येशुमसीहस्य शैशवकालस्य प्रथमं सुसमाचारम् अध्याय 1 1 केभ्यः कैफानाम् उच्यमानस्य महायाजकस्य योसेफस्य पुस्तके ननम्ननिखितनििरणानन ियं प्राप्नुमः 2 सः कथयनत यत् येशुः पािने खथथत्वा अनप स्वमातरं उक्तिान्। 3 मररयम, अहं परमेश् िरस् य पुत्रः येशुः , यत् िचनं त्वया गेनियिस् दू तस् य घोषणानुसारं प्रस् तिान्, मम नपता च जगतः उद्धाराय मां प्रेनषतिान्। ४ नसकन्दरस्य æरस्य नत्रशतनिमे िषे अगस्टस् इत्यनेन सिे षां स्वदे शे करं ग्रहीतुं गन्तव्यम् इनत ननयमः प्रकानशतः 5 ततः योसेफः उत्थाय स्वपत्न्या मररयमेन सह यरुशिेमनगरं गतः , ततः बेथिेहेमनगरम् आगतः , येन सः स्वपररिारे ण सह स्वनपतृनगरे करं प्राप्नुयात्। 6 यदा ते गुहायाम् आगताः तदा मररयमः योसेफस्य समक्षं स्वप्रसिकािः आगतः , सा नगरं गन्तुं न शक्नोनत इनत स्वीकृतिती, “अखिन् गुहायां गच्छामः ।” 7 तखिन् समये सूययः अस्तं गन्तुं बहु समीपे आसीत्। 8 नकन्तु योसेफः तस्याः धात्रीं आनेतुं शीघ्रं गतः । यदा सः यरुशिेमनगरस्य एकां िृद्धां नहिूखियं दृष्टिान् तदा सः तां अिदत्, “प्राथययतु, भद्रा, अत्र आगत्य तखिन् गुहायां गच्छ, तत्र त्वं प्रसिाथं सज्ां खियं द्रक्ष्यनस।” 9 सूयायस्तस्य अनन्तरं सा िृद्धा योसेफः च गुहां प्राप्य गुहाम् आगतिन्तौ। 10 पश्यत सिं दीपदीपप्रकाशात् महत्तरं सूययप्रकाशात् अनप महत्तरं ज्योनतनभः पूररतम् आसीत्। ११ ततः नशशुः आच्छादनििेण िेनष्टतः , मातुः सेण्ट् मेरी इत्यस्याः स्तनौ च चूषयनत ि । 12 तौ एतत् प्रकाशं दृष्ट्वा निखितः अभिताम् ; िृद्धा सा संत-मरीं पृष्टिती, नकं त्वम् अस्य बािस्य माता? १३ सेण्ट् मेरी अिदत्, सा आसीत्। 14 यिै िृद्धा उक्तिती, त्वं अन्येभ्यः सिेभ्यः खियाभ्यः बहु नभन्नः अनस। 15 सान्ता मररयमः प्रत्युिाच, यथा मम पुत्रसदृशः कोऽनप बािकः नाखस्त, तथैि तस्य मातु ः सदृशः कोऽनप खियः अनप नाखस्त। 16 सा िृद्धा प्रत्युिाच, हे भगिन्, अहं ननत्यं फिं प्राप्ुं अत्र आगतः । 17 तदा अिाकं भगिती संत-मररयमः तां अिदत्, “नशशुं प्रनत हस्तौ थथापयतु। यत् कृत्वा सा समग्रा अभित्। 18 गच्छन्ती सा अिदत्, “अतः परं मम जीिनस्य सर्व्यनदनानन अहम् अस्य नशशुस्य पररचयाय कररष्यानम, दासः च भनिष्यानम।” 19 तदनन्तरं यदा गोपािकाः आगत्य अननं प्रज्वनितिन्तः , ते च अनतप्रसन्नतां अनुभिखन्त ि, तदा स्वगयसमूहः तेषां समक्षं परमेश्वरस्य स्तुनतं पूजयन् च प्रकनितः । 20 यदा गोपािकाः एकखिन् एि काये प्रिृत्ताः आसन्, तदा गु हा गौरिपूणं मखन्दरनमि प्रतीयते ि, यतः स्वगय दूतानां मनुष्याणां च नजह्ाः भगितः ख्रीष्टस्य जन्मनः कारणात् परमेश्वरस्य आराधनाय, मनहमामण्डनाय च एकीकृताः । 21 नकन्तु सा िृद्धा इिानी खियाः एतान् सिायन् स्पष्टचमत्कारान् दृष्ट्वा परमेश्वरस्य स्तुनतं कृत्वा अिदत्, हे परमेश्वर, हे इस्राएिस्य परमेश्वर, अहं त्वां धन्यिादं ददानम, यतः मम ने त्रेण जगतः त्रातारस्य जन्म दृष्टम्। अध्याय 2 1 तस्य ितनासमयः अष्टमे नदिसे यखिन् नदने ननयमेन बािकस्य ितना कतयव्या आज्ञा कृता, तदा ते तं गुहायां ितनां कृतिन्तः । 2 सा िृद्धा नहिू मनहिा अग्रचमं गृहीत्वा (अन्ये िदखन्त यत् सा नानभतारं गृहीतिती), तत् च शूिस्य पुरातनतै िस्य अिबास्टरपेनिकायां रनक्षतिती।
3 तस्याः एकः पुत्रः आसीत् यः औषधनिक्रेता आसीत्, तिै सा अिदत्, “सािधानी त्वं एतत् शूि-िेपन-पेनिकां मा निक्रयनस, यद्यनप त्वां तस्य कृते नत्रशत-पेन्स् अनपयतव्या। 4 पानपनी मररयमः तत् अिाबास्टरपेनिकाम् आदाय अिाकं प्रभुना येशुमसीहस्य नशरनस पादयोः च मञ्जनं पातनयत्वा तस्याः नशरनस केशैः मानजयतिती। 5 ततः दशनदनानन्तरं तं यरुशिेमनगरं नीतिन्तः , तस्य जन्मतः चत्वाररं शमे नदने तं मखन्दरे उपथथापयन्तः , मूसाया ननयमानुसारं तस्य कृते योग्यं बनिदानं दत्तिन्तः , अथायत् प्रत्येकं यः पुरुषः गभं उद् घाियनत सः परमेश् िरस् य समक्षं पनित्रः उच्यते। 6 तखिन् कािे िृद्धः नशमोनः तं प्रकाशस्तम्भरूपेण प्रकाशमानं दृष्टिान्, यदा तस्य माता संत-मरी-कन्या तं बाहुयुग्मे िहनत ि, तत् दृष्ट्वा महतीं आनन्दं प्राप्नोत्। 7 तस्य पररतः स्वगयदूताः तं भजन्तः खथथतिन्तः , यथा राज्ञः रक्षकाः तस्य पररतः नतष्ठखन्त। 8 तदा नशमोनः संत-मरीयमस्य समीपं गत्वा तस्याः प्रनत हस्तौ प्रसायय भगिन्तं ख्रीष्टं अिदत्, “हे मम प्रभु, ति दासः ति िचनस्य अनुसारं शाखन्तपूियकं गनमष्यनत। 9 मम नेत्रेण ति दयां दृष्टा, या त्वया सिेषां राष्टराणां मोक्षाय सज्ीकृता। सिेषां जनानां कृते प्रकाशः , ति प्रजानां इस्राएिस्य मनहमा च। 10 हन्ना भनिष्यद्वानदनी अनप उपखथथता आसीत्, सा समीपं गत्वा परमेश्वरस्य स्तुनतं कृत्वा मररयमस्य सुिस्य उत्सिं कृतिती। अध्याय 3 1 यदा प्रभुः येशुः यहूनदयादे शस्य बेथिेहेमनगरे जातः । ज्ञानननः पू ियतः यरुशिेमनगरं प्रनत आगत्य जोराडाश्ट् इत्यस्य भनिष्यद्वाणीनुसारं स्वैः सह बनिदानं आनयखन्त ि, यथा सुिणं, गन्धं, गन्धकं च, तस्य पूजां कृत्वा तिै स्वदानं अनपयतिन्तः । २ ततः मरी मनहिा स्वस्य एकं आच्छादनििं गृहीत्वा यखिन् नशशुः िेनष्टतः आसीत्, तत् आशीिायदस्य थथाने तेभ्यः दत्तिती, यत् ते तस्याः अत्यन्तं उदात्तं उपहाररूपेण प्राप्िन्तः । 3 तखिन् एि कािे तेषां तारारूपेण एकः दू तः प्रादु भूयतः यः पू िं तेषां यात्रायाः मागयदशयकः आसीत्। यस्य प्रकाशं ते अनुसृत्य याित् स्वदे शं न प्रत्यागतिन्तः । 4 पुनरागमने तेषां राजानः राजपुत्राः च तेषां समीपं आगत्य नकं दृष्टिन्तः नकं च कृतिन्तः ? तेषां कीदृशं यात्रा, पुनरागमनं च आसीत् ? मागे तेषां का कम्पनी आसीत् ? 5 नकन्तु ते तत् आच्छादनििं नननमयतिन्तः यत् संत-मरी-महोदयेन ते भ्यः दत्तं, तस्य कारणात् ते भोज्यम् आचरखन्त ि। 6 स्वदे शस्य आचारानुसारे ण अननं कृत्वा तं पूजयखन्त ि। 7 तखिन् आच्छादनििं नननक्षप्य अननः तम् आदाय थथापयनत ि। 8 अननः ननष्प्रभः सन् ते ििं ििं न स्पृष्टिान् इि अक्षतं बनहः ननष्कानसतिन्तः । 9 ततः ते तत् चुम्बनयतुं प्रिृत्ताः , नशरनस नेत्रे च थथापनयत्वा, एतत् अिश्यमे ि ननः संदेहं सत्यं, अननः तं दह्य भक्षनयतुं न शक्तिान् इनत िस्तुतः आश्चययम्। 10 ततः ते तत् गृहीत्वा स्वनननधषु महतीं आदरपूियकं नननक्षपखन्त ि। अध्याय 4 1 हे रोदे सः ज्ञात्वा ज्ञानननः नििम्बं कृत्वा तस्य समीपं न प्रत्यागत्य याजकान् ज्ञानननः च आहूय अिदत्, “मसीहः कखिन् थथाने जन्म प्राप्नुयात् इनत कथयतु ? 2 यदा ते प्रत्युिाच, यहूनदयादे शस्य बेथिेहेमनगरे सः प्रभुना येशुमसीहस्य मृत्योः निषये स्वमननस कल्पनयतुं प्रिृत्तः । 3 नकन्तु भगितः एकः दू तः योसे फस्य ननद्रायां प्रकनितः सन् अिदत्, “उनत्तष्ठ, बािकं तस्य मातरं च गृहीत्वा कुक्कुिस्य िाकमात्रेण नमस्रदे शं गच्छतु।” अतः सः उत्थाय, अगच्छत्। 4 यदा सः स्वयात्रायाः निषये मननस नचन्तयन् आसीत्, तदा तस्य उपरर प्रातः कािः आगतः ।
५ यात्रायाः दीघयतायां काष्ठस्य पररनधः भनाः । 6 इदानीं सः एकं महान् नगरं समीपं गतः , यखिन् एकः मूनतयः आसीत्, यिै नमस्रदे शस्य अन्ये मूनतयः दे िाः च स्वस्य अपयणं व्रतञ्च आनयखन्त ि। 7 अस्याः मूत्यायः समीपे एकः याजकः तस्याः सेिां कुिय न् आसीत्, यः याित्वारं शैतानः तस्याः मूनतयतः िदनत ि, ताित् सः यत् िचनं नमस्रदे शननिानसनः तान् दे शान् च कथयनत ि। 8 अस्य पुरोनहतस्य नत्रिषीयः पुत्रः आसीत्, सः बहुनभः नपशाचैः आकृष्टः आसीत्, सः बहुनिधं निनचत्रं िचनं िदनत ि, नपशाचैः तं गृहीत्वा निदीणयििैः ननः पररभ्रमनत ि, येषां दृष्टेषु नशिापातं करोनत ि। 9 तस्याः मूनतयसमीपे नगरस्य सरायः आसीत् , यखिन् यदा योसेफः सेण्ट् मेरी च आगत्य तखिन् सराये पररणतिन्तौ, तदा नगरस्य सिे ननिानसनः निखिताः अभिन्। 10 तस्यां मूतीनां समक्षं सिे न्यायाधीशाः पुरोनहताः च समागत्य तत्र पृष्टिन्तः , “अिाकं सिेषु दे शेषु पनततः एतत् सिं निियम्, भयं च नकम्? 11 मूनतयः तान् प्रत्युिाच, अज्ञातः परमेश् िरः अत्र आगतः , यः सत् परमे श् िरः अस् नत। न च तिात् परः कनश्चत् नदव्यपूजनयोग्यः अखस्त; यतः सः सत्यमेि परमेश् िरस् य पुत्रः अखस्त। 12 तस्य कीत्याय अयं दे शः कखम्पतः , तस्य आगमनसमये च ितयमानस्य कोिाहिस्य, निियस्य च अधीनः अखस्त; तस्य सामर्थ्येन च ियं स्वयमेि भीताः िः । 13 तखिन् एि क्षणे एषा मूनतयः पनतता, तस्य पतने नमस्रदे शिानसनां अन्येषां अनतररक्तानां सिे एकत्र धानितिन्तः । 14 नकन्तु याजकस्य पुत्रः यदा तस्य सामान्यनिकारः अभित् तदा सरायं गत्वा तत्र योसेफं सेण्ट् मररयमं च प्राप्नोत् , ये शेषाः सिे त्यक्त्वा त्यक्तिन्तः । 15 यदा िेडी सेण्ट् मेरी भगितः ख्रीष्टस्य आच्छादनििानण प्रक्षाल्य एकखिन् स्तम्भे शुष्कं कतुं िखम्बतिती तदा नपशाचयुक्तः बािकः तेषु एकं अितारनयत्वा तस्य नशरनस थथानपतिान्। 16 सद्यः तस्य मुिात् नपशाचाः ननगयत्य काकसपयरूपाः उड्डीयन्ते ि। 17 ततः परं बािकः प्रभुमसीहस्य सामर्थ्येन स्वथथः अभित्, ततः सः स्तुनतं गातुं आरब्धिान् , यः तं स्वथथं कृतिान् प्रभुं धन्यिादं दातुं च प्रिृत्तः । 18 नपता तं पूिायरोग्यं दृष्ट्वा अिदत्, हे पुत्र, ति नकं जातम्, केन च त्वं स्वथथः अभिः ? 19 पुत्रः प्रत्युिाच, यदा नपशाचाः मां गृहीतिन्तः तदा अहं सरायं प्रनिष्टिान्, तत्र बािकेन सह एकां सुन्दरीं खियं प्राप्य, यस्याः आच्छादनििानण पूिं प्रक्षानितिती, स्तम्भे िखम्बतिती। 20 एतेषु एकं मया गृहीत्वा मम नशरनस ननधाय तत्क्षणमेि नपशाचाः मां त्यक्त्वा पिानयताः । 21 तेन नपता अतीि हनषयतः सन् अिदत् , “पुत्र, कदानचत् अयं बािकः सजीिेश्वरस्य पुत्रः अखस्त यः स्वगं पृनथिीं च नननमयतिान्।” 22 यतः सः अिाकं मध्ये आगत्य एि मूनतयः भनः अभित्, सिे दे िाः पनतत्वा अनधकशक्त्या नष्टाः अभिन्। 23 ततः परं भनिष्यद्वाणी नसद्धा अभित् यत् “नमस्रदे शात् अहं स्वपुत्रं आहूतिान्।” अध्याय 5 1 तदा योसेफः मररयमः च मूनतयः पनतता नष्टा इनत श्रुत्वा भयेन कखम्पतौ च अिदन्, “यदा ियं इस्राएिदे शे आसन् तदा हे रोदे ः येशुं मारनयतुम् इच्छन् सिायन् हतिान् बेथिेहेमनगरे नशशिः , तत् च पररसरे । 2 नमस्रदे शीयाः यनद एतां मूनतं भनं पनततं च श्रुतुं आगच्छखन्त तनहय अिान् अननना दनहष्यखन्त। 3 अतः ते िुिेराणां गुप्थथानानन गतिन्तः , ये यानत्रकाणां गमनसमये ते षां िाहनानन ििानण च िुण्ठयखन्त ि, तान् बद्धान् नीतिन्तः । 4 एते चोराः आगमनसमये महतीं सेनानभः बहुनभः अश्वैः सह राज्ञः कोिाहिं, स्वनगरात् तस्य ओिरचरं ध्वनयन्तः तुरहीः इि महत् कोिाहिं श्रुतिन्तः , यिात् ते एतािन्तः भीताः आसन् यत् ते सिायनण िुण्ठनं त्यक्त्वा गच्छखन्त ि पृष्ठतः , त्वरया च उड्डीय। 5 ततः परं बखन्दनः उत्थाय परस्परं बन्धनं मुक्तं कृत्वा प्रत्येकं पुरुषं स्वपुिं गृहीत्वा गत्वा योसेफं मररयमं च तान् रनक्षतुं आगच्छन्तं दृष्ट्वा पृष्टिन्तः ,
कुत्र सः राजा, यस्य समीपगमनस्य कोिाहिं िुिेराः श्रुतिन्तः , अिान् त्यक्त्वा, यथा ियम् अधुना सुरनक्षताः अितररतिन्तः ? 6 योसेफः प्रत्युिाच, “सः अिाकं पश्चात् आगनमष्यनत।” अध्याय 6 1 ततः ते अन्यखिन् थथानं गतिन्तः यत्र एकः नपशाचयुक्तः खियः आसीत्, यखिन् शानपतः निद्रोही शैतानः स्वननिासं कृतिान् आसीत् । 2 एकदा रात्रौ सा जिं आनेतुं गता, तदा सा स्वििं धारनयतुं न शक्नोनत ि, न कखिन् अनप गृहे भनितुं शक्नोनत ि। नकन्तु याित्वारं ते तां शृङ् ििानभः रज्ुनभः िा बध्नखन्त ि, सा तान् भङ्गनयत्वा मरुभूनमषु ननगयच्छनत ि, कदानचत् यत्र मागायः िङ्घयखन्त तत्र चचय -आङ्गणेषु च खथथत्वा मनुष्यान् नशिापातं करोनत ि ३ यदा सेण्ट् मेरी इत्यनेन एतत् w पुरुषं दृष्टं तदा सा तस्याः दयां कृतिती; तदा शैतानः तां त्यक्त्वा युिकरूपेण पिानयतिान्, नधक् मम कारणात् मररयमः ति पुत्रश्च। 4 ततः सा खियाः यातनायाः मुखक्तः अभित् ; नकन्तु ननं मन्य िखज्ता, कस्यनचत् पुरुषस्य दशयनं पररहरनत, ििं च धारनयत्वा गृहं गत्वा, स्वप्रकरणस्य au नििरणं नपतरं बन्धुजनं च दत्तिती, ये नगरस्य श्रेष्ठाः इनत कारणेन सेण्ट् .. मररयमः योसेफः च अत्यन्तं सम्मानेन। 5 परे ण नदने प्रातः कािे मागयस्य पयायप्ं भोजनं प्राप्य तेभ्यः गत्वा प्रायः नदिसस्य सायंकािे अन्यं नगरं प्राप्िन्तः , यत्र तदा नििाहः भनितुं प्रिृत्तः आसीत् नकन्तु शैतानस्य किानभः केषाञ्चन जादू गरानाम् आचरणैः च िधूः एताित् मू कः अभित् यत् सा ताित् मुिं उद् घािनयतुं न शक्नोनत ि। 6 नकन्तु यदा एषा मूकिधूः सेण्ट्-मरी-मनहिां नगरं प्रनिश्य भगिन्तं ख्रीष्टं बाहुयुग्मे िहन्तीं दृष्टिती, तदा सा भगितः ख्रीष्टस्य समीपं हस्तान् प्रसारनयत्वा तं बाहुयुग्मे गृहीत्वा ननकितया आनिंनगतिती, बहुिारं चुखम्बतिान् , ननरन्तरं तं चाियन्, शरीरे ननपीडयन् च। 7 सद्यः तस्याः नजह्ातारः मुक्तः अभित् , तस्याः कणायः च उद् घानिताः , सा च तां पुनः थथानपतं परमेश्वरस्य स्तुनतं गातुं प्रिृत्ता। 8 ततः परमेश् िरः तस् य स् िगयदूताः च तस् य मध्ये अितररताः इनत मन्यमानाः तस् य रात्रौ नगरननिानसनः महतीं आनन्दं प्राप् नुिन् । 9 अखिन् थथाने ते नत्रनदनानन िसखन्त ि, महता आदरे न, अत्यन्तं भव्यनिनोदे न च नमनित्वा। 10 ततः परं जनानां मागयस्य भोजनं प्राप्य ते प्रथथाय अन्यं नगरं गतिन्तः , यत्र ते ननिासं कतुं प्रिृत्ताः आसन्, यतः तत् प्रनसद्धं थथानम् आसीत्। 11 अखिन् नगरे एकः सौम्यः स्नातुं नदीं प्रनत गच्छन्ती शप्ः शैतानः तां नागरूपेण प्लिनत ि। 12 तस्याः उदरं कृत्वा प्रनतरात्रं तस्याः उपरर शयनं कृतिान्। 13 एषा सा मनहिा सेण्ट् मेरीं, भगिन्तं ख्रीष्टं च नशशिं दृष्ट्वा, िेडी सेण्ट् मेरीं पृष्टिती यत् सा बािकं चुम्बनाथं दास्यनत, बाहुयुग्मे च िहनत। 14 सा अनुमोनदतिती, खिया बािकं चानितमात्रेण शैतानः तां त्यक्त्वा पिानयतिान् , ततः परं सा कदानप तं न दृष्टिती। 15 ततः सिे प्रनतिेनशनः परमेश्वरं स्तुिखन्त ि, सा च तेषां पुरस्कृत्य प्रचुरं उपकारं दत्तिती। 16 परे ण नदने सा खियाः प्रभुं येशुं प्रक्षानितुं सुगखन्धतजिम् आनयत्। प्रक्षाल्य च जिं रक्षनत ि। 17 तत्र एका बानिका कुष्ठरोगेण शुक्लशरीरम् आसीत्, सा अनेन जिेन नसनञ्चता, प्रक्षानिता च तत्क्षणमेि कुष्ठरोगात् शुद्धा अभित्। 18 ततः प्रजाः ननः संदेहं योसेफं मररयमं च, स बािकः च दे िताः , यतः ते मत्ययसदृशाः न दृश्यन्ते। 19 यदा ते गन्तुं सज्ाः आसन् तदा कुष्ठरोगेण पीनडता बानिका आगत्य तां स्वैः सह गन्तुं अनुमन्यते इनत इच्छनत ि। अतः ते अनुमोनदतिन्तः , बानिका च तेषां सह याित् अगच्छत्। ते एकं नगरं आगतिन्तः , यखिन् महान् राज्ञः प्रासादः आसीत्, यस्य गृहं सरायतः अदू रे आसीत्। 20 अत्र ते खथथताः , यदा सा बानिका एकदा राजपुत्रस्य भायाययाः समीपं गत्वा तां दु ः खितां शोकपूणां च अिथथां प्राप्य तां अश्रुपातस्य कारणं पृष्टिती। 21 सा प्रत्युिाच, मम ननः श्वसनं मा आश्चयं, यतः अहं महतीं दु गयनतम् अनुभिानम, यस्य निषये अहं किैनचत् िक्तुं न साहसं करोनम।
22 नकन्तु बानिका िदनत, यनद त्वं स्वस्य ननज-आक्रोशं मनय न्यस्यनस तनहय कदानचत् अहं त्वां तस्य उपायं प्राप्नुयाम्। 23 अतः त्वं राजपुत्रस्य पत्नी िदनत, रहस्यं रनक्षष्यनस, न तु किैनचत् जीनिते आनिष्कररष्यनस! 24 अहं अखिन् राजपुत्रेण सह नििानहतः अभिम्, यः बृहत्प्रदे शेषु राजा भिनत, तस्य मम सन्तानपूिं नचरकािं याित् जीनितिान्। 25 अन्ते अहं तेन गभयधारणं कृतिान्, नकन्तु हा! अहं कुष्ठपुत्रं जननतिान्; यत् दृष्ट्वा सः स्वस्य भनितुं न स्वकीयं कररष्यनत, नकन्तु मां अिदत्। 26 त्वं तं हखन्त िा तादृशे थथाने कखिंनश्चत् पानिकायाः समीपं प्रेषयतु, येन सः कदानप न श्रूयते। अधु ना च स्वस्य पािनं कुरु; अहं भिन्तं कदानप अनधकं न पश्यानम। 27 अतः अत्र अहं मम कृपणं दु ः िदं च पररखथथनतं शोचन् पीडयानम। हा पुत्र ! हा, मम पनत! नकं मया भिद्भ्यः तत् प्रकनितम् ? 28 बानिका प्रत्युिाच, अहं भितः रोगस्य उपायं प्राप्नोनम, यत् अहं भितः प्रनतज्ञां करोनम, यतः अहमनप कुष्ठग्रस्तः आसम्, नकन्तु परमेश्वरः मां शुद्धं कृतिान्, यः यीशुः नाम मररयमस्य पुत्रः अखस्त। 29 सा खियाः पृष्टिती यत् सः ईश्वरः कुत्र अखस्त, यस्य निषये सा उक्तिती, सा प्रत्युिाच, सः युष्मानभः सह अत्र तखिन् एि गृहे ननिसनत। 30 नकन्तु एतत् कथं भनितुमहय नत? िदनत सा; सः कुत्र अखस्त ? पश्यन्तु, बानिका योसेफः मररयमः च प्रत्युिाच। तेषां सह यः नशशुः अखस्त सः ये शुः इनत उच्यते, सः एि मां मम रोगात्, यातनाभ्यः च मोनचतिान्। 31 सा कथयनत यत् त्वं केन कुष्ठात् शुद्धः अभिः ? नकं त्वं तत् न िक्ष्यनस ? ३२ नकमथं न ? इनत बानिका; मया तस्य शरीरं प्रक्षानितं जिं गृहीत्वा मनय पानततिान् , मम कुष्ठः अनप अन्तधायनं जातः । 33 तदा राजपुत्रस्य पत्नी उत्थाय तान् आयोजयनत ि, योसेफस्य कृते महतीं भोज्यम् अयच्छत्। 34 परनदने भगिन्तं येशुं प्रक्षानितुं सुगखन्धतजिं गृहीत्वा तदनन्तरं स्वेन सह आननतस्य पुत्रस्य उपरर तदे ि जिं पातनयत्वा तस्याः पुत्रः तत्क्षणमेि कुष्ठरोगात् शुद्धः अभित्। 35 ततः सा परमेश्वराय धन्यिादं स्तुनतं च गायन्ती अिदत्, हे येशु, या माता त्वां जनयनत ि, सा धन्या! 36 नकं त्वं येन जिेन ति शरीरं प्रक्षानितं भिनत, तेन स्वेन समानस्वभािस्य पुरुषान् नचनकत्सां करोनष? ३७ ततः सा मररयममनहिायाः कृते अतीि निशािानन उपहाराः दत्त्वा तां सिवः कल्पनीयै ः आदरै ः प्रेनषतिती। अध्याय 7 ते पश्चात् अन्यनगरं आगत्य तत्र ननिनसतुं मनः आसीत्। 2 तदनुसारं ते एकस्य पुरुषस्य गृहं गतिन्तः , यः निनििानहतः आसीत्, नकन्तु जादू गरानाम् प्रभािेण तस्य भायाययाः भोगं कतुं न शक्तिान्। 3 नकन्तु तेन रात्रौ तस्य गृहे ननिसन् सः पुरुषः निकारात् मुक्तः अभित्। 4 यदा ते प्रातः कािे स्वयात्रायाः अग्रे गन्तुं सज्ाः आसन् तदा निनििानहतः तान् बानधत्वा तेषां कृते उदात्तं मनोरञ्जनं कृतिान् ? 5 नकन्तु परे ण नदने अग्रे गत्वा अन्यनगरम् आगत्य त्रीनण खियः किाखचचत् समानधतः महता रोदनेन गच्छन्तः दृष्टिन्तः । 6 सन् मररयमः तान् दृष्ट्वा तेषां सहचरां बानिकां अिदत्, गत्वा तान् पृच्छतु, तेषां नकं प्रसंगः , तेषां नकं दु भायग्यं जातम्? 7 सा बानिका तान् पृष्ट्वा तां न उत्तरं दत्तिन्तः , नकन्तु पुनः तां पृष्टिन्तः , यूयं के कुत्र गच्छथ? दू रं नह नदिसं व्यतीतम्, रात्रौ च समीपम्। 8 ियं यानत्रकाः िः इनत बानिका िदनत, तत्र ननिासाथं सरायं अखिष्यामः । 9 ते प्रत्युिाच, अिानभः सह गच्छ, अिानभः सह ननिासं कुरु। 10 ततः ते तान् अनुसृत्य सियनिधसामग्रीनभः सुसखज्तं नूतनं गृहं प्रनिष्टाः । 11 इदानीं नशनशरकािः आसीत्, सा बानिका यखिन् गृहे एताः खियः आसन्, तत्र गत्वा तान् पूियित् रोनदतान् शोचन्तः च दृष्टिती। 12 तेषां पाश्वे एकः िच्चरः क्षौमेण आिृतः , तस्य कण्ठात् अधः िम्बमानः आबनूसस्य कािराहः च खथथतः आसीत्, यम् ते चुम्बनयत्वा पोषयखन्त ि। 13 नकन्तु सा बानिका अिदत्, “मनहिा, सा िच्चरः नकयत् सुन्दरः अखस्त! ते अश्रुनभः प्रत्युिाच, अयं िच्चरः यः भिन्तः पश्यखन्त, सः अिाकं भ्राता आसीत्, यः अिाकं समाना मातुः जन्मनः आसीत्।
14 यदा अिाकं नपता मृतः , अिाकं कृते अतीि निशािं सम्पनत्तं त्यक्त्वा, अिाकं केििम् अयं भ्राता आसीत्, तस्य योग्यं सङ्गनतं प्राप्ुं प्रयत्नम् अकरोम, तस्य नििाहः अन्येषां पुरुषाणां सदृशः भिेत् इनत नचखन्ततिन्तः , तदा कानचत् चक्करः ईष्यायिुः च मनहिा तं बनहः मोनहतिती अिाकं ज्ञानम्। 15 एकदा रात्रौ ियं नदिसस्य नकनञ्चत् पूिं गृहस्य द्वारानण ननमीनितानन आसन्, तदा अिाकं भ्राता िच्चररूपेण पररणतः इनत दृष्टिन्तः , यथा भिन्तः इदानीं पश्यखन्त। 16 ियं च यखिन् निषादपूणे अिथथायां भिन्तः अिान् पश्यखन्त, अिाकं सान्त्त्वनाथं नपता नाखस्त, तखिन् जगनत सिेषां ज्ञानननां, मायानिनां, भनिष्यद्वाणीनां च निषये प्रयुक्ताः , नकन्तु ते अिाकं सेिां न कृतिन्तः । 17 अतः ियं यािन्तः दु ः िेन पीनडताः भिेम, तदा ियं उत्थाय अस्याः मातुः सह नपतुः समानधथथानं गच्छामः , यत्र ियं पयायप्ं रोनदत्वा गृहं प्रत्यागच्छामः । 18 तत् श्रुत्वा सा कन्या अिदत्, साहसं कुरु भयं च ननितयय, यतः युष्माकं मध्ये युष्माकं गृहमध्ये च समीपथथं क्लेशानां उपायः अखस्त। 19 अहमनप कुष्ठग्रस्तः आसम्; नकन्तु यदा अहम् एतां खियं, तया सह एतत् िघु नशशुं च दृष्टिान्, यस्य नाम येशुः , तदा अहं तस्य माता येन जिेन तं प्रक्षानितिती, तत् जिेन मम शरीरं नसनञ्चत्वा अहं सम्प्रनत स्वथथः अभिम्। 20 अहं ननश्चयं करोनम यत् सः भितः दु ः िेन भितः उपशमनं कतुं अनप समथयः अखस्त। अतः उनत्तष्ठ मम स्वानमनीं मररयमं समीपं गच्छ, यदा त्वं तां स्वशािायां आनीत तदा तस्याः कृते रहस्यं प्रकियतु, तत्सहकािं भितः प्रकरणं दयां कतुं तां प्राथययस्व। 21 खियः बानिकायाः प्रिचनं श्रुत्वा शीघ्रं िेडी सेण्ट् मेरी इत्यस्याः समीपं गत्वा तस्याः पररचयं दत्त्वा तस्याः पुरतः उपनिश्य रोनदतिन्तः । 22 सः अिदत्, हे अिाकं भगिती संत-मरी, ति दासीभ्यः दयां कुरु, यतः अिाकं कुिस्य प्रमुिः नाखस्त, अिात् ज्येष्ठः कोऽनप नाखस्त। न नपता, भ्राता िा अिाकं पुरतः अन्तः बनहः गन्तुं च। 23 नकन्तु एषः िच्चरः यः भिन्तः पश्यखन्त सः अिाकं भ्राता आसीत्, यः केननचत् खियाः डानकनीद्वारा एतादृशं खथथनतं नीतिती, अतः ियं भिन्तं प्राथययामः यत् भिन्तः अिान् दयां कुियन्तु। 24 तदा तेषां प्रकरणात् संत-मररयमः दु ः खिता भूत्वा प्रभुं येशुं गृहीत्वा िच्चरस्य पृष्ठभागे थथापयनत ि। 25 तस्याः पुत्रं अिदत्, हे येशुमसीह, एतस्य िच्चरस्य स्वस्य असाधारणशक्त्या पुनः थथापनयत्वा (अथिा नचनकत्सां कुरु), पूियित् पुनः पुरुषस्य, तकयशीिस्य प्रानणनः च आकारं ददातु। २६ एतत् िेडी सेण्ट् मेरी इत्यनेन दु ियभं उक्तं, परन्तु िच्चरः तत्क्षणमेि मानिरूपं गत्वा, निकृतः निना युिकः अभित् । 27 ततः सः तस्य मातुः भनगन्यः च िेडी सेण्ट् मेरी इत्यस्याः पूजां कृत्वा बािकं नशरनस उत्थाप्य तं चुम्बनं कृत्वा अिदन्, धन्यः भितः माता, हे येशु, हे जगतः त्राता! धन्याः ये चक्षुषः त्वां पश्यन्तीनत प्रसन्नाः । 28 तदा तौ भनगन्यौ स्वमातरं कथयन्तौ, “अिाकं भ्राता भगितः येशुमसीहस्य साहाय्येन, तस्याः बानिकायाः दयािुतायाः च साहाय्येन, यया मररयमस्य पुत्रस्य च निषये अिान् कथयनत ि, तस्याः पूियरूपं प्रत्यागतिान्। 29 अिाकं भ्राता यथाित् अनििानहतः अखस्त, ताित् ियं तं तेषां दासायाः अस्याः बानिकायाः नििाहं कतुं योग्यम्। 30 एतखिन् निषये मररयमं परामशं कृत्वा तस्याः सहमनतम् अददात्, तदा ते अस्याः बानिकायाः कृते भव्यं नििाहं कृतिन्तः । 31 एिं तेषां दु ः िं हषे, शोकं च आनन्दे पररणमनयत्वा ते आनन्दं कतुं प्रिृत्ताः । तथा हषं कतुं, गानयतुं च, स्वस्य समृद्धतमिेषधाररणः , कङ्कणैः सह। 32 तदनन्तरं ते परमेश् िरस् य मनहमाम् अकरोत्, स्तुिन् च, “हे दाऊदस् य पुत्रः येशुः यः दु ः िं हषे, शोकं च आनन्दे पररणमयनत! 33 ततः परं योसेफः मररयमः च तत्र दशनदनानन खथथतिन्तौ, ततः ते भ्यः जनानां महतीं आदरं प्राप्य गतिन्तौ। 34 ते निदां कृत्वा गृहं प्रत्यागत्य क्रन्दखन्त ि। ३५ नकन्तु निशेषतः कन्या।
अध्याय 8 1 इतः गमनसमये ते मरुभूनमं आगत्य तत्र िुिेरैः आक्रान्तम् इनत कनथताः । अतः योसेफः सेण्ट् मेरी च रात्रौ तिात् गन्तुं सज्ौ अभिताम्। 2 ते गच्छन्तौ द्वौ िुिेरौ मागे सुप्ौ दृष्टिन्तौ, तेषां सह बहुसंख्याकाः िुिेराः अनप सुप्ाः दृष्टिन्तः । 3 तयोः नाम तीतुसः दु मकश्च आसीत्; तदा तीतुसः दु मकसं अिदत्, “अहं भिन्तं प्राथययानम यत् ते जनाः शान्ततया गच्छन्तु, येन अिाकं सङ्घः ते षां निषये नकमनप न ज्ञास्यनत। 4 नकन्तु दु मािसः अस्वीकृत्य तीतुसः पुनः अिदत्, “अहं त्वां चत्वाररं शत् ग्रौि् दास्यानम, प्रनतज्ञारूपेण मम मेििां गृहाण, यत् सः तिै दत्तिान्, यत् सः िदन् दत्तिान्, यथा सः मुिं न उद् घाियनत, कोिाहिं िा न करोनत। 5 यदा अस्य िुिेरस्य दयािुतां दृष्टिती तदा सा तं अिदत्, प्रभुः परमेश्वरः त्वां स्वदनक्षणहस्ते स्वीकृत्य ति पापानां क्षमाम् अदास्यनत। 6 तदा प्रभुः येशुः स्वमातरं प्रत्युिाच, “यदा नत्रंशत् िषायनण व्यतीतानन, हे मातः , यहूनदनः मां यरुशिेमनगरे क्रूसे थथापयखन्त। 7 एतौ चोरौ मया सह क्रूसे युगपत्, मम दनक्षणे तीतुसः , मम िामे च दु मकसः , ततः परं तीतुसः मम पुरतः स्वगं गनमष्यनत। 8 यदा सा अिदत्, “हे मम पुत्र, ईश्वरः एतत् भितः भाग्यं न भितु, तदा ते एकं नगरं गतिन्तः , यखिन् अनेकाः मूनतयः आसन्। यत् तेषां समीपगमनमात्रेण िािुकायाः पिय ताः पररणताः । 9 अतः ते तस्य शकयरािृक्षस्य समीपं गतिन्तः , यत् इदानीं मातरे आ इनत उच्यते। 10 मतरे आयां प्रभुः येशुः एकं कूपं उत्पद्यत यखिन् संत-मररयमः स्वस्य कोिं प्रक्षािनत ि। 11 तखिन् दे शे प्रभोः येशुना स्वेदः यः स्वेदः प्रिहनत ि, तिात् तखिन् दे शे किशः उत्पाद्यते, िधयते िा। 12 ततः ते मेखफफसनगरं गत्वा फारों दृष्ट्वा नमस्रदे शे िषयत्रयं खथथतिन्तः । 13 प्रभुः येशुः नमस्रदे शे बहुशः चमत्कारं कृतिान्, ये नशशुकािस्य सुसमाचारग्रन्थे न नसखद्धसुसमाचारग्रन्थे न दृश्यन्ते। 14 िषयत्रयानन्तरं सः नमस्रदे शात् प्रत्यागतिान् , यदा सः यहूदासमीपं गतः , तदा योसेफः प्रनिष्ट्िुं भीतः अभित्। 15 हे रोदे सः मृतः , तस्य थथाने तस्य पुत्रः आकेिाउसः राज्यं कृतिान् इनत श्रुत्वा सः भीतः अभित्। 16 यदा सः यहूनदयादे शं गतिान् तदा परमेश्वरस्य दू तः तिै प्रकनितः सन् अिदत्, हे योसेफ, नासरतनगरं गत्वा तत्रैि नतष्ठ। 17 निनचत्रं ििु यत् सियदेशेश्वरः स एिम् एतािता दे शैः पृष्ठतः अग्रे च नीतः । अध्याय 9 1 पश्चात् बेथिेहेमनगरं आगत्य तत्र बहिः अत्यन्तं ननराशाः निषादग्रस्ताः अभिन्, ये तान् दृष्ट्वा बािकानां कृते एतािन्तः कष्टप्रदाः अभिन् यत् तेषु अनधकांशः मृतः । 2 तत्र एकः मनहिा आसीत् यस्याः रोगी पुत्रः आसीत् , यम् सा मृत्योः समये आनयत्, सा सेण्ट् मेरी िेडी इत्यस्याः समीपम् आनयत्, सा तां येशुमसीहस्य प्रक्षािनकािे दृष्टिती। 3 तदा सा मनहिा अिदत्, हे मम महोदया, अस्य मम पुत्रस्य अधः पश्य, यः अत्यन्तं घोरदु ः िैः पीनडतः अखस्त। 4 सां मररयमः तां श्रुत्वा अिदत्, यत् जिं मया मम पुत्रं प्रक्षानितं तिात् नकनञ्चत् गृहीत्वा तस्य उपरर नसञ्चतु। 5 ततः सा तस्य जिस्य नकनञ्चत् भागं गृहीत्वा यथा सेण्ट् मेरी आज्ञां दत्तिती, तस्य नहं सकिेदनानभः क्लान्तस्य सुप्स्य पुत्रस्य उपरर नसनञ्चतिती। नकनञ्चत् सुप्त्त्वा च सम्यक् सुबुद्ध्वा स्वथथः अभित्। 6 माता एतस्य सफितायाः प्रचुरं प्रसन्ना भूत्वा पुनः संत-मरी-महोदयस्य समीपं गता, संत-मरी-महोदया ताम् अिदत्, “ईश्वरस्य स्तुनतं कुरु, यः ति पुत्रम् अस्य नचनकत्सां कृतिान्।” 7 तखिन् एि थथाने अन्यः खियाः प्रनतिेशी आसीत्, तस्याः पुत्रः इदानीं स्वथथः अभित्।
8 अस्याः खियाः पुत्रः अनप एतादृशेन रोगेन पीनडतः आसीत्, तस्य नेत्रानण इदानीं प्रायः ननमीनितानन आसन्, सा च तस्य कृते नदिारात्रौ शोचनत ि। 9 स्वथथस्य बािकस्य माता तां अिदत्, “मृत्युपीनडतस्य पुत्रं यथा मया मम पुत्रं तस्याः समीपम् आनयम्, तथैि त्वं नकमथं न आनयनस। ते न जिेन सः स्वथथः अभित्, येन तस्याः पुत्रस्य ये शुना शरीरं प्रक्षानितम्? 10 तद्वचनं श्रुत्वा सा अनप गत्वा तदे ि जिं प्राप्य तेन पुत्रं प्रक्षानितिती, तदा तस्य शरीरं नेत्रं च तत्क्षणमेि पू ियखथथनतं प्राप्िती। 11 यदा सा स्वपुत्रं संत-मरीयमस्य समीपम् आनयत्, तदा सा तां आज्ञां दत्तिती यत् सा स्वपुत्रस्य आरोग्यस्य पुनप्रायप्त्यथं ईश्वरं धन्यिादं ददातु, यत् घनितं तत् किै अनप न िदतु। अध्याय 10 1 एकखिन् एि नगरे एकस्य पुरुषस्य द्वौ भायाय आस्ताम्, येषां प्रत्येकं पुत्रः रोगी आसीत्। तेषु एकः मररयमः आसीत् , तस्याः पुत्रस्य नाम कािेबः आसीत् । 2 सा उत्थाय पुत्रं गृहीत्वा येशुमातुः िेडी सेण्ट् मेरी इत्यस्याः समीपं गत्वा तस्याः कृते अतीि सु न्दरं कािीनम् अनपयतिती यत्, हे मम िेडी मेरी मम एतत् कािीनम् गृहाण, तस्य थथाने नकनञ्चत् मम कृते ददातु व्याघ्रििम् । 3 मररयमः तदनुमोनदतिती, तदा कािेबस्य माता गता, तदा सा स्वपुत्रस्य कृते आच्छादनििेण कोिं कृत्वा तस्य उपरर थथापनयत्वा तस्य रोगः ननरामयः अभित्। परन्तु परपत्न्याः पुत्रः मृतः । ४ ततः तेषां मध्ये क्रमेण कुिव्यापारं कतुं भेदः उत्पन्नः , प्रत्येकं तस्याः सप्ाहः । 5 यदा कािेबस्य माता मररयमस्य िारः आगत्य रोनिकां पक्त्वा अण्डं तापयन्त्ाः भोजनं आनेतुं गता, तदा सा स्वपुत्रं कािेबं अण्डकोषस्य समीपे त्यक्तिती। 6 तम् अपरा भायाय प्रनतद्वन्त्द्वी एकान्ते खथथतं दृष्ट्वा तं अनततप्े अण्डे नननक्षप्य गता। 7 मररयमः प्रत्यागत्य स्वपुत्रं कािे बं हसन्तं अण्डकोषस्य मध्ये शनयतं, अण्डकोषं च पूिं न तानपतं इि शीतं दृष्ट्वा ज्ञातिती यत् तस्याः प्रनतद्वन्त्द्वी परपत्न्या तं अनौ नक्षप्म्। 8 यदा सा तं बनहः नीतिती तदा सा तं िेडी सेण्ट् मेरी इत्यस्याः समीपम् आनयत्, तस्याः कथां च कथयनत ि, यिै सा अिदत्, शान्त भि, मम नचन्ता अखस्त यत् त्वं एतत् निषयं न ज्ञापयनस। 9 तदनन्तरं तस्याः प्रनतद्वन्त्द्वी परा पत्नी कूपस्य समीपे जिं कषयन्ती कािेबं कूपस्य समीपे क्रीडन्तं दृष्ट्वा कनश्चत् समीपे नाखस्त इनत दृष्ट्वा तं गृहीत्वा कूपे नक्षप्िती। 10 यदा केचन जनाः कूपात् जिं आनेतुं आगतिन्तः तदा ते बािकं जिस्य उपरर उपनिष्टं दृष्ट्वा पाशैः बनहः आकृष्य बािकं दृष्ट्वा अनतशयेन आश्चययचनकताः भूत्वा ईश्वरस्य स्तुनतं कृतिन्तः । 11 तदा माता आगत्य तं गृहीत्वा सेण्ट् मेरी-मनहिायाः समीपं नीतिती, शोचन् अिदत्, हे मम भगिन्, पश्य मम प्रनतद्वन्त्द्वी मम पु त्रं प्रनत नकं कृतिान्, कथं च तं कूपे नक्षप्िती, अहं च न करोनम प्रश्नः नकन्तु एकदा िा अन्यः िा सा तस्य मृत्युनननमत्तं भनिष्यनत। १२ संत मररयमः तां प्रत्युिाच, ईश्वरः भितः क्षनतग्रस्तकारणं न्यायनयष्यनत। 13 तदनुसारे ण कनतपयेभ्यः नदनेभ्यः अनन्तरं यदा परा भायाय जिं ग्रहीतुं कूपम् आगता तदा तस्याः पादः पाशे उिनितः आसीत्, येन सा कूपे नशरसा पनतता, तस्याः साहाय्याथं धािन्तः जनाः तस्याः कपािं भनं दृष्टिन्तः , अखथथ क्षतम् । 14 ततः सा दु गयनतम् अिाप्िती, तस्याः मननस िेिकस्य िचनं नसद्धम् अभित्, “ते कूपं िननत्वा गभीरं कृतिन्तः , नकन्तु तेषां सज्ीकृते गते पनतताः ।” अध्याय 11 1 तखिन् नगरे अन्यस्याः अनप द्वौ पुत्रौ रोगी आस्ताम्। 2 यदा एकः मृतः , अपरः मृत्युनबन्दौ शनयतः , तदा सा िेडी सेण्ट् मेरी इत्यस्याः समीपं बाहुयुग्मे आदाय अश्रुप्रिाहे न तां प्रनत उक्तिती।
३ हे मम भगिन् साहाय्यं कुरु, उपशमय च; यतः मम द्वौ पुत्रौ आस्ताम्, एकः मया इदानीं एि दफनः कृतः , अन्यः पश्यानम यत् सः मृत्युसमये एि अखस्त, पश्यतु अहं कथं ईश्वरस्य अनुग्रहं प्राथययानम, तं प्राथययानम च। 4 ततः सा अिदत्, हे भगिन्, त्वं कृपािुः , दयािु ः , दयािु ः च अनस; त्वया मम पुत्रद्वयं दत्तम्; एकं त्वया आत्मनः कृते गृहीतः , परमेतत् क्षमस्व। ५ तदा सांती मररयमः स्वस्य दु ः िस्य महत्त्वं ज्ञात्वा तां दयां कृत्वा अिदत्, त्वं मम पुत्रस्य शयने स्वपुत्रं थथापनयत्वा तस्य ििेण आच्छादय। 6 यदा ख्रीष्टः यखिन् शयने शनयतः आसीत्, तखिन् क्षणे यदा तस्य नेत्रानण मृत्युना ननमीनितानन आसन्। यदा एि प्रभुः येशुमसीहस्य ििगन्धः बािकस्य समीपं गतः तदा एि तस्य नेत्रानण उद् घानितानन, उच्चैः स्वरे ण मातरं आह्यन् सः रोनिकां यानचतिान्, तत् प्राप्य तां चूनषतिान्। 7 तदा तस्य माता अिदत्, हे मररयम, इदानीं मम निश्वासः अखस्त यत् ईश्वरस्य शखक्तः भितः अन्तः ननिसनत, येन ति पुत्रः स्वस्य समानजातीयान् बािकान् स्वििं स्पृशन्तमात्रेण नचनकत्सां कतुं शक्नोनत। 8 अयं बािकः यः एिं स्वथथः अभित्, सः एि सुसमाचारग्रन्थे बाथोिोमी इनत उच्यते। अध्याय 12 1 पुनः एकः कुष्ठा मनहिा आसीत्, सा येशुमातुः िेडी सेण्ट् मेरी इत्यस्याः समीपं गत्वा अिदत्, हे मम भगिन्, मम साहाय्यं कुरुत। २ संत मररयमः अिदत्, त्वं नकं साहाय्यं इच्छनस? नकं सुिणं िा रजतं िा ति शरीरस्य कुष्ठरोगस्य नचनकत्सा भिनत? 3 का इदम् मे प्रदातुं शक्नोनत इनत नारी । 4 संत-मररयमः तां प्रत्युिाच, नकनञ्चत् प्रतीक्षस्व याित् अहं मम पुत्रं येशुं प्रक्षाल्य शयनं न करोनम। 5 सा खियाः यथा आज्ञानपतं तथैि प्रतीक्षते ि; मररयमः येशुं शयने थथापनयत्वा तस्य शरीरं प्रक्षानितजिं दत्त्वा अिदत्, “तत् नकनञ्चत् जिं गृहीत्वा ति शरीरे पातय; 6 तत् कृत्वा सा तत्क्षणमे ि शुद्धा भूत्वा ईश्वरस्य स्तुनतं कृत्वा धन्यिादं दत्तिती। 7 ततः सा नत्रनदनानन सह िनसत्वा गता। 8 नगरं गत्वा सा कनञ्चत् राजपुत्रं दृष्टिती, यः अन्यराजपुत्रीं नििानहतिान् आसीत्। 9 नकन्तु तां द्रष्ट्िुम् आगत्य तस्याः नेत्रयोः मध्ये कुष्ठस्य तारा इि कुष्ठस्य िक्षणं ज्ञात्वा नििाहं निघनितं शून्यं च अिदत्। 10 एतान् अनतशोकान् प्रचुरान् अश्रुपातान् दृष्ट्वा सा तान् रोदनकारणं पृष्टिती। 11 ते अिदन्, “अिाकं पररखथथतयः मा पृच्छतु। ियं नह किैनचत् व्यखक्तं प्रनत दु भायग्यं िक्तुं जािशक्ताः िः । 12 नकन्तु सा तान् ननपीड्य कामयनत ि यत् ते स्वप्रकरणं तस्याः समीपं सूचयन्तु, यत् कदानचत् सा तान् उपायं प्रनत ननदे शनयतुं शक्नोनत। 13 तदा ते युितीं तस्याः नेत्रयोः मध्ये कुष्ठस्य िक्षणं च दनशयतिन्तः । 14 सा अिदत्, “अहमनप यम् यू यं अत्र पश्यथ, सा अनप तथैि दु ः िेन पीनडतः अभिम्, बेथिेहेमनगरं नकमनप व्यापारं कुियन् अहं कखिंनश्चत् गुहायां गत्वा मररयमनानमकां खियं दृष्टिान्, तस्याः येशुनाम्नः पुत्रः आसीत्। 15 सा मां कुष्ठग्रस्तं दृष्ट्वा मम नचन्तां कृत्वा पुत्रस्य शरीरं प्रक्षानितेन जिं दत्तिती। तेन अहं स्वशरीरं प्रोनक्षतिान्, शुद्धः च अभिम्। 16 तदा एताः खियः अिदन्, “नकं त्वं स्वानमनी अिानभः सह गत्वा संतमरी-मनहिाम् अिान् दशयनयष्यनस? 17 तत् स्वीकृत्य ते उत्थाय सेण्ट् मेरी-मनहिायाः समीपं गतिन्तः , अतीि उदात्तं उपहारं स्वैः सह गृहीत्वा। 18 तदा ते प्रनिश्य तस्याः समीपं उपहारं दत्त्वा कुष्ठयुितीं दशययखन्त ि यत् ते स्वैः सह यत् नकमनप आनयखन्त ि। 19 तदा सान्ता मररयमः अिदत्, “प्रभुः येशुमसीहस्य दया युष्माकं उपरर ितयते। 20 यया येशुमसीहस्य शरीरं प्रक्षानितिती तस्य जिस्य नकनञ्चत् दत्त्वा तेन रोगग्रस्तं प्रक्षानितुं आज्ञानपतिती। यत् तेषां कृते सा सम्प्रनत स्वथथः अभित्;
21 तेन तत्र उपखथथताः सिे परमेश्वरस्य स्तुनतं कृतिन्तः । ते हषेण पूररताः भूत्वा स्वनगरं गत्वा तदथं परमेश्वरस्य स्तुनतं कृतिन्तः । 22 तदा राजपुत्रः स्वपत्न्याः स्वथथतां श्रुत्वा तां गृहं नीत्वा नद्वतीयं नििाहं कृतिान्, स्वपत्न्याः आरोग्यस्य पुनप्रायप्त्यथं परमेश्वरं धन्यिादं दत्तिान्। अध्याय 13 1 एकः बानिका अनप शैतानेन पीनडता आसीत् ; 2 स नह शानपतः आत्मा अजगररूपेण बहुधा प्रकनितः , तां ग्रनसतुं प्रिृत्तः , तस्याः सिं रक्तं चूनषतिान् यत् सा मृतशिः इि आसीत्। 3 सा याित्वारं नशरनस हस्तान् संकुच्य आत्मनः समीपं आगच्छनत ताित् क्रन्दनत ि, नध, अहं , तिात् अधमयस्य अजगरात् मां मोचनयतुं कोऽनप न िभ्यते! 4 तस्याः नपता माता च तस्याः समीपथथाः सिे तां दृष्ट्वा शोचन् रोनदतिन्तौ। 5 तत्र उपखथथताः सिे तस्याः नििपं श्रुत्वा, “भ्रातरः नमत्रानण, नकं कनश्चत् अिात् घातकात् मां मोचनयतुं न शक्नोनत? 6 ततः कुष्ठरोगेण नचनकखत्सता राजपुत्री तस्याः बानिकायाः नशकायतां श्रु त्वा स्वदु गयस्य नशिरं गत्वा तां नशरनस निकृष्य हस्तान् अश्रुप्लािनं पातयन्तीं दृष्टिती, सिायनण च जनाः ये तस्याः निषये दु ः खिताः आसन्। 7 ततः सा तस्य पनतं पृष्टिती यत् तस्य भायाययाः माता जीिनत िा? सः तां अिदत् यत् तस्याः नपता माता च उभौ जीिन्तौ। 8 ततः सा स्वमातरं स्वसमीपं प्रेषनयतुं आज्ञापयनत ि, यिै तां आगच्छन्तीं दृष्ट्वा सा अिदत्, “नकं एषा ति कन्या अखस्त? सा नििपन्ती नििपन्ती च अिदत्, आम्, महोदया, अहं तां बोररतिान्। 9 राजपुत्री पुत्री अिदत्, “तस्याः प्रकरणस्य रहस्यं मम समक्षं प्रकियतु, यतः अहं भिद्भ्यः स्वीकुियन् अखि यत् अहं कुष्ठग्रस्तः आसम्, नकन्तु येशुमसीहस्य माता मररयमः मां नचनकत्सां कृतिती। 10 यनद भिान् स्वपुत्रीं पूियखथथतौ पुनः प्राप्ुं इच्छनत तनहय तां बेथिेहेमनगरं नीत्वा येशुमातरं मररयमं पृच्छतु, मा शङ्कयतु नकन्तु ति कन्या स्वथथतां प्राप्त्स्यनत। न नह अहं प्रश्नं करोनम नकन्तु त्वं स्वकन्यायाः आरोग्येण महता आनन्दे न गृहम् आगनमष्यनस। 11 सा िचनं कृत्वा एि उत्थाय स्वपुत्र्या सह ननयतं थथानं मररयमं च गत्वा स्वकन्यायाः प्रकरणं कनथतिती। 12 सा स्वकथां श्रुत्वा सा स्वपुत्रस्य येशुना शरीरं यत् जिं प्रक्षानितिती तत् जिं नकनञ्चत् दत्त्वा स्वपुत्र्याः शरीरे पातनयतुं आज्ञानपतिती। 13 तथैि सा भगितः येशुना आच्छादनििेषु एकं दत्त्वा अिदत्, “एतत् आच्छादनििं गृहीत्वा याित्वारं शत्रुं पश्यनस ताित्वारं दशययतु। सा तान् शाखन्तपूियकं प्रेनषतिती। 14 तत् नगरं त्यक्त्वा गृहं प्रत्यागत्य शैतानः तां ग्रहीतुं प्रिृत्तः समयः आगतः , तखिन् एि क्षणे अयं शानपतः आत्मा महता अजगरस्य आकारे ण तस्याः समक्षं प्रकनितः , तं दृष्ट्वा बानिका भीता अभित् . 15 माता ताम् अिदत्, “पुत्री मा भैषी; याित् सः भितः समीपं न आगच्छनत ताित् तं त्यजतु! ततः तिै आच्छादनििं दशययतु, यत् िे डी मैरी अिान् दत्तिती, ियं च घिनां पश्यामः । 16 ततः शैतानः घोरः अजगर इि आगत्य तस्याः बानिकायाः शरीरं भयात् कखम्पतम्। 17 नकन्तु सा आच्छादनििं नशरनस नेत्रयोः च उपरर थथापनयत्वा तिै दशययनत ि, तदा एि आच्छादनििात् ज्वािाः , ज्विन्तः अङ्गाराः च ननगयत्य अजगरस्य उपरर पनतताः । १८ अहो! नकयत् महत् चमत्कारः अयं कृतः यत् अजगरः प्रभुयेशुना आच्छादनििं दृष्ट्वा एि अननः ननगयत्य तस्य नशरनस नेत्रेषु च निकीणयः अभित् अतः सः उच्चैः स्वरे ण आक्रोनशतिान् , हे मररयमपुत्र येशु, अहं त्वां कुतः पिानयष्यानम? 19 ततः सः बहु भीतः ननिृत्तः सन् बानिकां त्यक्तिान्। 20 सा अिात् कष्टात् मुक्ता भूत्वा परमेश् िरस् य चमत् कारं कुिय तां सिेषां तया सह स्तुनतं धन्यिादं च गायनत ि। अध्याय 14 1 अपरा अनप तत्रैि ननिसनत ि, यस्याः पुत्रः शैतानेन आकृष्टः आसीत्।
2 अयं बािकः यहूदा नामकः बािकः यथािारं शैतानः तं गृह्णानत ि, तदा सिायन् उपखथथतान् दं शनयतुं प्रिृत्तः आसीत्। यनद च समीपे अन्यं कनञ्चत् न प्राप्नोत् तनहय स्वहस्तानदकं दं शनत ि। 3 नकन्तु अस्य कृपणस्य बािकस्य माता संत-मरी-पुत्रं येशुं च श्रुत्वा सद्यः उत्थाय स्वपुत्रं बाहुयुग्मे गृहीत्वा मररयम-मनहिायाः समीपम् आनयत्। 4 अत्रान्तरे याकूबः जोसेस् च नशशुं प्रभुं येशुं अन्यैः बािकैः सह सम्यक् ऋतौ क्रीनडतुं हररतिन्तौ। यदा ते ननगयतिन्तः तदा ते प्रभुः येशुः च ते षां सह उपनिष्टाः । 5 अथ नयहूदासः आगतिान् येशुना दनक्षणहस्ते उपनिष्टिान्। 6 यदा शैतानः तस्य उपरर यथासाधारणं कुियन् आसीत् तदा सः प्रभुं येशुं दं शनयतुं प्रिृत्तः । 7 तत् कतुं न शक्नोत् इनत कारणतः सः येशुं दनक्षणपाश्वे प्रहारं कृत्वा क्रखन्दतिान्। 8 तखिन् एि क्षणे शैतानः बािकात् बनहः गत्वा उन्मत्तः श्वः इि पिानयतिान्। 9 यः बािकः येशुं प्रहृत्य यिात् शतानः श्वापदरूपेण गतः , सः यहूदा इस्कररयोती आसीत्, यः तं यहूदीनां समक्षं द्रोहं कृतिान्। 10 यखिन् पाश्वे यहूदाः तं प्रहृतिान्, तखिन् एि पाश्वे यहूनदनः शूिेन निदाररतिन्तः । अध्याय 15 1 यदा प्रभुः येशुः सप्िषीयः आसीत् तदा सः कखिखित् नदने अन्यैः बािकैः सह समानियसः सहचरै ः सह आसीत्। 2 ये क्रीडन्ते सनत मृनत्तकां गदिृषपनक्षणादीन् अनेकाकारं कृतिन्तः । 3 प्रत्येकं स्वकाययस्य गिं कुियन् शेषान् अनतक्रम्य प्रयतते। 4 तदा प्रभुः येशुः बािकान् अिदत् , “अहम् एतान् आकृतान् चररतुं आज्ञापनयष्यानम।” 5 सद्यः ते गताः , तेन प्रत्यागन्तुम् आज्ञापयन् ते पुनः आगताः । 6 सः पनक्षणां शृगािानां च आकृतयः अनप नननमयतिान् , ये उड्डीयमानस्य आज्ञां दत्त्वा उड्डीयन्ते, थथनगतुं आज्ञापयन् च खथथराः भिखन्त यनद च तेभ्यः मांसं पेयं च दत्तिान् तनहय ते िादखन्त नपबखन्त ि। 7 यदा अन्ते बािकाः गत्वा एतानन मातानपतृभ्यः कथयखन्त ि, तदा ते षां नपतरः तान् अिदन्, हे बािकाः , तस्य सङ्घस्य भनिष्यस्य निषये सािधानाः भिन्तु, यतः सः जादू गरः अखस्त। पररहरन्तु पररहरन्तु, अतः परं कदानप तस्य सह क्रीडन्तु। 8 कखिंनश्चत् नदने प्रभुः येशुः बािकैः सह क्रीडन् धािन् च सिेम इनत नामकस्य रञ्जकस्य दु कानस्य समीपं गतः । 9 तस्य दु काने तस्य नगरस्य जनानां बहिः िििण्डाः आसन्, ये ते अनेकिणवः रञ्जनयतुं नननमयतिन्तः । 10 ततः प्रभुः येशुः रञ्जकशािायां गत्वा सिायनण ििानण गृहीत्वा भट्ट्ां नक्षप्िान्। 11 यदा सिेमः गृहम् आगत्य ििानण दू नषतानन दृष्टिान्, तदा सः बहु कोिाहिं कतुं प्रिृत्तः , प्रभुं येशुं च ताडनयतुं प्रिृत्तः । 12 हे मररयमपुत्र त्वया मम नकं कृतम्? त्वया मां मम प्रनतिेनशनः च क्षनतं कृतिन्तौ; ते सिे स्वस्य सम्यक् िणय स्य ििानण इच्छखन्त ि; नकन्तु .त्वम् आगत्य तान् सिायन् िुखण्ठतिान्। 13 प्रभुः येशुः प्रत्युिाच, अहं प्रत्येकस्य ििस्य िणं भितः इष्टिणं पररितयनयष्यानम। 14 ततः सद्यः भट्ट्ाः ििानण बनहः ननष्कासनयतुं प्रिृत्ताः , ते सिे रञ्जकः इष्टिणवः रनञ्जताः आसन्। 15 यहूनदनः एतत् आश्चययजनकं चमत्कारं दृष्ट्वा परमेश्वरस्य स्तुनतं कृतिन्तः । अध्याय 16 1 योसेफः यत्र यत्र नगरे गच्छनत ि, तत्र प्रभुं येशुं स्वेन सह नीतिान्, यत्र सः द्वारं िा दु ग्धपात्रं िा चिनीं िा पेिीं िा ननमायतुं प्रेनषतः । यत्र यत्र गच्छनत तत्र तत्र प्रभुः येशुः तस्य समीपे आसीत्। 2 याित्वारं योसेफस्य काये नकमनप भिनत ि, दीघयतरं िा िघुतरं िा निस्तृतं िा संकीणं िा कतुं, तदा प्रभुः येशुः तत् प्रनत हस्तं प्रसारयनत ि।
3 सद्यः यथा योसेफः इच्छनत तथा अभित्। 4 तस्य स्वहस्तेन नकमनप समाप्ुं आिश्यकता नासीत्, यतः सः काष्ठकारव्यापारे बहु ननपुणः नासीत्। 5 कखिंनश्चत् कािे यरुशिेमराजः तं आहूय अिदत्, “अहं यखिन् थथाने उपनिष्टः अखि, तस्य समानपररमाणस्य नसंहासनं मां कतुयम् इच्छानम।” 6 योसेफः आज्ञां पािनयत्वा तत्क्षणमेि कायं प्रारब्धिान् , तत् कायं समाप्ुं पूिं राजभिने िषयद्वयं याित् खथथतिान्। 7 यदा सः तस्य थथाने थथापनं कतुं आगतः तदा सः तस्य ननयतमापस्य प्रत्येकं पाश्वे द्वौ व्याघ्रौ अभािं दृष्टिान्। 8 तत् दृष्ट्वा राजा योसेफं प्रनत बहु क्रुद्धः अभित्। 9 योसेफः राज्ञः क्रोधात् भयभीतः सन् भोजनं निना शयनं गतः । 10 तदा प्रभुः येशुः तं पृष्टिान्, “सः नकम् भयभीतः आसीत्? 11 योसेफः प्रत्युिाच, यतो मया िषयद्वयं याित् काये मम पररश्रमः नष्टः । 12 येशुः तम् अिदत् , “मा भयं मा पातय; 13 त्वं नसंहासनस्य एकपाश्वे धारय, अहं च अपरं पाश्वे धारनयष्यानम, ियं तस्य न्याय्यं पररमाणं प्रनत आननयष्यामः । 14 यदा योसेफः प्रभुना येशुना उक्तं तथा कृत्वा तेषां प्रत्येकं बिेन स्वपक्षं आकनषयतिान् , तदा नसंहासनं आज्ञां पािनयत्वा तस्य थथानस्य सम्यक् पररमाणं नीतः । 15 तत् चमत्कारं यदा खथथताः ते दृष्ट्वा निखिताः भूत्वा परमेश्वरस्य स्तुनतं कृतिन्तः । 16 सोिोमनस्य कािे यः काष्ठः आसीत् , तदे ि नसंहासनं नानाकारै ः आकृतै ः च अिङ् कृतै ः काष्ठै ः नननमय तम् आसीत्। अध्याय 17 1 अन्यखिन् नदने प्रभुः येशुः िीनथं ननगयत्य क्रीडनाथं समागतान् बािकान् दृष्ट्वा तेषां सङ्गमे सखम्मनितः । 2 नकन्तु ते तं दृष्ट्वा ननगूढाः सन् तं त्यक्त्वा तान् अिेष्ट्िुं त्यक्तिन्तः । 3 प्रभुः येशुः कखिंनश्चत् गृहद्वारम् आगत्य तत्र खथथतान् काश्चन खियः पृष्टिान् , बािकाः कुत्र गताः ? 4 यदा ते प्रत्युिाच, “तत्र कोऽनप नाखस्त; प्रभुः येशुः अिदत्, यूयं भट्ट्ां के के पश्यथ? 5 ते प्रत्युिाच, ते नत्रिषीयाः बािकाः आसन्। 6 तदा येशुः उच्चैः क्रखन्दत्वा अिदत् , हे बािकाः , स्वगोपािकस्य समीपम् अत्र ननगयच्छन्तु। 7 बािकाः बािकाः इि ननगयत्य तस्य पररतः प्लिखन्त ि। तत् दृष्ट्वा खियः अत्यन्तं निखिताः भूत्वा कखम्पताः च अभिन्। 8 तदा ते तत्क्षणमेि प्रभुं येशुं प्राथययन्तः प्रानथयतिन्तः , हे अिाकं प्रभुः येशु, मररयमपुत्र, त्वं सत्यमेि इस्राएिस्य सचगोपािकः अनस! ति दासीषु दयां कुरु, ये भितः पुरतः खथथताः , ये न संशयन्ते , नकन्तु त्वं भगिन्, त्राणाथयम् आगतः , न तु नाशं कतुं। 9 तदनन्तरं प्रभुना येशुना उक्तं यत्, इस्राएिस्य सन्तानाः जनानां मध्ये इनथयोनपयादे नशनः इि सखन्त; खियः अिदन्, त्वं भगिन् सर्व्ं जानानस, न च ति नकमनप गोपनीयम्। नकन्तु इदानीं ियं त्वां प्राथययामः , ति दयां याचयामः च यत् त्वं तान् बािकान् पूियखथथतौ पुनः थथापयतु। 10 तदा यीशुः अिदत्, हे बािकाः अत्र आगच्छन्तु, येन ियं गत्वा क्रीडामः । सद्यः च एतेषां खियाणां सानन्नध्ये बािकाः पररित्यय बािकानां आकारे पुनः आगताः । अध्याय 18 1 आदरमासे येशुः बािकान् सङ् गृ ह्य राजा इि क्रमानङ्कतिान्। 2 यतः ते तस्य उपनिष्ट्िुं भूमौ स्वििानण प्रसारयखन्त ि; पुष्पमुकुिं कृत्वा नशरनस ननधाय दनक्षणिामयोः राज्ञः रक्षकत्वेन खथथतः । 3 यनद कनश्चत् तत्र गच्छनत तनहय ते तं बिात् गृहीत्वा अिदन्, “अत्र आगत्य राजानं भजस्व, येन भितः समृद्धयात्रा भिनत।” 4 एतखिन् कािे एतानन कायायनण कुियन्तः केचन जनाः बािकं पययङ्के िहन्तः आगताः । 5 अयं नह बािकः सहचरै ः सह काष्ठसङ् ग्रहाथं पियतं गत्वा तत्र तीतरनीडं प्राप्य अण्डानन ननष्कासनयतुं हस्तं थथापनयत्वा नीडात् बनहः प्लिमानेन
निषेण सपेण दष्टः अभित् यथा सः सहचरानाम् साहाय्याथं क्रखन्दतुं बाध्यः अभित्, ये ते आगत्य तं मृतित् पृनथव्यां शयानं दृष्टिन्तः । 6 तदनन्तरं तस्य प्रनतिेनशनः आगत्य तं नगरं प्रनत नीतिन्तः । 7 नकन्तु यदा प्रभुः येशुः राजा इि उपनिष्टः आसीत् , अन्ये बािकाः च तस्य सेिकित् तस्य पररतः खथथतिन्तः , तदा बािकाः सपयदष्टस्य तं नमनितुं शीघ्रं कृत्वा तस्य प्रनतिेनशनः अिदन्। आगच्छ राजानं श्रद्धांजनिम्; 8 नकन्तु यदा तेषां दु ः िेन आगन्तुं न अस्वीकृतिन्तः तदा बािकाः तान् आकृष्य स्वेच्छानिरुद्धं आगन्तुं बाध्यं कृतिन्तः । 9 यदा ते प्रभुं येशुं समीपं गतिन्तः तदा सः पृष्टिान् , “किात् कारणात् ते तं बािकं नीतिन्तः ?” 10 यदा ते प्रत्युिाच, सपयः तं दष्टिान्, तदा प्रभुः येशुः बािकान् अिदत्, “अस्तु, तं सपं हन्तुं गच्छामः ।” 11 यदा बािकस्य मातानपतरौ क्षमायाचनां कतुयम् इच्छखन्त ि, यतः तेषां पुत्रः मृत्योः समीपे शनयतः आसीत्। बािकाः उत्तरं दत्त्वा अिदन्, नकं यूयं राज्ञः िचनं न श्रुतिन्तः ? गत्वा नागं हन्तुम्; नकं यूयं तस्य आज्ञापािनं न कररष्यथ? 12 ते पुनः पययङ्कं पुनः आनयखन्त ि, इच्छखन्त िा न िा। 13 यदा ते नीडं प्राप्िन्तः तदा प्रभुः येशुः बािकान् अिदत्, “नकम् एतत् सपयस्य प्रच्छन्नथथानम् अखस्त? ते अिदन्, आसीत्। 14 तदा प्रभुः येशुः सपयम् आहूय सद्यः बनहः आगत्य तस्य िशीभूतः अभित्। यिै सः अिदत्, “तखिन् बािके त्वया यत् निषं प्रनिष्टं तत् सिं गत्वा चूषय; 15 ततः स सपयः बािकस्य समीपं गत्वा तस्य सिं निषं पुनः अपहृतिान्। 16 तदा प्रभुः येशुः सपं शापं दत्तिान् यत् सः सद्यः निदाररतः भूत्वा मृतः । 17 सः बािकं पूियस्वास्थ्यं प्राप्ुं हस्तेन स्पृष्टिान्। 18 यदा सः क्रखन्दतुं आरब्धिान् तदा प्रभुः येशुः अिदत्, “क्रोधं निरम, यतः परं त्वं मम नशष्यः भनिष्यनस। 19 अयं च कनानी नशमोनः सुसमाचारग्रन्थे उखिखितः । अध्याय 19 1 अन्यखिन् नदने योसेफः स्वपुत्रं याकूबं काष्ठसङ् ग्रहाथं प्रेनषतिान् तदा प्रभुः येशुः तस्य सह अगच्छत्। 2 यदा ते काष्ठानन थथानं प्राप्िन्तः , याकूबः तानन संग्रहीतुं प्रिृत्तः , तदा निषः सपयः तं दष्टिान्, येन सः क्रखन्दतुं, कोिाहिं च कतुं प्रिृत्तः । 3 प्रभुः येशुः तं दृष्ट्वा तस्य समीपम् आगत्य यत्र सपयः तं दष्टिान् तत्र थथानं फूत्कृत्य तत्क्षणमेि स्वथथं जातम्। 4 कखिखित् नदने प्रभुः येशुः केननचत् बािकैः सह गृहे क्रीडन्तः आसीत्, तेषु एकः बािकः पनततः सद्यः एि मृतः । 5 येषु अन्ये बािकाः सिे पिायमानाः प्रभुः येशुः गृहस्य नशिरे एकः एि अिनशष्टः । 6 बािकस्य बन्धुजनाः तस्य समीपं आगत्य प्रभुं येशुं अिदन्, त्वया अिाकं पुत्रं गृहोपरर पानततम्। 7 स तु तत् अङ्गीकृत्य ते आक्रोनशतिन्तः , “अिाकं पुत्रः मृ तः , एषः एि तं माररतिान्।” 8 प्रभुः येशुः तान् प्रत्युिाच, यिात् अपराधे यूयं मां दोषी कतुं न शक्नुथ, तत् अपराधं मा मां आरोपयतु, नकन्तु ियं बािकं स्वयं पृच्छामः , यः सत्यं प्रकाशं कररष्यनत। 9 तदा प्रभुः येशुः अितीयय मृतस्य बािकस्य नशरनस खथथत्वा उच्चैः उक्तिान्, “जैनुनस, जेनुनस्, त्वां के गृहाधायत् अधः नक्षप्िान्? 10 तदा मृतः बािकः प्रत्युिाच, त्वया मां न पानततिान्, नकन्तु तादृशः पानततिान्। 11 यदा प्रभुः येशुः समीपे खथथतान् जनान् तस्य िचनं ज्ञापनयतुं आज्ञापयनत ि, तदा तत्र उपखथथताः सिे तस्य चमत्कारस्य कारणात् परमेश्वरस्य स्तुनतं कृतिन्तः । 12 कखिखित् कािे सेण्ट्-मरी-मनहिा प्रभुं येशुं कूपात् जिं बनहः आनेतुं आज्ञां दत्तिती आसीत्; 13 यदा सः जिं आनेतुं गतः तदा किशः पूणयतया उत्थानपतः सन् भनः अभित्। 14 नकन्तु येशुः स्वििं प्रसारयन् पुनः जिं सङ् गृह्य तत् स्वमातु ः समीपम् आनयत् ।
15 सा आश्चयं दृष्ट्वा निखितः सन् इदम् अन्ये च सिायनण िस्तूनन स्विृतौ नननक्षपत्। 16 अपरखिन् नदने प्रभुः येशुः केभ्यः बािकैः सह नदीतीरे आसीत्, ते िघुनािैः नदीतः जिं बनहः आकृष्य िघुमत्स्यकुण्डान् कृतिन्तः । 17 नकन्तु प्रभुः येशुना द्वादश शृगािाः नननमयताः , तानन च एकपाश्वे त्रीनण पाश्वे स्वस्य कुण्डस्य पररतः थथानपतानन आसन्। 18 नकन्तु निश्रामनदिसः आसीत्, ततः परं हाननीपुत्रः यहूदीयस्य पुत्रः आगत्य तान् एतानन िस्तूनन ननमाययन्ते इनत दृष्ट्वा अिदत्, “नकं यूयं निश्रामनदने मृनत्तकायाः आकृतयः एिं कुियखन्त? स च तेषां समीपं धानित्वा तेषां मत्स्यकुण्डान् भनिान्। 19 नकन्तु प्रभुः येशुः स्वनननमयतानां शृगािानां उपरर हस्तं ताडयनत ि, तदा ते कूजन्तः पिानयताः । 20 अन्ततः हनानीपुत्रः येशुना मत्स्यकुण्डं तस्य नाशाथं आगत्य जिं नििुप्ं जातम्, तदा प्रभुः येशुः तं अिदत्। 21 यथा एतत् जिं नििुप्ं, तथैि ति प्राणाः अनप नििुप्ाः भनिष्यखन्त; सम्प्रनत बािकः मृ तः । 22 अपरं समये यदा प्रभुः येशुः सायंकािे योसेफेन सह गृहम् आगच्छनत ि, तदा सः एकं बािकं नमनितिान् , यः तस्य निरुद्धं एताित् प्रबितया धानितिान् यत् सः तं पानततिान्। 23 यिै प्रभुः येशुः अिदत्, “यथा त्वं मां पातयनस, तथैि त्वं पनतष्यनस, न उनत्तष्ठनस।” 24 तखिन् क्षणे सः बािकः पनतत्वा मृतः । अध्यायः २० 1 यरुशिेमनगरे जखक्कयस् नामकः एकः अनप आसीत्, यः निद्याियस्य नशक्षकः आसीत्। 2 सः योसेफं प्राह, “योसेफ, त्वं नकमथं येशुं मम समीपं न प्रेषयनस यत् सः स्वपत्रानण ज्ञातुं शक्नोनत? ३ योसेफः तदनुमोनदतिान्, सेण्ट् मेरीं च अिदत्; 4 अतः ते तं तस्य स्वानमनः समीपं नीतिन्तः ; यः तं दृष्ट्वा एि तस्य कृते िणयमािाम् अनिित्। 5 स तं आज्ञापयत् अिेफ्; अिेफ् इनत उक्त्वा स्वामी तं बेथ् इनत उच्चारनयतुं आज्ञानपतिान्। 6 तदा प्रभुः येशुः तम् अिदत् , “अिेफ-अक्षरस्य अथं प्रथमं कथयतु, ततः अहं बेथ-उच्चारनयष्यानम। 7 यदा स्वानमना तं प्रहारं कतुं धमकी दत्ता तदा प्रभुः येशुः तिै अिे फबेथ-अक्षरयोः अथं व्याख्यातिान्; 8 अक्षराणां ऋजुः आकृतयः , के नतययक्, के च अक्षराणां नद्वगुणाः आकृतयः आसन्; यस्य नबन्दिः आसन्, यस्य च नबन्दिः नासीत्; नकमथं एकं पत्रं अन्यस्य पुरतः गतं; अन्ये च बहिः निषयाः तिै िक्तुं व्याख्यातुं च आरब्धिान् , येषां निषये स्वानमना एि कदानप न श्रुतम्, न च कखिन् अनप पुस्तके पनितम्। 9 प्रभुः येशुः दू रतः स्वानमनं अिदत्, “अहं त्वां कथं िदानम इनत अििोकय; ततः सः स्पष्टतया निनशष्टतया च अिेफ्, बेथ, नगमेि, डे िेथ इत्यादीन् िणयमािायाः अन्ते याित् िक्तुं आरब्धिान्। 10 एतत् श्रुत्वा स्वामी एताित् आश्चययचनकतः अभित् यत् सः अिदत्, “अयं बािकः नूहात् पूिं जातः इनत मम निश्वासः अखस्त। 11 ततः सः योसेफं प्रनत मुिं कृत्वा अिदत्, “भिता मम समीपं नशनक्षतुं बािकम् आनयनस, यः किात् अनप गुरुणाम् अपेक्षया अनधकः निद्वन्त्द्वी अखस्त।” 12 सः संत-मररयमम् अनप अिदत्, “अस्य भितः पुत्रस्य नकमनप निद्यायाः आिश्यकता नाखस्त। 13 ते तं निद्वान् गुरुतरस्य समीपं नीतिन्तः , यः तं दृष्ट्वा आिेफं िदनत। 14 अिेफं उक्त्वा स्वानमना बेथं िदतु इनत आज्ञापयत्। यिै प्रभुः येशुः अिदत्, प्रथमं अिेफ-अक्षरस्य अथं कथयतु, ततः अहं बेथ-उच्चारणं कररष्यानम। 15 नकन्तु अयं स्वानमनः तं प्रहारं कतुं हस्तं उत्थाप्य तस्य हस्तः शुष्कः अभित्, ततः सः मृ तः । 16 तदा योसेफः संत-मरीयम् अिदत्, अतः परं ियं तं गृहात् बनहः गन्तुं न अनुमन्यन्ते; यः नह तं अनप्रयं करोनत सः सियः हतः ।
अध्याय 21 1 यदा सः द्वादशिषीयः अभित्, तदा ते तं पियभोजाथं यरुशिेमनगरं नीतिन्तः । भोज्यसमाप्े च ते प्रत्यागतिन्तः । 2 नकन्तु प्रभुः येशुः मखन्दरे िैद्यानां प्राचीनानां च मध्ये इस्राएिदे शीयानां निद्वानानां मध्ये पृष्ठतः खथथतिान् । यिै सः अनेकान् नशक्षणप्रश्नान् प्रस्तानितिान् , उत्तरानण अनप दत्तिान् । 3 सः तान् अिदत् , “मसीहः कस्य पुत्रः ?” ते दाऊदस्य पुत्रः प्रत्युिाच। 4 तनहय नकमथयमात्मना तं प्रभु इनत कथयनत? यदा सः िदनत, “भगिान् मम भगिन्तं अिदत्, त्वं मम दनक्षणे उपनिश, याित् अहं ति शत्रून् ति पादपािं न करोनम।” 5 तदा कश्चन प्रधानः रब्बी तं पृष्टिान्, “नकं त्वया पुस्तकानन पनितानन? 6 येशुः प्रत्युिाच, “सः पुस्तकानन पुस्तकेषु निद्यमानानन िस्तूनन च पनितिान्।” 7 सः तान् व्यिथथाग्रन्थान् , उपदे शान्, ननयमान् च व्याख्यातिान्, भनिष्यद्वानदनां पुस्तकेषु यत् रहस्यं ितय ते तत् च व्याख्यातिान्। िस्तू नन यत् कस्यानप प्रानणनः मनः प्राप्ुं न शक्नोनत ि। 8 तदा उिाच रब्बी, मया एतादृशं ज्ञानं कदानप न दृष्टं न श्रुतम्! सः बािकः नकं भनिष्यनत इनत भिन्तः मन्यन्ते! 9 यदा कश्चन िगोिशािज्ञः उपखथथतः प्रभुं येशुं पृष्टिान् यत् सः िगोिशािम् अधीतिान् िा? 10 प्रभुः येशुः प्रत्युिाच गोिानां स्वगयनपण्डानां च संख्यां, तेषां नत्रकोणचतुष्कोणनिङ्गपक्षं च अिदत्। तेषां प्रगनतशीिं प्रनतगामी च गनतः ; तेषां आकारः , अनेकाः पूिायनुमानाः च; अन्ये च यत् मनुष्यस्य कारणेन कदानप न आनिष्कृतम्। 11 तेषु भौनतकशािेषु प्राकृनतकदशयनेषु च सुकुशिः दाशयननकः अनप आसीत्, यः प्रभुं येशुं पृष्टिान् यत् सः भौनतकशािम् अधीतिान् िा? 12 स प्रत्युिाच भौनतकशािं तत्वशािं च व्याख्यातिान्। 13 प्रकृतेः सामर्थ्ययस्य उपरर अधः च ये िस्तूनन आसन्; 14 शरीरस्य च शखक्तः , तस्य हास्यं, तेषां प्रभािाः च। 15 अथथीनां नाडीनां धमनीनां च संख्या च; १६ शरीरस्य अनेकाः संनिधानाः , उष्णः शुष्कः , शीतः आद्रय ः च, तेषां प्रिृनत्तः च; 17 आत्मा कथं शरीरे कायं कृतिान्; 18 तस्य निनिधाः संिेदनाः , शक्तयः च कीदृशाः आसन्; 19 िक्तुं क्रोधस्य कामस्य च सामर्थ्यय म्; 20 अन्ते च तस्य रचनायाः निघिनस्य च प्रकारः ; अन्ये च यत् कदानप कस्यानप प्रानणनः अिगमनं न प्राप्म् आसीत्। 21 ततः स दाशयननकः उत्थाय प्रभुं येशुं भजन् अिदत्, हे प्रभु येशु, इतः परं अहं ति नशष्यः सेिकः च भनिष्यानम। 22 यदा ते एतेषु इत्यानदषु निषयेषु प्रिचनं कुिय न्तः आसन्, तदा सा त्रीनण नदनानन याित् योसेफेन सह तं अिेष्य भ्रमनत ि, सा संत-मरी-मनहिा अन्तः आगता। 23 सा तं िैद्यानां मध्ये उपनिष्टं क्रमे ण तेभ्यः प्रश्नान् प्राथययन् उत्तरं च दृष्ट्वा तम् अिदत्, हे पुत्र, नकमथं त्वया अिानभः एिं कृतम्? पश्य अहं ति नपता च त्वां अिेष्य बहु दु ः िं प्राप्नुिन्। 24 सः प्रत्युिाच, यूयं नकमथं मां अखिषथ? नकं यूयं न जानथ यत् मया मम नपतुः गृहे ननयोनजतव्यः ? 25 नकन्तु तेन तेभ्यः िचनं न अिगच्छन्। 26 तदा िैद्याः मररयमं पृष्टिन्तः , नकं तस्याः पुत्रः अखस्त िा? यदा सा अिदत्, सः आसीत्, तदा ते अिदन्, हे सुिी मररयम, या तादृशं पुत्रं जनयनत। 27 ततः सः तेषां सह नासरतनगरं प्रत्यागत्य सिेषु निषयेषु तेषां आज्ञापािनं कृतिान्। 28 तस्य माता एतानन सिायनण मननस धारयनत ि; 29 प्रभुः येशुः कदः बुखद्धः च िनधयतः , परमेश् िरस् य मनुष् येषु च अनुग्रहः अभित् । अध्याय 22 1 ततः परं येशुः स्वचमत्कारान् गुप्कमायनण च गोपनयतुं प्रिृत्तः ।
2 सः याित् नत्रंशत् िषायणाम् अन्त्े न गतः ताित् व्यिथथायाः अध्ययनाय स्वं समनपयतिान्। 3 तखिन् कािे नपता यरदनसागरे तस्य साियजननकरूपेण स्वानमनं कृतिान्, स्वगायत् एतत् िाणीं प्रेषयन्, “अयं मम नप्रयः पुत्रः , यखिन् अहं प्रसन्नः अखि। ४ पनित्रात्मा कपोतरूपेण अनप उपखथथतः सन्। 5 तं ियं सिायनभमानेन भजामः , यतः सः अिाकं प्राणान् सत्त्वं च दत्तिान्, मातुः गभायत् च अिान् आनयत् । 6 सः अिाकं कृते मनुष्यशरीरं गृहीत्वा अिान् मोनचतिान् यत् सः अिान् अनन्तकृपया आनिंग्य अिान् प्रनत स्वस्य मुक्तं निशािं प्रचुरं प्रसादं सद्भािं च दशययतु। 7 तस्य मनहमा, स्तुनतः , शखक्तः , आनधपत्यं च इतः परं अनन्तकािं याित् भितु, आमेन्।