώς δειπνείς; Απάντησα: Κύριε, όλη τη νύχτα έφαγα με τα λόγια του Κυρίου. Σε δέχτηκαν καλά λοιπόν, είπε· είπα: Κύριε, πολύ καλά. 107 Ἐκεῖνος ἀπεκρίθη· Θέλεις τώρα νά μάθῃς τί ἐπιθυμοῦσες; ἀπεκρίθην· Κύριε, θά τό μάθω· καί πρῶτα σὲ παρακαλώ νά μοῦ ἀποδείξεις ὅλα κατά τήν σειράν τῆς ἐρωτήσας. 108 Εκείνος απάντησε: «Θα κάνω ό,τι θέλεις, ούτε θα σου κρύψω τίποτα». 109 ¶ Πρώτα απ’ όλα, Κύριε, είπα, πες μου, τι σημαίνουν αυτός ο βράχος και αυτή η πύλη; Ακούστε, είπε· αυτός ο βράχος και αυτή η πύλη είναι ο Υιός του Θεού. Απάντησα: Κύριε, πώς είναι δυνατόν αυτό; Αφού ο βράχος είναι παλιός, αλλά η πύλη καινούργια. 110 Άκουσε, είπε, ω ανόητε άνθρωπε! και κατάλαβε. Ο Υιός του Θεού είναι πράγματι αρχαιότερος από οποιοδήποτε πλάσμα, σε τέτοιο βαθμό που ήταν σε συμβούλιο με τον Πατέρα του κατά τη δημιουργία των πάντων. 111 Αλλά η πύλη είναι επομένως καινούργια, επειδή εμφανίστηκε στις έσχατες ημέρες στο πλήρωμα του χρόνου· ώστε όσοι θα φτάσουν στη σωτηρία, να εισέλθουν μέσω αυτής στη βασιλεία του Θεού. 112 Είδες, είπε, εκείνες τις πέτρες που μεταφέρθηκαν μέσα από την πύλη, πώς τοποθετήθηκαν στο χτίσιμο του πύργου· αλλά ότι εκείνες που δεν μεταφέρθηκαν μέσα από την πύλη στάλθηκαν πίσω στις θέσεις τους; 113 Απήντησα, Κύριε, το είδα. Έτσι, είπε, κανείς δεν θα εισέλθει στη βασιλεία του Θεού, παρά μόνο αυτός που θα πάρει επάνω του το όνομα του Υιού του Θεού. 114 Διότι αν έμπαινες σε οποιαδήποτε πόλη, και αυτή η πόλη ήταν περιτειχισμένη και είχε μόνο μία πύλη, θα μπορούσες να μπεις σε αυτήν την πόλη παρά μόνο από αυτήν την πύλη; 115 Απάντησα: Κύριε, πώς θα μπορούσα να κάνω διαφορετικά; Όπως λοιπόν, είπε, δεν θα υπήρχε άλλος τρόπος να μπει κανείς σε εκείνη την πόλη παρά μόνο από την πύλη της, έτσι ούτε μπορεί κανείς να μπει στη βασιλεία του Θεού, παρά μόνο μέσω του ονόματος του Υιού του, που είναι ο πιο αγαπητός του. 116 Και μου είπε: Είδες το πλήθος εκείνων που έχτισαν τον πύργο εκείνο; Κύριε, είπα, τον είδα. Απάντησε: Όλοι αυτοί είναι άγγελοι, σεβάσμιοι στην αξιοπρέπειά τους. 117 Με αυτούς περιβάλλεται ο Κύριος σαν από τείχος· αλλά η πύλη είναι ο Υιός του Θεού, ο οποίος είναι ο μόνος δρόμος για να έρθει κανείς στον Θεό. Γιατί κανείς δεν θα πάει στον Θεό, παρά μόνο μέσω του Υιού του. 118 Είδες επίσης, είπε, τους έξι άντρες, και ανάμεσά τους εκείνον τον αξιοσέβαστο μεγάλο άνδρα, που περιφερόταν γύρω από τον πύργο και απέρριπτε τις πέτρες έξω από τον πύργο; 119 Κύριε, είπα, τους είδα. Απάντησε, αυτός ο ψηλός άνδρας ήταν ο Υιός του Θεού: και αυτοί οι έξι ήταν οι άγγελοί του με την πιο εξέχουσα αξιοπρέπεια, που στέκονται γύρω του στα δεξιά και στα αριστερά. 120 Από αυτούς τους εξαιρετικούς αγγέλους κανείς δεν έρχεται στον Θεό χωρίς αυτόν. Πρόσθεσε: Όποιος, λοιπόν, δεν πάρει επάνω του το όνομά του, δεν θα εισέλθει στη βασιλεία του Θεού. 121 ¶ Τότε είπα: Τι είναι αυτός ο πύργος; Αυτός, είπε, είναι η εκκλησία. Και τι είναι, κύριε, αυτές οι παρθένες; Μου είπε: Αυτά είναι τα άγια πνεύματα, γιατί κανείς δεν
μπορεί να εισέλθει στη βασιλεία του Θεού, αν δεν τον ντύσουν αυτά με το ένδυμά τους. 122 Διότι δεν θα σε ωφελήσει σε τίποτα να επικαλεστείς το όνομα του Υιού του Θεού, εκτός αν λάβεις και το ένδυμά τους από αυτούς. Διότι αυτές οι παρθένες είναι οι δυνάμεις του Υιού του Θεού. Έτσι ο άνθρωπος θα φέρει μάταια το όνομά του, εκτός αν προικιστεί και με τις δυνάμεις του. 123 Και μου είπε: Είδες τις πέτρες που πετάχτηκαν; Έφεραν πράγματι το όνομα, αλλά δεν φόρεσαν το ένδυμά τους. Είπα: Κύριε, ποιο είναι το ένδυμά τους; Τα ίδια τους τα ονόματα, είπε, είναι το ένδυμά τους. 124 ὅποιος, λοιπόν, φέρει τὸ ὄνομα τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, πρέπει νὰ φέρει καὶ τὰ ὀνόματά τους· γὰρ καὶ αὐτὸς φέρει τὰ ὀνόματα αὐτῶν. 125 Όσο για εκείνες τις πέτρες, συνέχισε, τις οποίες, αφού τις παρέδωσαν τα χέρια τους, είδες να παραμένουν στο κτίριο, ήταν ντυμένες με τη δύναμή τους· γι' αυτό βλέπεις ολόκληρο τον πύργο στο ίδιο χρώμα με τον βράχο, και φτιαγμένο σαν από μία πέτρα. 126 Έτσι και όσοι πίστεψαν στον Θεό μέσω του Υιού του, ντύθηκαν το πνεύμα του. Ιδού, ένα πνεύμα θα είναι, και ένα σώμα, και ένα χρώμα στα ενδύματα τους· και όλοι όσοι θα φέρουν τα ονόματα αυτών των παρθένων θα το πετύχουν αυτό. 127 Και είπα: Κύριε, γιατί λοιπόν πετάχτηκαν οι πέτρες που απορρίφθηκαν, αφού και αυτές μεταφέρθηκαν μέσα από την πύλη και παραδόθηκαν με τα χέρια αυτών των παρθένων στο χτίσιμο αυτού του πύργου; 128 Εἰπὸς, εἶπεν, φροντίζεις νὰ ἐρευνᾶς ἐπιμελῶς τὰ πάντα, ἄκουσε καὶ γιὰ τὶς πέτρες ποὺ ἀπορρίφθηκαν. Ὅλες αὐτὲς ἔλαβαν τὸ ὄνομα τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, καὶ μὲ αὐτὴ τὴν δύναμιν τῶν παρθένων. 129 Αφού λοιπόν έλαβαν αυτά τα πνεύματα, τελειοποιήθηκαν και ήρθαν στον αριθμό των δούλων του Θεού· και άρχισαν να είναι ένα σώμα και να έχουν ένα ένδυμα, γιατί ήταν προικισμένοι με την ίδια δικαιοσύνη, την οποία και οι ίδιοι άσκησαν. 130 Αλλά μετά από αυτό, θεωρήθηκαν εκείνες οι γυναίκες που είδες ντυμένες με μαύρο ένδυμα, με τους ώμους τους ελεύθερους και τα μαλλιά τους λυτά· προσήλωσαν τις επιθυμίες τους σε αυτά, πειραζόμενες από την ομορφιά τους· και ντύθηκαν με τη δύναμή τους, και απέβαλαν τα ρούχα των παρθένων· 131 Γι' αυτό, εκδιώχθηκαν από τον οίκο του Θεού και παραδόθηκαν στις γυναίκες εκείνες. Όσοι όμως δεν διαφθάρηκαν από την ομορφιά τους, παρέμειναν στον οίκο του Θεού. Αυτή, είπε, είναι η σημασία εκείνων των λίθων που απορρίφθηκαν. 132 ¶ Και είπα: Κύριε, τι θα γίνει αν κάποιος από αυτούς τους άνδρες μετανοήσει και αποβάλει την επιθυμία του για εκείνες τις γυναίκες και μεταστραφεί και επιστρέψει σε αυτές τις παρθένες και ξαναντυθεί την αρετή του, δεν θα μπει στον οίκο του Θεού; 133 «Θα εισέλθουν», είπε, «αν αφήσουν στην άκρη όλα τα έργα αυτών των γυναικών και ανακτήσουν τη δύναμη αυτών των παρθένων και πορευτούν στα έργα τους». 134 Και γι' αυτόν τον λόγο υπάρχει μια διακοπή στην οικοδόμηση, ώστε αν μετανοήσουν, να προστεθούν στην οικοδόμηση αυτού του πύργου· αλλά αν δεν μετανοήσουν, να χτιστούν άλλοι στη θέση τους, και έτσι να απορριφθούν εντελώς.
Το Τρίτο Βιβλίο του Ποιμένα του Ερμά - Παρομοιώσεις
135 Για όλα αυτά, ευχαρίστησα τον Κύριο, επειδή, ελεήμων προς όλους όσους ονομάζονται, μας έστειλε τον άγγελο της μετάνοιας για να προΐστατο σε εμάς που αμαρτήσαμε εναντίον του, και ότι αναζωογόνησε τα πνεύματά μας, τα οποία σχεδόν είχαν φύγει και δεν είχαν καμία ελπίδα σωτηρίας, αλλά τώρα αναζωογονούνται για την ανανέωση της ζωής. 136 Τότε είπα: «Δείξε μου τώρα, κύριε, γιατί αυτός ο πύργος δεν είναι χτισμένος πάνω στο έδαφος, αλλά πάνω σε βράχο και πάνω στην πύλη;» Απάντησε: «Είσαι ανόητος και χωρίς κατανόηση, γι' αυτό ρωτάς αυτό». 137 Και είπα: Κύριε, πρέπει να σας ρωτήσω τα πάντα, επειδή δεν καταλαβαίνω τίποτα απολύτως. Διότι όλες οι απαντήσεις σας είναι σπουδαίες και εξαιρετικές, και τις οποίες ένας άνθρωπος δύσκολα μπορεί να καταλάβει. 138 Ακούστε, είπε: Το όνομα του Υιού του Θεού είναι μεγάλο και απεριόριστο, και ολόκληρος ο κόσμος στηρίζεται από αυτό. Αν λοιπόν, είπα, κάθε κτίσμα του Θεού στηρίζεται από τον Υιό του, γιατί να μην στηρίζει και εκείνους που έχουν προσκληθεί από αυτόν, και που φέρουν το όνομά του, και περπατούν στις εντολές του; 139 Δεν βλέπεις, είπε, ότι στηρίζει αυτούς που με όλη τους την καρδιά φέρουν το όνομά του; Γι' αυτό είναι το θεμέλιό τους και στηρίζει με χαρά εκείνους που δεν αρνούνται το όνομά του, αλλά το φέρουν πρόθυμα. 140 ¶ Και είπα: Κύριε, πες μου τα ονόματα αυτών των παρθένων και εκείνων των γυναικών που ήταν ντυμένες με το μαύρο ένδυμα. 141 Ακούστε, είπε, τα ονόματα εκείνων των παρθένων που είναι οι πιο ισχυρές, και σταθείτε στις γωνίες της πύλης. Αυτά είναι τα ονόματά τους: 142 Η πρώτη ονομάζεται Πίστη· η δεύτερη Εγκράτεια· η τρίτη Δύναμη· η τέταρτη Υπομονή· τα υπόλοιπα που βρίσκονται κάτω από αυτά είναι: Απλότητα, Αθωότητα, Αγνότητα, Χαρά, Αλήθεια, Κατανόηση, Ομόνοια, Φιλανθρωπία. 143 Όποιος, λοιπόν, φέρει τα ονόματα αυτά και τα ονόματα του Υιού του Θεού, θα εισέλθει στη βασιλεία του Θεού. 144 «Ακούστε τώρα», είπε, «τα ονόματα εκείνων των γυναικών, που ήταν ντυμένες με το μαύρο ένδυμα. Από αυτές, οι τέσσερις είναι οι κύριες: η πρώτη είναι η Δυσπιστία, η δεύτερη η Ακράτεια, η τρίτη η Απιστία και η τέταρτη η Ηδονή. 145 Και τα υπόλοιπα που ακολουθούν ονομάζονται έτσι: Λύπη, Κακοήθεια, Λαγνεία, Οργή, Ψέμα, Μωρία, Υπερηφάνεια και Μίσος. Ο δούλος του Θεού, που φέρει αυτά τα πνεύματα, θα δει πράγματι τη βασιλεία του Θεού, αλλά δεν θα εισέλθει σε αυτήν. 146 Αλλά, Κύριε, ποιες είναι αυτές οι πέτρες που βγήκαν από τα βάθη και τοποθετήθηκαν στο κτίριο; Οι δέκα, είπε, που τοποθετήθηκαν στα θεμέλια, είναι η πρώτη εποχή· η επόμενη είκοσι πέντε, η δεύτερη, των δικαίων ανθρώπων. 147 Οι επόμενοι τριάντα πέντε είναι οι προφήτες και οι υπηρέτες του Κυρίου. Και οι σαράντα είναι οι Απόστολοι και οι διδάσκαλοι του κηρύγματος του Υιού του Θεού. 148 Και είπα: Κύριε, γιατί οι παρθένες έβαλαν ακόμη και αυτές τις πέτρες στο κτίριο αφού τις πέρασαν από την πύλη; Και είπε: Επειδή αυτές πρώτα μετέφεραν αυτά τα πνεύματα, και δεν αποχώρησαν ούτε ένα από το ένα, ούτε οι άνθρωποι από τα πνεύματα, ούτε τα πνεύματα από τους ανθρώπους·
149 Αλλά τα πνεύματα ήταν ενωμένα με εκείνους τους άνδρες μέχρι την ημέρα του θανάτου τους· οι οποίοι αν δεν είχαν αυτά τα πνεύματα μαζί τους, δεν θα μπορούσαν να ήταν χρήσιμοι στην κατασκευή αυτού του πύργου. 150 Και είπα: Κύριε, εξήγησέ μου περαιτέρω. Αποκρίθηκε: Τι ρωτάς; Γιατί βγήκαν αυτές οι πέτρες από τα βάθη και τοποθετήθηκαν στο κτίριο αυτού του πύργου, αφού πριν από πολύ καιρό μετέφεραν αυτά τα άγια πνεύματα. 151 «Ήταν απαραίτητο», είπε, «να ανέβουν διαμέσου του νερού, για να αναπαυθούν. Διότι δεν θα μπορούσαν διαφορετικά να εισέλθουν στη βασιλεία του Θεού, παρά μόνο αν απέβαλλαν κατά μέρος τη θνητότητα της προηγούμενης ζωής τους. 152 Ἔτσι, ἐνῶ ἦσαν νεκροί, σφραγίσθηκαν μέ τή σφραγίδα τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ καί εἰσήλθαν εἰς τήν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ. 153 Διότι πριν κάποιος λάβει το όνομα του Υιού του Θεού, είναι προορισμένος για θάνατο· όταν όμως λάβει αυτή τη σφραγίδα, απελευθερώνεται από τον θάνατο και προορίζεται για ζωή. 154 Τώρα, αυτή η σφραγίδα είναι το νερό του βαπτίσματος, στο οποίο οι άνθρωποι κατεβαίνουν με την υποχρέωση του θανάτου, αλλά ανεβαίνουν προορισμένοι για ζωή. 155 Διὰ τοῦτο καὶ εἰς αὐτοὺς κηρύχθηκε ἡ σφραγίδα αὐτή, καὶ ἐχρησιμοποιήθησαν αὐτὴν, ἵνα εἰσέλθουν εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ. 156 Και είπα: Γιατί λοιπόν, κύριε, και αυτές οι σαράντα πέτρες ανέβηκαν μαζί τους από τα βάθη, έχοντας ήδη λάβει αυτή τη σφραγίδα; 157 Απάντησε: «Επειδή αυτοί οι Απόστολοι και οι δάσκαλοι, που κήρυξαν το όνομα του Υιού του Θεού, πεθαίνοντας αφού έλαβαν την πίστη και τη δύναμή του, κήρυξαν σε εκείνους που ήταν νεκροί πριν· και τους έδωσαν αυτή τη σφραγίδα». 158 Κατέβηκαν λοιπόν μαζί τους στο νερό και ξαναβγήκαν. Αυτοί όμως κατέβηκαν ενώ ήταν ζωντανοί και ξαναβγήκαν ζωντανοί· ενώ εκείνοι που ήταν πριν νεκροί, κατέβηκαν νεκροί, αλλά ξαναβγήκαν ζωντανοί. 159 Διὰ τοῦτο οὖν ἔλαβον ζωὴν καὶ ἐγνώρισαν τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ· διὰ τοῦτο ἀνέβηκαν μετὰ αὐτῶν καὶ ἦσαν ἄξιοι νὰ εἰσέλθουν εἰς τὴν οἰκοδόμησην τοῦ πύργου· καὶ οὐκ ἔκοψαν, ἀλλὰ ἐνσωματώθηκαν ὁλόκληροι, διότι ἐπέθανον εἰς δικαιοσύνην καὶ ἐν πολλήν ἀγνὴν· μόνον αὐτὴν ἡ σφραγίδα ἔλειπε ἀπὸ αὐτοῦ. 160 Έτσι έχετε την εξήγηση αυτών των πραγμάτων. 161 ¶ Απάντησα: Κύριε, πείτε μου τώρα τι αφορά αυτά τα βουνά, γιατί είναι τόσο διαφορετικά· άλλα έχουν μια μορφή και άλλα άλλη. 162 Άκου, είπε· αυτά τα δώδεκα βουνά που βλέπεις, είναι δώδεκα έθνη, που αποτελούν ολόκληρο τον κόσμο. Γι' αυτό, ο Υιός του Θεού κηρύττεται σε αυτούς, από εκείνους που τους έστειλε. 163 Αλλά γιατί, είπα, είναι διαφορετικοί, και ο καθένας έχει μια μορφή; Απάντησε, Ακούστε. Αυτά τα δώδεκα έθνη που κατέχουν ολόκληρο τον κόσμο, είναι δώδεκα λαοί. 164 Και όπως έχεις δει αυτά τα βουνά διαφορετικά, έτσι είναι και αυτά. Θα σου αποκαλύψω, λοιπόν, το νόημα και τις πράξεις κάθε βουνού. 165 Αλλά πρώτα, κύριε, είπα, δείξτε μου αυτό· Βλέποντας αυτά τα βουνά είναι τόσο διαφορετικά, πώς συμφώνησαν στην κατασκευή αυτού του πύργου· και έφεραν ένα
Το Τρίτο Βιβλίο του Ποιμένα του Ερμά - Παρομοιώσεις
χρώμα· και δεν είναι λιγότερο λαμπερά από εκείνα που βγήκαν από τα βάθη; 166 Διότι, απάντησε, όλα τα έθνη που βρίσκονται κάτω από τον ουρανό έχουν ακούσει και πιστέψει στο ίδιο όνομα του Υιού του Θεού, με το οποίο ονομάζονται. 167 Έχοντας λοιπόν λάβει τη σφραγίδα του, όλοι έγιναν μέτοχοι της ίδιας 1 κατανόησης και 2 γνώσης· και η πίστη και η φιλανθρωπία τους ήταν οι ίδιες· και έφεραν τα πνεύματα αυτών των παρθένων μαζί με το όνομά του. 168 Και γι' αυτό το λόγο το κτίριο αυτού του πύργου φαινόταν να έχει το ίδιο χρώμα και έλαμπε σαν τη λάμψη του ήλιου. 169 Αλλά αφού συμφώνησαν με ένα πνεύμα, άρχισαν να γίνονται όλοι ένα σώμα· ωστόσο, μερικοί από αυτούς μόλυναν τους εαυτούς τους και αποβλήθηκαν από το είδος των δικαίων, και επέστρεψαν στην προηγούμενη κατάστασή τους και έγιναν ακόμη χειρότεροι από πριν. 170 ¶ Πώς, είπα, κύριε, ήταν χειρότεροι αυτοί που γνώριζαν τον Κύριο; Απάντησε: Αν αυτός που δεν γνωρίζει τον Κύριο ζει με πονηρία, η τιμωρία της ανομίας του τον ακολουθεί. 171 Ὅποιος ὅμως γνώρισε τὸν Κύριο, ὀφείλει νὰ ἀπέχει ἐντελῶς ἀπὸ πάσης ἀνομίας, καὶ νὰ εἶναι ὁλοένα καὶ περισσότερο ὑπηρέτης τῆς δικαιοσύνης. 172 Και δεν σου φαίνεται λοιπόν ότι αμαρτάνει περισσότερο αυτός που πρέπει να ακολουθεί την καλοσύνη, αν προτιμήσει το μέρος της αμαρτίας, παρά αυτός που αμαρτάνει χωρίς να γνωρίζει τη δύναμη του Θεού; 173 Γι' αυτό, αυτοί είναι πράγματι καταδικασμένοι σε θάνατο· όσοι όμως γνώρισαν τον Κύριο και είδαν τα θαυμαστά του έργα, αν ζήσουν με ασέβεια, θα τιμωρηθούν διπλά και θα πεθάνουν για πάντα. 174 Όπως λοιπόν είδες ότι αφού οι πέτρες ρίχτηκαν από τον πύργο, που είχαν απορριφθεί, παραδόθηκαν σε πονηρά και σκληρά πνεύματα· και είδες τον πύργο τόσο καθαρισμένο, σαν να ήταν όλος φτιαγμένος από μία πέτρα· 175 Έτσι, η εκκλησία του Θεού, όταν καθαρθεί: (οι ασεβείς και οι απατεώνες, οι άτακτοι και οι καχύποπτοι, και όλοι όσοι έχουν συμπεριφερθεί άσχημα σε αυτήν και έχουν διαπράξει διάφορα είδη αμαρτιών, αποβλημένοι) θα γίνει ένα σώμα, και θα υπάρχει μία κατανόηση, μία γνώμη, μία πίστη και η ίδια αγάπη. 176 Και τότε ο Υιός του Θεού θα αγαλλιάσει ανάμεσά τους και θα δεχτεί τον λαό του με αγνή θέληση. 177 Και είπα: Κύριε, όλα αυτά είναι μεγάλα και τιμητικά· αλλά τώρα δείξε μου την επίδραση και τη δύναμη κάθε βουνού· ώστε κάθε ψυχή που εμπιστεύεται στον Κύριο, όταν ακούσει αυτά, να τιμήσει το μεγάλο, θαυμαστό και άγιο όνομά του. 178 Ακούστε, είπε, την ποικιλία αυτών των βουνών, δηλαδή των δώδεκα εθνών. 179 ¶ Όσοι πίστεψαν στο πρώτο βουνό, το οποίο είναι μαύρο, είναι εκείνοι που αποστάτησαν από την πίστη και είπαν πονηρά πράγματα εναντίον του Κυρίου και πρόδωσαν τους δούλους του Θεού. 180 Αυτοί είναι καταδικασμένοι σε θάνατο, δεν υπάρχει μετάνοια γι' αυτούς: και γι' αυτό είναι μαύροι, επειδή το είδος τους είναι πονηρό. 181 Από το δεύτερο βουνό, που ήταν λείο, είναι οι υποκριτές, που πίστεψαν, και οι δάσκαλοι της ανομίας· και αυτοί είναι δίπλα στους προηγούμενους, που δεν έχουν μέσα τους καρπό δικαιοσύνης.
182 Διότι καθώς το όρος τους είναι άγονο και άκαρπο, έτσι και τέτοιου είδους άνθρωποι ονομάζονται Χριστιανοί, αλλά είναι κενοί από πίστη· ούτε υπάρχει καρπός αλήθειας σε αυτούς. 183 Παρ’ όλα αυτά, τους μένει χώρος για μετάνοια, αν ξαφνικά την επιδιώξουν· αν όμως καθυστερήσουν, θα γίνουν και αυτοί κοινωνοί του θανάτου με το προηγούμενο είδος. 184 Είπα, Κύριε, γιατί υπάρχει χώρος για μετάνοια σε εκείνους και όχι σε αυτούς που προηγήθηκαν, αφού οι αμαρτίες τους είναι σχεδόν ίδιες; 185 Υπάρχει, λοιπόν, είπε σε αυτούς η επιστροφή στη ζωή μέσω της μετάνοιας, επειδή δεν βλασφημούν τον Κύριό τους ούτε προδίδουν τους δούλους του Θεού, αλλά με την επιθυμία τους για κέρδος εξαπατούν τους ανθρώπους, οδηγώντας τους σύμφωνα με τις επιθυμίες των αμαρτωλών· γι' αυτό θα υποφέρουν γι' αυτό. 186 Ὅμως, ἀπομένει ἀκόμα σ’ αὐτούς περιθώριο μετανοίας, ὅτι οὐκ ἐλάλησαν τίποτε πονηρόν κατά τοῦ Κυρίου. 187 ¶ Αυτοί που είναι από το τρίτο βουνό που είχε αγκάθια και βάτα, είναι αυτοί που πίστεψαν, αλλά μερικοί από αυτούς ήταν πλούσιοι, άλλοι ασχολήθηκαν με πολλές υποθέσεις: τα βάτα είναι τα πλούτη τους: τα αγκάθια, οι υποθέσεις με τις οποίες ασχολήθηκαν. 188 Όσοι, λοιπόν, είναι μπλεγμένοι σε πολλές υποθέσεις και σε ποικίλες υποθέσεις, δεν ενώνονται με τους δούλους του Θεού, αλλά περιπλανώνται, παρασυρόμενοι από εκείνες τις υποθέσεις με τις οποίες πνίγονται. 189 Έτσι, οι πλούσιοι δύσκολα ενδίδουν στις συζητήσεις των δούλων του Θεού, φοβούμενοι μήπως τους ζητηθεί κάτι. Αυτοί, λοιπόν, δύσκολα θα εισέλθουν στη βασιλεία του Θεού. 190 Διότι καθώς οι άνθρωποι περπατούν με δυσκολία ξυπόλητοι πάνω σε αγκάθια, έτσι και αυτοί οι άνθρωποι δύσκολα θα εισέλθουν στη βασιλεία του Θεού. 191 Παρ’ όλα αυτά, υπάρχει μια εντολή σε όλους αυτούς να επιστρέψουν στη μετάνοια· αν επιστρέψουν γρήγορα σε αυτήν· ώστε επειδή στις προηγούμενες ημέρες τους έχουν παραμελήσει να εργαστούν, στον καιρό που μέλλει να έρθει να κάνουν κάποιο καλό. 192 Αν λοιπόν, αφού μετανοήσουν, κάνουν τα έργα της δικαιοσύνης, θα ζήσουν· αν όμως συνεχίσουν στις κακές τους οδούς, θα παραδοθούν στις γυναίκες εκείνες που θα τους αφαιρέσουν τη ζωή. 193 ¶ Όσο για το τέταρτο βουνό, το οποίο είχε πολλά βότανα, το πάνω μέρος των οποίων είναι πράσινο, αλλά οι ρίζες του ξερές, και μερικά από τα οποία όταν αγγιχτούν από τη ζέστη του ήλιου έχουν μαραθεί· 194 Υποδηλώνει τους δύσπιστους, που έχουν πιστέψει, και μερικούς άλλους που φέρουν τον Κύριο στις γλώσσες τους, αλλά δεν τον έχουν στην καρδιά τους· γι' αυτό το χορτάρι τους είναι ξερό και χωρίς ρίζα· επειδή ζουν μόνο με λόγια, αλλά τα έργα τους είναι νεκρά. 195 Αυτά, λοιπόν, δεν είναι ούτε νεκρά ούτε ζωντανά, και επιπλέον είναι αμφίβολα. Διότι τα αμφίβολα δεν είναι ούτε πράσινα ούτε ξερά· δηλαδή, ούτε νεκρά ούτε ζωντανά. 196 Διότι όπως τα βότανα ξεραίνονται στη θέα του ήλιου, έτσι και οι διστακτικοί, μόλις ακούσουν για διωγμό και φοβηθούν τις ταλαιπωρίες, επιστρέφουν στα είδωλά τους και τα υπηρετούν ξανά, και ντρέπονται να φέρουν το όνομα του Κυρίου τους.
Το Τρίτο Βιβλίο του Ποιμένα του Ερμά - Παρομοιώσεις
197 Αυτό το είδος ανδρών λοιπόν δεν είναι ούτε νεκρός ούτε ζωντανός· ωστόσο, και αυτοί μπορούν να ζήσουν, αν μετανοήσουν σύντομα· αν όχι, θα παραδοθούν στις γυναίκες εκείνες, οι οποίες θα τους αφαιρέσουν τη ζωή. 198 ¶ Όσο για το πέμπτο βουνό που είναι απόκρημνο, αλλά έχει πράσινο χορτάρι: είναι αυτοί που έχουν πιστέψει, και είναι πράγματι πιστοί, αλλά πιστεύουν με δυσκολία· και είναι τολμηροί και αλαζόνες· που θα θεωρούνταν ότι τα ξέρουν όλα, αλλά στην πραγματικότητα δεν ξέρουν τίποτα. 199 Γι' αυτό, εξαιτίας αυτής της πεποίθησης, η γνώση απομακρύνεται από αυτούς και εισέρχεται σε αυτούς μια απερίσκεπτη υπόθεση. 200 Αλλά αυτοί φέρονται ψηλά και σαν συνετοί άνθρωποι· και αν και είναι ανόητοι, εντούτοις φαίνονται δάσκαλοι. 201 Εξαιτίας αυτής της ανοησίας, πολλοί από αυτούς, ενώ μεγαλοποιούν τον εαυτό τους, γίνονται μάταιοι και κενοί. Διότι η τόλμη και η μάταιη εμπιστοσύνη είναι πολύ κακό πνεύμα. 202 Γι' αυτό πολλοί από αυτούς απορρίπτονται· άλλοι όμως, αναγνωρίζοντας το σφάλμα τους, μετανοούν και υποτάσσονται σε εκείνους που γνωρίζουν. 203 Και σε όλους τους υπόλοιπους αυτού του είδους επιτρέπεται η μετάνοια, εφόσον δεν ήταν τόσο πονηροί όσο ανόητοι, όσο άσοφοι. 204 Αν λοιπόν αυτοί μετανοήσουν, θα ζήσουν για τον Θεό· αν όχι, θα κατοικήσουν με εκείνες τις γυναίκες, οι οποίες θα ασκήσουν την κακία τους πάνω τους. 205 ¶ Διότι όσον αφορά το έκτο όρος που έχει μεγαλύτερες και μικρότερες σχισμές, αυτοί είναι που πίστεψαν· αλλά εκείνοι στους οποίους υπήρχαν μικρότερες σχισμές είναι αυτοί που είχαν διαμάχες μεταξύ τους· και λόγω των διαμαχών τους ατονούν στην πίστη· 206 Παρ’ όλα αυτά, πολλοί από αυτούς έχουν μετανοήσει, και το ίδιο θα κάνουν και οι υπόλοιποι όταν ακούσουν τις εντολές μου· διότι οι διαμάχες τους είναι μικρές και εύκολα θα επιστρέψουν στη μετάνοια. 207 Όσοι όμως έχουν τις μεγαλύτερες σχισμές, θα είναι σαν άκαμπτες πέτρες, που θα έχουν επίγνωση των κακιών και των αδικημάτων, και θα είναι γεμάτοι θυμό μεταξύ τους. Γι' αυτό, αυτοί θα πεταχτούν από τον πύργο και θα αρνηθούν να τοποθετηθούν στο οικοδόμημά του· γιατί τέτοιου είδους άνθρωποι δύσκολα θα ζήσουν. 208 Ο Θεός και Κύριός μας, που κυβερνά τα πάντα και έχει εξουσία πάνω σε όλα τα πλάσματά του, δεν θα θυμηθεί τα παραπτώματά μας, αλλά εύκολα κατευνάζεται από εκείνους που ομολογούν τις αμαρτίες τους. Αλλά ο άνθρωπος, όντας νωθρός, θνητός, αδύναμος και γεμάτος αμαρτίες, επιμένει στην οργή του εναντίον του ανθρώπου, σαν να ήταν στη δύναμή του να τον σώσει ή να τον καταστρέψει. 209 Εγώ όμως, ως άγγελος που έχω οριστεί για τη μετάνοιά σας, σας νουθετώ, όποιος από εσάς έχει τέτοιο σκοπό, να τον αφήσει στην άκρη και να επιστρέψει στη μετάνοια· και ο Κύριος θα θεραπεύσει τις προηγούμενες αμαρτίες σας, αν καθαρίσετε τον εαυτό σας από αυτό το πονηρό πνεύμα· αν όμως δεν το κάνετε, θα παραδοθείτε σε αυτόν στον θάνατο. 210 ¶ Όσο για το έβδομο βουνό στο οποίο το χορτάρι ήταν πράσινο και ανθισμένο, και ολόκληρο το βουνό πιστό· και κάθε είδους βοοειδή έτρωγαν το χορτάρι του, και όσο
περισσότερο τρώγονταν το χορτάρι, τόσο περισσότερο άνθιζε: 211 Αυτοί ήταν πιστοί και ήταν πάντα καλοί και ευθύβολοι· και χωρίς καμία διαφορά μεταξύ τους, αλλά εξακολουθούσαν να χαίρονται για τους δούλους του Θεού, έχοντας ντυθεί το πνεύμα αυτών των παρθένων· και ήταν πάντα πρόθυμοι να δείξουν έλεος σε όλους τους ανθρώπους, δίνοντας πρόθυμα σε όλους τους κόπους τους χωρίς να τους επιπλήττουν και χωρίς σκέψη. 212 Γι' αυτό, βλέποντας ο Κύριος την απλότητα και την αθωότητά τους, τους αύξησε στα έργα των χεριών τους και τους έδωσε χάρη σε όλα τα έργα τους. 213 Αλλά εγώ, που είμαι ο άγγελος που διορίστηκε για τη μετάνοιά σας, σας προτρέπω, όσοι είναι αυτού του είδους να συνεχίσουν με τον ίδιο σκοπό, ώστε το σπέρμα σας να μην ξεριζωθεί για πάντα. 214 Διότι ο Κύριος σας δοκίμασε και σας έγραψε στον αριθμό μας· και όλο το σπέρμα σας θα κατοικήσει μαζί με τον Υιό του Θεού· επειδή, όλοι εσείς είστε από το πνεύμα του. 215 ¶ Όσον αφορά το όγδοο βουνό, στο οποίο υπήρχαν πολλές πηγές, από τις οποίες ποτίζονταν κάθε είδους πλάσματα του Θεού, αυτοί είναι όσοι πίστεψαν στους Αποστόλους που ο Κύριος έστειλε σε όλο τον κόσμο για να κηρύξουν. 216 Και μερικοί από αυτούς, όντας δάσκαλοι, έχουν κηρύξει και διδάξει αγνά και ειλικρινά, και δεν έχουν ενδώσει καθόλου σε καμία κακή επιθυμία, αλλά έχουν περπατήσει συνεχώς στη δικαιοσύνη και την αλήθεια. 217 Αυτοί λοιπόν έχουν τις συνομιλίες τους ανάμεσα στους αγγέλους. 218 ¶ Και πάλι· όσον αφορά το ένατο βουνό που είναι έρημο και γεμάτο φίδια· είναι αυτοί που πίστεψαν, αλλά είχαν πολλά στίγματα: 219 Αυτοί είναι οι υπηρέτες που εκτελούν το έργο τους με κακό τρόπο, αρπάζοντας τα αγαθά των χηρών και των ορφανών, και υπηρετούν τον εαυτό τους, όχι τους άλλους, από αυτά που έχουν λάβει. 220 Αυτοί, αν συνεχίσουν σε αυτή την πλεονεξία, έχουν παραδώσει τους εαυτούς τους στον θάνατο, ούτε θα υπάρχει ελπίδα ζωής γι' αυτούς. Αλλά αν μεταστραφούν και εκτελέσουν τη διακονία τους με ειλικρίνεια, μπορούν να ζήσουν. 221 Όσο για εκείνους που βρέθηκαν άξεστοι, είναι αυτοί που αρνήθηκαν το όνομα του Κυρίου και δεν επέστρεψαν στον Κύριο, αλλά έγιναν άγριοι και άγριοι· δεν αφοσιώθηκαν στους δούλους του Θεού· αλλά, αποχωρισμένοι από αυτούς, έχασαν τη ζωή τους για λίγη αμέλεια. 222 Διότι όπως ένα αμπέλι που εγκαταλείπεται σε έναν φράχτη και δεν καθαρίζεται ποτέ, φθείρεται και πνίγεται από τα ζιζάνια και με τον καιρό αγριεύει και παύει να είναι χρήσιμο στον κύριό του, έτσι και αυτό το είδος ανθρώπων που απελπίζονται και ξινίζουν, έχουν αρχίσει να είναι άχρηστοι για τον Κύριό τους. 223 Ὅμως, ἐξάλλου, ἐπιτρέπεται ἡ μετάνοια σέ αὐτούς, ἄν δέν ἀπεκρίθη ἐκ τῆς καρδίας αὐτοῖς ὅτι ἀρνήθησαν τὸν Χριστόν· ἀλλὰ ἄν ὁποιοσδήποτε ἀπὸ αὐτοῖς ἀπεκρίθη ἐκ τῆς καρδίας αὐτοῦ, δὲν ἔχω ὑποψιν ἂν τετοῖος δυνηθῇ νὰ ἀποκτήσει τὴν ζωήν. 224 Λέγω λοιπόν, ότι αν κάποιος αρνήθηκε, ας επιστρέψει σε μετάνοια αυτές τις ημέρες· διότι δεν είναι δυνατόν
Το Τρίτο Βιβλίο του Ποιμένα του Ερμά - Παρομοιώσεις
κάποιος που τώρα αρνείται τον Κύριο να μπορέσει αργότερα να σωθεί· ωστόσο, η μετάνοια προτείνεται σε εκείνους που προηγουμένως αρνήθηκαν. 225 Αλλά αυτός που θα μετανοήσει πρέπει να σπεύσει στη μετάνοιά του, πριν τελειώσει η κατασκευή αυτού του πύργου· αλλιώς θα παραδοθεί από εκείνες τις γυναίκες στον θάνατο. 226 Αλλά αυτοί που είναι ακρωτηριασμένοι είναι οι δόλιοι· και αυτοί που αναμειγνύονται μεταξύ τους, αυτά είναι τα φίδια που είδες ανακατεμένα σε εκείνο το βουνό. 227 Διότι όπως το δηλητήριο των φιδιών είναι θανατηφόρο για τους ανθρώπους, έτσι και τα λόγια τέτοιων ανθρώπων μολύνουν και καταστρέφουν τους ανθρώπους. Επομένως, ακρωτηριάζονται στην πίστη τους, εξαιτίας αυτού του είδους της ζωής που ζουν. 228 Ωστόσο, μερικοί από αυτούς, αφού μετανόησαν, σώθηκαν, και έτσι θα σωθούν και άλλοι του ίδιου είδους, αν μετανοήσουν· αν όχι, θα πεθάνουν από εκείνες τις γυναίκες των οποίων τη δύναμη και τη δύναμη κατέχουν. 229 ¶ Όσον αφορά το δέκατο όρος, στο οποίο υπήρχαν τα δέντρα που κάλυπταν τα βοοειδή, αυτοί είναι που πίστεψαν, και μερικοί από αυτούς υπήρξαν επίσκοποι, δηλαδή διοικητές των εκκλησιών. 230 Άλλοι, είναι πέτρες που δεν προσποιήθηκαν, αλλά με χαρούμενο μυαλό φιλοξένησαν τους δούλους του Θεού. 231 Τότε αυτοί που έχουν τοποθετηθεί σε κατώτερες διακονίες, και έχουν προστατεύσει τους φτωχούς και τις χήρες, και έχουν διατηρήσει πάντα μια αγνή διαγωγή· γι' αυτό και αυτοί προστατεύονται από τον Κύριο. 232 Όποιος ενεργήσει κατ’ αυτόν τον τρόπο, τιμάται από τον Κύριο· και η θέση του είναι ανάμεσα στους αγγέλους, αν συνεχίσει να υπακούει στον Κύριο μέχρι τέλους. 233 ¶ Όσο για το ενδέκατο βουνό, στο οποίο υπήρχαν δέντρα γεμάτα με διάφορα είδη φρούτων, είναι αυτοί που πίστεψαν και υπέστησαν θάνατο για το όνομα του Κυρίου, και υπέμειναν με προθυμία και έδωσαν τη ζωή τους με όλη τους την καρδιά. 234 Και είπα: Γιατί, κύριε, έχετε όλους αυτούς τους καρπούς, και όμως κάποιοι είναι πιο ωραίοι από άλλους; 235 «Ακούστε», είπε: «Όσοι έχουν υποφέρει για το όνομα του Κυρίου θεωρούνται αξιότιμοι από τον Κύριο· και όλα τα αμαρτήματά τους εξαλείφονται, επειδή υπέφεραν θάνατο για το όνομα του Υιού του Θεού». 236 Ακούστε τώρα, γιατί οι καρποί τους είναι διαφορετικοί, και μερικοί από αυτούς υπερέχουν από άλλους, αυτοί που, όταν οδηγήθηκαν ενώπιον δικαστών και ερωτήθηκαν, δεν αρνήθηκαν τον Κύριο, αλλά υπέφεραν με προθυμία· αυτοί είναι πιο αξιότιμοι ενώπιον του Κυρίου. Οι καρποί, λοιπόν, που είναι οι πιο ωραιότεροι είναι αυτοί. 237 Όσοι όμως φοβόντουσαν και δίσταζαν, και συσκέφτηκαν μεταξύ τους αν έπρεπε να ομολογήσουν ή να αρνηθούν τον Χριστό, και όμως υπέφεραν, οι καρποί τους είναι μικρότεροι, επειδή αυτή η σκέψη ήρθε στην καρδιά τους. 238 Διότι είναι πονηρή και άνομη σκέψη για έναν δούλο να σκέφτεται αν θα αρνηθεί τον κύριό του. Προσέξτε λοιπόν εσείς που έχετε τέτοιες σκέψεις, μήπως αυτή η φρόνηση παραμείνει μέσα σας, και πεθάνετε για τον Θεό. 239 Ὅσοι δὲ ἀποθνήσκετε χάριν τοῦ ὀνόματος αὐτοῦ, ὀφείλετε νὰ τιμᾶτε τὸν Κύριον, ὅτι ὑμᾶς ἔκρινε ἄξιους νὰ φέρετε τὸ ὄνομά του καὶ νὰ ἐλευθερωθῆτε ἀπὸ πᾶσας τῶν ἁμαρτιῶν �
240 Και γιατί λοιπόν δεν θεωρείτε μάλλον τους εαυτούς σας ευτυχισμένους; Ναι, νομίζετε αληθινά ότι αν κάποιος από εσάς υποφέρει, κάνει μεγάλο έργο; Διότι ο Κύριος σας δίνει ζωή, και εσείς δεν το καταλαβαίνετε. Διότι τα παραπτώματά σας σας καταδυνάστευαν· και αν δεν είχατε υποφέρει για χάρη του ονόματός του, θα ήσασταν τώρα νεκροί για τον Κύριο, 241 Γι' αυτό λέω τα εξής σε εσάς που σκέφτεστε αν πρέπει να τον ομολογήσετε ή να τον αρνηθείτε· ομολογήστε ότι έχετε τον Κύριο ως Θεό σας· για να μην παραδοθείτε ποτέ σε δεσμά, αρνούμενοι αυτόν. 242 Διότι όλα τα έθνη τιμωρούν τους δούλους τους που αρνούνται τους κυρίους τους· τι νομίζετε ότι θα σας κάνει ο Κύριος, που έχει τη δύναμη των πάντων; 243 Αποβάλετε λοιπόν από τις καρδιές σας αυτές τις αμφιβολίες, για να ζήσετε για πάντα στον Θεό. 244 Όσο για το δωδέκατο βουνό, που ήταν λευκό, είναι αυτοί που πίστεψαν σαν ειλικρινή παιδιά, στις σκέψεις των οποίων δεν ήρθε ποτέ καμία κακία, ούτε γνώρισαν ποτέ τι ήταν η αμαρτία, αλλά παρέμειναν πάντα στην ακεραιότητά τους. 245 Επομένως, αυτού του είδους οι άνθρωποι θα κληρονομήσουν αναμφίβολα τη βασιλεία του Θεού, επειδή ποτέ δεν έχουν μολύνει τις εντολές του Θεού, αλλά έχουν παραμείνει με ειλικρίνεια στην ίδια κατάσταση όλες τις ημέρες της ζωής τους. 246 Όποιος λοιπόν, είπε, παραμείνει ως παιδί χωρίς κακία, θα είναι πιο έντιμος από όλους εκείνους για τους οποίους έχω μιλήσει μέχρι τώρα· γιατί όλα αυτά τα παιδιά τιμώνται από τον Κύριο και εκτιμώνται πρώτα από όλα. 247 Μακάριοι λοιπόν εσείς που θα αποβάλετε κάθε κακία από εσάς και θα ντυθείτε αθωότητα, επειδή πρώτα θα δείτε τον Κύριο. 248 Και αφού τελείωσε έτσι την εξήγησή του για όλα τα βουνά, του είπα: Κύριε, δείξτε μου τώρα και τι αφορά τις πέτρες που ήρθαν από την πεδιάδα και τοποθετήθηκαν στον πύργο στη θέση εκείνων που απορρίφθηκαν· 249 Όπως επίσης και σχετικά με εκείνες τις στρογγυλές πέτρες που προστέθηκαν στην κατασκευή του πύργου: καθώς και εκείνων που συνέχισαν να κατασκευάζονται γύρω. 250 «Ακούστε τώρα», λέει, «για εκείνες τις πέτρες που μεταφέρθηκαν από την πεδιάδα στο κτίριο του πύργου και τοποθετήθηκαν στο δωμάτιο εκείνων που απορρίφθηκαν· αυτές είναι οι ρίζες εκείνου του λευκού βουνού. 251 Επομένως, επειδή όσοι πίστεψαν σε εκείνο το βουνό ήταν εντελώς αθώοι, ο κύριος αυτού του πύργου διέταξε να τοποθετηθούν στο κτίριο όσοι ήταν από τις ρίζες αυτού του βουνού. 252 Διότι ήξερε ότι αν τοποθετούνταν σε αυτό το κτίριο θα παρέμεναν φωτεινοί· ούτε κανένας τους θα γινόταν πια μαύρος. 253 Αλλά αν είχε προσθέσει αυτόν τον τρόπο από τα υπόλοιπα βουνά, σχεδόν θα χρειαζόταν να επισκεφτεί ξανά τον πύργο και να τον καθαρίσει. 254 Τώρα, όλες αυτές οι λευκές πέτρες είναι οι νέοι άνδρες που έχουν πιστέψει ή θα πιστέψουν· γιατί όλοι είναι του ίδιου είδους. Ευτυχισμένο είναι αυτό το είδος, επειδή είναι αθώο. 255 Ακούστε τώρα και για εκείνες τις στρογγυλές και λαμπερές πέτρες: όλες αυτές προέρχονται από αυτό το
Το Τρίτο Βιβλίο του Ποιμένα του Ερμά - Παρομοιώσεις
λευκό βουνό. Αλλά γι' αυτό βρίσκονται στρογγυλές, επειδή ο πλούτος τους τους έχει σκοτίσει λίγο από την αλήθεια και τους έχει θολώσει τα μάτια. 256 ἀλλὰ οὐκ ἀπομακρύνθησαν ἀπὸ Κυρίου οὐδὲ ἐξῆλθεν λόγος πονηρὸς ἐκ τοῦ στόματός αὐτῶν, ἀλλὰ πάσα δικαιοσύνη καὶ ἀρετὴ καὶ ἀλήθεια. 257 Όταν λοιπόν ο Κύριος είδε το φρόνημά τους και στολίζουν την αλήθεια, πρόσταξε να συνεχίσουν το καλό και να κοπούν τα πλούτη τους. 258 Διότι δεν ήθελε να τους αφαιρέσουν εντελώς, με σκοπό να κάνουν κάποιο καλό με ό,τι είχε απομείνει και να ζήσουν για τον Θεό· επειδή κι αυτοί είναι αγαθοί. 259 Γι' αυτό αποκόπηκαν λίγο από αυτούς, και έτσι τοποθετήθηκαν στην κατασκευή αυτού του πύργου. 260 ¶ Όσο για τα υπόλοιπα που συνέχισαν να είναι κυκλικά και δεν κρίθηκαν κατάλληλα για την κατασκευή αυτού του πύργου, επειδή δεν έχουν λάβει ακόμη τη σφραγίδα, μεταφέρθηκαν πίσω στη θέση τους, επειδή βρέθηκαν πολύ κυκλικά. 261 Αλλά ο παρών κόσμος πρέπει να αποκοπεί από αυτούς, και οι ματαιότητες του πλούτου τους· και τότε θα είναι άξιοι για τη βασιλεία του Θεού. Διότι πρέπει να εισέλθουν στη βασιλεία του Θεού, επειδή ο Θεός έχει ευλογήσει αυτό το αθώο είδος. 262 Κανείς από αυτούς, λοιπόν, δεν θα αποστατήσει· διότι αν κάποιος από αυτούς, πειραζόμενος από τον διάβολο, σκανδαλιστεί, σύντομα θα επιστρέψει στον Κύριο Θεό του. 263 Εγώ, ο άγγελος της μετάνοιας, σας θεωρώ ευτυχισμένους, όσους είστε αθώοι σαν μικρά παιδιά, επειδή η μερίδα σας είναι καλή και τιμημένη ενώπιον του Κυρίου. 264 Και λέω σε όλους εσάς που έχετε λάβει αυτή τη σφραγίδα· φυλάξτε την απλότητα και μην θυμάστε τα αδικήματα που διαπράττονται εναντίον σας, ούτε να συνεχίζετε με κακία ή πικρία, μέσω της μνήμης των αδικημάτων. 265 Αλλά γίνετε ένα πνεύμα, και προμηθεύστε φάρμακα για αυτά τα κακά ρήγματα, και απομακρύνετέ τα από εσάς· για να χαίρεται γι' αυτό ο άρχοντας των προβάτων· γιατί θα χαίρεται, αν τα βρει όλα υγιή. 266 Αλλά αν κάποιο από αυτά τα πρόβατα βρεθεί διασκορπισμένο, αλίμονο στους ποιμένες· αλλά αν οι ίδιοι οι ποιμένες διασκορπιστούν, τι θα απαντήσουν στον κύριο της μάντρας; Θα πουν ότι ενοχλήθηκαν από τα πρόβατα; Αλλά δεν θα γίνουν πιστευτοί. 267 Διότι είναι απίστευτο πράγμα να υποφέρει ο βοσκός από το ποίμνιό του· και θα τιμωρηθεί περισσότερο για το ψέμα του. 268 Τώρα εγώ είμαι ο ποιμένας· και ιδιαίτερα πρέπει να δώσω λογαριασμό για εσάς. 269 Γι' αυτό, προσέχετε τους εαυτούς σας, ενόσω ο πύργος οικοδομείται. Ο Κύριος κατοικεί σε εκείνους που αγαπούν την ειρήνη· επειδή, η ειρήνη είναι αγαπητή· μακριά όμως από τους φιλόνικους και τους γεμάτους κακία. 270 Διότι αποδώστε του ολόκληρο το πνεύμα, όπως το λάβατε. Διότι αν δώσεις σε έναν ντύσιμο ένα ρούχο καινούργιο και ολόκληρο, θα περιμένεις να το λάβεις ξανά ολόκληρο· αν λοιπόν ο ντύσιμο σου το επιστρέψει σκισμένο, θα το δεχτείς; 271 Δεν θα οργιζόσουν αμέσως και θα τον επιπλήττεις λέγοντας: Σου έδωσα ολόκληρο το ρούχο μου· γιατί το ξέσχισες και μου το έκανες άχρηστο; Τώρα δεν μου είναι
χρήσιμο, εξαιτίας του σχισίματος που έκανες σε αυτό; Δεν θα έλεγες όλα αυτά σε έναν μάστορα, για το σχίσιμο που έκανε στο ρούχο σου; 272 Αν λοιπόν νοιάζεσαι για το ένδυμά σου και παραπονιέσαι ότι δεν το έλαβες ολόκληρο, τι νομίζεις ότι θα κάνει ο Κύριος, που σου έδωσε ολόκληρο το Πνεύμα του, και εσύ τον κατέστησες εντελώς άχρηστο, ώστε να μην μπορεί να είναι χρήσιμος στον Κύριό του; Γιατί, αφού διαφθάρηκες από εσένα, δεν είναι πλέον ωφέλιμος γι' αυτόν. 273 Δεν θα κάνει λοιπόν ο Κύριος το ίδιο σχετικά με το Πνεύμα του, εξαιτίας της πράξης σου; Αναμφίβολα, είπα, θα κάνει το ίδιο σε όλους εκείνους που θα βρει να συνεχίσουν να θυμούνται τις προσβολές. 274 Μη πατάτε λοιπόν κάτω από τα πόδια σας, είπε, το έλεός του· αλλά μάλλον τιμάτε αυτόν, επειδή είναι τόσο μακροθυμος στα παραπτώματά σας, και δεν είναι σαν ένας από εσάς· αλλά μετανοήστε, γιατί αυτό θα σας ωφελήσει. 275 ¶ Όλα αυτά που είναι γραμμένα παραπάνω, εγώ ο ποιμένας, ο άγγελος της μετάνοιας, τα έχω δείξει και τα έχω μιλήσει στους δούλους του Θεού. 276 Αν λοιπόν πιστεύσετε και ακούσετε τα λόγια αυτά, και περπατήσετε σύμφωνα με αυτά, και διορθώσετε τους δρόμους σας, θα ζήσετε. Αν όμως επιμείνετε στην κακία και στη μνήμη των αδικιών, κανένας τέτοιος αμαρτωλός δεν θα ζήσει για τον Θεό. 277 Όλα αυτά που επρόκειτο να ειπωθούν από εμένα, έτσι σας τα παρέδωσα. Τότε ο βοσκός μου είπε: «Με ρώτησες για όλα;» Απάντησα: «Κύριε, τα έχω κάνει». 278 Γιατί, λοιπόν, είπε, δεν ρώτησες για το πόσο πολύ κόστισαν αυτές οι πέτρες που είχαν τοποθετηθεί στο κτίριο, για να σου εξηγήσω και αυτό; Απάντησα: Κύριε, το ξέχασα. Άκουσε, λοιπόν, είπε, και για αυτά. 279 Αυτοί είναι που έχουν τώρα ακούσει αυτές τις εντολές και έχουν μετανοήσει με όλη τους την καρδιά. 280 Και όταν ο Κύριος είδε ότι η μετάνοιά τους ήταν καλή και αγνή, και ότι μπορούσαν να συνεχίσουν σε αυτήν, διέταξε να σβηστούν οι προηγούμενες αμαρτίες τους. Διότι αυτές οι αδυναμίες ήταν οι αμαρτίες τους, και γι' αυτό γίνονται ομοιόμορφες για να μην φανούν. ΟΜΟΙΟΤΗΤΑ 10 1 Αφού έγραψα αυτό το βιβλίο, ο άγγελος που με παρέδωσε στον ποιμένα εκείνον μπήκε στο σπίτι όπου ήμουν και κάθισε στο κρεβάτι, και ο ποιμένας εκείνος στάθηκε στα δεξιά του. 2 Τότε με κάλεσε και μου είπε: «Σε παρέδωσα και το σπίτι σου σε αυτόν τον ποιμένα, για να σε προστατεύει αυτός». Είπα: «Ναι, Κύριε». 3 Αν λοιπόν, είπε, θα είσαι προστατευμένος από κάθε ταλαιπωρία και από κάθε σκληρότητα, και θα έχεις επιτυχία σε κάθε καλό λόγο και έργο, και θα έχεις κάθε αρετή και δικαιοσύνη, τότε περπάτα σύμφωνα με τις εντολές που σου έχει δώσει, και θα έχεις κυριαρχία πάνω σε κάθε αμαρτία. 4 Διότι αν τηρήσεις αυτές τις εντολές, κάθε επιθυμία και ηδονή του παρόντος κόσμου θα υποταχθεί σε σένα, και η επιτυχία θα σε συνοδεύει σε κάθε καλό έργο. 5 Δεχτείτε, λοιπόν, τη σοβαρότητα και τη σεμνότητά του απέναντί σας και πείτε σε όλους ότι είναι σε μεγάλη τιμή
Το Τρίτο Βιβλίο του Ποιμένα του Ερμά - Παρομοιώσεις
και φήμη ενώπιον του Θεού, και είναι άρχοντας μεγάλης εξουσίας και ισχυρός στο αξίωμά του. 6 Μόνο σε αυτόν ανήκει η δύναμη της μετάνοιας σε ολόκληρο τον κόσμο. Δεν σου φαίνεται ότι έχει μεγάλη εξουσία; 7 Εσείς όμως καταφρονείτε την αγαθότητά του και τη σεμνότητα που επιδεικνύει απέναντί σας. 8 Εγώ του είπα: Κύριε, ρωτήστε τον από τότε που μπήκε στο σπίτι μου, αν έχω κάνει κάτι άτακτο ή αν τον έχω προσβάλει σε κάτι; 9 Ξέρω, είπε, ότι δεν έπραξες τίποτα άτακτο, ούτε θα κάνεις τίποτα τέτοιο στο εξής· γι' αυτό σου λέω αυτά τα πράγματα για να υπομείνεις· επειδή, μου έδωσε καλή μαρτυρία για σένα, 10 Αλλά αυτά θα τα λες σε άλλους, ώστε όσοι είτε έχουν μετανοήσει είτε θα μετανοήσουν, να έχουν την ίδια γνώμη με σένα· και αυτός να μου δώσει και εμένα μια εξίσου καλή αφήγηση γι' αυτά, και εγώ να κάνω το ίδιο στον Κύριο. 11 Απήντησα· Κύριε, αναγγέλλω σε όλους τους ανθρώπους τα θαυμαστά έργα του Θεού· και ελπίζω ότι όλοι όσοι τα αγαπούν και έχουν αμαρτήσει προηγουμένως, όταν ακούσουν αυτά, θα μετανοήσουν και θα ανακτήσουν τη ζωή. 12 Συνέχισε λοιπόν, είπε, σε αυτή τη διακονία και εκπλήρωσέ την. Και όποιος κάνει σύμφωνα με τις εντολές αυτού του ποιμένα, θα ζήσει και θα έχει μεγάλη τιμή και εδώ και ενώπιον του Κυρίου. 13 Όσοι όμως δεν τηρούν τις εντολές του, φεύγουν από τη ζωή τους και είναι αντίπαλοι της. Και όσοι δεν ακολουθούν τις εντολές του, θα παραδοθούν στον θάνατο και ο καθένας θα είναι ένοχος του δικού του αίματος. 14 Εγώ όμως σου λέω, φύλαξε αυτές τις εντολές, και θα βρεις θεραπεία για όλες τις αμαρτίες σου. 15 Επιπλέον, έστειλα αυτές τις παρθένες να κατοικήσουν μαζί σου· επειδή, είδα ότι είναι πολύ καλές μαζί σου. Γι' αυτό, θα τις έχεις ως βοηθούς σου, για να τηρείς καλύτερα τις εντολές που σου έχει δώσει· επειδή, αυτές οι εντολές δεν μπορούν να τηρηθούν χωρίς αυτές τις παρθένες. 16 Και βλέπω ότι είναι πρόθυμοι να είναι μαζί σου· και θα τους προστάξω επίσης να μην φύγουν όλοι από το σπίτι σου. 17 Μόνον καθάρισε το σπίτι σου, επειδή θα κατοικήσουν πρόθυμα σε καθαρό σπίτι. Διότι είναι καθαροί και αγνοί και εργατικοί· και όλοι αυτοί έχουν χάρη από τον Κύριο. 18 Αν λοιπόν έχεις το σπίτι σου καθαρό, θα μείνουν μαζί σου. Αν όμως δεν μολυνθεί τόσο λίγο, θα φύγουν αμέσως από το σπίτι σου· επειδή, αυτές οι παρθένες δεν μπορούν να υποστούν κανέναν μολυσμό. 19 Είπα προς αυτόν· Κύριε, ελπίζω ότι θα τους ευαρεστήσω, ώστε να χαίρονται πάντα να κατοικούν στο σπίτι μου· και καθώς αυτός στον οποίο με εμπιστεύτηκες δεν παραπονιέται για μένα, έτσι ούτε αυτοί θα παραπονιούνται. 20 Τότε είπε στον βοσκό εκείνον: Βλέπω ότι ο δούλος του Θεού θα ζήσει και θα τηρήσει αυτές τις εντολές, και θα τοποθετήσει αυτές τις παρθένες σε μια αγνή κατοικία. 21 Ὅταν εἶπε αὐτά, μὲ ἐπέστρεψε στὸν ποιμένα ἐκεῖνο, καὶ κάλεσε τὶς παρθένες, καὶ εἶπε αὐτῶν· ὅτι βλέπω ὅτι θέλετε νὰ κατοικήσετε εἰς τὸ οἶκο τοῦ ἀνθρώπου τούτου, σᾶς ἐμπιστεύομαι αὐτὸν καὶ τὸ οἶκο αὐτοῦ, ἵνα μὴ
ἀπομακρυνθῆτε ἀπὸ τῆς οἰκίας αὐτοῦ. καὶ ἤκουσαν πρὸς αὐτούς τοὺς λόγους. 22 Τότε μου είπε: Συνέχισε με ανδρεία στη διακονία σου· ανήγγειλε σε όλους τους ανθρώπους τα μεγάλα πράγματα του Θεού, και θα βρεις χάρη σε αυτή τη διακονία. 23 Και όποιος πορεύεται σύμφωνα με αυτές τις εντολές, θα ζήσει και θα είναι ευτυχισμένος στη ζωή του. Όποιος όμως τις παραμελεί, δεν θα ζήσει και θα είναι δυστυχισμένος στη ζωή του. 24 Πες σε όλους ότι όποιος μπορεί να κάνει το καλό, να μην παύει να ασκείται σε καλά έργα, γιατί είναι ωφέλιμο σε αυτούς. Διότι θέλω όλοι οι άνθρωποι να ελευθερωθούν από τις ταλαιπωρίες στις οποίες βρίσκονται. 25 Διότι όποιος στερείται και υποφέρει από ταλαιπωρίες στην καθημερινή του ζωή, βρίσκεται σε μεγάλο βασανιστήριο και ανάγκη. Όποιος, λοιπόν, ελευθερώνει μια τέτοια ψυχή από την ανάγκη, απολαμβάνει μεγάλη χαρά για τον εαυτό του. 26 Διότι όποιος θλίβεται με τέτοιες ταλαιπωρίες βασανίζεται εξίσου, σαν να ήταν αλυσοδεμένος. Και πολλοί εξαιτίας τέτοιων συμφορών, μη μπορώντας να τις υποφέρουν, προτίμησαν ακόμη και να αυτοκαταστραφούν. 27 Όποιος, λοιπόν, γνωρίζει τη συμφορά ενός τέτοιου ανθρώπου και δεν τον απαλλάσσει από αυτήν, διαπράττει μεγάλη αμαρτία και είναι ένοχος για το αίμα του. 28 Γι' αυτό, όσοι έχετε λάβει δύναμη από τον Κύριο, ασκηθείτε σε καλά έργα, για να μην αργήσετε να τα κάνετε, αλλά να τελειώσει η οικοδομή του πύργου, επειδή για χάρη σας η οικοδομή έχει σταματήσει. 29 Εκτός, λοιπόν, αν σπεύσετε να κάνετε το καλό, ο πύργος θα αποπερατωθεί, και εσείς θα αποκλειστείτε από αυτόν. 30 Και αφού μου τα είπε αυτά, σηκώθηκε από το κρεβάτι και έφυγε, παίρνοντας μαζί του τον βοσκό και τις παρθένες. 31 ἀλλὰ μοῦ εἶπεν ὅτι ἐπὶστρεψεν τὸν ποιμένα καὶ τὶς παρθένες εἰς τὸν οἶκόν μου. Αμήν.