Issuu

Karolina Macios

Bolek i Lolek z telewizora Ilustrowała Elżbieta Śmietanka

Kraków 2016

ROZDZIAŁ 1

NAJGORSZE WAKACJE NA ŚWIECIE – To będą najgorsze wakacje na świecie – westchnął Bolek, przewracając się na drugi bok. – Mhm – mruknął Lolek, zajęty oglądaniem komiksu o przygodach Tytusa, Romka i A’Tomka. Kończyła się właśnie pierwsza wakacyjna niedziela. W piątek obaj mieli zakończenie szkoły i z ulgą wrzucili galowe stroje do prania. Białe koszule i czarne spodnie nie należały do ich ulubionych ubrań. Bolek dziwnym trafem zawsze robił dziurę na prawym kolanie, a Lolek brudził koszulę czymś czerwonym – lodami truskawkowymi, ketchupem albo pomidorem.

Dlaczego akurat tak? Nie mam pojęcia. Oni zresztą też nie, po prostu to właśnie im się przydarzało, gdy tylko wkładali galowe stroje. Tym razem było jednak inaczej – Bolek wrócił do domu z plamą na czarnych spodniach, a Lolek z dziurą w rękawie, ale nawet tego nie zauważyli. Po prostu wrzucili ciuchy do pralki i przebrali się. – Nigdzie nie jedziemy, to jakiś koszmar – jęczał wciąż Bolek, gapiąc się teraz w sufit. Leżał rozwalony na łóżku, z nogami na poduszce. – Ani na obóz, ani na kolonie, ani do dziadków na wieś. To po prostu katastrofa. – Mhm. – Lolek nie odrywał się od komiksu. Siedział po turecku na swoim łóżku, opierając się o ścianę, i ślinił palec, przewracając strony.

– Przecież ja umrę z nudów. Właściwie to już umarłem. Zobacz, nie żyję. – I Bolek zwiesił głowę z łóżka, wywalając przy tym jęzor. – Mhm. – Na Lolku pochłoniętym czytaniem chyba nic nie zrobiłoby wrażenia. Nic oprócz… – Chłopcy, kolacja! – zawołał tata, wchodząc do pokoju. Jego młodszy syn jednym susem znalazł się w kuchni, po czym wrócił się po komiks. – A ty, młodzieńcze, dokąd z tą książką? – Tata przyglądał mu się, mrużąc jedno oko. – Po pierfe to nie fąfka, fylko fomiks, a po dfugie do fuchni – odparł urażony Lolek, przełykając gorącego ziemniaka. – To znaczy – dodał, gdy już go przełknął – po pierwsze to nie książka, tylko komiks, a po drugie do kuchni. Chciałbym dokończyć lekturę.

– Co to, to nie, synu młodszy. Kolację jemy razem, przy jednym stole – jemy i rozmawiamy. Przecież nie będę gadał z książką ani z komiksem. A ty, synu starszy, co właściwie robisz? – zapytał tata, kiedy Lolek powędrował z powrotem do kuchni. Bolek zsunął się z łóżka i leżał teraz z nogami na poduszce i z głową na dywanie. – Nie żyję, nie widzisz? Postanowiłem umrzeć, skoro mamy mieć wakacje… takie… takie… do bani. – Do bani, powiadasz. A co to właściwie znaczy? – zainteresował się tata. – No do niczego! Nigdzie nie jedziemy i przez całe dwa miesiące będziemy siedzieć w domu! Tata tylko uśmiechnął się tajemniczo i podrapał się po głowie.

– To akurat może się jeszcze zmienić, ale oferta wakacyjna dotyczy tylko żywych Bolków, umarłych nie bierzemy pod uwagę. – No dobra, idę, idę, żartowałem z tym umieraniem z nudów. – Chłopiec zerwał się z łóżka i pomaszerował do kuchni, skąd roznosił się zapach gotowanych ziemniaków, kefiru i jajek sadzonych. – A umyliście ręce? – Mama, nalewając do szklanek kompot, spojrzała podejrzliwie na obu synów. Młodszy siedział już przy stole i majtając nogami, próbował dosięgnąć widelcem półmiska pełnego parujących ziemniaków, a starszy osunął się na krzesło i podparł głowę dłońmi. – Tylko nie wylej… – zaczął Bolek, ale nie zdążył nawet dokończyć, bo czerwona struga kompotu z czereśni

przecięła stół i zatrzymała się tuż przed jego talerzem. – Kompotu – dodał spokojnie, nie zmieniając pozycji. – Mamooo, wylało się! – jęknął Lolek, podnosząc przewróconą przed chwilą szklankę i wyjadając z niej rozgotowane czereśnie. Mama tylko westchnęła. Wyglądała, jakby chciała coś powiedzieć, ale chyba się powstrzymała, bo wzięła garść serwetek i wytarła stół, po czym jeszcze przetarła go mokrą szmatką. – Ręce. Czy ja o wszystkim muszę wam przypominać? – powiedziała trochę zirytowana. Była zmęczona i nie miałaby nic przeciwko temu, by położyć się od razu spać, ale musiała przecież jeszcze ugotować chłopcom obiad na jutro. Mieli wakacje, a Lolek, kiedy nudzi się w domu, jest ciągle głodny. „Cała nadzieja w Marianie” –

pomyślała mama i zapytała tatę: – Zaczynamy już czy czekamy na twojego brata? Chłopcy uwielbiali starszego brata taty, czyli stryjka Mariana. Czasem przychodził do nich na kolację, a wtedy trudno było ich zagonić do łóżek. Właśnie wrócili z łazienki, gdzie Bolek, trochę chcący, a trochę niechcący, oblał Lolka wodą z kranu, a Lolek, bardzo chcący, odkręcił prysznic i ochlapał Bolka od stóp do głów, przy okazji zalewając ściany i podłogę. – Stryjek przyjdzie? Ekstra! – Bolek podskoczył z radości, pryskając na wszystkie strony kropelkami wody. – Idźcie się przebrać! Tylko szybko, bo jedzenie wystygnie! – zawołał tata, z trudem powstrzymując się od śmiechu, bo Lolek wystartował jak rakieta kosmiczna i pognał do pokoju, a Bolek, nie spiesząc

się wcale, stawiał długie, powolne kroki jak bocian. Całkiem mokry bocian. Kiedy już wrócili w suchych ubraniach, przy stole z rodzicami siedział stryjek Marian. – Stryjku, fajnie, że jesteś! – wrzasnął Lolek, o mało znów nie wylewając kompotu. Na szczęście stryjek w samą porę chwycił przechylającą się szklankę. – Cześć, chłopaki! Musiałem przyjść, sami rozumiecie. Dziś jest bardzo ważny dzień – powiedział stryjek, kiedy już uścisnął dłonie obu bratankom, a temu starszemu zmierzwił włosy. Bolek strasznie tego nie lubił, ale stryjkowi akurat wybaczał. – A czemu ważny? Bo to pierwszy dzień najkoszmarniejszych wakacji pod słońcem? – zapytał, poprawiając sobie przedziałek.

Pamiętacie, jak na ekranie telewizora pojawiała się wieczorynka? Wszystkie dzieci czekały na ten moment, żeby znów spotkać swoich ulubionych bohaterów. Bolek i Lolek przeżywali szalone przygody i płatali figle, a my śmialiśmy się wraz z nimi. Teraz Bolek i Lolek, jakich pamiętacie, wracają z zupełnie nowymi przygodami. Cena 29,90 zł