BRUZZ Cultuur special - januari 2026

100+ tips

CULTUUR • CULTURE

INHOUD • SOMMAIRE • CONTENTS

10 Why Geese is “Gen Z’s first great American rock band”

44 Leni Huyghe toont met haar debuut Real faces haar ware gelaat

24 Ocean Vuong la vague littéraire qui déferle sur les réseaux sociaux

Sneak preview

Music

06BluSamu vindtopnieuwhaar weg naar Brusselennaarzichzelf

12 Mistditniet: debesteconcerten van het seizoen

13 Hitormiss: Sombr

Art & Literature

20 In PicturePerfect aninternational lineup of artistsquestionsourbeauty ideals

26 À nepasmanquer: lesmeilleures expositions et événements littéraires delasaison

28 Hitormiss: AnneTheresaDe Keersmaeker&StevenFillet

Theatre & Dance

34SalimDjaferi faitentrerlacitéHLMde sonenfanceauKunstenfestivaldesarts

38 Don’tmissthis: thebest performances of theseason

39 Le bonplan: Festival Up

Film

48 Don’tmissthis: thebestfilms of the season

49 Hitormiss: TheDevilWearsPrada2

NL/ Een nieuw jaar, een nieuwe agenda. Liefst eentje die tot aan de rand gevuld is met culturele events. In deze speciale vooruitblik krijgt u die in al hun rijkheid en diversiteit die Brussel eigen is aangereikt. Van Leni Huyghes debuutfilm tot het eerste album van Blu Samu, die als een verloren dochter terugkeerde naar de stad waar ze ontbolsterde. We leggen het geheim achter onze schoonheidsidealen bloot, duiken in het werk van literaire hipperd Ocean Vuong, vliegen mee door het zwerk met Geese en duiken in de kinderjaren van Salim Djaferi. Kortom, uw culturele avontuur begint hier.

FR/ Une nouvelle année, un nouvel agenda. Idéalement, un agenda plein à craquer de rendez-vous culturels. Dans cette édition spéciale, on vous en propose une sélection généreuse, fidèle à ce qui fait Bruxelles : sa richesse et sa diversité. Du premier film de Leni Huyghe au tout premier album de Blu Samu, revenue comme une enfant prodigue dans la ville où elle s’est révélée. On remonte aussi à l’origine de nos canons de beauté, on plonge dans l’œuvre de la sensation littéraire Ocean Vuong, on prend de la hauteur avec Geese, et on s’invite dans la jeunesse de Salim Djaferi. Bref, votre aventure culturelle commence ici.

EN/ A new year, a new agenda. Preferably one filled to the brim with cultural events. In this special preview, we present them in all the richness and diversity that define Brussels. From Leni Huyghe’s debut film to Blu Samu’s first album, returning like a prodigal daughter to the city where she first came into bloom. We unravel the secrets behind our beauty ideals, dive into the work of literary sensation Ocean Vuong, soar through the skies with Geese, and delve into the childhood of Salim Djaferi. In short, your cultural adventure starts here.

COLOFON

BRUZZ Flageyplein 18, 1050 Brussel, 02-650.10.65 ABONNEMENTEN Josiane De Troyer (abo@bruzz.be), 02-650.10.80 Gratis in Brussels Hoofdstedelijk Gewest. Rest van België: 29 euro per jaar; IBAN: BE98 3631 6044 3393 van Vlaams Brusselse Media vzw Buiten België: 35 euro per jaar OPLAGE 40.000 exemplaren ADVERTEREN? Angela Mngongo, 02-650.10.81, angela.mngongo@brusselmedia.be DISTRIBUTIE Ute Otten, 02-650.10.63, ute.otten@ bruzz.be EEN KLACHT INDIENEN? klachten@bruzz.be, www.bruzz.be/klachten ALGEMENE DIRECTIE Johan Goossens COÖRDINATOR BRUZZ MAGAZINE Maarten Goethals COÖRDINATOR CULTUUR Tom Zonderman ART DIRECTOR Heleen Rodiers VORMGEVING Heleen Rodiers, Maud Declerck EINDREDACTIE Tom Zonderman, Sophie Soukias WERKTEN MEE AAN DIT NUMMER Heleen Rodiers, Sophie Soukias, Tom Zonderman (redacteurs); Nicolas Alsteen, Gilles Bechet, Michaël Bellon, Jasper Croonen, Andy Furniere, Tom Peeters, Niels Ruëll (medewerkers) FOTOGRAFIE & ILLUSTRATIE Sophie Soukias VERANTWOORDELIJKE UITGEVER Johan Goossens, Flageyplein 18, 1050 Elsene

BRUZZ is een uitgave van de Vlaams Brusselse Media vzw wordt gedrukt bij Printing Partners Paal-Beringen en wordt gesubsidieerd door de Vlaamse Gemeenschap en de Vlaamse Gemeenschapscommissie

Titel van het edito

NL/ Bodytekst Fresco. De taal en aldus woordafbreking staat standaard ingesteld op Nederlands.

FR/ Bodytekst Fresco. Opgelet: de taal Frans dient nog manueel te worden ingesteld.

EN/ Bodytekst Fresco. Opgelet: de taal Engels (Groot-Brittanië) dient nog manueel te worden ingesteld.

1WTF

Bodytekst

2PORTRET

Bodytekst

3IN THE PICTURE

Bodytekst

4EYECATcHER

Bodytekst

5UIT DE KAST

Bodytekst

6EAT & DRINK

Bodytekst

7STREET LIFE

Blu Samu is eindelijk terug

‘Na twee jaar therapie dacht ik: wanneer the fuck wordt dit beter?’

NL Blu Samu werd bijna tien jaar geleden onthaald als jonge belofte. Vandaag keert de verloren dochter terug naar de stad waar ze muzikaal ontbolsterde, mét haar debuut onder de arm. “Ik voel dat het weer héél leuk gaat worden.”

Tekst Tom Zonderman

Ik heb net mijn contract getekend”, glundert Salomé Dos Santos, zoals Blu Samu echt heet, op een zonnige december in een café in de Marollen. Op het einde van de maand verhuist ze naar Brussel, vertelt ze terwijl ze enthousiast met haar kleurrijke gelnagels op het tafeltje tikt. Het is de tweede keer dat ze zich in het gedruis van de metropool aan de Zenne nestelt. Na haar doorbraaksingle ‘I run’ uit 2017 had ze Antwerpen ingeruild voor de hoofdstad, maar tijdens de pandemie zocht ze weer heil in haar geboorteplek.

“I gotta leave my town, yeah, my city”, zingt ze nu in ‘Adeus’, een nummer op haar debuutplaat, (K)not, die in februari verschijnt. Blu Samu werd bijna tien jaar geleden als een jonge godin van de Belgische rap en soul onthaald. Ze scoorde met singles en ep’s, waaronder het soulvolle Moka in 2018, werkte samen met Zwangere Guy en vond een fysiek en artistiek onderkomen bij de rapcrew Le 77. Maar aan een volledig album kwam ze nooit toe. Daarvoor moest ze eerst afscheid nemen. Van haar demonen, van de ratrace, van haar kritische zelf.

De pandemie zorgde voor de déclenche, zegt ze. “De hele lockdown heb ik gegamed, veel roleplayinggames. Dat was een copingmechanisme dat ik als tiener ook gebruikte om te ontsnappen aan de realiteit. Terwijl ik het wel goed had, ik had een artiestenstatuut en was omringd met fijne mensen. Ik ben uiteindelijk naar Antwerpen teruggekeerd om uit mijn impasse te raken.”

‘Adeus’ is een verwijzing naar een nieuw begin, maar ook naar haar Portugese roots. Haar moeder komt uit Portugal, haar vader uit Kaapverdië. “‘Adeus’ betekent ‘vaarwel’, maar ook ‘aan God’. Zoals in het Frans: adieu. Ik vind het mooi om je te kunnen overgeven aan iets groters.”

En nu geef je je weer over aan Brussel. Voelt dat niet als terug naar af?

BLU SAMU: Helemaal niet, ik voel dat het héél leuk gaat worden. De eerste keer dat ik naar Brussel kwam, was ik een wild dier met een grote open wonde. Alleen had ik toen nog

niet de tools om die wonde te zien. Ik dacht dat de muziek alles zou oplossen, dat ik mij beter zou voelen als ik mijn droom van op een podium te staan zou realiseren. Terugkeren naar Antwerpen voelde alsof ik in mijn holletje wilde kruipen en aan mijn wonde likken. Eigenlijk zat ik in een overlevingsmodus. Aan de ene kant houdt die toestand je wakker en alert, maar hij vreet ook energie, want je moet constant over je schouder kijken. Nu ben ik genezen en kan ik weer gaan jagen. (Lacht)

Je hebt je tijd genomen om (K)not te maken. Moest je eerst een knoop ontwarren?

BLU SAMU: Die knoop ben ik zelf. Voor mij is dat een positief beeld. In één persoon komen veel draadjes samen, je bent niet één ding, je bent véél dingen. In die titel kun je meerdere betekenissen lezen. Ik ben oké, maar ook niet oké. Ik hou van die dualiteit.

“Let me stay in my haze, let me stay in my maze”, zing je in ‘Breakfast’. Niet elk vraagstuk moet opgelost worden?

BLU SAMU: De laatste paar jaar heb ik leren accepteren dat ik één grote knoop ben. Vroeger wilde ik al mijn tekortkomingen of kantjes naar binnen duwen. Intussen heb ik geleerd om daar heel open over te zijn. Ik durf nu te zeggen dat het niet altijd makkelijk is. Ik ben soms óók depressief. Dat heeft de druk op mijn schouders aanzienlijk verminderd. Ik wilde zo graag enkel zijn wie ik wilde zijn, en niet alles wie ik was

Je bent nochtans niet mals voor jezelf. ‘I hate myself’ heet een van je nieuwe songs.

BLU SAMU: Healing is niet mooi. Er zijn ups en downs. Na twee jaar therapie dacht ik: wanneer the fuck wordt dit beter? Toen ik dat nummer schreef, voelde ik me echt niet goed. Ik was aan het vechten tegen dat innerlijke stemmetje waarmee ik mezelf altijd onderuithaalde. Maar tegelijk zing ik in die song over “the yearning to be sweeter”. Ik besefte toen al dat ik minder hard moest zijn voor mezelf. Je hebt zoveel mooie dingen in je leven, maar je zit de hele tijd in je hoofd te malen. Dat was ik beu.

In ‘Yearning’ zing je over de krassen die je moeder hee gemaakt, en hoe je die wilt dichtnaaien. Wat waren die krassen?

BLU SAMU: Ik heb dat nummer in Portugal geschreven. Als ik daar ben, voel ik meteen een diepe connectie met mijn kinderlijke zelf. In mijn nummers had ik al de laatste tien jaar van mijn leven ontleed. Maar er is daarvoor ook veel gebeurd. Mijn moeder moest mij alleen opvoeden, mijn vader was snel uit the picture. Mijn mama is bipolair, haar gemoedstoestand wisselde heel snel. Als kind moest ik voortdurend op eieren lopen, je wist nooit wanneer ze boos zou worden. Geen ideale situatie om een kind op te voeden. Op mijn achttiende ben ik thuis weggegaan, met het idee dat ik haar nooit meer zou zien. Daar is mijn PTSS ontstaan. Maar ik wil niet slecht over haar spreken, mijn moeder heeft heel erg hard haar best gedaan. Ze is ook iemand die door haar verleden is beschadigd. Ze kon niet in therapie gaan wanneer ze dat nodig had.

Hoe is je verhouding nu met haar?

BLU SAMU: Goed. We hebben een atypische relatie, niet zoals moeders en dochters doorgaans met elkaar omgaan. We bemoeien ons niet te veel met elkaars leven. Maar ik respecteer haar en houd heel veel van haar. Ik probeer te helpen wanneer ik kan. Ze begrijpt mij. Ik heb haar wel voor de keuze gesteld om in therapie te gaan, anders moest ze mij niet meer bellen of sms’en, kortom vergeten dat ik er ben. Dat is hard, maar daardoor praten we weer. Intussen woont ze opnieuw in Portugal.

“Ik weet dat ik uitzonderlijk ben, so please move over”, zing je in ‘Move’, maar dan in het Portugees. Daar spreekt meer zelfvertrouwen uit dan ik verwacht had.

BLU SAMU: Toen een vrouw van mijn label mijn album hoorde, zei ze dat ik exact verwoordde wat er elke maand in het hoofd van een vrouw gebeurt. Ik dacht ‘Oh my god, bitch. That’s true.’ Ik beleef die stemmingswisselingen misschien intenser dan anderen, in bepaalde periodes, door wie ik ben en wat ik meedraag. Maar eigenlijk is het iets heel vrouwelijks. Denk aan PMS, die week voor je menstruatie waarin je denkt: ik haat mezelf, ik ben opgeblazen, alles is te veel, alles sucks. En dan ga je weer een andere fase in, de vruchtbare fase, en dan denk je ineens: ‘I’m that bitch. Ik ben mooi. Ik ben geweldig.’ (Lacht)

Dat cyclische, dat heen en weer bewegen, weerklinkt ook in de muziek.

BLU SAMU: Er zit iets heel vrouwelijks in hoe ik van de ene kant naar de andere ga, en weer terug. Ik ben vooral heel blij dat ik een

Music Blu Samu is eindelijk terug

album heb kunnen maken dat me volledig weerspiegelt. Niet alleen mijn rapkant, waarin ik heel persoonlijk ben, en ook niet alleen die andere kant waarin ik het allemaal wat lichter en speelser zing. Alles zit erin.

Die specifieke track, ‘Move’, is eigenlijk een anthem voor Noord-Portugal. Porto is tegenover Lissabon een beetje wat Marseille is voor Parijs. Dat idee van: jullie zijn luid, direct, aanwezig. Ik wilde een liefdesbrief

talen door elkaar mixt, is dat aanpassen. Ik kijk ernaar uit om in Brussel bitoque te eten, dat typische gerecht met steak, rijst, frietjes en sla, alles op één bord.

Muzikaal gooi je ook alles op één bord.

BLU SAMU: Ik ben er nooit echt mee bezig geweest welke labels mensen op mij wilden plakken. Maar ik vond het wel vervelend dat ik aan het begin van mijn carrière als de

“Ik durf nu te zeggen dat het niet altijd makkelijk is. Ik ben soms óók depressief. Dat heeft de druk op mijn schouders aanzienlijk verminderd”

schrijven aan mezelf, aan die noordelijke kenmerken die ik in mij draag, maar ook aan vrouwen uit Noord-Portugal in het algemeen. Vrouwen die brutaal maar eerlijk zijn.

Wil je ooit terug naar ginds?

BLU SAMU: (Snel) Ja! Er is iets speciaals aan de cultuur waarin je bent opgevoed. Portugal is heel hard thuiskomen. Zelfs al voel ik me al goed thuis in Brussel. Antwerpen is Vlaamser, mensen zijn er doorgaans stiller. Voor iemand die luid is zoals ik en graag

BLU SAMU EST DE RETOUR

Pendant dix ans, Blu Samu est restée en marge de la scène musicale belge, mais avec son premier album, (K)not, elle pourrait enfin percer. Salomé Dos Santos, de son vrai nom, revient à Bruxelles après une période à Anvers et une impasse personnelle traversée pendant la pandémie. L’album est une méditation sur les adieux : à des villes, à l’autocritique, aux démons intérieurs.

Elle y assume sa dualité, reconnaît sa vulnérabilité et célèbre en même temps sa force. Des titres comme ‘Yearning’ replongent dans son enfance, sa relation difficile avec sa mère et les blessures qu’elle a longtemps tenté de refermer, tandis que des morceaux comme ‘Move’ rendent hommage à ses racines

Belgische Lauryn Hill werd bestempeld. Bij deze plaat had ik maar één regel: dat ik alles zou doen wat ik leuk vond. En dus niet alleen rap, maar ook pop of drum-’n-bass. Daar ben ik heel veel op uitgegaan. I used to fucking bleed drum & bass. (Lacht)

De beat in ‘Yearning’ komt dan weer van een pingpongpaletje. Bleed je ook tafeltennis?

BLU SAMU: Haha, nee. Dat is een sample uit de animeserie Ping pong the animation van de Japanse regisseur Taiyō Matsumoto. Hij

portugaises et au tempérament audacieux, franc et direct des femmes du nord du Portugal. Musicalement, Blu Samu navigue librement entre rap, pop et drum & bass, sans se laisser enfermer par des étiquettes ni par les attentes. Elle chante, rappe, expérimente, et parle sans détour, dans ses chansons, de santé mentale, de périodes dépressives et du chemin vers l’acceptation de soi. (K)not est à la fois un adieu et un nouveau départ : un parcours intime et cyclique qui lui permet de lâcher prise, de guérir et d’affronter à nouveau le monde avec assurance. Cet album marque le moment où Blu Samu est enfin pleinement présente, dans sa musique comme dans sa vie.

heeft ook Tekkonkinkreet gemaakt, een van mijn favoriete films ooit.

“I was never a rapper, people misunderstood”, zing je daarin. Wil je ongrijpbaar zijn?

BLU SAMU: Mijn allereerste booker vond dat ik eenduidig moest zijn, anders zouden mensen mij niet begrijpen. Pas je op een jazzfestival, of op Pukkelpop? Maar ik vond niet dat ik moest kiezen. De rode draad ben ik zelf. Mijn stem, mijn persoon, mijn waarheid. Je kunt mij een rapper noemen, maar ik zing ook, en ik hou ook van harde beats en elektronische muziek.

Er zit een lexicon bij de plaat, met woorden als ‘kintsugi’ (“The beauty found in broken things, mended with gold”) of ‘porcelain punk’ (“A fusion of fragility and resilience”). Wilde je toch voor extra duiding zorgen?

BLU SAMU: Samen met een schrijfster heb ik urenlang gesproken over het album en alle nummers. Dat vonden we gewoon leuk om te doen: om al op voorhand woorden te plakken op wat er in de muziek zit. Ik schrijf natuurlijk zelf, maar zij schrijft op een heel andere manier. Misschien dieper, met meer kennis, minder intuïtief en meer doordacht. Ze kwam met prachtige begrippen waarvan ik dacht: oh my god, ik wist niet eens dat er een woord bestond dat dit allemaal kon vatten.

(K)not verschijnt op 20/2, op 21/3 stelt Blu Samu haar debuut voor in de Botanique, botanique.be

BLU SAMU IS BACK

For ten years, Blu Samu lingered on the fringes of the Belgian music scene, but with her debut album, (K)not, she might finally break through. Salomé Dos Santos, as she is really called, returns to Brussels after a period in Antwerp and a personal impasse during the pandemic. The album is a meditation on farewells: to cities, to self-criticism, to inner demons. She embraces her duality, acknowledges her vulnerability, and celebrates her strength at the same time. Tracks like ‘Yearning’ reflect her childhood, her difficult relationship with her mother, and the wounds she tried to heal, while songs like ‘Move’ pay tribute to her Portuguese roots and the bold, direct nature of women from Northern Portugal. Musically, Blu Samu

moves freely between rap, pop, and drum & bass, unbound by labels or expectations. She sings, raps, experiments, and speaks openly in her songs about mental health, depressive periods, and the journey toward self-acceptance. (K)not is both a farewell and a new beginning: a personal and cyclical journey that allows her to let go, heal, and face the world again with confidence. It is an album that fully reflects Blu Samu, raw, versatile, feminine, and unapologetically herself. With (K)not, she proves that vulnerability and strength are not opposites, but come together in her unique voice and artistic vision. The album marks the moment when Blu Samu is finally fully present, in her music and in her life.

Soon at AB

JANUARY

MON 26 JAN

Alfa Mist

TUE 27 JAN Nusantara Beat

FRI 30 JAN

The Sound of The Belgian Underground

SAT 31 JAN Keroué

FEBRUARY

SUN 01 FEB Tamer Nafar

THU 05 FEB SOLD OUT Colt

FRI 06 FEB GHOSTWOMAN

FRI 06 FEB OHNA

SAT 07 FEB

Johannes is Zijn Naam

MON 09 FEB Holly Humberstone

TUE 10 FEB

Anna Of The North

THU 12 FEB

Błoto presents ‘We Remember J Dilla’

SAT 14 FEB Blonde Redhead

SUN 15 FEB Wallners

TUE 17 FEB Whitney

MON 16 FEB Yann Tiersen

WED 18 FEB Kin’Gongolo Kiniata

THU 19 FEB

Vlad Holiday

FRI 20 FEB Mouth Culture

TUE 24 FEB Babylon Circus

TUE 31 MAR Davido

WED 25 FEB Lute

THU 26 FEB SWIM

FRI 27 FEB Coach Party

FRI 27 FEB

The Paper Kites + Bess Atwell

MARCH

MON 02 MAR Kadebostany

SUN 08 MAR Tourist

SUN 08 MAR

TRIPLE BILL: Maria Iskariot + Staka ak + U-Boat Malfunction

FRI 13 MAR LeBlanc

SUN 22 MAR Cavetown

MON 23 MAR Thundercat

TUE 24 MAR Pomrad

WED 25 MAR Buck Meek

FRI 27 MAR Go i Maras

TUE 31 MAR Davido APRIL

WED 01 APR Ko Stone

TUE 07 APR Roufaida

THU 09 APR Charles

TUE 14 APR GoldLink

SUN 26 APR TJE

Rock’s

most

talked-about band lands in Brussels

How Geese took flight

EN The hottest rock band on the planet spreads its wings at the Botanique this spring. Anyone still hoping to catch Geese should act fast before the bird has flown.

Text Tom Zonderman

Anyone still hoping to secure a ticket for Geese’s show will have to turn to TicketSwap (or the black market, which we don’t dare to recommend). Even at the online ticket marketplace, more than 2,000 people are currently vying for a spot at the concert. That’s nearly three times the capacity of the Orangerie at the Botanique, the venue where the hyped New York indie band is set to reach boiling point.

Every year venues have a handful of shows where demand far exceeds supply. Think Lola Young at the Botanique last spring, or Billie Eilish at La Madeleine in 2019. But to find an indie band causing this level of excitement, you have to go back some twenty years, to Arctic Monkeys’ show at that very same Botanique. Or to February 2002, when The Strokes packed the Ancienne Belgique so tightly it resembled a bursting tin of sardines.

It is no coincidence that Geese are being hailed by the music press (and by those who insist that America’s cultural heart still beats in New York rather than LA) as the new Strokes. That early-2000s band put the roll back into rock, restoring New York’s raw edge after years of polish, and channelling it into white-hot guitar songs and lyrics

steeped in ennui, bravado and urban alienation. But where The Strokes built their myth on cool restraint and minimalism, Geese push toward the edge with a messier, less controlled sound.

The band already touched down at the Botanique in 2023, though they failed to sell out the Rotonde at the time. Back then, armed with two albums, they were one of many promising post-punk bands positioning themselves as an American counterweight to the booming British scene orbiting The Windmill, the famed underground club in Brixton. British bands like Black Midi, Squid and Black Country, New Road were stretching punk’s boundaries by folding in elements of art rock and prog.

Since that Rotonde gig, a lot has changed. A lot. Geese have become the kind of band you hope won’t be crushed by their own hype. A band relentlessly pushed across social media, even as they radiate an old-school sense of tension. Much of that momentum comes from their third album, Getting Killed, which was showered with superlatives upon its release last September. The New Yorker and influential music blog Stereogum both crowned it the best album of 2025, while also in Belgium it climbed into numerous year-end lists. In a

lengthy feature, GQ dubbed Geese “Gen Z’s first great American rock band.” Even Oscar-winning actor Cillian Murphy has publicly shared his admiration for Geese, saying his son’s enthusiasm for the band got him “obsessed” with their music.

RIGHT ON THE PULSE

It speaks volumes for the Botanique that they booked Geese in the Orangerie before Getting Killed sent critics and rock fans into delirium. Their decision was sealed after being blown away by Heavy Metal, the solo debut Cameron Winter released in December 2024. Few believed in the 44-minute plunge into the young songwriter’s strange inner world – not his father, nor his label, which quietly released the album in a slow window, assuming it would go unnoticed or even hurt Geese’s momentum.

The opposite happened. Heavy Metal became a cult success. Its power lay in its suffocating honesty, both musically and emotionally: Winter openly wrestled with existential questions, trust and doubt, order and chaos, carried by weird folk guitars and tender piano lines. The album was his attempt to deal with “whatever kicks me hardest in the mouth,” as he put it in GQ With his solo record, Winter established

himself as one of the most intriguing songwriters of his generation. He briefly toured the album, playing venues such as Paradiso in Amsterdam and Carnegie Hall, following in the footsteps of legends like Bob Dylan, Joan Baez and Tim Buckley.

The record and its tour proved liberating for Winter. Most importantly, he realised he no longer had to compromise to expand his universe. The songs he wrote in the wake of Heavy Metal for Getting Killed became even more unruly. Vocally, he let himself go

NL

DE HOGE VLUCHT VAN GEESE

De Botanique ontvangt dit voorjaar Geese, de band die rockgitaren weer sexy maakte bij gen Z. Dat heeft het viertal uit New York te danken aan zijn ongelikte sound, waarin je zowel de dwarse blues van Captain Beefheart herkent als de vrije geest van Tim Buckley en het experiment van Radiohead. Spil van de groep is frontman Cameron Winter, wiens excentrieke stem het midden houdt tussen Thom Yorke en Tom Waits en

completely, his voice teetering between Thom Yorke’s fragile paranoia and Tom Waits’ soaked-in-whiskey blues, ranging from deep baritone moans to cracking falsettos. The kind of voice you can’t ignore: some adore it, others recoil. On his Red Hand Files website, Nick Cave memorably called it “a racked and wondrous thing.”

Channelling the intensity of Australian icon, Winter turns universal emotions into claustrophobic poetry. On Getting Killed, the 23-year-old juggles cryptic, destabilising imagery, as if mania could tip into depression at any moment. Throughout the record, horror, hope and consolation leapfrog through his stream of consciousness, mirroring the zeitgeist.

Geese is the kind of band where lyrics and music amplify each other perfectly. Together with Winer, bassist Dominic DiGesu, guitarist Emily Green and drummer Max Bassin let the feeling of unease seep into every note. Take the ramshackle, trombone-laced country-funk of “Islands of Men,” where Winter wanders through a maze of truth and deception. Or “Trinidad,” which shifts from tender intimacy to a screamed confession about a bomb in his car. The threat, confusion and paranoia many twenty-somethings grapple with today become almost tangible.

TROJAN HORSE

On top of that, Geese’s rough-edged sound feels like a welcome relief in an era in which AI is rampaging through the music industry, homogenising sounds and creativity. This is music that lives, derailing one moment, snapping back onto the tracks the next, refusing optimisation. Music where Captain Beefheart’s abrasiveness meets Funkadelic’s groove, and Tim Buckley’s free spirit collides with the free jazz of Albert Ayler. It’s music that hits, unsettles, and ignites, raw, unpredictable, and alive in every sense.

daarmee zowel verleidt als verdeelt. Zijn eind 2024 uitgebrachte soloplaat bleek de katalysator om helemaal te ontbolsteren. Het vormde de opmaat naar het derde Geese-album, Getting killed, waarop Winter de paranoia en de chaos van een ontsporende wereld vatte in ontregelende beelden en een beklemmende mix van kregelige gitaren, scheve grooves en dronken blazers. Wie een ticket kon scoren, wacht een avond voor de annalen.

Contrary to what you might expect, Geese’s breakthrough didn’t come after years of grinding in sweaty basements or criss-crossing the country in filthy vans. The four members met at school in New York and quickly started making music in Max Bassin’s family home. By sixteen, they had already released an album. Before heading off to college, they planned one more record – then call it quits.

That changed when a music scout discovered them on SoundCloud and landed them an unexpected deal with Brooklyn label Partisan, home to acts like Idles and Fontaines D.C. Because of the pandemic, Geese had barely played live, so they hadn’t had the chance to prove themselves on stage, which made the deal all the sweeter. “We had Trojan-horsed our way into a record label,” Winter recalled in GQ. “We were like, ‘We got ’em. We tricked them. Now we can do whatever the fuck we want.’”

That freedom surfaced on their third album, 3D Country, recorded in 2023 with British producer James Ford (Arctic Monkeys). It turned heads, but the band still lacked a certain bravado. That arrived after they locked themselves into Kenny Beats’ studio in Los Angeles early last year. Outside, wildfires were turning everything to ash. The band described the sessions as “a waking nightmare,” with smoke and ash filling the air. That palpable sense of urgency seeped deep into the intensity of Getting Killed. This was a band no longer taming its unruliness, leaning less on irony and more on urgency. It was where everything came together for Geese, their sound, their vision, and their sheer force. Rock ’n’ roll was saved yet again, loudly and unapologetically. In the Botanique, that frenzied energy is bound to throw sparks.

Geese will set the Botanique alight on 8/3, botanique.be

L’ENVOL DE GEESE

Ce printemps, le Botanique accueille Geese, le groupe qui a rendu les guitares rock à nouveau sexy aux yeux de la Gen Z. Le quatuor new-yorkais doit son aura à un son brut, sans vernis, où se croisent le blues frondeur de Captain Beefheart, la liberté d’esprit de Tim Buckley et une veine expérimentale digne de Radiohead. Au cœur de cette déflagration : le chanteur Cameron Winter. Avec sa voix excentrique, il fascine autant qu’il divise.

Son récent album solo a fait office de déclencheur, l’incitant à s’affirmer pleinement, et a pavé la voie au troisième album de Geese, Getting Killed. Winter y capte la paranoïa d’un monde qui déraille en images troublantes et en climats oppressants : un cocktail à vif de guitares hargneuses, de grooves de travers et de cuivres ivres. Celles et ceux qui ont réussi à décrocher un billet peuvent s’attendre à une soirée mémorable.

Music

January

ROCK DEFTONES

Qui ? Groupe phare de l’ère nu-metal, Deftones a construit son mythe à la lisière de riffs corrosifs et d’un attrait certain pour les refrains aériens. Emmené par les cris, le chant et les sentiments du polymorphe Chino Moreno, le gang de Sacramento réforme les lois du metal en puisant des idées chez The Cure, Cocteau Twins ou Duran Duran.

À ne pas manquer, car le nu-metal de Deftones connaît un solide retour de hype ! Complètement réhabilité, le groupe profite de Private Music, son dixième album studio, pour valoriser les

éléments qui ont façonné sa légende. Entre violence ultime et refrains célestes, la performance impose le respect.

→ 30/1, Forest National

February

RAP

DAVE

Who? David Orobosa Omoregie, rising star of the UK rap scene. Don’t miss this, because after his debut Psychodrama, which won the Mercury Prize in 2019, and We’re All Alone in This Together (2021), last year’s The Boy Who Played the Harp continues in the same vein – only sharper, more introspective, and with a cheeky nod to his biblical

namesake who used his harp to drive out King Saul’s demons, showing music’s healing power long before our time. The title track even features a Beatles sample.

→ 6/2, ING Arena

KLASSIEK

PIANO DAYS

Wat? De jaarlijkse hoogmis der klavieren strijkt opnieuw neer in Flagey.

Mis dit niet, want de crème de la crème legt zijn pianistieke vingers op de roomwitte toetsen. Er zijn meerdere ontmoetingen met grande dame Elisabeth Leonskaja; Julien Libeer en Jean-Claude Vanden Eynden spelen een thuismatch … al kijken wij toch vooral uit naar het jonge geweld: zoals

Beatrice Rana of de Amerikaan Eric Lu die zijn prachtige Schubert-cd komt voorstellen.

→ 11 > 15/2, Flagey

BOSSANOVA

SESSA

Who? Sérgio Sayeg, aka Sessa, comes from São Paulo and breathes new life into tropicália, the creative movement that in 1960s Brazil blended pop culture with tradition.

Don’t miss this, because Sessa carries the legacy of icons like Baden Powell and Tom Jobim like no one else. Together with Tim Bernardes and Cícero, he is at the forefront of a new generation of singer-songwriters making samba and bossa nova sound sexy all over again.

→ 14/2, Botanique

CLASSIQUE FESTIVITA!

Quoi ? Pendant longtemps, la musique ancienne a été quelque peu négligée dans la capitale. Avec sa cinquième édition, FestiVita ! semble désormais devenir un rendez-vous incontournable pour les aficionados.

À ne pas manquer, car le festival plonge le public cette année dans le baroque allemand de Schütz, Zelenka et, bien sûr, Bach. Ce voyage dans le temps ne se limite pas aux concerts : cette année, il est également possible de participer à un banquet historiquement reconstitué. De la musique à se lécher les doigts, donc.

→ 11 > 15/2, Cercle Royal Gaulois

JAZZ

DISHWASHER_

Who? A hybrid post-jazz trio that navigates boldly between Brussels and Ghent, analogue and digital, warm-blooded and otherworldly.

Don’t miss this, because saxophonist Werend Van den Bossche, bassist Louise van den Heuvel, and drummer Arno Grootaers mix on their latest album a love for electronic effects – triggered through various pedals and synths –with a longing for coarse-grained retro sounds and an undercurrent of cosmic groove. The title Anemoia is no coincidence: it means nostalgia for a time you never experienced.

→ 18/2, Beursschouwburg

KLASSIEK

PORTRAIT JULIA WOLFE

Wie? Bang on a Can! Het New Yorkse nieuwemuziekensemble voert al bijna een halve eeuw de boventoon. Mede-oprichtster Julia Wolfe staat het hele voorjaar in de kijker. Mis dit niet, want in tegenstelling tot wat de naam van het collectief doet vermoeden, krijg je geen STOMP-taferelen. Julia Wolfe schrijft vooral geëngageer-

de spektakelstukken. Fire in my mouth (over een noodlottige fabrieksbrand) en Anthracite fields (over mijnwerkers in Pennsylvania) laten zowel muzikaal als thematisch een stevige indruk na.

→ 27/2, 8/5 & 19/5, Bozar

POP

DAVID BYRNE

Wie? De opper-Talking Head die ook na een carrière vol avontuur en in veel te wijde broekspijpen blijft innoveren.

Mis dit niet, want na de live-overrompeling en de extase in het zog van zijn vorige album American utopia (inmiddels verfilmd door Spike Lee) troont David Byrne ook voor de tournee in het kader van zijn jongste album Who is the sky? een dik dozijn muzikanten, zangers en dansers mee. Zij geven nog extra cachet, kleur en schwung aan zowel solowerk als Talking Heads-klassiekers.

→ 18/2, Vorst Nationaal

March

ROCK

VIAGRA BOYS

Qui ? Emmenés par le timbre rugueux du tatoué Sebastian Murphy, les musiciens de Viagra Boys n’ont, à première vue, aucune allure. Mais une fois réunis sur scène, ces Suédois forment le groupe de rock le plus redoutable du moment. À ne pas manquer, car les Viagra Boys promettent un torrent de distorsion rédempteur. Sur scène, le gang explose les codes du patriarcat via une panacée post-punk infusée de saxophone et d’une bonne dose de testostérone. Chaud bouillant ! → 3/3, Forest National

BLURT

Who? The band led by the idiosyncratic poet, saxophonist, and self-proclaimed performance junkie Ted Milton, now 82, and a flagship of the no wave scene.

Sombr

De popster you love to hate

NL/ 2025 was een boerenjaar voor Shane Michael Boose, de jonge popgod die zich laat aanspreken met het ietwat mistroostige alias Sombr. De twintigjarige New Yorker scoorde vorig jaar hits met ‘Back to friends’ en ‘Undressed’, lokt maandelijks 55 miljoen luisteraars naar Spotify en staat daarmee in de top vijftig van meest gestreamde artiesten ter wereld. Intussen is hij ook genomineerd voor de Grammy ‘Best New Artist’. Geen wonder dat zijn concert in de AB sneller was uitverkocht dan dat je op TikTok scrollende puberzoon “6, 7” kan zeggen. Maar zo snel als de ster van Sombr de hoogte in knalde, zo vlug doken er scherprechters op die zijn succes in vraag stelden. Een TikTok-filmpje waarin een van zijn concerten als “brainrot op het podium” werd afgedaan, ging viraal. Influencers schreven hem af als ongetalenteerde nepobaby. Dat hij er zo van langs kreeg, is niet terecht. Sombrs melancholische popsongs, die hij goeddeels zelf bij elkaar pent, maken een dubbele backflip tussen Harry Styles en Benson Boone. De Amerikaan kent zijn pappenheimers. Voor de BBC 1 Radio Sessions coverde hij onlangs ‘Motion sickness’ van Phoebe Bridgers. Afwachten of hij je in Brussel doet duizelen, dan wel braken. (TZ)

6/3, Ancienne Belgique

REMA • DANNY OCEAN

RUGER • AMAARAE

EZRA COLLECTIVE

OBONGJAYAR • PONGO

GENEZIO • GAZ MAWETE

TRIBAL KUSH • KEBLACK

STAND HIGH PATROL

JAMZ SUPERNOVA

THEE SACRED SOULS

DC3 • REEMAH

WHERE IS H( )ME ?

Abel Selaocoe

Yuja Wang

Eva Zaïcik

Alexandre Kantorow

BL!NDMAN x Zwerm

Maxim Emelyanychev

Robin Verheyen

Héloïse Werner & many more

info & tickets klarafestival. brussels

Don’t miss this, because after all these years, they still sound as raw and uncompromising as ever. With their repetitive sax and guitar riffs and tight drumming, the band was always the odd one out at the influential Factory Records. No wonder the late John Peel still spins their records in heaven for musical misfits.

→ 14/3, Les Ateliers Claus

POP

CMAT

Qui ? Née à Dublin, Ciara Mary-Alice Thompson embrasse le succès sous ses initiales. CMAT manie l’humour, la country, les mélodies arcs-en-ciel et les refrains épiques.

À ne pas manquer, car CMAT est désormais une star internationale. Proche de Charli XCX, l’Irlandaise aligne des hits ultra pop, à l’ironie bien sentie. Son dernier album, Euro-Country, témoigne de ce savoir-faire. Capable de voler dans les plumes du capitalisme ou de dézinguer la routine patriarcale via des hymnes à la joie, CMAT incarne la vie dans toute sa splendeur.

→ 16/3, Ancienne Belgique

RAP

WU-TANG FOREVER

Wie? Legendarische hiphopcrew met een voorliefde voor streetwise poëzie, rauwe beats en kungfu. Mis dit niet, want wat STIKSTOF is voor Brussel, is Wu-Tang Clan voor de wereld. Met GZA, RZA, Raekwon, Ghostface Killah en Method Man heeft de rapcrew enkele zwaargewichten uit de hiphop in huis. Hun Wu-Tang Forever: the Final Chamber-tournee zou weleens de laatste keer kunnen zijn dat ze samen het podium op kruipen. → 15/3, ING Arena

JAZZ

BRAD MEHLDAU & CHRISTIAN MCBRIDE

Who? The jazz pianist of his generation and a contemporary with an almost equally long career on double bass. Don’t miss this, because after a 35-year friendship that dates back to their youth in New York, this is a unique opportunity to watch them engage in dialogue in this intimate setting – without Joshua Redman and Brian Blade, who often appear with them in quartet format. → 19/3, Bozar

KLASSIEK

KLARAFESTIVAL

Wie? Weinig muzikanten die de conventies van de klassieke muziek de voorbije jaren zo op hun kop hebben gezet als Abel Selaocoe, dit jaar centrale artiest van het Klarafestival. Mis dit niet, want een concert van de Zuid-Afrikaanse cellist is een onvergetelijke belevenis. Grenzeloos gaat het heen en weer tussen baroksuites en traditionals van de Xhosa-volkeren. Selaocoe speelt, zingt, kreunt, zucht en zweept ondertussen het publiek op. Neen, dit worden geen concerten om stijfjes bij op je stoel te blijven zitten.

→ 20 > 29/3, verschillende locaties

POP

THEODORA

Qui ? Fille d’opposants politiques congolais, Theodora connaît une vie de famille nomade. Baladée entre la Suisse, le Congo ou La Réunion, la chanteuse entame finalement sa carrière en banlieue parisienne pour devenir, fin 2025, l’artiste francophone la plus écoutée de l’Hexagone.

À ne pas manquer, car Theodora

porte la voix d’une génération. Entre chanson française, afro-pop et électro, sa musique défend la cause féministe et s’oppose fermement aux idées de l’extrême droite. Adoubée par Bad Bunny, Theodora s’associe avec les stars françaises (Juliette Armanet, Jul) et donne de la voix sur ‘Melodrama’, tube XXL composé aux côtés de Disiz. Avant ses quatre concerts complets au Zénith de Paris, la Boss Lady s’offre un échauffement bruxellois de premier choix.

→ 25/3, Forest National

April

POP

ROUFAIDA

Wie? Geëngageerde popzangeres op zoek naar een veilige haven tussen Rotterdam en Rabat. Mis dit niet, want Roufaida Aboutaleb weet als geen ander heavy thema’s als geopolitieke conflicten, xenofobie en mentale chaos in luchtige popsongs met een Arabische tint te gieten. De titel van haar debuutalbum Coming up for air zich laat zich niet voor niets lezen als een zucht naar rust en ademruimte in een verpletter(en)de wereld. → 7/4, Ancienne Belgique

POP

ANOHNI

Who? British singer whose fragile yet powerful voice, shaped by personal and artistic self-exploration, found its place in a body too large for her and on a planet in overdrive. Don’t miss this, because accompanied only by pianist Gaël Rakotondrabe, percussionist Chris Vatalaro, and homemade video projections, this is a return to the essence. It’s been 20 years since the album I Am a Bird Now stunned the world. Later, Anohni paired electronic experimentation with ecoactivism. Her more recent album My Back Was a Bridge For You to Cross adds soulful

textures and the burning, timely rallying cry “It must change.”

→ 11/4, Bozar

ELECTRO

ONEOHTRIX POINT

NEVER

Qui ? Daniel Lopatin, alias Oneothrix Point Never, entrevoit l’avenir de l’électro en recyclant les sons du passé. Héritier de Ryuichi Sakamoto, l’Américain produit des disques pour les stars (The Weeknd, Charli XCX) et le cinéma avec, à la clé, un César pour la B.O. du film Good Time

À ne pas manquer, car Lopatin interroge le progrès et notre consumérisme galopant via un disque qui sauve de l’oubli nos révolutions d’antan. Conçu au départ de samples abandonnés dans les tréfonds d’une base de données en ligne, Tranquilizer touche à l’ambient, au rétrofuturisme, mais aussi au minimalisme de Philip Glass ou Erik Satie.

→ 13/4, Bozar

ROCK

THE HICKEY UNDERWORLD

Wie? Een zuigzoen van noisey gitaren en dystopische beelden. Mis dit niet, want het Antwerpse rockgebroed raapt zich na een veel te lange sabbat eindelijk weer bij elkaar. Tussen zijn vorige album en het nieuwe, nog te verschijnen Cold sun gaapt een gat van meer dan tien jaar. Maar de rauwe stembanden van Younes Faltakh en de gruizige gitaren van Jonas Govaerts zijn nog steeds intact. Al durven ze ook, zoals single ‘Keep’ bewijst, gas terug te nemen. Keep on keeping on, zouden we zeggen.

→ 16/4, Beursschouwburg

AMBIENT

JULIANNA BARWICK & MARY LATTIMORE

Qui ? Harpiste virtuose, Mary Lattimore prête régulièrement ses talents aux autres (Kurt Vile, Jarvis Cocker, Weyes Blood). Pour l’heure, elle s’associe à

Julianna Barwick, grande prêtresse de l’ambient et des mélodies éthérées.

À ne pas manquer, car cette union sacrée est de nature éphémère. À la barre de Tragic Magic, leur album commun, les deux artistes tissent une bande-son féérique, propice à l’apaisement et aux rêves éveillés. De passage à Bruxelles pour donner vie à cette œuvre contemplative, le duo promet un miracle sous la nef de l’Église Notre-Dame de Laeken.

→ 17/4, Église Notre-Dame de Laeken

JAZZ/RAGA

RAGINI

TRIO

What? Jazz trailblazer Nathan Daems, drummer Lander Gyselinck, and Italian double bassist Marco Bardoscia explore the common ground between jazz, classical music, and raga. Don’t miss this, because Ragini Trio takes Nathan Daems’ deep dive into Indian music at the Ghent Conservatory and turns it into a living, breathing sound universe. On their soon-to-bereleased third album, simply titled 3, he, alongside classmate and fellow Brussels musician Lander Gyselinck and their Italian counterpart Bardoscia,

creates unique soundscapes that are both enchanting and overwhelming, full of poetic musings and warm-hearted embraces.

→ 22/4, Ancienne Belgique

POP

SKYE NEWMAN

Wie? 22-jarige singersongwriter uit Zuid-Londen voor wie the sky the limit is. Mis dit niet, want volgens de BBC is Skye Newman nog meer “the sound of 2026” dan Geese, sombr en Royel Otis. Niet dat ze met haar mix van neosoul, r&b en pop het wiel opnieuw uitvindt, maar ze laat het wel feilloos draaien. Dat de Britse zangeres bij de keel grijpt, heeft ze vooral te danken aan haar fabelachtige stem, die het hese van Adele koppelt aan de rauwe oprechtheid van Lola Young.

→ 28/4, La Madeleine

May

JAZZ

Who? The trumpeter of his generation, performing with Belgium’s leading jazz orchestra. Don’t miss this, because after having to skip the Jazz Meets Classic concert with the Brussels Philharmonic and Jakob Bro due to his new role as jazz director at Stanford University, Akinmusire is determined to make up for it. In the year Miles Davis would have turned 100, the trumpeter eagerly delved into the maestro’s repertoire, and the program (…) What’s Not There features fresh new arrangements by Lennert Baerts and Guillermo Klein.

→1/5, Bozar

POST-PUNK

PUBLIC IMAGE LTD.

Qui? La pilule qui a vraiment fait planer John Lydon. À ne pas manquer, car même sans ses anciens complices Keith Levene et Jah Wobble, le mélange frondeur de post-punk, de dub, de noise et d’avantgarde de PiL reste une bouffée d’air frais dans un paysage pop trop lisse. L’ancien frontman des Sex Pistols fête ses soixantedix ans à la fin du mois, mais brandit toujours fièrement sa devise « anger is an energy ». N’y

cherchez pas trop de love songs

→ 3/5, Botanique

CLASSICAL MUSIC

BELGIAN NATIONAL ORCHESTRA, SCHØNWANDT & SAY

Who? A double role as pianist and composer was once obvious. Today, both fields require specialist expertise… except if your name is Fazil Say. Don’t miss this, because the Turkish virtuoso takes the piano himself for the Belgian premiere of his climate-themed composition. But there’s more symphonic delight in store, with the vivid Lemminkäinen Suite by Jean Sibelius and the all-time classic The Moldau by Bedřich Smetana.

→ 3/5, Bozar

SOUL

OLIVIA DEAN

Qui ? Biberonnée au gospel, Olivia Dean s’est révélée au sein du collectif Rudimental, avant d’entamer une carrière solo. Obsédée par les cuivres vintage et les ballades au piano, la Londonienne s’illustre à la pointe d’une musique néo soul. À ne pas manquer, car l’Anglaise a les moyens de rivaliser avec Taylor Swift, Olivia Rodrigo et autres ambassadrices de l’empire américain. Co-écrit avec le soutien du talentueux Tobias

Sylvian op de rails gezette mix van traditionele Latijns-Amerikaanse muziekstijlen, kronkelige elektronica en klassieke ornamenten, is een lust voor het oor. → 14/5, Bozar

JAZZ

BRANDEE YOUNGER

Jesso Jr., son dernier album revisite le soft rock des Carpenters, le funk onctueux des années 1970 avec, en bonus, quelques clins d’œil à l’adresse de Madonna et Amy Winehouse. → 8/5, Forest National

POP

LUCRECIA DALT

Wie? Colombiaanse singer-songwriter die haar job als ingenieur inruilde voor een muziekcarrière. Mis dit niet, want met haar zevende album A danger to ourselves belandde Lucrecia Dalt vorig jaar hoog in de eindejaarslijstjes. Terecht, want haar eigenzinnige, mee door het Britse artpopicoon David

Qui ? Disciple d’Alice Coltrane ou de Dorothy Ashby, la harpiste Brandee Younger se distingue à l’avant-garde du jazz contemporain. En marge de son répertoire, la musicienne américaine met son instrument au service de personnalités comme Drake, Lauryn Hill, The Roots ou Makaya McCraven. À ne pas manquer, car la harpiste joue désormais dans la cour des géants. Première femme noire à avoir été nommée aux Grammy Awards pour une composition instrumentale, Brandee Younger mêle jazz, soul et envolées cosmiques sur des disques signés sur le mythique label Impulse! (John Coltrane, Archie Shepp, Pharoah Sanders). → 20/5, Flagey

SMERZ

Who? Norwegian art-pop duo putting a contemporary spin on ’60s girl group pop. Don’t miss this, because Catharina Stoltenberg and Henriette Motzfeldt know how

to take the building blocks of sixty years of pop and turn them into thrilling songs. Their new album Big City Life, a sobering look at the apathy, monotony, and loneliness lurking around every corner in the big city, has been showered with praise by The Guardian and Pitchfork → 31/5, Botanique

June

POP

OKLOU

Wie? Producer en zangeres Marylou Mayniel, de nieuwe chouchou van de Franse alternatieve elektropop. Mis dit niet, want Oklou (spreek uit als “oké loe”) bracht na haar gehypete mixtape Galore met Choke enough een subtiel debuutalbum uit dat tussen synthlagen, semi-poëtische teksten en zacht r&b-geritsel genoeg mysterie houdt om niet meteen alles eruit te gooien, zoals de gemiddelde gen Z-artiest. De erg fraaie collab met FKA twigs voor de single ‘Viscus’ was een droom die uitkwam, zij het van op afstand. → 20/6, Ancienne Belgique

Horst Club & Gay Haze

Music

Byron Yeates Cassy Cormac  &  Curses

Diamin Emma Caers  &  Kuba’97

Fais Le Beau & Paulo Sea

Gamine Giulia Gutterer Gwenan

Henriku Kasper Marott

Liad Krispin MAMBA

Nizar Sarakbi  &  Katia Curie Sedef Adasï

Sixsixsixties & Zouzibabe (R&B Valentine   Special)

Soundstream su:zy Timmerman VTT

Arts

HannaH Stamina Mirko Piccolo

Nour Beetch & Nicky Lapierre

Tinsels by Tav & UltraMor3

Sat. 14 → Sun. 15 Feb. Asiat Park

Horst Club & Kiosk Radio

Music

Aba  Shanti-I

Davy

Daura

Elisethere  &  Pala10

Fake  Moss  (ambient)

Francis99

Gilb’R

Lefto  Early  Bird’s  Sunday  Show Loidis

Sarah  Wanita  &  v  midi

DJ  Marcelle

Selmz & YAAri

Sixsixsixties softi Sookie

Stacks  (live) DJ  Subaru

Dj  wiggles Zip

Performance

Apolemia w/ Emil Cañita, Pierre Bayet & Carly Rae Heathcote

Sat. 14 → Sun. 15 Mar.

Picture Perfect challenges the ideal

‘Beauty is a construct that doesn’t make us freer’

EN An upcoming Bozar exhibition challenges traditional Western notions of beauty, rooted in ancient Greece and the Enlightenment and warped more recently by the cosmetics industry and selfie culture. Picture Perfect shows how contemporary photographers and game designers explore alternatives to the male gaze and our obsession with eternal youth.

Text Tom Peeters

After previously addressing romantic love with Love Is Louder, Bozar turns this spring to a second chapter of group exhibitions devoted to human desires. This time, the focus is on (physical) beauty. While Bellezza e Bruttezza looks back to the Renaissance, Picture Perfect examines how contemporary artists working with lens-based media challenge stereotypes about appearance. To fully grasp that shift, however, it is important to understand where our 21st-century idea of beauty comes from. Throughout history, humanity has not always found the same kinds of bodies attractive.

Most ideas of what we consider beautiful or ugly in the Western world date back to the Enlightenment, explains Christel Tsilibaris, curator of Picture Perfect. “Our contemporary concept of beauty is rooted more specifically in the 18th-century rediscovery of classical antiquity. In ancient monuments and sculptures, bodies are consistently depicted according to harmonious proportions, which were later idealised. In ancient Greece, beauty was understood as a harmony between body and mind: one had to be able to think, but also to exercise. Later, beauty became increasingly associated with power. People from the lower classes generally worked

outdoors. Being somewhat fuller-figured signalled wealth – it meant you could afford to eat well and stay inside. Your skin was less weathered by the seasons and therefore whiter.” Seventeenth-century Baroque painting bears silent witness to this idea: its so-called Rubenesque forms turned voluptuous bodies into symbols of prosperity, fertility and beauty.

Keeping today’s zeitgeist in mind, one could almost see it as a precursor to body positivity – if it weren’t mainly a reflection of social inequality at the time. “You were considered beautiful if you had power”, Tsilibaris summarises.

“But alongside the rediscovery of ancient ideals, the industrialisation of the Western world changed that, especially in the 20th century. We all gained access to more or less the same goods that needed to be sold. Advertisements, often featuring young, slim models in magazines and cinemas, played a key role in this shift.”

“Our beauty standards, born from myths and stories, are now amplified by social media and filters, producing a virtual self we endlessly shape and update”

Ethel Lilienfeld

This evolution was further fuelled by the cosmetics industry, which constantly exploited our insecurities about appearance and weight. Tsilibaris: “It became a vicious cycle: they continually told you that you were not beautiful (enough) and then offered a ‘solution’ to keep you buying their products. With advances in medical science, the rise of cosmetic surgery, and the explosion of social media, the possibilities – and the pressure – to ‘improve’ yourself have only increased. Today, we are not just in search of beauty, but of eternal youth.”

FILTERED FACES

Against this backdrop, contemporary artists have begun to challenge our beauty standards, often adding irony, humour, or critical reflections to their sometimes advertisement-like images. The French multimedia artist ORLAN, for example, has been creating photographs of herself after facial surgery under the banner of “carnal art” since the early 1990s. In response to the male gaze, she deliberately avoids being the conventionally attractive object men typically expect from a woman, even though her poses often resemble advertising or fashion magazine shots.

Or look at the video installation by Ethel Lilienfeld, featuring a woman weeping over her lost youth. “In my work, I am less interested in beauty as a ‘natural’ trait than

as a construct”, explains the French artist, who lives in Brussels. “I show that our beauty standards were created by stories –myths, fairy tales, films – and are still reinforced today by technological means, particularly social media and their filters. This ‘enhanced’ beauty produces a doppelgänger, a virtual self, which we learn to shape, archive, and constantly update – to the point where the image becomes a site of control, command, and desire.”

Her installation Invisible Filter places two women of different ages but with the same appearance facing each other around a water basin. The basin collects the tears of the younger woman, which then become a beauty elixir for the older one. “It unfolds into a ritual of make-up that is both familiar

and unsettling. By referencing the myths of Narcissus, Snow White, and digital filters, I confront the timeless problem of self-image in a disturbing way.” Lilienfeld drew inspiration for this critique of selfie culture from Qiao Biluo, a famous Chinese streamer who enraged hundreds of thousands of followers after accidentally revealing during a livestream that she was, in reality, a 58-year-old woman using a filter to appear half her age.

Recent work by the prominent American artist Cindy Sherman aligns with this exploration. Tsilibaris notes: “We are showing a series of portraits that were previously visible on her Instagram and are now exhibited in a museum for the first time. Using a variety of filters, she trans-

forms herself into someone unrecognizable, or even into someone who is not human at all. In doing so, she creates countless identities while looking only at herself. It reminds us of how often we alter our own faces on our phones, on Instagram, or other social media. Sometimes, these images bear little relation to reality, and we almost become like robots.”

CRITICAL AND EMPOWERING

“The first part of the Bozar exhibition shows that beauty is a construct that does not necessarily make us freer”, Tsilibaris continues. “It addresses all the pressures that come with making yourself look and feel beautiful. The second part, however, engages with prevailing norms in a more empowering way, encouraging us to accept and embrace our so-called imperfections.”

For the curator, the exhibition is a manifesto, born out of a desire to first help visitors understand the forces that influence or manipulate our beauty ideals, and then to adjust this constructed vision to allow for greater diversity and self-acceptance.

Illustrative of this approach is the work of New Zealander Yuki Kihara. Having represented her country at the Venice Biennale, she presents here a photographic series featuring instruments once used in the 19th century to measure the height, waist, and body mass of Indigenous peoples.

“She does this in a way that disrupts the racial concepts underlying early, controversial eugenics. If you weren’t white, you were considered not only inferior but also less

beautiful.” The Māori subjects whose forehead lengths are measured in her work display pride rather than subservience, signalling a clear shift in power dynamics. “The power now lies with the bodies of colour.”

Photographer Zanele Muholi similarly plays with pigmentation and contrast to render black bodies deliberately darker and more powerful, extending beyond the LGBTQ+ community to challenge racial beauty norms. Melanin becomes an unabashed aesthetic statement against conventional standards.

French artist Amélie Testenoire Lafayette, a La Cambre graduate, also subverts social roles and hierarchies. Her recent photographic series on masculinity earned her a Prix Germaine Van Parys award. Commenting on her series Milk & Honey, she notes that we tend to associate masculinity with roughness and authority, not softness or contemplation. “In Western societies, the concept of ‘muse’ is almost exclusively linked to women. By portraying men as inspiring and radiant with beauty, my relationship with them changed, and I could restore a sense of balance. I have them pose in positions – curved, sprawled, unclothed – that are deliberately more vulnerable and less dominant than traditional representations of male beauty. As women, we are rarely encouraged to look at men this way. We are taught to focus on our own beauty to satisfy a male gaze.” Here, the photographer completely reverses that perspective.

At the end of the exhibition, visitors are

SCHOONHEID IN AL HAAR FACETTEN

Nadat Bozar met Love is louder eerder al de romantische liefde heeft getackeld, volgt dit voorjaar een tweede deel groepsexpo’s over menselijke verlangens. Dit keer is het de beurt aan (fysieke) schoonheid. Werpt Bellezza e bruttezza straks een blik op de renaissance, dan focust Picture Perfect op hoe hedendaagse kunstenaars met lens-based media stereotypen uitdaagt over hoe we eruitzien. Om daar een helder beeld van te krijgen, is het van belang om eerst te begrijpen waar ons 21e-eeuwse begrip van schoonheid vandaan komt. De mens heeft door de geschiedenis immers niet altijd hetzelfde lichaam aantrekkelijk gevonden. Westerse schoonheidsidealen

hebben hun wortels in het oude Griekenland en de verlichting, en werden later versterkt door reclame, cosmetica en sociale media. Het is tegen die achtergrond dat hedendaagse kunstenaars als de Franse multimedia-artieste ORLAN en de Amerikaanse kunstenares Cindy Sherman onze schoonheidsnormen aan de kaak zijn beginnen te stellen, onder andere door ironie, humor of kritische spiegels toe te voegen aan hun beelden. In Picture perfect doorbreekt een indrukwekkende schare (inter)nationale artiesten conventies, vervormen ze identiteiten en kaarten ze de rol van technologie en filters op onze zelfbeelden aan.

invited to try out several interactive video games created by independent designers outside the mainstream gaming industry. It’s an accessible and playful way to engage with beauty standards.

“The cliché about video games is that they are highly competitive, feature mostly male characters, and often involve weapons”, says curator Emma Dumartheray, who integrated Bozar Arcade – the dedicated space for interactive digital art and video games – into Picture Perfect. “Our selection of games also challenges current beauty norms. For example, Brussels-based Guillaume Pauli was inspired by his grandmother. Through mini-games, you step into the shoes of an older character reflecting on her life. Because players must carry out daily routines, such as taking medication, they are prompted to consider themes like aging, loneliness, and health, fostering empathy for the elderly.”

Asked about her favourite game, Dumartheray recommends the work of the Amsterdam-based duo Alexandra Barancovà and Jae Perris. “But you should experience Come Shave With Me yourself online (check comeshave.com, ed.). It’s a very simple shaving game where her hair continues to grow naturally. In a playful way, it addresses a theme that many women –and men – encounter daily in their pursuit of beauty.”

Picture Perfect: Beauty through a Contemporary Lens runs from 7/3 to 16/8 at Bozar, bozar.be

LA BEAUTÉ DANS TOUS SES ÉTATS

Après avoir abordé l’amour romantique avec Love is Louder, Bozar propose ce printemps un deuxième volet de ses expositions collectives consacrées au désir. Cette fois, place à la beauté, notamment physique. Tandis que Bellezza e Bruttezza porte un regard sur la Renaissance, Picture Perfect s’intéresse à la manière dont des artistes contemporains, à travers des médias visuels (photographie, vidéo, etc.), bousculent les stéréotypes liés à l’apparence. Mais pour en saisir pleinement les enjeux, il faut comprendre d’où vient notre conception de la beauté au XXIe siècle. Car, au fil de l’histoire, l’humanité n’a pas toujours trouvé les

mêmes corps désirables. Les canons esthétiques occidentaux prennent racine dans la Grèce antique et les Lumières, puis ont été renforcés par la publicité, l’industrie cosmétique et, plus récemment, les réseaux sociaux. C’est dans ce contexte que des artistes contemporaines comme la Française ORLAN ou l’Américaine Cindy Sherman ont commencé à dénoncer et questionner nos normes de beauté. Dans Picture Perfect, une impressionnante constellation d’artistes (inter)nationaux brise les conventions, déforme les identités et interroge l’impact de la technologie et des filtres sur la façon dont nous nous percevons.

Ocean Vuong

L’écrivain qui donne des frissons à BookTok

FR Véritable phénomène littéraire, l’écrivain américano-vietnamien Ocean Vuong a connu le succès avec deux recueils de poésie et un roman. Il résonne auprès de la Gen Z, touchée par sa sincérité et sa vulnérabilité.

Texte Gilles Bechet

Ocean Vuong est un enfant de la guerre. Il est né en 1988, d’une mère de 18 ans qui travaillait dans un salon de coiffure à Saigon. Quand un policier a remarqué qu’elle était métisse, peu après la prise de pouvoir du régime communiste, ils ont dû quitter le Vietnam. Il avait alors deux ans.

Ocean Vuong a grandi avec sa mère et sa tante à Hartford, dans le Connecticut. Sa mère, qui travaillait dans un salon de manucure aux émanations toxiques, ne parlait pas un mot d’anglais. C’étaient des conditions difficiles, où chaque cent comptait. Le jeune garçon devait faire face aux relents de racisme et d’homophobie qui imprégnaient son environnement.

Alors qu’il aurait pu suivre les traces de sa mère dans des emplois prolétaires et sous-payés, sa vie a changé le premier jour de son inscription au collège local, où l’un de ses professeurs leur a fait lire Foucault. « Ce jour-là, on nous a fait don d’un avenir potentiel et, en échange, cela demandait un effort de notre part », a-t-il expliqué. En quittant le collège, il avait décidé qu’il serait poète.

JE NE SUIS PAS MON ŒUVRE

Transcendée par une écriture simple, accessible et lumineuse, son expérience de vie se transforme en une ode à la beauté. Prenant à son compte l’affirmation de Toni Morrison, qui a dit « Je ne suis pas mon œuvre », il souligne que son travail d’écrivain ne se confond pas avec son expérience, mais qu’il s’agit plutôt d’une quête à partir de celle-ci. Dans l’écriture, Vuong se méfie des règles et des limites. Il n’est pas de ceux qui pensent qu’un bon écrivain doit trouver son « style ».

L’écriture d’Ocean Vuong est celle d’un poète. Elle est mouvante et toujours claire. Chaque mot est une pierre précieuse, dont l’éclat subsiste après avoir refermé le livre. Il a publié deux recueils de poésie et deux

DE SCHRIJVER DIE

Ocean Vuong is een waar literair fenomeen, de voorbije jaren groeide hij uit tot een toonaangevende stem met een oeuvre waarin kwetsbaarheid een poëtische kracht wordt. De AmerikaansVietnamese schrijver belandde als kind van de oorlog in de VS, waar hij opgroeide in armoede bij een ongeletterde moeder en geconfronteerd werd met racisme en homofobie. Een beslissend keerpunt kwam op school, toen een leerkracht hem

romans. Son premier roman, Un bref instant de splendeur, a suscité un engouement inattendu, parlant au cœur de la Génération Z. Une adaptation cinématographique est en cours de production chez A24. C’est un récit d’apprentissage qui aborde l’identité, la perte, la mémoire, l’amour familial, le sexe et l’addiction. Il y évoque, de manière éclatée – comme des bulles de mémoire remontant à la surface – son adolescence à Hartford, dans le minuscule appartement qu’il partageait avec sa mère analphabète et sa grand-mère souffrant de désordres mentaux. Il raconte avec tendresse et simplicité sa découverte de

concentrent sur l’impact des mots plutôt que sur une analyse de fond. Son écriture crée une sorte d’« ASMR linguistique », à la fois poétique, atmosphérique et sensorielle. Sa prose est un patchwork de phrases courtes ou d’aphorismes à forte résonance émotionnelle, qui se suffisent à ellesmêmes et conviennent particulièrement aux réseaux sociaux. « Pour être sublime, tu dois être vu, mais être vu t’expose à être chassé », dans Un bref instant de splendeur, ou encore : « Du plus loin que je me souvienne, j’ai toujours préféré les corps médiocres, y compris celui-ci », dans le recueil Le temps est une mère

« Chaque mot d’Ocean Vuong est une pierre précieuse, dont l’éclat subsiste après avoir refermé le livre »

l’amour avec Trevor, un Américain blanc, fan de football et de Sprite, qui vit avec son père alcoolique dans un mobile home. Une « tapette jaune », comme il dit, dans les bras de l’incarnation du mâle américain.

ASMR LINGUISTIQUE

Sur TikTok, une sous-communauté appelée BookTok s’est développée autour de la littérature. Un bref instant de splendeur y est souvent recommandé, commenté dans des vidéos au contenu émotionnel, personnel et intime. Le hashtag #OceanVuong a suscité des dizaines de millions de vues.

Sa popularité doit autant à ses qualités littéraires qu’aux thèmes qu’il développe. Le style lyrique et intense d’Ocean Vuong s’adapte bien à de courtes vidéos qui se

liet kennismaken met literatuur en kritisch denken. Uit die levenslijn ontstond een heldere, sensuele schrijfstijl die het persoonlijke weet om te smeden tot een zoektocht naar schoonheid. Met zijn debuutroman Op aarde schitteren we even raakte Vuong een nieuwe generatie lezers en vond hij ook weerklank op sociale media, met name op BookTok. Zijn komst naar Bozar belooft een uitzonderlijke ontmoeting.

Dans ses lignes, Ocean Vuong ne cache rien de sa vulnérabilité – non pour s’apitoyer, mais pour l’identifier comme une partie de lui-même et y chercher la beauté. Dans ses prises de parole, il met en avant la sincérité et refuse le cynisme, trouvant ainsi un écho chez celles et ceux qui ont peur de s’exprimer. Plutôt que de parler de ses traumas, il évoque la manière dont ils transforment l’individu habité de désirs.

Dans son dernier roman, L’Empereur de la Joie, rempli d’espoir, il quitte l’autobiographie, sans abandonner le monde dans lequel il a grandi, et affirme que la bonté permet de survivre dans la précarité.

Ocean Vuong sera de passage à Bozar le 14 mars pour une rencontre, passaporta.be

AUTHOR WHO ENCHANTS BOOKTOK

Ocean Vuong is a true literary phenomenon. In recent years, he has emerged as a leading voice with a body of work in which vulnerability becomes a deeply poetic and transformative force. The Vietnamese American writer came to the US as a child of war, growing up in poverty with an illiterate mother while confronting racism and homophobia. A decisive turning point came during school, when a teacher introduced him to literature and critical

thinking, opening doors to a new world. From this life trajectory emerged a luminous, sensuous writing style that transforms the personal into a profound quest for beauty. With his debut novel On Earth We’re Briefly Gorgeous, Vuong captivated a new generation of readers and resonated widely on social media, particularly on BookTok. His appearance at Bozar promises an extraordinary encounter.

Art & Literature

January

BEELDENDE KUNST

FIRE

Wie? Grootheden als Marcel Broodthaers en Bill Viola, maar ook Brusselse namen die steeds luider klinken, zoals Michiko Van de Velde en Lucian Moriyama.

Mis dit niet, want een vijftigtal artiesten bewijzen in de Elsense art-decoparel dat het vuur van de kunst krachtig blijft oplaaien, ondanks alle tegenstand. Ze onderzoeken de vele vormen van het natuurelement dat nu eens verlicht en verwarmt, en dan weer verwoest en verbrandt, maar altijd fascineert.

→ > 1/3, Villa Empain

PHOTOGRAPHIE

FAMILY STORIES

Qui ? Cristóbal Ascencio, Lee Daesung, Deanna Dikema, Sanne De Wilde, Alma Haser, Francesca Hummler et Danilo Zocatelli Cesco.

À ne pas manquer, car sept artistes rassemblent leurs histoires familiales dans un vaste album photographique. En tournant leur objectif vers leurs proches, ils explorent, à partir de trajectoires intimes, des thèmes universels tels que la maternité et la réconciliation. Tandis que certaines séries ont une visée thérapeutique – par exemple pour rendre la douleur d’une séparation plus supportable –d’autres mettent en lumière des récits souvent invisibles,

comme la complexité des relations biculturelles.

→ > 17/5, Hangar

February

FAIR

AFFORDABLE ART FAIR

What? More than 85 galleries presenting over 600 artists. Don’t miss this, because this popular fair is the perfect place to pick up high-quality work by contemporary artists at an affordable price. Thanks to the special packing desk, you can take home your paintings, photographs, sculptures, screen prints, textile pieces, or ceramics right away. But it’s

also simply a great opportunity to get to know artists and their work in a relaxed setting.

→ 4 > 8/2, Thurn & Taxis

INSTALLATIE

DAYLIGHTING: MAAR

HET IS HET WATER

DAT SPREEKT MAIS

C’EST L’EAU QUI PARLE

Euridice Zaituna Kala

Wie? In Mozambique geboren kunstenaar, bekend om haar verhalende en visueel poëtische werken.

Mis dit niet, want de tentoonstelling onderzoekt de relatie tussen water, natuur en mensen door in het verleden te duiken van ecosystemen die ooit floreerden in steden, zoals dat van de

volledig overdekte Zenne in Brussel. Euridice Zaituna Kala doet dat aan de hand van een bewegende installatie met industrieel en geblazen glas, transparante beelden, gekleurde lichten, oude zaden en meertalige verhalen. Haar overkoepelende doel: het uitdagen van de dominante visie op de stad, die puur op groei gericht is.

→ 5/2 > 28/6, La Loge

PEINTURE

EVERYTHING ALL AT ONCE

Kent O’Connor

Qui ? Un peintre basé à Los Angeles, connu pour ses toiles colorées et expressives.

À ne pas manquer, car Kent O’Connor est un observateur hors pair, qui transforme ses intuitions en autoportraits, paysages et natures mortes singuliers. Ses tableaux de tables encombrées d’objets insolites sont emblématiques : tous semblent d’égale importance, représentés avec la même intensité psychologique. Dans l’univers de l’artiste américain, il n’existe aucune hiérarchie symbolique entre une figurine de zèbre, un pot en terre cuite, un fusil ou un pain.

→ 11/2 > 18/4, Mendes Wood

PAINTING

FUGUE

Antoine Carbonne

Who? A French painter who lives and works in Brussels, where he develops a distinctive visual language.

Don’t miss this, because Atoine Carbonne is a dreamer with an adventurous approach, where hallucinations and ecological reflections go hand in hand. Don’t be surprised if you suddenly see a retro-futuristic car driving through a stylized forest landscape. Carbonne favours vibrant colours – especially pink, orange, and purple – and his exhibitions sometimes take the form of a graphic poem, an adventure book, or a wordless comic.

→ 12/2 > 28/3, Galerie La Patinoire Royale Bach

LITERATUUR

ILJA LEONARD

PFEIJFFER & GUY VERHOFSTADT

Wie? Schrijver Ilja Leonard Pfeijffer, bekend van Grand Hotel Europa en Alkibiades, en liberale éminence grise Guy Verhofstadt.

Mis dit niet, want Pfeijffer en Verhofstadt overleggen hoe we onze noodlijdende democratie kunnen doen heropleven. Allebei schreven ze recent over wat er dezer dagen allemaal fout loopt en hoe het tij gekeerd kan worden. Absolute democratie. Kroniek van een aangekondigde afrekening is een bundeling van Pfeijffers De Morgen-columns over thema’s als populisme en cultuuroorlog. Verhofstadt bespreekt in De burger in opstand onder meer het dalende vertrouwen van mensen in de politiek.

→ 17/2, Bozar

PEINTURE

BELLEZZA E

BRUTTEZZA

Qui ? Grands artistes de la Renaissance d’Italie et du Nord de l’Europe, tels que Botticelli, Titien, Le Tintoret, Cranach l’Ancien et Matsys. À ne pas manquer, car c’est non seulement une occasion rare d’admirer certaines œuvres majeures, dont certaines sont présentées pour la première fois en Belgique, mais c’est aussi une plongée fascinante dans la manière dont les deux extrêmes – beauté et laideur – ont été interprétés à travers le temps par les grands maîtres italiens et leurs contemporains du Nord, des idéaux raffinés aux grotesques assumés.

→ 20/2 > 14/6, Bozar

VISUAL ARTS

VALENTINE JOLIBOIS & LÉONORE BIENERT

Who? A French-Belgian artist

Hit or miss

As you wish

Kiest ATDK voor anarchie of avontuur?

NL/ Anne Teresa De Keersmaeker ruilt de podiumplanken geregeld in voor exporuimtes, ze trad eerder al op in het Tate Modern, MoMA, Louvre en WIELS. Dat ze te zien is in galerie Xavier Hufkens, is dus geen grote verrassing, maar wel de manier waarop. De Keersmaeker presenteert er schilderijen en tekeningen gemaakt met de Vlaamse kunstenaar Steven Fillet. De twee werkten eerder al samen voor een interventie in het Kasteel van Gaasbeek. Dat geometrie een cruciale rol speelt in hun gezamenlijke creaties was onvermijdelijk, aangezien dat al sinds het begin van De Keersmaekers loopbaan een obsessie vormt. Al haar hele carrière trekt ze precieze maar poëtische lijnen met haar lichaam. Gewoonlijk onzichtbaar, behalve in Violin phase – waarin ze met bewegingen sierlijke rozenpatronen tekent in zand. Ook haar fascinatie met Bachs Goldbergvariaties vond een weg naar het papier en canvas. De interactie met Fillet, wiens oeuvre draait om vrijheden verweven met tegenstrijdigheden, belooft onzekerheid en instabiliteit te brengen in het concept van meetkundige motieven. De vraag is dus: wat gebeurt er wanneer orde begint te wankelen? Krijg je dan anarchie of avontuur? (AF)

5 > 14/2, Xavier Hufkens, xavierhufkens.com

duo from Brussels working together under the name Elvy Tremor.

Don’t miss this, because the reopening of Botanique’s three exhibition spaces is celebrated with a show about a fictional religion: a cult of tears in which visitors become part of the story. Soft textiles, fragile ceramics, industrial objects, and figurative drawings come together in hybrid compositions that take on a ritual significance. A special wall installation reinterprets Hans Christian Andersen’s fairy tale The Mud King’s Daughter → 5/2 > 15/3, Botanique

March

KERAMIEK

OLÉ DÉSIRÉ!

Yves Malfliet

Wie? Het Belgische enfant terrible van de keramiek. Mis dit niet, want Yves Malfliet, een pionier in de erkenning van keramiek als kunst, zingt de lof der zotheid in het Anderlechtse Erasmushuis. Onder de vrolijke, uitbundige en humoristische laag van zijn creaties bevindt zich een kern van satire, sarcasme en absurditeit. Het geheel vormt een eigenzinnige visie op de menselijke conditie. Concreet transformeert hij vaak ouderwetse snuisterijen uit de servieskast om zijn eigen verhalen te vertellen.

→ 6/3 > 20/9, Erasmushuis

MIXED MEDIA

À L’ABRI DES REGARDS

Qui ? Sept artistes donnent vie à des histoires intimes À ne pas manquer, car le lieu schaerbeekois dédié à l’art contemporain fête ses 200 ans avec plusieurs expositions autour du thème « habiter ». Les artistes investissent l’étage pour murmurer, à travers chambres, salles de bain et locaux du personnel, des sujets privés comme l’intimité et le sommeil.

Au rez-de-chaussée, une autre exposition vous fait voyager dans le temps à travers les espaces d’accueil.

→ 7/3 > 24/5, Maison des Arts

DESIGN

COLLECTIBLE

Who? Renowned galleries, design studios, architects, and institutions with expertise in contemporary design. Don’t miss this, because contemporary design from around the world is gathered for a few days in the heart of the city. The vast selection is neatly divided into sections such as Main, Bespoke, New Garde, Architect<=>Designer, and Curated. New this year is the Tablescapes section, where

of items such as glassware, plates, and candlesticks.

→ 12 > 15/3, Vanderborght Building

FOIRE

Yves Malfliet

FOIRE DU LIVRE DE BRUXELLES

Qui ? Tous les professionnels du livre : auteurs, illustrateurs, éditeurs, libraires, etc.

À ne pas manquer, car pendant quelques jours, professionnels et passionnés de livres se retrouvent au même endroit. Le programme propose également de nombreux débats, conférences, spectacles et performances pour favoriser les échanges. Cette année, la foire met l’accent sur le pouvoir des livres pour aider à mieux appréhender les questions angoissantes de l’avenir. Lire comme alternative saine au doomscrolling

→ 26 > 29/3, Tour & Taxis

4 – 8

FEBRUARY TOUR & TAXIS BRUSSELS

When the levee breaks by Koz Dos

€1,200

01 > 06.26

Honda Romance - Vimala Pons

Dispak Dispac’h - Patricia Allio

Assemblées Sauvages -

Bxl Laïque X Les Halles de Schaerbeek

Suzanne : une histoire du cirqueAnna Tauber & Fragan Gehlker

Hofstade - Ilyas Mettioui

My body as a commodityAnne-Laure Vandeputte

Concert de soutien - Lagrange Points

CADDY MARKET FOR PALESTINE X LES HALLES

The Revendications Kiki ballMother Destiny Gabbana & Angel Bodega HAHALLES

Journée Internationale des Droits des Femmes

Conférence gesticuléeDoucheflux x IMMENSE FESTIVAL

Festival Indigo - Les 10 ans MAGMA FESTIVAL

GAYHAZE

SLUUUR - Just a Punk Fest

Scan for more information:

IN PARTNERSHIP WITH

Soirée de soutienTRANS SOLIDARITY FUND BELGIUM PEACHES

TOGETHER FOR CONGO

EXIT

LE GRAND MARCHÉ

Les Halles de Schaerbeek reservation@halles.be | +32 (0)2 218 21 07

DESIGN

HOME SWEET HOME

Wie? Toonaangevende Belgische en internationale ontwerpers, onder wie de Gentse rijzende ster Bram Vanderbeke. Mis dit niet, want de verbeelding van ontwerpers neemt hier een hoge vlucht. Ze laten zich van hun meest speelse kant zien met interpretaties van het klassieke vogelhuisje die hun eigen identiteit weerspiegelen. Het ene huisje oogt fragiel, het andere robuust, functioneel of uitgesproken sculpturaal.

Terwijl Bram Vanderbeke werkte met gegoten aluminium, leefde zijn Franse collega Maya Eline Leroy zich kleurrijk uit met klei.

11/3 > 25/4, MAD Brussels

CONCEPTUAL ART

BURNING THE DAYS

Lutz Bacher

Who? An American, uncompromising conceptual artist who passed away in 2019. Don’t miss this, because the exhibition offers an overview of Bacher’s provocative and wide-ranging oeuvre, built over five decades from an array of found materials. With humour, sentiment, and pop culture references as her tools, she explored themes as diverse as sexuality, political paranoia, and cosmic metaphysics, often playing with iconic American

symbols like presidents, bison, and firearms.

→ 28/3 > 9/8, Wiels

FOTOGRAFIE

AUX OMBRES

Simon Vansteenwinckel

Wie? Brusselaar die vorig jaar met Aux ombres de prestigieuze Prix Nadar won voor het beste fotografieboek uitgegeven in Frankrijk.

Mis dit niet, want Simon Vansteenwinckel maakte een uniek verslag van een spirituele tocht in de voetsporen van de van de Lakota-stam en hun

opperhoofd Big Foot, die in 1890 bij Wounded Knee werd uitgemoord. Deze lange ‘Future Generations Ride’ stelt ouderen in staat om hun cultuur door te geven aan de jonge generatie. De foto’s tonen de veerkracht van de Lakota’s en kijken zo verder dan de stereotiepe beelden van arme inheemse Amerikanen die vaak in de media komen.

→ 27/3 > 24/6, L’Enfant Sauvage

April

MIXED MEDIA

JE SUIS LÀ

Qui ? Des artistes explorant leur image de soi, du XIXe siècle à aujourd’hui. À ne pas manquer, car cette exposition ludique et stimulante montre que la culture du selfie n’a rien de nouveau. Bien avant que chacun ne se promène avec un téléphone, l’autoportrait servait déjà dans la quête éternelle de reconnaissance, que ce soit par la peinture ou la photographie. Mais les selfies ne sont pas que narcissiques : ils jouent aussi un rôle émancipateur, notamment pour les femmes et les minorités. Le parcours combine art, science et

installations interactives.

→ 2/4 > 31/5, Espace Vanderborght

DESIGN

DESIGNING CHILDHOOD. A HISTORY OF DESIGN FOR KIDS

Who? Designers with a love for children’s furniture, from Nanna Ditzel and Bruno Munari to more recent figures like Stéphanie Marin.

Don’t miss this, because children’s furniture is no child’s play: designs for the very young have left a lasting mark on design history. Furniture for kids is an ideal playground for experimentation and new insights, benefiting both society and the environment. The design museum highlights Belgian innovations in particular, from Sylvie Feron’s 1930s children’s rooms to the Charlie chair by the duo ecoBirdy. → 1/4 > 20/9, Design Museum Brussels

FOTOGRAFIE ARCHIPEL

Wie? Zes talentvolle Belgische fotografen: Harold Delhaie, Sevdenur Dogan, Barbara Salomé Felgenhauer, Nanténé

Traoré, Quinten Vermeulen en Serena Vittorini.

Mis dit niet, want de groepstentoonstellingen onder de koepel archipel bieden een divers portret van de nieuwe generatie fotografen in België. Elk van de geselecteerde jonge kunstenaars onderzoekt op geheel eigen wijze politieke en persoonlijke werelden, met beelden als kritische instrumenten, plaatsen van verzet of ruimtes voor herstel. Samen vormen hun reeksen een gevoelige en gefragmenteerde cartografie van onze relatie tot de wereld.

→ 16/4 > 15/7, Contretype

HISTOIRE POSTCOLONIAL ?

Quoi ? Des œuvres d’art, objets historiques et récits personnels offrent un regard percutant sur le colonialisme européen. À ne pas manquer, car le colonialisme ne fait pas partie du passé : il continue de façonner la vie en Europe aujourd’hui, y compris en Belgique. Cette exposition part des fondements structurels du colonialisme

May

SCHILDERKUNST TERRITOIRES INTÉRIEURS

Wie? Gustave van de Woestyne, een centrale figuur binnen het symbolisme, en Anto Carte, verwant aan het expressionisme

Mis dit niet, want twee introspectieve Belgische kunstenaars benaderen het begrip ‘tuin’ vanuit een dubbele invalshoek: enerzijds als een concrete ruimte – landschap of leefomgeving – en anderzijds als metafoor voor een innerlijke schuilplaats voor terugtrekking en spirituele verdieping. De historische tuinen van het museum vormen de ideale plek om verder te reflecteren over hoe Van de Woestyne en Carte het dagelijkse en rurale een symbolische en sacrale dimensie geven.

renouvelle le concept de la foire d’art en exposant dans un lieu de rêve : le Mix, hôtel quatre étoiles situé dans le magnifique bâtiment restauré de la Royale Belge à Watermael-Boitsfort. Comme l’a montré la première édition, l’intimité des chambres d’hôtel favorise une atmosphère conviviale qui facilite les interactions. Cette année, une quarantaine de chambres seront aménagées en véritables trésors, présentant des œuvres d’art et des objets anciens venus des quatre coins du monde et de toutes les époques – de la préhistoire à aujourd’hui.

→ 4 > 7/6, Mix Brussels

EVENT

LIVE MAGAZINE: ANTHOLOGY

Who? Journalists, photographers, filmmakers, and other artists sharing their most compelling stories.

européen, explore les manières dont les Européens ont cherché à maintenir le pouvoir après l’effondrement de leurs empires et analyse les conséquences pour les pays nouvellement indépendants. Idéal à combiner avec une visite à l’AfricaMuseum.

→ 17/4 > mars 2027, La Maison de l’Histoire Européenne

FAIR

ART BRUSSELS

What? 136 galleries from 27 countries showcase their work in Brussels.

Don’t miss this, because Art Brussels is reinventing itself with a more focused, streamlined fair where the quality of the experience takes precedence over quantity. The number of galleries has been limited to reduce visual overload and encourage meaningful encounters. Also new is the Horizons section, a space to pause and reflect, featuring a scenography built around five large-scale, bold works.

→ 23 > 26/4, Brussels Expo

→ 22/5 > 27/9, Van Buuren Museum & Gardens

June

FOIRE

THE ROOMS

Qui ? Des galeries investissent pour la deuxième fois les chambres d’hôtel du Mix. À ne pas manquer, car The Rooms

Don’t miss this, because the “live magazine” – not printed on paper but brought to the stage – celebrates its tenth anniversary with a special edition. This “issue” is a “best of”, bringing the most remarkable true stories from journalists and artists to life on Bozar’s stage. A spirited anthology filled with the funniest anecdotes, heartwarming highlights, hidden gems, and the strangest oddities.

→ 2 & 3/6, Bozar

Theatre &

Salim Djaferi déconstruit sa cité au Kunstenfestivaldesarts

‘La tour HLM de mon enfance a disparu, et mes émotions avec’

FR L’incontournable Kunstenfestivaldesarts s’annonce une fois encore comme le rendez-vous phare de la création contemporaine à Bruxelles. Parmi les premières têtes d’affiche, le Bruxellois Salim Djaferi présentera son spectacle Bâtir, une exploration intime et documentée des cités HLM qui ont marqué son enfance.

Texte & photo Sophie Soukias

La tour tombe sans fracas. Pas d’explosion spectaculaire, pas de nuage de poussière façon journal télévisé. À Sevran, au nord-est de Paris, dans la cité des Beaudottes, la démolition se fait désormais par grignotage. Une immense mâchoire mécanique attaque l’immeuble étage par étage. « On voit vraiment les appartements se faire manger », dit Salim Djaferi. La scène est techniquement fascinante.

Ce jour-là, il est revenu aux Beaudottes pour accompagner sa mère et sa tante. C’est ici qu’il a grandi, dans cette grande cité HLM construite à partir des années 1950, connue en Seine-Saint-Denis pour son enclavement, sa forte concentration de logements sociaux, et, plus tard, pour une médiatisation intense liée aux violences urbaines et au trafic de drogue. Un quartier longtemps tenu à distance du reste de la ville, aujourd’hui en pleine transformation avec l’arrivée du Grand Paris Express. Le métro arrive enfin. Trop tard pour beaucoup.

Mais Salim Djaferi n’est pas seulement là en ancien habitant. Acteur, auteur et metteur en scène basé aujourd’hui à Bruxelles, il développe depuis plusieurs années un théâtre documentaire nourri de recherches de terrain, d’archives et de rencontres. Révélé par Koulounisation, spectacle consacré à la colonisation française en Algérie et au langage qui la traverse, il est venu assister à la destruction de sa tour aussi pour écouter, prendre note. Ce qu’il observe aux Beaudottes nourrit un nouveau spectacle, Bâtir, chantier documentaire ouvert en 2023, qui interroge les grands ensembles et ce qu’ils disent de l’histoire sociale et politique française.

NORMALISER

« Une dame du Grand Paris Express m’a expliqué qu’ils étaient en train de “normaliser” le quartier. J’ai trouvé ce mot ultra

violent. » Normaliser : rendre conforme, rendre fréquentable, effacer ce qui dépasse. Pour Salim Djaferi, le vocabulaire dit tout. Normaliser, cela veut dire détruire une tour, reconstruire plus propre, plus cher, plus mixte, mais sans ceux qui y vivaient. « Près de 70 % des habitants ont été relogés plus loin, là où le métro ne passe pas. Au moment où enfin il y a un accès au droit commun, des transports, des équipements sportifs, on vire tout le monde. »

Il était venu aussi pour capter des paroles. « Ce qui m’intéressait, c’était le discours du maire. Je me disais que ça pourrait servir. »

« Petit, je n’ai jamais rêvé de sortir de la cité.

C’était plein d’amour, plein de partage »

Il avait pris son enregistreur. Réflexe de documentariste. Mais très vite, la méfiance s’installe. « Je me suis rendu compte que j’étais perçu comme un journaliste. Un type de France 2 qui va encore raconter n’importe quoi sur la cité. » Un pied dedans, un pied dehors. Il connaît cette position. À quel titre est-il là ? Ancien habitant ? Artiste ? Observateur ? Finalement, il range son micro. « Je ne suis pas France 2. »

Les personnes qui le regardaient avec suspicion sont d’anciens voisins. On se reconnaît. On parle. Puis la machine reprend son travail. La tour disparaît lentement.

« Moi, ça ne m’a rien fait. Et même ma tante, qui a vécu là longtemps, ça ne lui a rien fait non plus. C’est comme si un mécanisme de protection avait verrouillé nos émotions.» Ce détachement dit quelque chose de plus profond. « Quand tu es en logement social, tu sais que ton appartement, on peut en faire ce qu’on veut. Il peut être détruit du jour au lendemain. Tu dois dégager. Et toute ta mémoire est effacée sans que personne ne s’en offusque. » Pire : cet effacement est mis en scène, sous les discours officiels.

SAUVER LA MÉMOIRE DES HLM

Depuis les bidonvilles dans les années 1950, explique-t-il, il y a cette idée que les lieux de vie des populations issues de l’immigration, sont par nature temporaires, remplaçables. « Il y a une urgence à écrire l’histoire de ces endroits. À faire en sorte que la disparition concrète n’efface pas tout le reste. »

Sa cité à lui ou plutôt ses cités. Car enfant, il est balloté de quartier en quartier autour de Paris. Il n’y repensait plus vraiment jusqu’à cette exposition, en 2018, aux Rencontres de la photographie d’Arles, consacrée à l’architecte Fernand Pouillon. « D’un coup, ça m’a catapulté dans mon enfance. » Le milieu de l’art s’intéresse aux grands ensembles. À ces architectures. À ces formes d’habiter. « Quelque part, il s’intéressait à moi. » Sauf que les images exposées ne représentaient pas la banlieue parisienne, mais deux grandes cités construites en Algérie, dans la périphérie d’Alger. Son pays d’origine. « Je ne savais même pas qu’il y avait des cités là-bas. Et elles ressemblaient énormément à celles que j’avais connues ici. »

Cette découverte le trouble d’autant plus qu’il a peu connu l’Algérie dans son enfance. Une ou deux fois, pas plus. L’été, la cité se vidait. Lui restait. C’est finalement l’écriture de son premier spectacle Koulounisation qui l’y ramène, des années plus tard, dans le cadre de ses recherches.

Autour de lui, enfant, beaucoup d’Algériens. Une homogénéité qui, sur le moment, ne posait pas question. « Petit, je n’ai jamais rêvé de sortir de la cité. C’était plein d’amour, plein de partage. Tu sors, tu retrouves tes potes. Tu ne sens pas les inégalités. Tu ne te rends pas compte que ton collège est l’un des pires car les profs n’ont pas envie d’être là. Les questions viennent après. Pourquoi cette concentration ? Pourquoi cette distance avec le reste de la ville ? »

Avec le temps, et les recherches, une intuition se précise. « Il y a une certaine idée

Théâtre

d’habiter que les architectes et les préfets ont ramené d’Algérie coloniale. Une façon d’imposer une manière de vivre à l’autre. « Et surtout, d’habiter sans l’autre, à distance de lui. On a besoin de l’immigré, mais on n’a pas spécialement envie de le croiser. » Au départ, rappelle-t-il, les grands ensembles en France sont une bonne nouvelle. Années 1950 : modernité, confort. Mais ils sont destinés à une population blanche de classe moyenne. Les populations issues des anciennes colonies, elles, restent dans les bidonvilles ou passent par les logements de transit.

Sa mère est passée par là. « Elle me disait : “J’ai l’impression que cet immeuble a été fait en attendant.” » Officiellement transitoires, ces logements durent. Transitoires aussi parce que les habitants sont censés transiter vers la culture française. Quand Salim demande à sa mère pourquoi elle a habité dans telle ou telle cité, elle répond : « Ça s’est fait tout seul. » Or, les archives racontent autre chose.

Ce pressentiment se confirme pour Salim Djaferi au fil de ses recherches, notamment à la faveur d’une rencontre avec Janoé Vulbeau. Le chercheur en sciences sociales français travaille sur l’histoire du logement populaire à Roubaix, où il a mis au jour les mécanismes de relogement des années 1960 et 1970. Ce qu’il montre, c’est l’existence d’une ségrégation raciale à l’œuvre dans l’attribution des logements, sans jamais être formulée comme telle. À Roubaix, on démantèle les bidonvilles, on reloge, mais on

classe. « On attribue des notes, de A à D, en fonction de la distance à la culture française. Les Français ont A. Les Portugais et Espagnols B. Les Algériens C ou D. » C ou D, ce sont les cités de transit, mal construites,

« C’est un jeu de passe-passe de l’État français. On parle de culture, jamais de race »

éloignées du centre. « C’est un jeu de passe-passe de l’État français. On parle de culture, jamais de race. »

LA CITÉ PARTOUT

Aux Beaudottes, dans les années 1980, période où Salim Djaferi grandit, ce processus est déjà très avancé. « Le niveau de ségrégation est très élevé. » Puis viennent les politiques de « déconcentration », qui continuent de classer autrement : par nationalité supposée ou par typologie de logements. « On va dire que les F5 (4 chambres, NDLR) favorisent les problèmes

SALIM DJAFERI FILEERT ZIJN CITÉ

Het Kunstenfestivaldesarts belooft opnieuw hét hoogtepunt van de podiumkunsten te worden. Een van de eerste topacts op de affiche is de Brusselaar Salim Djaferi. Hij zal er Bâtir presenteren, een intieme en goed gedocumenteerde verkenning van de sociale woningen die zijn jeugd hebben gevormd. De voorstelling voert hem terug naar de Beaudottes, een buitenwijk van Parijs, waar hij de sloop van zijn flat observeert: geen spectaculaire explosie, maar een graafmachine die het gebouw verdieping voor verdieping afbreekt. Djaferi keerde samen met zijn moeder en tante terug naar die plek, een grote sociale woonwijk die vanaf de jaren 1950 werd gebouwd, lang geïsoleerd was en

vaak in het nieuws kwam, en die nu verandert door de komst van de Grand Paris Express, een metro die voor velen “te laat” komt. Veel bewoners zijn al elders gaan wonen. Djaferi is niet alleen een voormalig bewoner: hij is ook acteur, auteur en regisseur in Brussel. Hij brak door met Koulounisation en werkt sindsdien aan documentair theater, gevoed door onderzoek, archieven en ontmoetingen. In Bâtir duikt hij in de geschiedenis van sociale woonwijken en de zogenoemde “tijdelijke” huisvesting voor migranten: van sloppenwijken en transitflats tot herhuisvesting. Voor dat onderzoek sprak hij zowel met sociale wetenschappers als met jongeren uit Brusselse wijken.

sociaux. C’est toujours la race, mais déguisée. »

Même en quittant la cité, cela ne disparaît pas. À Bruxelles, où il vit aujourd’hui, Salim Djaferi observe d’autres configurations urbaines. Les cités y sont souvent intégrées au tissu de la ville, non coupées par des autoroutes ou des voies rapides. « Urbanistiquement, c’est beaucoup plus positif. » Mais très vite, ses recherches l’amènent ailleurs. « Je me suis rendu compte que je ne pouvais pas limiter ça à une question d’architecture et d’urbanisme. »

Dans le bas de Forest où il habite un temps, il rencontre des adolescents qui n’habitent pas en cité. Des maisons mitoyennes, des façades semblables à celles des quartiers plus bourgeois de Saint-Gilles, à quelques rues de là. Une discussion s’engage sur les violences policières. « C’était flagrant de voir que c’est exactement le même phénomène de stigmatisation, de contrôle d’identité, d’arrestations quotidiennes », dit Djaferi. « Ces jeunes vivent la même chose que les jeunes des cités. C’est exactement pareil. Le problème est plus grand. Le problème, c’est la racialisation des gens. » Bâtir, à découvrir en mai au Kunstenfestivaldesarts, naît aussi de cette prise de conscience : partir des cités, mais ne pas s’y enfermer.

Bâtir de Salim Djaferi est à découvrir au Théâtre National du 27 > 30/5, dans le cadre du Kunstenfestivaldesarts, kfda.be

The Kunstenfestivaldesarts once again promises to be a major highlight of the performing arts calendar. One of the first standout names on the bill is Brussels-based artist Salim Djaferi. He will present Bâtir, an intimate and carefully researched exploration of the social housing estates that shaped his childhood. The performance takes him back to Les Beaudottes, a suburb of Paris, where he observes the demolition of his former apartment block: not a spectacular explosion, but an excavator methodically dismantling the building floor by floor. Djaferi returned there with his mother and aunt, to this vast housing complex built from the 1950s onwards, long isolated and often in the news, now being

transformed by the arrival of the Grand Paris Express, a metro line that, for many residents, comes “too late.” Many former inhabitants have already been relocated. Djaferi is not only a former resident; he is also an actor, writer and director based in Brussels. He came to prominence with Koulounisation and has since been developing documentary theatre rooted in research, archival material and encounters. In Bâtir, he explores the history of social housing and so-called “temporary” accommodation for migrant populations, from shantytowns and transit housing to successive rehousing schemes, drawing on conversations with social scientists as well as young people from Brussels neighbourhoods.

Theater kauwt niet voor. Knabbel zelf.

Theatre & Dance

February

THÉÂTRE

JOUER SA VIE

Vincent Hennebicq

Quoi ? Point de départ : le roman culte L’Homme-dé de Luke Rhinehart et cette idée vertigineuse d’abandonner ses choix à un simple lancer de dés. Vincent Hennebicq s’en empare comme d’un moteur dramatique pour explorer une question simple et abyssale : si le hasard décide… qu’est-ce qu’il reste de sa liberté ?

À ne pas manquer, car le théâtre devient un vrai terrain de jeu. Les spectateurs ont littéralement les dés en main (avec un boîtier interactif) et influencent le déroulement de la représenta-

tion. Chaque soir, une version différente, une pièce inédite qui renvoie à ses propres désirs, responsabilités et prises de risque.

→ 3 > 14/2, Théâtre National

THÉÂTRE

PORTRAIT DE RITA

Laurène Marx & Bwanga Pilipili

Quoi ? Ce seul en scène est né d’entretiens menés par l’autrice et comédienne Laurène Marx et l’actrice et autrice belge Bwanga Pilipili, avec la mère d’un enfant victime d’un acte violent de racisme ordinaire.

À ne pas manquer, car avec une parole crue, teintée d’humour, ce spectacle partage les regards pour mettre en lumière les violences invisibilisées et la déshumanisation que peuvent

subir les personnes racisées.

→ 3/2 > 21/3, Théâtre National

FESTIVAL

IT TAKES A CITY

What? Eight Brussels performing arts venues are swapping artists, co-programming, and hosting each other’s work. Over two long weekends, the festival spotlights a selection of promising homegrown talent, including Anne-Laure Vandeputte, Ilyas Mettioui, Pablo Lilienfeld & Federico Vladimir, Parvin Saljoughi, and Soa Ratsifandrihana & Bonnie Banane.

Don’t miss this, because last year’s first edition was a real hit, featuring cutting-edge work that brought different audiences together and encouraged people to discover new venues. With

four Dutch-speaking and four French-speaking organisations, the festival succeeds in building bridges between communities while offering a springboard for Brussels-based artists.

→ 5 > 14/2, various venues

THEATER

POP-UP

Hanneke Paauwe & De Studio

Wie? Hanneke Paauwe maakt met een aantal kleppers van acteurs en vormgevers een familievoorstelling tegen polarisatie. Met onder meer drie harige trollen die over van alles en nog wat kwaadaardig fake nieuws verzinnen vanuit fake profielen.

Mis dit niet, want Pop-up wordt tegelijk een ode aan vriendschap, een omarming van

nieuwsgierigheid naar het ‘andere’, en een viering van theater, creativiteit en niet-kwaadaardige fictie.

→ 5 & 6/2, Huis voor Culturen Molenbeek

March

THEATER GUNDHI

De Warme Winkel & Schauspielhaus Bochum

Wat? In Gundhi gaat De Warme Winkel niet echt dieper in op de biografie van Ghandi, maar wel op diens pleidooi voor geweldloosheid. Hoever raken we vandaag met geweldloosheid en pacifisme? Ook een gewapende yogagroepering vraagt het zich af. Mis dit niet, want wij twijfelen nooit wanneer De Warme Winkel in ons land passeert om op een oneerbiedige maar slimme manier biografieën of iconische kunstwerken van de groten der aarde te plunderen voor eigen gebruik. Een eerdere samenwerking met Schauspielhaus Bochum werd in Duitsland al bekroond.

→ 3/3, KVS Bol

DANSE

NÉVROSES BANALES

Betty Mansion

Quoi ? Danseuse et chorégraphe au style atypique Betty Mansion met en danse nos névroses contemporaines. Entourée d’un trio peu avare en énergie, elle chorégraphie nos petites tragédies quotidiennes. À ne pas manquer, car comme souvent les gestes parlent plus fort que les mots. Qu’il est réjouissant de voir les trois interprètes soupeser la charge mentale, dégonfler les egos surboostés et attiser les passions sous calmants

→ 4 > 28/3, Théâtre de la Toison d’Or

STAND-UP

HAHALLES

Quoi ? Troisième édition du

festival qui met les sujets de société les plus clivants à portée de rire, toujours programmé par Dena, la stand-uppeuse queer irano-bruxelloise À ne pas manquer, car sous le même toit, on pourra applaudir les punchlines de la comédienne Emma Bojan, une conférence dansée Habibitch qui décolonise le dancefloor, une heure chaotique et hilarante avec Chloé Drouet, le show flamboyant de l’humoriste queer Noam Sinseau, un Late Night show animé par Dena et pour finir, un joyeux gala mêlant standup et drag show.

→ 5 > 7/3, Halles de Schaerbeek

FESTIVAL

SOMNOLE

Boris Charmatz

Who? French dancer and choreographer Boris Charmatz is known for bringing dance into unexpected states of being, here, into sleep itself. Don’t miss this, because in this intimate, minimalist performance, the choreographer explores drowsiness, that porous state of half-consciousness suspended between reality and imagination. In this stripped-back, mental dance, accompanied only by a whistling sound that wavers between melody and breath, the fragile boundary between waking dreams and darker nocturnal visions slowly emerges.

→ 10 & 11/3, Bozar

THÉÂTRE

RESPIRE

Geneviève Damas

Quoi ? Dans ce seul en scène, l’autrice et romancière belge Geneviève Damas nous parle d’argent et de l’(im)possibilité de le dépenser, mais aussi de son histoire familiale, jamais loin de la grande Histoire À ne pas manquer, car il est difficile de trouver un sujet plus universel et personnel et intime, car dans le cadre familial, derrière l’argent, il y a les notions de richesse ou d’héritage. Ce qu’on a et ce qu’on

Le bon plan

Festival Up

Le cirque qui tombe bien

FR/ Le Festival circassien Up revient avec 26 spectacles de compagnies belges et internationales dans 12 lieux. Soit 71 moments de respiration, de soin & de résistance.

Statu Quo de Subliminati Corporation explore avec humour et énergie les défis du corps, de la scène et du vieillissement pour trois artistes de cirque d’âge mûr.

Avec Légendes Urbaines, le collectif d’acrobates féminines Projet.PDF emmènera le public pour une déambulation dans le quartier Osseghem, pimentée de performances acrobatiques et de prises de parole engagées. Dans 2984, Alessandro Maida, seul sur son bout de terre calcinée après la catastrophe de trop dialogue avec le sable, les pierres et d’étranges objets qu’il exhume du sol asséché. Pour une petite faim, rien de tel que Food de Michael Zandl, quatre circassien. ne.s s’emparent d’un pomme d’une botte de persil ou d’un paquet de chips pour créer des tableaux loufoques. Dans Hourvari, la Compagnie Rasposo réunit circassien nes et marionnettes pour un conte poétique et intranquille.

19 > 29/3, divers lieux, upupup.be

Festival Métamorphose

12 — 14.03.2026

Théâtre & Studio Varia

3 jours de spectacles, formes courtes, lectures, performances, exposition, musique… pour tou󴟐s !

Retrouvez toute la programmation du festival sur :

voudrait et ce qu’on est prêt à faire pour en avoir.

→ 10 > 28/3, Les Tanneurs

THÉÂTRE

MISKINE LA DÉMOCRATIE

Le Sbeul

Qui ? La compagnie théâtrale bruxelloise Le Sbeul, révélée avec As Salem Aleykoum, qui abordait sans détour les questions de double culture et d’héritage dans une démarche de réparation et de soin. À ne pas manquer, car avec ce nouveau spectacle, la compagnie s’attaque à la démocratie, non pas comme un concept abstrait, mais comme un espace dans lequel chacun peut agir et prendre position. Un théâtre qui rappelle que l’engagement n’est jamais passif.

→ 10 > 20/3, Le Rideau

THEATER

MARIA MAGDALENA

Michael De Cock, Carme

Portaceli & Inés Bozar

Wat? Moeder Maria kennen we allemaal. Van de rozenkrans, de beeldjes, de verschijningen, de grotten, de kerststal … Maar waarom gaf de kerk haar populariteit in de loop der eeuwen zo’n grote boost, en moest de bijbelse zondares Maria Magdalena het met zoveel minder pr doen? In dit theaterstuk is een Maria Magdalenaspecialiste op weg naar een congres in een taxi met Jezus achter het stuur. Mis dit niet, want team Carme Portaceli & Michael De Cock brachten eerder al Virginia Woolfs Mrs. Dalloway en Flauberts Madame Bovary opnieuw onder de aandacht en zullen dus ook wel kunnen uitleggen waarom we Maria Magdalena niet mogen vergeten. → 11 & 12/3, KVS Bol

DANCE

GENTLE UNICORN

Chiara Bersani

Who? The Italian choreographer and performer Chiara Bersani,

whose extraordinary body defies convention, places this piece under the sign of the elusive, wondrous unicorn.

Don’t miss this, because by inviting the audience to sit very close to the stage, the artist creates an intimate space where her slow, time-suspended movements seem to echo the audience’s tiniest stirrings, an uncanny reverie that celebrates otherness.

→ 11 > 14/3, Les Brigittines

DANCE

THIS IS NOT A DANCE

Nastaran Razawi Khorasani

Who? Nastaran Razawi Khorasani graduated from the Maastricht Academy of Performing Arts and also works from the Netherlands. This Is Not a Dance is a documentarystyle artistic work that looks at how choreographers and dancers in Iran and in the diaspora deal with the fact that dancing is officially banned. Since the Islamic Revolution, all dance companies in the country have been forced to close their doors.

Don’t miss this, because this vast, troubled country, with its immense history and cultural richness, deserves our attention on every level. Khorasani’s work has received several awards (including the BNG Bank Theatre Award in 2020 and 2021) and is shown nationally

and internationally, for instance at TheaterFestival Vlaanderen.

→ 12 & 13/3, Beursschouwburg

FESTIVAL

LEGS

Quoi ? Avec un esprit critique et frondeur, chorégraphes, danseuses et danseurs puisent dans l’histoire de la danse pour composer des spectacles qui parlent d’aujourd’hui et de notre avenir.

À ne pas manquer, car la programmation, curieuse et iconoclaste, nous fera voyager de la danse flamenco aux traditions argentines et baroques. De Berlin dans les années 40 à Raimund Hoghe, le dramaturge de Pina Bausch ou à un hommage décalé à Johann Strauss.

→ 24/3 > 4/4, La Raffinerie

THEATER

FINALE

Compagnie Barbarie

Wat? Was Première een familievoorstelling die telkens weer opnieuw begon en ook over beginnen ging, dan wordt Finale een voorstelling die voortdurend stopt, en gaat over dingen die gedaan zijn. Finished. Stuk. Kapot. Dood zelfs. Om nooit meer terug te komen. Mis dit niet, want Première was alweer een stuk waarin de barbaarse compagnie van Sarah Vangeel, Liesje De Backer, Amber Goethals, Lotte Vaes en Karolien

De Bleser zich van hun slimste en grappigste kant tonen. Dat zal zich finaal herhalen.

→ 28/3 > 10/5, Bronks

April

THÉÂTRE MUSICAL

ORCHESTRE VIDE (LONGING FOR YOU)

Qui ? Danseur, chorégraphe et comédien, l’artiste bruxellois Habib Ben Tanfous aime hybrider les genres. Avec six interprètes, il explore le karaoké comme un espace où se réinventer et se dévoiler sans craindre le regard des autres. À ne pas manquer, car qui n’a jamais rêvé de saisir le micro pour vaincre sa timidité ou rigoler entre potes. Une soirée pour révéler des facettes de soi inconnues ou oubliées, étouffées par le quotidien et la normativité.

→ 16 > 24/4, Théâtre Varia

THEATER

PALACE OF JUSTICE

Sébastien Hendrickx

Wat? Palace of Justice is een audiovisuele theatervoorstelling geïnspireerd op het Justitiepaleis in Brussel, metafoor voor zowel afstandelijke institutionele macht als kwetsbaarheid van een rechtssysteem onder druk van onderfinanciering en

populistische praat.

Mis dit niet, want Sébastien Hendrickx is een van die theatermakers die weet hoe je kunst en activisme kunt combineren. Hij vond met Mats Vandroogenbroeck en Yolanda Mpelé twee acteurs die tegelijk rechters, advocaten, beklaagden, bodes, griffiers en kuispersoneel kunnen vertolken.

→ 9 & 10/4, Kaaistudio’s

FESTIVAL

VOLT

Wat? Theaterhuizen hetpaleis, BRONKS en KOPERGIETERY spreken in verband met het Volt FESTIVAL van een paradepaardje. Een rondreizend podiumfestival met voorstellingen waarvoor kinderen, jongeren én volwassenen in elk aspect van de creatie samenwerken en dus ook mee op het podium staan. De tweede editie vindt plaats in BRONKS.

Mis dit niet, want het is een festival, dus wil iedereen erbij zijn. Zeker als de drie grote jeugdtheaters van Gent, Brussel en Antwerpen samenwerken. En nog zekerder als het voltallige doelpubliek zelf op het podium staat.

muziek en performance. Ritme is niet alleen een essentieel onderdeel van hun beider passies, maar ook het uitgangspunt van deze nieuwe voorstelling.

Mis dit niet, want wij hebben goede herinneringen aan die keer dat broer en zus samen op het podium stonden in hun eerste gezamenlijke voorstelling Flamer uit dat bewuste jaar 2016. Nu presenteren ze in de AB een groepscreatie met zeven dansers en vier muzikanten, onder wie zijzelf.

→ 28/4, Ancienne Belgique

May

THEATERCONCERT

TROUBLE SCORE

Luanda Casella & Pablo Casella

→ 18 > 26/4, verschillende plekken

DANSE

40 ANS MOSSOUX-BONTÉ

Qui ? Dans la rencontre du théâtre et de la danse, ce tandem Mossoux-Bonté hors normes a balisé 40 ans d’histoire de la danse, de spectacles à l’étrangeté familière. À ne pas manquer, car pour célébrer cet anniversaire, la compagnie Mossoux-Bonté a eu carte blanche. Et ils nous donnent rendez-vous pour une performance, une expo photo, des installations, des films, des rencontres, des séances d’écoute de podcasts.

→ 24 & 25/4, La Raffinerie

PERFORMANCE & MUZIEK

FIGURES OF SPEECH

Femke & Lander

Gyselinck

Wat? Danseres en choreografe

Femke Gyselinck (P.A.R.T.S, Rosas, nu GRIP) en haar broer, de Brusselse drummer Lander Gyselinck (STUFF., Hihats in Trees, BeraadGeslagen) zien wel wat in de combinatie van

June

THÉÂTRE KABYLIFORNIE

Agathe Yamina Meziani

Quoi ? Entre danse contemporaine, performance et stand-up, l’artiste bruxelloise Agathe Yamina Meziani développe un travail sur l’appartenance, les récits spéculatifs et la transformation.

À ne pas manquer, car dans Kabylifornie, elle construit dans une narration poétique un espace mouvant entre réel et fiction qui raconte son père, sa culture kabyle, les stratégies de survie qu’on invente enfant, et la manière dont on transforme la violence en récit.

→ 9 > 13/6, Atelier 210

DANCE

BETON

Julien Carlier

Wat? Met Trouble score keren theatermaker Luanda Casella en muzikant Pablo Casella terug naar de oorsprong van hun samenwerking: het theaterconcert. Om het trauma van een oud familieschandaal te transformeren in een groteske show met catchy popsongs en helende mantra’s.

Mis dit niet, want humor, magisch realisme, dubbele bodems, geluidssamples en (live)muziek gegarandeerd in deze complexe compositie met een gelaagde tekst die je nog eens ouderwets doet nadenken.

→ 5 & 6/5, KVS

Who? Coming to dance through breakdancing, Brussels-based dancer and choreographer Julien Carlier has since developed a distinctive personal universe that sidesteps expectations and defies convention.

Don’t miss this, because Carlier and his performers, inspired by skate culture, its codes and signature moves, take over the Ursulines skatepark to deconstruct and push beyond the motion of concrete-riding pros, turning the bowl and its curves into a brand-new playground.

→ 11 > 13/6, Les Brigittines

‘Ik ben nog steeds zoekende, ook al ben ik veertig’

Leni Huyghe over haar te lang uitgebleven eerste langspeelfilm

NL Met haar debuut Real faces toont Leni Huyghe haar ware gelaat: dat van een filmregisseur die durft te twijfelen en complexe thema’s bevraagt als stedelijke eenzaamheid, de zoekende mens en toxische werkomgevingen zoals de filmsector. “Mij uitspreken vind ik moeilijk, maar soms moet het.”

Tekst Niels Ruëll Foto Sophie Soukias

Aan een stevig tempo blijven Vlaams-Brusselse regisseurs opstaan met een veelbelovende eerste film.

Na onder meer Leonardo

Van Dijl met Julie zwijgt, Cato Kusters met Julian en Anthony Schatteman met Young hearts, steekt Leni Huyghe de neus aan het venster met Real faces. Haar licht melancholische, tussen stilstand en dynamiek stuiterende stadsfilm over weifelende millennials ging in wereldpremière op het belangrijke Amerikaanse filmfestival South by Southwest. Met ontwapenende eerlijkheid en nieuwsgierigheid naar de mens in al zijn tegenstrijdigheid portretteert Huyghe de 29-jarige Julia die als castingagent begint bij een Brussels reclamebureau. Voor een parfumspot zoekt ze op straat naar mooie mensen. Onder druk van een toxische filmregisseur stelt ze hen veel te intieme vragen. Die normvervaging zet haar vriendschap onder druk met de 32-jarige microbioloog die haar een kamer onderverhuurt en meer geïnte-

resseerd is in korstmossen en een academische carrière dan in de medemens. De hoofdrollen zijn voor de multidisciplinaire artiesten Leonie Buysse en Gorges Ocloo.

“Zoekende personages zijn belangrijk voor mij. Ik ben dat zelf ook, zoekende, ook al ben ik net veertig geworden”, lacht Huyghe. “Real faces gaat ook over het belang van iemand te ontmoeten op het moment dat je niet zo goed in je vel zit of dat je misschien moet veranderen. De film vertelt ook iets over Brussel als stad. Ik woon hier intussen dertien jaar en ze heeft mij veel geleerd. Heel andere dingen dan Gent, waar ik vandaan kom.” Zoveel thema’s in één adem aansnijden, dat smeekt om een verdiepend gesprek.

Waarom noem je Real faces een “coming-ofage-at-thirty”?

LENI HUYGHE: Je twintiger jaren vliegen voorbij. Alles is nog mogelijk. Je mag studeren, maar je geniet al veel vrijheid. Je ontdekt de stad. Ik besef dat niet iedereen dat geluk heeft, maar voor mij was het een redelijk onbekommerde tijd. Maar rond je dertigste moet je keuzes beginnen te maken. Je bent dan toch al dik tien jaar volwassen. Grote break-ups of andere wat hardere momenten duiken in je leven op. Zit je professioneel wel op het juiste spoor? In mijn geval was dat: ga ik blijven films maken? Ik weet het nog altijd niet. (Lacht) Ook je mentaal welzijn wordt een zorg. Bij mij toch. Plots merk je dat niet altijd alles goed voelt en dat je daaraan moet werken. Dingen die je als twintiger onbewust beleefde, worden issues waar je maar best

actief mee aan de slag gaat. Je kunt alles laten zoals het is, maar dan riskeer je zelf toxisch te worden. Wil je dat? In mijn ogen moet je in die sleutelfase in je leven bewuste keuzes maken over wie je wilt zijn.

Onder druk van een toxische filmregisseur doet je hoofdpersonage Julia dingen waar ze niet trots op is. Waarom is de filmsector de arena voor je verhaal?

HUYGHE: Ik werkte eerst aan een andere film, maar die had weinig kans op succes, dus besloot ik me te concentreren op wat er op dat moment in mijn leven gebeurde. Ik ken de filmsector en weet hoe het er toegaat. Zo deed ik casting voor (de Brusselse filmregisseur) Bas Devos. Geen slechte ervaring, voor alle duidelijkheid. Maar ik weet wat casting inhoudt, welke problemen kunnen ontstaan en hoe interpersoonlijke relaties en machtsverhoudingen meespelen. Dat is niet uniek voor de filmsector. Ik was op toen samen met iemand uit de academische wereld en die heeft ook haar uitdagingen.

De regisseur in je film is een ploert. Maar je lijkt meer bekommerd om het klimaat waarin je zelf, zonder een ploert te zijn, toch ploertige dingen begint te doen.

HUYGHE: Ik ben vooral gefascineerd door het systemische. In een film is iedereen slechts een radertje in het grote geheel. Het is een omgeving vol ambitieuze, getalenteerde mensen en felle concurrentie, maar vaak met te weinig financiële middelen. Door die onzekerheid en je eigen ambitie probeer je je plek te behouden, ook al is dat niet gezond. Zoals ik in een sociologisch boek las, helaas: als het systeem rot is en je doet mee, word je het zelf. Wie niet reageert op een misstand, draagt bij aan een ongezond klimaat.

Maar reageren is niet altijd even makkelijk.

HUYGHE: Ik herken dat bij mezelf. Ik vind het heel moeilijk om mij uit te spreken. Maar soms moet het. Je steunt de verkeerden door te zwijgen. De kunst is dus om jezelf te leren om je uit te spreken. Julia begint dat op het einde van de film een beetje te doen.

Ze overschrijdt zelf een grens door de op straat geronselde kandidaten voor de camera veel te intieme vragen te stellen en te pushen tot intiem contact.

HUYGHE: Vanuit een machtspositie waarin ze iets nodig heeft, benut ze die mensen. Met mensen werken is vaak de reden waarom je films maakt. Als regisseur heb je een soort obsessie om contact te maken. met mensen. Maar uiteindelijk is film een product waarin mensen heel kwetsbare dingen kunnen laten zien of spelen.

In deze industrie komen vanzelf veel ethische kwesties naar boven. Je hebt daar weinig controle over. Je kunt kiezen om er niet in mee te gaan. Maar dan volgt een nieuwe vraag: wat met het plezier dat je beleeft aan het samen maken van een film? Dat is superverslavend, dat kan ik echt niet zo makkelijk loslaten. Geldt dat voor jou niet evengoed? Niet alles in je sector zal oké zijn, maar je wilt het wel blijven doen.

Dus sluit je compromissen. Maar tot waar laat je je grens zakken?

HUYGHE: Precies. Vanaf wanneer moet je voor tegengewicht zorgen? Maar mensen moeten zich uitspreken over schrijnend gedrag of een giftig klimaat. Dat is moeilijk, maar als je zwijgt, hou je het in stand.

Je hebt acht jaar voor je eerste fictiefilm moeten vechten. Je zei in een vorig gesprek dat je lang het gevoel had geen filmregisseur te mogen zijn. Vreselijk.

HUYGHE: Oh my god, heb ik dat echt gezegd? Ik heb voor fictie gekozen. Ik werk supergraag met alle verschillende creatieve departementen samen, maar daar is budget voor nodig. De financiering is inderdaad een hobbelig parcours geweest.

Wellicht had ik net de cijfers opgesteld voor de periode 2020-2025. Slechts één op de tien vrouwen heeft in 2025 een langspeelfilm mogen maken. Met Wanda, een collectief van vrouwelijke regisseurs, kaarten we dat sinds 2019 aan. Ik voel zelf die achterstelling, maar als ik dat aan sommige mannelijke vrienden of collega-regisseurs vertel, dan vallen ze uit de lucht. Ze zeggen dat het complexer is dan cijfers, maar dat vind ik niet. Het gaat over geld en hoe het wordt verdeeld.

Aan de filmscholen studeren alvast evenveel mannen als vrouwen. Dus vervolgens loopt het ergens mis.

HUYGHE: Toen Wanda begon, was er inderdaad gelijkheid op de filmscholen. In sommige jaren zijn er zelfs meer vrouwen dan mannen. Er is ongelofelijk veel talent en er komt er elk jaar nog bij.

Kijk naar het festivalparcours van mijn kortfilms: ik ben een paar keer bevestigd in mijn talent om films te maken. Toch wilde het maar niet lukken. Dat lag voor een deel aan mij. Ik heb ondervonden dat ik niet de beste scenarioschrijver ben en heb dat opgelost door niet meer alleen te schrijven. Helaas wordt er bij het filmmaken hard gefocust op de scenario’s en de thema’s van de film. Snappen we alles? Blijven er niet te veel vragen onbeantwoord? Maar moeten filmmakers niet in de eerste plaats visuele vertellers zijn? Bovendien werk ik zelf het liefst rond vragen die niet zomaar op te

“Ga ik blijven films maken? Ik weet het nog altijd niet”

lossen zijn. Dat ik het antwoord op een vraag niet ken, is net de reden waarom ik er een film over wil maken.

Je ondervond ook veel weerstand tegen een passief vrouwelijk hoofdpersonage.

HUYGHE: Absoluut. Mensen hebben graag een held, met wie ze zich kunnen verbinden en een avontuur gaan beleven. Maar film mag toch ook over mensen gaan die heel dicht bij ons staan? Men vond dat mijn hoofdpersonage te passief was en te weinig lachte en dat de film “zo donker” was. Ik denk dan: jongen, heb je al eens een jaar online gedatet via Tinder? De wereld is behoorlijk donker. Het kan best eenzaam worden. Verbindingen aangaan is soms een knoeiboel. Ik vind mijn personage waarachtig. Ik herken haar zoektocht. Ik heb het zelf meegemaakt dat er

op een set iemand tegen mij brulde en dat ik te verlamd was om te reageren. Dat is wat mij bezighoudt, daar wil ik over spreken.

Heb je je verdiept in stedelijke eenzaamheid?

HUYGHE: Ja. Ik heb verschillende boeken over dat onderwerp gelezen, zoals Liquid modernity van de Pools-Britse socioloog Zygmunt Bauman. Je kunt met heel veel mensen samenleven in hele grote torens, maar heel anoniem zijn, losgekoppeld van alles en iedereen. Hoe groter de steden, hoe groter de eenzaamheid. Het kan enorm op je wegen wanneer de sociale cohesie volledig wegvalt. Eenzaamheid is iets fysieks, je kunt er zelfs vroeger van sterven. Blijkbaar is stedelijke eenzaamheid fel aan het stijgen in grote steden. Wellicht door toedoen van sociale media.

Weet je waarom het thema je zo bezighoudt?

HUYGHE: Omdat ik een zekere eenzaamheid in mezelf ervaar. Niet altijd, hè, maar dat is een gevoel dat ik wel herken. Maar ik blijf er nooit lang in hangen. Het leven is te mooi om het niet te leven.

Hoe ben je in Brussel beland?

HUYGHE: Ik ben geboren en getogen in Gent, een zeer aangename en rustige stad met veel waterlopen en fietsers en zo. Op mijn achttiende wou ik naar de filmschool, maar van mijn ouders moest ik eerst een universitair diploma halen. Ik probeerde van alles en studeerde uiteindelijk af in de politieke wetenschappen. Na vier jaar was ik nog steeds gebrand op filmstudies. Een beetje per toeval belandde ik op Luca in Brussel. De chaos en de DIY-vibe die daar heerst, lagen me wel. Als je genoeg tijd spendeert achter een computer, dan leer je jezelf wel monteren. Het goeie was vooral dat er veel filmmakers rondliepen. Voor mij is Fien Troch erg belangrijk geweest. Maar ook Dorothée Van Den Berghe, Patrice Toye, Pieter Van Hees en Michael Roskam in volle Rundskop-stress gaven er les. Die hands-onmentaliteit, leren werken met mensen uit het professionele veld, was doorslaggevend. Ik geef nu zelf oefeningen op KASK. Doorgeven wat je geleerd hebt én aansporen om praktisch te denken, is superfijn. Na vier jaar Luca had ik veel vrienden in Brussel. Ook het aanbod aan cultuur trok me aan én de verschillende culturen die hier, zoals in elke wereldstad, samenkomen.

Het is wat cliché om Brussel een personage in je film te noemen. Maar we kunnen er niet omheen dat je Real faces niet zomaar naar een andere Belgische stad kunt verplaatsen.

HUYGHE: Het leven is geen opmars richting het grote succes, maar een hobbelig parcours en Brussel straalt dat visueel perfect uit.

Ik vind het heerlijk om via achterruiten uit te kijken over een hele buurt met al die kleine achterkamertjes waar ’s avonds lichten branden in alle mogelijke kleuren, zelfs oranje en blauw.

Daarnaast gaat het ook over ontmoetingen. Julia leert Eliott kennen omdat hij haar een kamer onderverhuurt. In Brussel zien mensen zich verplicht om in verschillende constellaties samen te wonen. Dat is echt iets van deze tijd. Zeker voor twintigers en vroege dertigers. Ik woonde in die tijd ook samen met huisgenoten. Die relatie is speciaal en kan superdiep gaan. Je moet er soms diepe conflicten mee uitvechten om tot goede afspraken te komen. Je ziet en weet bijna alles over hem of haar. En omgekeerd. Je leert jezelf kennen en hoe je bestaat buiten het kerngezin dat je hebt verlaten.

In de film ontstaat er een authentieke relatie tussen de twee hoofdpersonages. Daar draait het om: hoe kun je authentiek zijn? Dat komt door iemand anders. Maar bij wie voel je je goed? Met wie verbind je je?

Je zei daarnet dat je veel van Brussel geleerd hebt. Kun je een concreet voorbeeld geven? HUYGHE: Wie het systeem bekijkt, merkt dat alles hier helemaal anders in elkaar steekt.

LA VIE EST UN PARCOURS SEMÉ D’EMBÛCHES

À un rythme soutenu, des réalisatrices et réalisateurs flamands-bruxellois continuent d’émerger. Leonardo Van Dijl avec Julie zwijgt, Cato Kusters avec Julian et Anthony Schatteman avec Young Hearts. C’est au tour de Leni Huyghe de se faire remarquer avec Real Faces. Son film urbain, légèrement mélancolique, a été présenté en première mondiale au Texas, au festival South by Southwest, l’un des rendez-vous cinéma les plus importants des États-Unis, et s’apprête bientôt à conquérir les salles belges. Dans son film, Huyghe suit Julia, 29 ans, agente de casting à Bruxelles, aux prises avec des choix éthiques, des ambitions personnelles et la vulnérabilité des

personnes qu’elle met devant la caméra. Le film explore la manière dont le pouvoir et la dépendance influencent les relations, tout en montrant comment de véritables liens peuvent révéler quelqu’un. Parallèlement, Huyghe rappelle que la vie n’est pas une ligne droite vers la réussite, mais un parcours cahoteux, fait de décisions, d’échecs et de moments d’émerveillement. Bruxelles y joue un rôle bien plus grand que celui d’un simple décor : l’énergie chaotique de la ville, ses inégalités sociales et sa mentalité DIY reflètent le chemin accidenté de Julia, jalonné d’incertitudes, de dilemmes professionnels et de rencontres humaines intenses.

Heel verschillende culturen komen samen, de kloof tussen arm en rijk is groot, de macht is niet gelijk verdeeld. Het politieke bewustzijn lijkt me iets minder gezapig dan in Vlaanderen. Je ziet dan ook dagelijks dat zelfs in de vrieskou mensen in tenten overnachten. Maar het tekort aan beleid is schrijnend. We zitten met politici die geen regering kunnen vormen, zich gedragen als kleine kinderen en de stad aan haar lot overlaten. De uitdagingen zijn nochtans enorm en de conflicten groot. Denk aan Good Move en de tegenstanders die overal met hun auto willen kunnen rijden. Denk aan het aan cohesie of politiegeweld. Politiegeweld maakt me woest. Daar sterven mensen aan en nog zoeken we er geen oplossing voor. Gelukkig is hier ook een DIY-mentaliteit. Veel mensen bouwen de stad van op de grond op met tal van hoopvolle, bemoedigende initiatieven. De hoop leeft om iets van deze stad te maken. Vandaar bijvoorbeeld het grote protest tegen de sluiting van Park West in Molenbeek. Ik woon daar vlakbij en je ziet dat het bij uitstek een plek is waar sociale cohesie ontstaat. Waar mensen elkaar ontmoeten tijdens een barbecue en kinderen veilig kunnen spelen en zichzelf creatief ontplooien via allerlei kleine initiatieven. Sluit dat toch niet, stimuleer dat.

De Belgische première van Real faces is voor het Filmfestival van Oostende (eind januari), vanaf 22/4 is de film te zien in de bioscoop

LIFE IS A BUMPY JOURNEY

Flemish-Brussels filmmakers continue to emerge at a rapid pace with promising debut films. Following Leonardo Van Dijl (Julie Zwijgt), Cato Kusters (Julian), and Anthony Schatteman (Young Hearts), Leni Huyghe now announces herself with Real Faces. Her slightly melancholic city film, oscillating between stillness and movement and capturing the lives of hesitant millennials, premiered at South by Southwest in Texas – one of America’s most prestigious film festivals – and is set to hit Belgian cinemas soon. In her film, Huyghe follows 29-year-old Julia, a casting agent in Brussels, as she navigates ethical dilemmas, personal ambitions, and the vulnerability of the

people she places in front of the camera. The film explores how power dynamics and dependence shape relationships, while also showing how genuine human connections can reveal who we truly are and help shape our identities. At the same time, Huyghe reflects on life as anything but a straight path to success: it is a bumpy journey, full of choices, failures, and fleeting moments of wonder. Brussels itself becomes more than a backdrop – the city’s chaotic energy, social inequalities, and DIY spirit mirror Julia’s uneven path, marked by uncertainty, professional dilemmas, and intense, often transformative human encounters.

Film

February

THRILLER

NO OTHER CHOICE

Wat? In deze donker-komische, maatschappijkritische thriller verliest een gezinshoofd na 25 jaar onverwachts zijn job. Uit pure wanhoop besluit hij zijn concurrenten voor een nieuwe job een voor een uit te schakelen.

Mis dit niet, want zoals pareltjes als Oldboy, Stoker en Decision to leave uitwezen, is Park Chan-wook de Alfred Hitchcock van Korea: een stilist én een meester-verteller die elke scène weet te boeien met flinke snuiven geweld en bijtende humor.

→ In de bioscoop vanaf 11/2

DRAME

WUTHERING HEIGHTS

Quoi ? Pas la première, et espérons-le pas la dernière, adaptation cinématographique de l’inusable et farouchement romantique classique mondial d’Emily Brontë, Les Hauts de Hurlevent À ne pas manquer, car des films pop mordants comme Promising Young Woman et Saltburn ont prouvé que la réalisatrice Emerald Fennell sait capter l’attention du public contemporain. Les rôles principaux sont tenus par Margot Robbie (Barbie) et Jacob Elordi (Saltburn, Priscilla), mais peut-être encore plus prometteur : la musique est signée Charli XCX.

→ Dans les salles à partir du 11/2

FOCUS

BLACK METAL FRAMES

Wat? Sla een voorraad oordoppen in en verbrijzel je vooroordelen met de sloophamer: Cinema Nova trakteert op een onderdompeling in de blackmetalsubcultuur. Die bundelde in de jaren tachtig no fun-rebellie, agressief satanisme en morbide occultisme in radicale geluidsstormen. Na de muziek moesten ook de grafische kunsten, hedendaagse kunst en cinema eraan geloven. Brussel lustte er pap van.

Mis dit niet, want Cinema Nova zal de zwarte romantiek ongetwijfeld ernstig nemen en verder kijken dan de morbide episodes. U krijgt ook een uitgelezen kans om eens een

Zwarte Mis bij te wonen. → 13/2 > 1/3, Cinema Nova

SPORTS DRAMEDY

MARTY SUPREME

What? Table tennis on steroids. Timothée Chalamet throws himself into the role of an arrogant young man with unshakeable self-belief, hell-bent on turning himself into a champion, even if his behaviour often veers into the abrasive.

Don’t miss this, because Chalamet is leading the Oscar race. With Good Time and Uncut Gems, director Josh Safdie has already delivered two hyperkinetic films that sent heart rates soaring. This looks like another smash. Cinematography is by Darius

Khondji, with music by Oneohtrix Point Never.

→ In cinemas from 18/2

DRAMA

THE MASTERMIND

Wat? Josh O’Connor (Challengers) speelt een timmerman die rond 1970 in een uithoek van Massachusetts stiekem een kunstroof plant. Maar zo makkelijk steel je geen schilderijen uit het lokale museum. Mis dit niet, want dit is de nieuwe film van een van Amerika’s meest verfijnde en poëtische minimalisten: Kelly Reichardt. Cineflagey profiteert van de release om onvergetelijke kleinoden als Wendy and Lucy, Meek’s cutoff, Certain women en First cow opnieuw op de affiche te zetten.

→ In de bioscoop vanaf 18/2, Cineflagey herneemt vier andere films vanaf 30/1

FESTIVAL ANIMA

Quoi ? Le plus grand, le plus chaleureux et le plus attachant festival de cinéma d’animation de Belgique et des environs, destiné aussi bien aux petits qu’aux grands, aux connaisseurs comme aux curieux. À ne pas manquer, car la sélection de longs métrages scintille. Allah n’est pas obligé suit un orphelin guinéen enrôlé comme enfant soldat. Dans le film japonais ChaO, humains et sirènes cohabitent. L’animation permet véritablement toutes les audaces. Le festival accueillera également une invitée de marque : Meg LeFauve, scénariste des succès Pixar Vice-Versa (Inside Out) 1 et 2 → 20/2 > 1/3, divers lieux

QUEER DRAMA

THE HISTORY OF SOUND

What? In America a hundred years ago, two young music students form an intimate friendship. A road trip through remote towns to record folk

songs becomes the highlight of their lives, only for their paths to part dramatically afterward. Don’t miss this, because a hundred times softer and more musical than Brokeback Mountain. Paul Mescal (Aftersun, Gladiator 2) and Josh O’Connor (Challengers, The Mastermind) shine in a subtle romance by Oliver Hermanus, the South African stylist behind Moffie and Skoonheid

→ In cinemas from 25/2

SUSPENSE

DUST

Quoi ? Un film à suspense sur la chute de deux patrons de la tech originaires de Flandre-Occidentale, à la fin des années 1990. À l’approche de leur arrestation, ils cherchent encore, dans l’urgence, une forme de salut auprès d’investisseurs, de leur famille et de leur communauté. Le récit s’inspire de l’affaire Lernout & Hauspie.

À ne pas manquer, car la réalisatrice Anke Blondé (The Best of Dorien B.) et le scénariste Angelo Tijssens (Close, Julian) concourent avec ce thriller pour l’Ours d’or au prestigieux Festival international du film de Berlin. Dans les rôles principaux, deux Bruxellois : Arieh Worthalter et Jan Hammenecker.

→ Dans les salles à partir du 25/2

March

PSYCHOLOGICAL DRAMA URCHIN

Wat? Het regiedebuut van Harris Dickinson, de Engelse acteur die hoge ogen gooide in Gouden Palm-winnaar Triangle of sadness en Nicole Kidman aan de leiband hield in Babygirl. Hij portretteert een dakloze, drugsverslaafde Londenaar die na zeven maanden cel een kamertje en een baantje als leerling-kok krijgt. Het voelt onwennig.

Mis dit niet, want Dickinson zet de (working class-)traditie van Ken Loach en Mike Leigh fraai

The Devil wears Prada 2

Success can’t simply be copied

EN/ Twenty years ago, none of the major fashion houses would cooperate on director David Frankel‘s film

The Devil Wears Prada – partly because they didn’t dare cross Anna Wintour, the Vogue editor-in-chief who had unwittingly served as the model for the tyrannical title character. Today, they’re eager to hype the long-overdue sequel. The Devil Wears Prada was a bona fide box-office hit, delighting not just fashion lovers but anyone who’s ever endured the whims of a frosty boss who can’t even remember your name. Whether the sequel lives up to that remains to be seen. All the key players are back: Meryl Streep, Anne Hathaway, Stanley Tucci, and Emily Blunt reprise their roles – but that’s no guarantee. The real question is whether they’ve found a way to make Streep menace with Olympic-level sharpness once again, delivering one-liners as pointed as Prada’s stilettos and more cutting than the bill for those shoes. Every fashion house knows by now that success can’t simply be copied. Wintour made sure of that. (NR)

In cinemas from 29/4

verder. Frank Dillane won in Cannes de prijs voor beste acteur.

→ In de bioscoop vanaf 4/3

HORREUR/SCIENCE-FICTION THE BRIDE!

Quoi ? Cette variation sur Bride of Frankenstein, le classique horrifique de James Whale vieux de 90 ans, se déroule dans le Chicago des années 1930. À ne pas manquer, car c’est le projet de rêve de Maggie Gyllenhaal, l’actrice américaine qui a prouvé avec The Lost Daughter qu’elle était une excellente réalisatrice. Avec

Jessie Buckley dans le rôle de la

mariée, Christian Bale en monstre, et Penélope Cruz, Annette Bening et Peter Sarsgaard, elle a réuni un casting de choix pour son film de monstres.

→ Dans les salles à partir du 4/3

ANIMATION

TOY STORY 5

What? The fifth instalment in the Toy Story franchise, Pixar’s crown jewel. Woody has joined the “lost toys,” while Buzz and the rest of the gang are horrified to discover that Bonnie would rather play with her new tablet. Ouch.

Don’t miss this, because Toy Story

2 and 3 proved that sequels can be outstanding, gorgeous, moving, and genuinely powerful. This time, Pixar has an original heavyweight at the helm: Andrew Stanton (Finding Nemo, WALL·E), a two-time Oscar winner.

→ In cinemas from 4/3

ROMCOM

PILLION

Wat? Een verlegen verkeersagent raakt verslingerd aan de charismatische, viriele motorrijder die hem achterop neemt. Engelsman Harry Lighton bezorgde Cannes rode oortjes met een ontwapenende,

onthullende, kinky debuutfilm over een sadomasochistische relatie.

Mis dit niet, want de gay biker-look staat Alexander Skarsgård beeldig en ook Harry Melling speelt de pannen van het dak. De verkenning van een meester-slaafrelatie en van het bdsm-milieu is even grappig als aangrijpend en genuanceerd.

→ In de bioscoop vanaf 4/3

BIOPIC

MICHAEL

Quoi ? Le biopic de la superstar mondiale Michael Jackson (1958-2009), validé par le Jackson estate. Il y a peu de chances que le film s’attarde en profondeur sur sa relation problématique avec des enfants. Aux commandes : Antoine Fuqua (Training Day, The Equalizer), un réalisateur hollywoodien chevronné. Le rôle principal est confié à Jaafar Jackson, son neveu. À ne pas manquer, car ‘Billie Jean’, ‘Beat It’ et ‘Thriller’ sont des titres planétaires. Et comme danseur et performeur, le King of Pop avait une longueur d’avance sur son époque. La controverse ne vous rebute pas.

→ Dans les salles à partir du 4/3

FESTIVAL

OFFSCREEN

What? The annual high mass for lovers of spicy genre cinema, non-conformist gems and cult films from yesterday, today and tomorrow.

Don’t miss this, because Offscreen has a knack for pleasant surprises: little-known films

that knock you flat. Its 19th edition features, among other things, a focus on Spanish genre cinema that flourished under the military regime of dictator Franco. The tribute to John Woo is equally promising. Before unleashing Nicolas Cage and John Travolta on each other in Face/Off, he made his name in Hong Kong as a virtuoso of action cinema.

→ 11 > 29/3, Cinema Nova, Cinematek, Cinéma Aventure, Cinema Ritcs

FESTIVAL MILLENIUM

Quoi ? Un festival de documentaires engagé, né avec l’ambition de maintenir à l’agenda les Objectifs du Millénaire pour le développement des Nations Unies. Ceux-ci ont depuis été remplacés par les Objectifs de développement durable. À ne pas manquer, car il reste énormément à faire pour construire un monde plus juste et plus équitable. Pas étonnant, dès lors, que les documentaristes du monde entier ne manquent jamais d’inspiration. Ces dernières années, le festival a accueilli des invité·e·s d’honneur de renom, comme Ken Loach et Oliver Stone. → 11/3 > 29/3, divers lieux

ROMANTIEK/DRAMA DREAMS

Wat? Een Mexicaanse balletdanser droomt van een roemrijk leven in Amerika. Met de hulp van zijn rijke, filantropische geliefde moet dat lukken. Maar de realiteit is veel minder rooskleurig. Aan de grens loopt het al mis. Mis dit niet, want de Mexicaanse filmauteur Michel Franco (Después de Lucía, New order) blaft niet, hij bijt. Brutaal. Verwacht vurige romantiek, seks en het omgekeerde van een happy end, ook al speelt de eminente Jessica Chastain de hoofdrol.

→ In de bioscoop vanaf 11/3

COMÉDIE MUSICALE/DRAME

THE TESTAMENT OF ANN LEE

Quoi ? L’histoire de vie d’Ann Lee, la leader religieuse des Shakers. Cette secte, qui renonçait au sexe et se plongeait dans le chant et la danse extatiques, a fondé une communauté utopique dans l’Amérique de la fin du XVIIIe siècle.

À ne pas manquer, car la réalisatrice Mona Fastvold, co-scénariste de The Brutalist, livre une fresque historique extatique qui

n’a rien à envier à l’excentricité de la comédie musicale expérimentale Dancer in the Dark de Lars von Trier. Amanda Seyfried est éblouissante.

→ Dans les salles à partir du 11/3

DRAMA

CLEAN

Wat? De eerste langspeelfilm van Koen Van Sande, een Brusselse regisseur die ervaring opdeed met de tv-series Glad ijs en Onder vuur. De hoofdrol is voor Tibo Vandenborre, de Brusselse reus uit Rundskop en De big fuck-up

Mis dit niet, want een politiecommissaris die tot over zijn oren bij de meedogenloze Brusselse ‘War on Drugs’ is betrokken, doet een wanhoopspoging om zijn heroïneverslaafde broer te redden. Verwacht geen overdosis vuurgevechten maar tragiek die in vraag stelt hoe we naar verslaafden kijken.

→ In de bioscoop vanaf 11/3

SCI-FI

PROJECT HAIL MARY

What? A comedic sci-fi film by Phil Lord and Christopher Miller, the duo behind the hit animated films The Lego Movie and

Spider-Man: Into the Spider-Verse. A science teacher is sent light-years into space to find a solution for our dying solar system.

Don’t miss this, because movie star Ryan Gosling usually picks the right projects. After Hi, Ken! and First Man, he’s no stranger to thrilling space adventures. The story is inspired by the author of The Martian

→ In cinemas from 18/3

DRAME

LA DANSE DES RENARDS

Quoi ? Jeune prodige de la boxe,

un adolescent est rattrapé par la peur après un incident qui a failli lui coûter la vie dans un internat sportif niché en pleine forêt. Dès lors, il n’est plus tout à fait le même, et perd peu à peu le respect de ses camarades. À ne pas manquer, car pour son premier long métrage, le Bruxellois Valéry Carnoy, présenté en première mondiale à la Quinzaine à Cannes, s’immerge au plus près de l’adolescence. Il ausculte la douleur psychosomatique, le machisme et la vulnérabilité, avec une justesse qui frappe. Et ses jeunes acteurs ne font pas semblant : ils cognent là où ça fait mal.

→ Dans les salles à partir du 25/3

April

FESTIVAL

BRUSSELS

INTERNATIONAL

FANTASTIC FILM FESTIVAL

Wat? De Godzilla onder de filmfestivals. Van meer dan 50.000 mensen wordt de honger naar horror, scifi, sprookjes, thrillers en actiefilms uit alle mogelijke uithoeken gestild. Ga kijken, want de ambiance is speciaal. Het publiek durft luidruchtig en gevat te reageren op de vertoning. Fijngevoelige films worden sinds vorig jaar in bescherming genomen. Het

BIFFF pakt doorgaans uit met notoire gasten zoals Guillermo Del Toro of Danny Boyle. → 3 > 18/4, Brussels Expo

FESTIVAL

BRUSSELS SHORT FILM FESTIVAL

Quoi ? Un festival très populaire et plein d’énergie, entièrement consacré au court-métrage. Une large place y est faite à la production nationale, aux côtés d’une sélection des meilleurs courts internationaux, et d’événements festifs comme La Nuit du court métrage ou encore des projections gratuites en plein air au Mont des Arts. À ne pas manquer, car on y repère les talents de demain. Pas besoin d’être cinéphile averti, ni d’être de la famille du réalisateur, pour passer une excellente soirée devant une série de courts (bons à excellents).

→ 22/4 > 2/5, divers lieux

June

SCI-FI

DISCLOSURE DAY

What? A veil of mystery surrounds Steven Spielberg’s new film. The government is allegedly covering up an impending alien invasion. But everyone can see something strange is going on with

weather presenter Emily Blunt. Josh O’Connor believes seven billion people have a right to the truth.

Don’t miss this, because you never want to miss a Spielberg film. After updating his beloved musical with West Side Story and delivering the autobiographical, divorce-tinged drama The Fabelmans, he returns to the genre that gave us classics like E.T. and Close Encounters of the Third Kind.

→ In cinemas from 10/6

EPOS

THE ODYSSEY

Wat? Een bijna drieduizend jaar oud epos over een sluwe, niet onschuldige oorlogsheld die de weg naar huis maar niet vindt omdat de goden hem dwarsbomen en beproeven. Mis dit niet, want het belooft Homerisch te worden. Oppenheimer-opperhoofd Christopher Nolan kreeg een miljoenenbudget om eerdere spektakelstukken als Dunkirk, Interstellar en The dark knight te evenaren. Matt Damon neemtOdysseus

voor zijn rekening en wordt bijgestaan door Tom Holland, Anne Hathaway, Robert Pattinson, Zendaya, Charlize Theron en andere cyclopen.

→ Deze zomer in de bioscoop

SCIENCE-FICTION

FLOWERVALE STREET

Quoi ? Faute de bande-annonce et d’informations officielles, difficile de savoir exactement à quoi s’attendre avec Flowervale Street, au titre un peu quelconque. On murmure toutefois qu’il serait question de dinosaures semant la terreur dans une famille de banlieue américaine… dans les années 1980.

À ne pas manquer, car en été, un bon film de dinos n’est jamais de trop. Ewan McGregor et Anne Hathaway sont au casting. Mais surtout, on guette la patte du réalisateur David Robert Mitchell : ses films cultes It Follows et Under the Silver Lake ont prouvé qu’il avait du talent à revendre.

→ Dans les salles cet été

BNO

Belgian National Orchestra

25 26

Bartók Festival

Symphonic Date and so much more!

#Embrace the passion

#Experience the music

Info & tickets nationalorchestra.be

Friuli Venezia Giulia ensemble – José Paulo dos Santos –

– Solal Mariotte – Anne Teresa De Keersmaeker –

Anto ncic – Carlos Garbin –

Zanne Boon – Oskar Stalpaert –ensemble – José Paulo dos Santos –

Anne De Mey – Fumiyo Ikeda – Nadine Ganase – Johanne

– Tale Dolven – Sandra Ortega Bejarano – Sue-Yeon Youn –

Teresa De Keersmaeker –Ikeda – Nadine Ganase – Johanne

Bachman – Léa Dubois – Anika Edström Kawaji – Yuika Hashimoto –

– Nassim Baddag – Tiro, Thaimee – Zulu Wail –

Ingvartsen – Manon Santkin – Momiji Kuromaru – Nina

Nicolas Dang – Marikki Nyfors – Silke Hamers – Leticia Ferreira – Marika Suzuki –

Ortega Bejarano – Sue-Yeon Youn –

Alice Bröker – Mira Maria Studer – Némo Flouret – Philomène Jander – Thierry De Mey –

Edström Kawaji – Yuika Hashimoto –

Eva Galmel – Nassim Baddag – Tiro, Thaimee – Zulu Wail –– Silke Hamers – Leticia Ferreira – Marika Suzuki –

Santkin – Momiji Kuromaru – Nina

Vermeersch – Radouan Mriziga – Soa Ratsifandrihana – Thomas Vantuycom –

Mira Maria Studer – Némo Flouret – Philomène Jander – Thierry De Mey –

Baddag – Tiro, Thaimee – Zulu Wail –

Cassandre Cantillon – Louis Nam Le Van Ho – Sara Tan – Bojana Cvejic – Funmi

Mriziga – Soa Ratsifandrihana – Thomas Vantuycom –

Adewole – Rudi Laermans – Inge Lattré – Michael Pomero –

Nam Le Van Ho – Sara Tan – Bojana Cvejic – Funmi

Leticia Ferreira – Marika Suzuki –Philomène Jander – Thierry De Mey –

Stephane Bourhis – Clinton Stringer – Diane Madden – Johanne

Inge Lattré – Michael Pomero –

Saunier – Giulia Sugranyes – Nick Robaey – Valentina

30.1 > 22.2.26

Nelissen – Isabelle Dumont – Georges-Elie Octors

Stringer – Diane Madden – Johanne

Dancingkids / Platform K / workspacebrussels / Dancingkets / Vers.A / Ouest

Nick Robaey – Valentina

Ratsifandrihana – Thomas Vantuycom –– Bojana Cvejic – Funmi Pomero –Johanne _update

30.1 > 22.2.26

Georges-Elie Octors

Ann Veronica Janssens Boštjan Anto ncic – Carlos Garbin

Dancingkids / Platform K / workspacebrussels / Dancingkets / Vers.A /

Meskerem Mees – Cassiel Gaube – Femke Gyselinck – Zanne Boon – Oskar

Dancingkids / Platform K / workspacebrussels / Dancingkets / Vers.A / Ouest Architects

Dancingkids / Platform K / workspacebrussels / Dancingkets / Vers.A / Ouest Architects

Ictus – Manama students – Friuli Venezia Giulia ensemble – José Paulo

Ann Veronica Janssens – Michel François – Boštjan Anto ncic – Carlos Garbin –Meskerem Mees – Cassiel Gaube – Femke Gyselinck – Zanne Boon – Oskar Stalpaert –Ictus – Manama students – Friuli Venezia Giulia ensemble – José Paulo dos Santos –

09:45

Dancingkids / Platform K / workspacebrussels / Dancingkets / Vers.A / Ouest Architects

Ann Veronica Janssens – Michel François – Boštjan Anto ncic – Carlos Garbin –

Boštjan Antončič . Carlien Foucart . Juki Rosiers . Hannah Bekemans . Laura Fierens . Thomas Esprit . Gabria Vermeir . Karlien Decock

Lav Cr ncev ic – Lucas Messler – Solal Mariotte – Anne Teresa De Keersmaeker

Ann Veronica Janssens – Michel François – Boštjan Anto ncic – Carlos Garbin –

Ann Veronica Janssens – Michel François – Boštjan Anto ncic – Carlos Garbin –

Lav Cr ncev ic – Lucas Messler – Solal Mariotte – Anne Teresa De Keersmaeker –

Meskerem Mees – Cassiel Gaube – Femke Gyselinck – Zanne Boon – Oskar Stalpaert –Ictus – Manama students – Friuli Venezia Giulia ensemble – José Paulo dos Santos –Lav Cr ncev ic – Lucas Messler – Solal Mariotte – Anne Teresa De Keersmaeker –

Ann Veronica Janssens – Michel François – Boštjan Anto ncic – Carlos Garbin –Meskerem Mees – Cassiel Gaube – Femke Gyselinck – Zanne Boon – Oskar Stalpaert –Ictus – Manama students – Friuli Venezia Giulia ensemble – José Paulo dos Santos –

Adriana Borriello – Michèle Anne De Mey – Fumiyo Ikeda – Nadine Ganase

Meskerem Mees – Cassiel Gaube – Femke Gyselinck – Zanne Boon – Oskar Stalpaert –

Ictus – Manama students – Friuli Venezia Giulia ensemble – José Paulo dos Santos –

Meskerem Mees – Cassiel Gaube – Femke Gyselinck – Zanne Boon – Oskar Stalpaert –

Saunier – Samantha Van Wissen – Tale Dolven – Sandra Ortega Bejarano –

Adriana Borriello – Michèle Anne De Mey – Fumiyo Ikeda – Nadine Ganase – Johanne Saunier – Samantha Van Wissen – Tale Dolven – Sandra Ortega Bejarano – Sue-Yeon Youn –

Adriana Borriello – Michèle Anne De Mey – Fumiyo Ikeda – Nadine Ganase – Johanne

Lav Cr ncev ic – Lucas Messler – Solal Mariotte – Anne Teresa De Keersmaeker –

Saunier – Samantha Van Wissen – Tale Dolven – Sandra Ortega Bejarano – Sue-Yeon Youn –

Ictus – Manama students – Friuli Venezia Giulia ensemble – José Paulo dos Santos –

Linda Blomqvist – Laura Bachman – Léa Dubois – Anika Edström Kawaji – Yuika

Lav Cr ncev ic – Lucas Messler – Solal Mariotte – Anne Teresa De Keersmaeker –

Lav Cr ncev ic – Lucas Messler – Solal Mariotte – Anne Teresa De Keersmaeker –Adriana Borriello – Michèle Anne De Mey – Fumiyo Ikeda – Nadine Ganase – Johanne

Linda Blomqvist – Laura Bachman – Léa Dubois – Anika Edström Kawaji – Yuika Hashimoto –

Linda Blomqvist – Laura Bachman – Léa Dubois – Anika Edström Kawaji – Yuika Hashimoto –

Adriana Borriello – Michèle Anne De Mey – Fumiyo Ikeda – Nadine Ganase – Johanne

Laura Maria Poletti – Mette Ingvartsen – Manon Santkin – Momiji Kuromaru

Laura Maria Poletti – Mette Ingvartsen – Manon Santkin – Momiji Kuromaru – Nina

Laura Maria Poletti – Mette Ingvartsen – Manon Santkin – Momiji Kuromaru – Nina Godderis – Jasmine Achtari – Eva Galmel – Nassim Baddag – Tiro, Thaimee – Zulu Wail –

Saunier – Samantha Van Wissen – Tale Dolven – Sandra Ortega Bejarano – Sue-Yeon Youn –Linda Blomqvist – Laura Bachman – Léa Dubois – Anika Edström Kawaji – Yuika Hashimoto –

Saunier – Samantha Van Wissen – Tale Dolven – Sandra Ortega Bejarano – Sue-Yeon Youn –

Adriana Borriello – Michèle Anne De Mey – Fumiyo Ikeda – Nadine Ganase – Johanne

Godderis – Jasmine Achtari – Eva Galmel – Nassim Baddag – Tiro, Thaimee – Zulu Wail –

Linda Blomqvist – Laura Bachman – Léa Dubois – Anika Edström Kawaji – Yuika Hashimoto –

Saunier – Samantha Van Wissen – Tale Dolven – Sandra Ortega Bejarano – Sue-Yeon Youn –

Godderis – Jasmine Achtari – Eva Galmel – Nassim Baddag – Tiro, Thaimee

Nicolas Dang – Marikki Nyfors – Silke Hamers – Leticia Ferreira – Marika Suzuki –

Nicolas Dang – Marikki Nyfors – Silke Hamers – Leticia Ferreira – Marika Suzuki –

Laura Maria Poletti – Mette Ingvartsen – Manon Santkin – Momiji Kuromaru – Nina Godderis – Jasmine Achtari – Eva Galmel – Nassim Baddag – Tiro, Thaimee – Zulu Wail –

Alice Bröker – Mira Maria Studer – Némo Flouret – Philomène Jander – Thierry De Mey –

Linda Blomqvist – Laura Bachman – Léa Dubois – Anika Edström Kawaji – Yuika Hashimoto –

Nicolas Dang – Marikki Nyfors – Silke Hamers – Leticia Ferreira – Marika Suzuki

Laura Maria Poletti – Mette Ingvartsen – Manon Santkin – Momiji Kuromaru – Nina

Laura Maria Poletti – Mette Ingvartsen – Manon Santkin – Momiji Kuromaru – Nina Godderis – Jasmine Achtari – Eva Galmel – Nassim Baddag – Tiro, Thaimee – Zulu Wail –

Alice Bröker – Mira Maria Studer – Némo Flouret – Philomène Jander – Thierry De Mey –

Nicolas Dang – Marikki Nyfors – Silke Hamers – Leticia Ferreira – Marika Suzuki –

Peter Vermeersch – Radouan Mriziga – Soa Ratsifandrihana – Thomas Vantuycom –

Nicolas Dang – Marikki Nyfors – Silke Hamers – Leticia Ferreira – Marika Suzuki –

Alice Bröker – Mira Maria Studer – Némo Flouret – Philomène Jander – Thierry

Godderis – Jasmine Achtari – Eva Galmel – Nassim Baddag – Tiro, Thaimee – Zulu Wail –

Peter Vermeersch – Radouan Mriziga – Soa Ratsifandrihana – Thomas Vantuycom –

Cassandre Cantillon – Louis Nam Le Van Ho – Sara Tan – Bojana Cvejic – Funmi

Alice Bröker – Mira Maria Studer – Némo Flouret – Philomène Jander – Thierry De Mey –

Adewole – Rudi Laermans – Inge Lattré – Michael Pomero –

Nicolas Dang – Marikki Nyfors – Silke Hamers – Leticia Ferreira – Marika Suzuki –

Alice Bröker – Mira Maria Studer – Némo Flouret – Philomène Jander – Thierry De Mey –

Cassandre Cantillon – Louis Nam Le Van Ho – Sara Tan – Bojana Cvejic – Funmi

Peter Vermeersch – Radouan Mriziga – Soa Ratsifandrihana – Thomas Vantuycom –

Peter Vermeersch – Radouan Mriziga – Soa Ratsifandrihana – Thomas

Peter Vermeersch – Radouan Mriziga – Soa Ratsifandrihana – Thomas Vantuycom –

Adewole – Rudi Laermans – Inge Lattré – Michael Pomero –

Stephane Bourhis – Clinton Stringer – Diane Madden – Johanne

Cassandre Cantillon – Louis Nam Le Van Ho – Sara Tan – Bojana Cvejic – Funmi

Alice Bröker – Mira Maria Studer – Némo Flouret – Philomène Jander – Thierry De Mey –

Cassandre Cantillon – Louis Nam Le Van Ho – Sara Tan – Bojana Cvejic

Stephane Bourhis – Clinton Stringer – Diane Madden – Johanne

Cassandre Cantillon – Louis Nam Le Van Ho – Sara Tan – Bojana Cvejic – Funmi

Saunier – Giulia Sugranyes – Nick Robaey – Valentina

Adewole – Rudi Laermans – Inge Lattré – Michael Pomero –

Peter Vermeersch – Radouan Mriziga – Soa Ratsifandrihana – Thomas Vantuycom –

Adewole – Rudi Laermans – Inge Lattré – Michael Pomero –

Adewole – Rudi Laermans – Inge Lattré – Michael Pomero –

Saunier – Giulia Sugranyes – Nick Robaey – Valentina

Cassandre Cantillon – Louis Nam Le Van Ho – Sara Tan – Bojana Cvejic – Funmi

Nelissen – Isabelle Dumont – Georges-Elie Octors

Stephane Bourhis – Clinton Stringer – Diane Madden – Johanne

Adewole – Rudi Laermans – Inge Lattré – Michael Pomero –

Stephane Bourhis – Clinton Stringer – Diane Madden – Johanne

Nelissen – Isabelle Dumont – Georges-Elie Octors

Saunier – Giulia Sugranyes – Nick Robaey – Valentina

Saunier – Giulia Sugranyes – Nick Robaey – Valentina

Stephane Bourhis – Clinton Stringer – Diane Madden – Johanne

Nelissen – Isabelle Dumont – Georges-Elie Octors

Stephane Bourhis – Clinton Stringer – Diane Madden Johanne

Saunier – Giulia Sugranyes – Nick Robaey – Valentina

Nelissen – Isabelle Dumont – Georges-Elie Octors

Saunier – Giulia Sugranyes – Nick Robaey – Valentina

Nelissen – Isabelle Dumont – Georges-Elie Octors

Nelissen – Isabelle Dumont – Georges-Elie Octors

. Michèle Anne De Mey . Fumiyo Ikeda . Nadine Ganase . Johanne Saunier . Samantha Van Wissen . Tale Dolven . Sandra Ortega Bejarano . Sue-Yeon Youn . Linda Blomqvist . Laura Bachman . Léa Dubois . Anika Edström Kawaji . Yuika Hashimoto . Laura Maria Poletti . Valentina Nelissen . Ann Veronica Janssens . Michel François . Momiji Kuromaru . Nina Godderis . Jasmine Achtari . Eva Galmel . Nick Robaey . Cassiel Gaube . Thomas Vantuycom . Cassandre Cantillon . Louis Nam Le Van Ho . Sara Tan . Nassim Baddag . Tiro . Thaïmee . Zulu Wail . Bojana Cvejić . Funmi Adewole . Rudi Laermans . Tessa Hall . Stefa Govaart . Inge Lattré . Michaël Pomero . Stéphane Bourhis . Clinton Stringer . Diane Madden . Radouan Mriziga . Thierry De Mey . Peter Vermeersch . Solal Mariotte . Lucas Messler . Némo Flouret . Philomène Jander . Mette Ingvartsen . Manon Santkin . Meskerem Mees . Carlos Garbin . Femke Gyselinck . Oskar Stalpaert . Hendrik Lasure . Adia Vanheerentals . Giulia Sugranyes . Nadia Hidali . Isabelle Dumont . Georges-Elie Octors . Nicolas Dang . Marikki Nyfors . Silke Hamers . Letícia Oliveira Ferreira . Marika Suzuki . Alice Bröker . Mira Maria Studer . Rünno Tammela . Samuele Baschieri . Jacob Bousset . Soa Ratsifandrihana . Adèle Kérébel . Anna Sofiia Borodkina . David Kodys . Elena Costanzo . Dandara Emanuele Baptista Ribeiro Mayrink da Costa . El Hadji Mbaye Faye . Fatima Joudairi . Gaia Tamagnini . Helene Skinstad van der Kooij . Polly Persyn . Hsi Chen . Joanna Van Obbergen . Karim Conde . Lea Virág Kiss . Leontina Foltýnová . Leopold Hermans . Luca Sára Szilasi-Novák . Milena Flores Bregonis . Nicolò Cocchi . Rei Sato . Sofia Alves . Nikolas Karolos Chelidonis Sampathianakis . Sira Nieto Alvarez de Lara . Luiza Scalabrini Garcia Nascimento . 70 Dancingkids . Tibe-Rita Al Zubaidi . Léonie Audoubert . Thelma Balboni . Nora Banckaert . Zelda Barry Avisse . Alex & Lila Bentley Gomes . Augusta Bodson . Galatea Bonillo Macris . Lucile Bovesse . Clara Caruso Araujo . Yun Celis . Dzovinar Chahbazian . Victoria Chapelle . Stella Chiamparino . Celeste de Hemptinne . Louise Delorme . Niko Roos Devos . Nour & Leonie Distexhe Delahaut . Amanda Dykmans . Mia Espana . Vera Fonteyne . Nora Forzani . Soune Gillet Bosser . Liah Goldstein . Rose Gras-Payen . Edna Hafkenscheid . Charlélie Herzig Chateigné . Colette Jalet . Elwane Kenzari . Nora Kessels . Nadejda Lamand Fonsny . Matilda Langford . Apolline Legros . Adèle Lequeue . Demir Levesque . Divino Loup Meunier . Iris Minoia . Hanae Ogura Baio . Zoe Persyn . Pina Sofia Peters . Léo Vandenplas . Lou Ransbotyn . Nina & Anna Lou Robles Palumbo . Amalia Roosen Croeckaert . Mara & Runa Weck De Coster . Julie & Felice Schade . Margot Spinnewijn . Ella Staelens . Neva & Margot Stilinovic . Leon & Liv Use-Tiberghien . Suzan Uyttendaele . Emma Van de Gucht . Samuel Van Eyck . Alexander & Isabel Van Houte . Marjane Quaghebeur . Rosie Vanderheyden . Anna Rose Watson . and many more !