Proloog
Kelly Hartford keek uit het raampje van de taxi en speurde de horizon af naar herkenningspunten, zoals een loch, een opvallend bouwwerk of een bijzonder hoge boom, waaruit ze kon opmaken dat ze in de juiste richting reden. Het was op de dag af tien jaar geleden dat ze voor het laatst op bezoek was geweest, en ze was vergeten hoe afgelegen haar vriendin woonde. De afgelopen vijftig kilometer waren ze nog geen huis of auto gepasseerd, op een paar cottages op de hei na. Kelly had geen idee hoe Cassie het hier uithield.
Een zonnestraal die door het raam naar binnen viel verblindde haar even, en ze grabbelde in haar tas naar een zonnebril. Ze was ook vergeten hoeveel langer de dagen hier waren in de zomer. Het was eind augustus en bijna zeven uur, maar als je het blauw van de lucht zag, leek het wel midden op de dag. Pas tegen elf uur hield de zon het voor gezien en zou hij achter de heuvels verdwijnen.
De taxi sloeg links af op de schijnbaar eindeloze weg. Kelly typte snel verder op haar telefoon en strekte daarbij haar duimen zoals de fysiotherapeut had voorgedaan. Ze kwam echter niet ver. Plotselinge hotste en botste de auto door alle kuilen in de weg en ze greep de hoofdsteun voor zich vast om wat stabieler te zitten.
‘Mijn hemel,’ zei ze, mopperend doordat ze heen en weer stuiterde. ‘Daar is een ritje op een kameel nog niks bij.’
De norse chauffeur zei niets, maar voor haar was deze onverharde boerenweg het herkenningspunt waar ze al die tijd op gewacht had. Verderop kon ze de zuilen met adelaars erop zien, evenals het gastenverblijf dat bij het landgoed hoorde. Hiermee kwam het einde van haar lange reis in zicht. Ze was de hele dag op pad geweest, met een aansluitende vlucht via Heathrow naar Edinburgh,
en inmiddels snakte ze naar een douche en een dutje voordat het feest zou beginnen. Ze wist dat ze een risico had genomen door de latere vlucht te nemen. Als ze vanaf Newark was vertrokken, was ze drie uur eerder geland en had ze de hele middag kunnen uitrusten voordat ze zich bij de anderen zou voegen, maar dat was niks voor haar. Ze vloog liever vanaf de grotere luchthaven jfk en trouwens, Bebe was bijna gek geworden, omdat ze bezig was de laatste hand te leggen aan de collectie. Ze was er bijna in gebleven toen Kelly had volgehouden dat ze echt haar post moest verlaten om naar Schotland te vliegen voor een feestje. Het duurde nog twee weken voordat de nieuwe collecties uitkwamen en het minste wat ze kon doen, was erbij blijven tot het allerlaatste moment waarop de gates bijna sloten en je alleen nog met handbagage in kon checken.
Bij de poort hield het heidelandschap abrupt op. Ze reden een laan in die werd omzoomd door torenhoge Schotse grove dennenbomen waarvan de naalden als een tapijt de grond bedekten. Langzaam slingerde de taxi om de rijke begroeiing heen: dichte hoge, kastanjebruine esdoorns waarvan de blaadjes trilden in de wind, felroze rododendrons en een prachtig groen gazon waarin ook roze klaver bloeide. De plotselinge kleurexplosie maakte duidelijk dat ze dicht bij het grote huis kwamen, en toen de auto tussen een paar gigantische koepelvormige taxusbomen door reed die aan weerszijden van de weg stonden, besefte ze dat het groter was dan in haar herinnering – en veel feller roze. In de gebruikelijke regen waren de stenen, die uit inheemse rots waren gehouwen, doorgaans bruin, maar vanavond, nu het huis baadde in de late zomerzon, leek het gewoonweg te blozen van genot. Het gebouw rees hoog op, met zes gevelspitsen die zo puntig waren als heksenhoeden, een elegant slingerend stenen pad naar de voordeur en glas-in-loodramen. De echte blikvanger was een enorm raam dat over de breedte van de hele voorgevel liep en waardoor de centrale hal op dagen als deze zonovergoten was. Vanuit deze hal had je een sensationeel uitzicht op de Lammermuir Hills.
De taxi minderde vaart bij het bordes en Kelly zette vlug het volume van haar iPhone op maximaal, zodat ze in het enorme huis in ieder geval haar telefoon zou kunnen horen als die ging. Ze liet haar schouders een flink eind zakken en ademde een paar keer diep in en uit, net als bij yoga. Bebe zou het prima redden zonder haar. Morgenavond zou ze terugvliegen. Als ze meteen doorging naar kantoor, zou ze er maandag rond lunchtijd zijn. De meeste mensen hadden nog meer tijd nodig voor een toiletbezoek.
De staande klok beneden in de hal sloeg zeven keer, precies op het moment dat de champagnekurk knalde en Suzy voor hen allemaal een glas inschonk.
‘Proost!’ zei Cassie stralend. Haar ogen schitterden terwijl ze haar benen onder zich optrok op het bed. ‘Op ons.’
Anouk hield haar hoofd schuin. ‘Laat je man het maar niet horen,’ zei ze plagerig, waarbij een vleugje van haar sexy Franse accent doorklonk. ‘In theorie drinken we hier op jou en hem vanavond.’
Cassie haalde gelukzalig haar schouders op en zuchtte. Natuurlijk had Anouk gelijk. Cassie en haar man hadden het tien jaar met elkaar volgehouden in een tijd waarin de meeste stellen het nog geen twee jaar uithielden. En om dat te vieren gaven ze een enorm feest, net zo groot als hun huwelijksfeest destijds, of misschien zelfs groter. Ondanks het feit dat Cassie trots was op wat ze bereikt hadden – niet in de laatste plaats omdat het betekende dat zíj zich aan haar kant van hun ‘overeenkomst’ had gehouden – was ze nog blijer omdat dit de perfecte gelegenheid was om haar beste vriendinnen weer bij elkaar te krijgen, hoewel ze inmiddels over de wereld verspreid waren. Ze wist dat Suzy, Anouk en Kelly regelmatig bij elkaar kwamen. Voor hen waren tripjes naar Londen, Parijs en New York vergelijkbaar met op en neer reizen naar kantoor, maar helemaal naar het uiterste puntje van Schotland? Niet bepaald… Dit was de eerste keer sinds haar huwelijk dat ze allemaal samen zouden zijn. Als Kelly gearriveerd was tenminste.
Cassie keek toe terwijl Suzy voorzichtig een lichtblauwe doos met donkerbruine stippen van het voeteneind van het bed pakte. ‘Nou, de champagne mag dan voor jou en Gil zijn,’ zei ze grijnzend.
‘Maar déze zijn voor ons.’ In de doos zaten vier enorme cupcakes, met licht citroenglazuur en een witte roos bovenop.
‘Magnifique,’ verzuchtte Anouk, en ze leunde voorover om er een aan Cassie te geven.
‘O, wat zien ze er schattig uit,’ riep Cassie, terwijl ze de hare in het zonlicht hield. ‘Het zijn net kleine konijntjes.’ De chique lekkernijen die in de Londense wijk Pimlico in dure patisserie-etalages prijkten, waren niet te vergelijken met dundee cake, mijmerde Cassie bij zichzelf.
‘Is het passievrucht?’ vroeg ze, waarbij de kruimels in de rondte vlogen.
Suzy knikte. ‘Vind je het lekker? Samen met de bakker heb ik het recept verder ontwikkeld voor een trouwerij die ik begeleid. Het kostte enorm veel tijd om het goed te krijgen. De eerste partij was te klef en de volgende te flauw, maar volgens mij zijn ze nu goed, toch?’
Cassie kreunde instemmend.
‘En, gedraagt de bruid zich een beetje?’ vroeg Anouk. Ze leunde tegen de kussens en nam minuscule hapjes van haar cupcake.
Suzy rolde met haar ogen. ‘Bestaat dat wel? De bruidegom is zo’n beetje het enige waarover ze nog niet van gedachten is veranderd. En het duurt nog een maand, dus daar heeft ze nog alle tijd voor.’
Anouk schudde giechelend haar hoofd. ‘Hoe hou je het vol? Al die stress die je over je heen krijgt.’
Suzy keek naar haar middel. ‘Nou, ik zou nog veel meer stress kunnen gebruiken. Waarom vallen bruiden altijd af voor hun huwelijk, maar kom ik altijd aan? Ik bedoel, ík ben degene die alles moet regelen en moet oplossen. Bloemisten, dubbel geboekte locaties, bands die niet komen opdagen, dj’s die gesnoven hebben, tegendraadse dominees… Noem maar op, ik heb alles al meegemaakt. Je zou denken dat ik degene zou zijn die gewicht verliest.’
Cassie zuchtte. Zolang ze haar kende – vanaf hun geboorte dus – was Suzy voortdurend bezig geweest om af te vallen. Op haar twaalfde was ze al een meter tachtig, met een bouw die zelfs op haar slankst al gespierd was. Ze had altijd het gevoel gehad dat ze te dik was en het verlangen uit haar tienerjaren om er hetzelfde uit te zien als de anderen had ze nooit achter zich weten te laten. Vooral nu ze dagelijks met bruiden werkte, die allemaal gefocust waren op hun gewicht, dacht Cassie.
Wat Suzy zelf echter ook mocht vinden van haar gewicht, Cassie vond dat ze er beter uitzag dan ooit. Om te beginnen zag ze er helemaal nog niet als dertig uit, met haar zachte, glanzende huid, haar donkerbruine Bambi-ogen en haar vlotte kapsel, dat in laagjes geknipt was om haar sluike donkerblonde haar mooi te laten vallen.
Anouk was op alle fronten Suzy’s tegenpool. Donker haar, tenger, een wijze blik. Haar dikke kastanjebruine haar was in model gebracht bij een dure kapper en ze droeg het in een lange bob die haar uitgesproken jukbeenderen nog beter deed uitkomen. Haar neus was recht en fijntjes, en haar volle lippen werden op een verleidelijke manier aangezet door een lichte overbeet. Vergeleken met Suzy zag zij er juist ouder uit dan haar dertig jaar, maar niet door rimpels of andere tekenen van het ouder worden. Cassie wist dat er in Anouks badkamer meer cosmetica stonden dan bij de gemiddelde drogist, en dat ze een huidverzorgingsroutine had waar zelfs Cleopatra nog een puntje aan kon zuigen. Maar ze had een mondaine uitstraling, een wereldwijsheid die zelden op zulke frêle schouders rustte en die je eerder zou verwachten bij vrouwen die tien of twintig jaar ouder waren dan zij.
‘Eerlijk gezegd denk ik dat het slecht is voor je gezondheid om in deze steden te wonen,’ zei Cassie berispend. ‘Zoals ik het zie maakt het jullie allemaal neurotisch over jullie figuur. Hier denkt men helemaal niet na over dat soort dingen.’
‘Waarom niet?’ vroeg Anouk. ‘Wat is er mis mee om goed voor jezelf te zorgen?’
‘Dat bedoel ik juist. Het is geen kwestie van voor jezelf zorgen. Jezelf van alles ontzeggen komt nog meer in de buurt. Jullie lijken jezelf de hele tijd uit te hongeren tot jullie een of ander belachelijk laag gewicht bereiken dat niet vol te houden is. Iedereen zou gewoon moeten ontspannen en… genieten van cupcakes,’ verzuchtte ze, en ze nam de laatste hap.
‘Dat is zo onuitstaanbaar aan jou,’ gromde Suzy. ‘Jij bent slank zonder er zelfs maar moeite voor te hoeven doen. Wie mooi wil zijn, moet pijn lijden, en ik put er troost uit dat die vlieger voor Anouk en Kelly opgaat.’
‘Ik lijd niet,’ pruilde Anouk, schijnbaar beledigd dat iemand haar tot zoiets onelegants in staat achtte.
‘O, nee? Hoe kun je dan elke keer dat ik je zie nog slanker zijn?’
‘Ik ben Parijse, chérie.’ Ze haalde haar schouders op, alsof dat alles duidelijk maakte. ‘Het zit in mijn dna.’
‘Pff, krijgen we dat weer.’
‘Wat trek jij aan vanavond?’ vroeg Anouk aan Cassie, terwijl ze weer een paar kruimels van haar cakeje plukte. ‘Hopelijk heb je het familiekapitaal verkwist aan een fantastische outfit.’
Cassie schudde haar hoofd, al wist ze dat het de nodige opschudding zou veroorzaken. ‘Ik ben bang van niet. Volgende week begint het jachtseizoen en ik heb de hele tijd in de keuken gestaan om voorbereidingen te treffen. Het hielp niet dat we een recordoogst pruimen hadden deze zomer. Ik moest alles van de bomen zien te halen en er jam van maken.’
Vol afschuw liet Anouk haar hand zakken. ‘Je hebt afgezien van een nieuwe jurk voor wat pruimen?’
‘Dat is echt niet te pruimen,’ mompelde Suzy, en ze rolde met haar ogen.
Cassie haalde haar schouders op. ‘Ik ben al meer dan een maand niet van het landgoed af geweest,’ zei ze. Ze stond op en liep naar de kledingkast. ‘Hoe dan ook, Gil vond deze zwartfluwelen jurk altijd mooi die ik een paar jaar geleden voor oudejaarsavond heb
gekocht. Ik heb hem volgens mij maar drie of vier keer aangehad.’ Ze hield hem tegen zich aan. De strapless jurk kwam tot de knie en was voorzien van een fluwelen roos op de borst. ‘Het is een Laura Ashley.’
‘Een wat?’ zei Anouk bijna sprakeloos, met een ontzette blik richting Suzy.
‘Nou ja, op het hangertje lijkt het niet veel, maar als ik hem aanheb…’ Ze zag Suzy’s sceptische blik. ‘Goed, ik trek hem wel even aan. Dan zul je zien dat het best meevalt.’ Ze wurmde zich net uit haar kamerjas toen de deur openvloog.
Kelly wierp een blik op Cassie. Bij het zien van haar vaal geworden beha en lubberende onderbroek viel Kelly’s mond open. ‘Lieve help! Het is nog erger dan ik dacht.’
Cassie sprong met een gil op Kelly af en smoorde haar in een dolgelukkige omhelzing.
Anouk pakte met een grimas de fluwelen jurk op. ‘Het is nóg veel erger dan je dacht,’ zei ze tegen Kelly, die haar over Cassies schouder aankeek. Ze gooide de jurk op het bed en stak een sigaret op.
Suzy schonk nog een glas champagne in en slenterde naar hen toe. Ze wachtte rustig tot Cassie Kelly losliet. ‘Nog steeds geen liefhebber van kleur, zie ik?’ zei ze met een zuinig mondje. Ze gaf Kelly het glas en omhelsde haar hartelijk.
Anouk hield haar sigaret achter haar rug terwijl ook zij Kelly op beide wangen kuste. Kelly en zij waren altijd al vier handen op één buik geweest. Ze waren allebei onverbeterlijke, trotse singles en op de top van hun schoonheid. Ze leken zelfs uiterlijk op elkaar. Ook Kelly had glanzend bruin haar, hoewel dat van haar steil was en langer dan dat van Anouk. Verder wipte haar neus wat meer en had ze bruingroene, amandelvormige ogen.
‘Ik zie dat ik precies op het juiste moment ben gekomen,’ zei Kelly. Ze pakte Cassie bij de schouders en keek haar streng aan. ‘Wat doe je Anouk in hemelsnaam aan?’
‘Hoe bedoel je?’
‘Ze is Frans, Cass. Je kunt niet zo in je ondergoed hier rondlopen. Dat kan ze niet aan.’
‘Nou, ik… Maar…’ stamelde ze. Ze keek van de trieste beha naar Anouk, die haar handen in haar zij had gezet en één wenkbrauw hoog had opgetrokken. ‘Nou, Gil vindt het anders prima,’ zei ze toen maar.
‘Liefje, op dit moment is het een mysterie voor mij hoe jullie het tien jaar samen hebben uitgehouden.’ Kelly nam een slok van haar drankje. ‘In Manhattan was je allang uit bed getrapt!’
‘In Parijs was je naar een gesticht gestuurd,’ zei Anouk lijzig.
Cassie keek angstvallig naar Suzy. ‘Sorry, liefje.’ Ze haalde haar schouders op. ‘Ik kan je niet helpen. Kijk maar niet naar mij.’
‘Pff, wat zijn jullie toch erg,’ zei Cassie, die meteen in de verdediging schoot. Ze reikte naar de ochtendjas die op een hoopje op de grond lag. ‘Ik was vergeten hoe veeleisend jullie zijn. Ik weet niet hoe die mannen van jullie het met jullie uithouden.’
Ze hield er niet van als ze tegen haar samenspanden. Ze mochten dan wel allemaal in verschillende landen wonen en gevormd zijn door verschillende culturen, maar het leek alsof haar glamoureuze, stedelijke vriendinnen wat dit betreft altijd op één lijn zaten, die van raffinement. Dat kwam niet doordat ze in het dagelijks leven allemaal hetzelfde deden, want Kelly had een eigen pr-bureau op het gebied van mode in Manhattan, Suzy was weddingplanner voor de jetset in Londen en Anouk was een populaire sieradenontwerpster in Parijs. Zo populair zelfs dat ze kon weigeren haar werk via boetieks aan de man te brengen en ze alleen nieuwe klanten aannam als die minimaal drie van haar bestaande klanten kenden. Toch gebruikten ze alle drie dezelfde hydraterende wondercrème, hadden ze allemaal een tas van Balenciaga, lazen ze de krant op hun iPad en kozen ze voor afkledende MiH-jeans.
‘Hé, rustig maar. Ik ben niet verbaasd, of zelfs maar teleurgesteld,’ zei Kelly. Ze knipoogde, ritste haar weekendtas open en haalde er
een in roze papier gewikkeld bundeltje uit. ‘Want heel toevallig heb ik een cadeautje voor jou.’
Cassie pakte het voorzichtig aan, een beetje angstig voor wat ze erin zou aantreffen. Ze schudde het papier open en er gleed een jurkje van nachtblauwe zijde uit. ‘O, wat een prachtig nachthemd!’ riep ze uit. Ze streek met haar hand over de stof en was haar verontwaardiging op slag vergeten.
De anderen schoten in de lach.
‘Zal ik het vanavond aandoen?’ vroeg ze koket, en ze hield het tegen zich aan.
‘O, je gaat het vanavond zeker dragen.’ Kelly lachte. ‘Maar dan wel naar het feest. Dit is geen nachthemd!’
‘Wat?’ zei Cassie geschrokken. ‘Maar het is zo… weinig verhullend. Gil zal zich diep schamen als ik…’
‘Au contraire, Gil zal verrukt zijn dat zijn vrouw er zo verleidelijk uitziet,’ beweerde Anouk. ‘Trek hem eens aan.’
Omdat ze wist dat ze er niets tegen in te brengen had, liet Cassie de jurk over haar hoofd glijden. De zijde voelde heel luxe tegen haar huid en nu ze hem aanhad, ontdekte ze dat er op haar heupen twee doorzichtige kanten maantjes zaten. Een klein, maar ongelofelijk sexy detail.
‘Wauw!’ Suzy hapte naar adem.
‘Nieuwe collectie?’ vroeg Anouk aan Kelly.
Kelly knikte. ‘Van Bebe Washington. Gisele draagt deze over een paar weken in de show.’
‘Die wil ik ook,’ spinde Anouk.
‘Je kunt hem krijgen. Heb je iets speciaals in gedachten?’ vroeg Kelly.
‘Ja, natuurlijk,’ zei Anouk zonder verdere toelichting.
Cassie bleef steeds maar in de spiegel kijken. Ze zag er zo… anders uit. Op een of andere manier niet als zichzelf. Ze wist niet wat Gil hiervan zou zeggen, ondanks het feit dat de meiden nogal zeker van hun zaak leken te zijn. Ze keek op de klok. Half acht. Buiten
schreed de doedelzakspeler al plechtig heen en weer over het gazon om de feestgangers te verwelkomen op landgoed Lammermuir.
Ze vroeg zich af of het Wiz zou lukken om hier vroeg te zijn. Ze had gezegd dat ze het zou proberen. Wiz zou wel raad weten. Zij was tenslotte haar beste vriendin hier, de rots op wie ze bouwde, het maatje met wie ze uit lunchen ging en haar vertrouwelinge. Wiz had Cassie onder haar vleugels genomen toen ze hier net was aangekomen, twintig jaar jong, bekend met de moderne wereld van expats in Hongkong en geheel onbekend met de jacht op korhoenders.
Ze keek naar de drie jeugdvriendinnen die bij elkaar op de grond waren gaan zitten en inmiddels een berg schoenen bestudeerden die Anouk uit een van haar vele tassen had geschud. In feite waren ze vóór hun geboorte al voorbestemd om vriendinnen te zijn. Hun vaders waren allemaal ceo’s geweest van cosmetica-multinational Neroli. Kelly’s vader was gestationeerd in New York en had Noord- en Zuid-Amerika onder zijn hoede, Anouks vader nam vanuit Parijs Europa waar, Suzy’s vader het Verenigd Koninkrijk vanuit Londen en Cassies vader Azië vanuit Hongkong. Al voor de geboorte van de meisjes waren hun moeders goede vriendinnen geweest, die elkaar regelmatig ergens ter wereld ontmoetten om koffie met elkaar te gaan drinken en te gaan shoppen terwijl hun echtgenoten naar meetings en conferenties gingen. Toen de meisjes waren geboren, allemaal in hetzelfde jaar – dat hadden hun moeders vast zo bekokstoofd – werd de vriendschap doorgegeven aan de volgende generatie, en deelden de meisjes crèches, rammelaars en nanny’s. Hun ouders waren dan ook niet in het minst verbaasd toen ze op hun dertiende een actiegroep oprichtten om naar dezelfde kostschool in Engeland te worden gestuurd, waar ze samen vijf heerlijke jaren hadden doorgebracht. Ze waren zo hecht geweest als zussen, met zijn vieren op dezelfde slaapzaal, in hetzelfde lacrosseteam, zwijmelend over dezelfde jongens… totdat Cassie het had verknald.
Misschien was ‘verknald’ te sterk uitgedrukt, maar ze had altijd het gevoel gehad dat zij de bubbel van hun hechte vriendschap had doorbroken door zo vroeg met Gil te trouwen. Ze had hem ontmoet op het Grosvenor House Ball in Londen en hij had haar moeiteloos om zijn vinger gewonden, niet alleen door zijn buitengewone zelfvertrouwen en intelligentie, maar ook door zijn stem: kristalhelder, maar tegelijkertijd fluisterzacht. Ze zou alles doen voor die stem, die had haar haar maagdelijkheid had ontnomen, die haar had weggevoerd bij haar vriendinnen, die haar had laten wachten op de baby waarnaar ze zo verlangd had…
Er werd op de deur geklopt.
‘Cassie?’ Als je het over de duivel had…
Cassies ogen werden groot van schrik. Hij mocht haar zo niet zien, half aangekleed, met een nachthemd over haar ‘groezelige’ ondergoed en zonder make-up.
De anderen dachten er overduidelijk net zo over als zij en sprongen op van de vloer om zich om haar heen te groeperen als een stel rugbyspelers, toen Gil naar binnen tuurde. Hij nam de puinhoop in zich op: de lege gebaksdoos, de halflege flessen champagne, de berg schoenen, de jurken op bed. En het groepje vrouwen, van wie er twee gehuld waren in bij elkaar passende badjassen en met handdoeken om hun haren.
‘Ik dacht al dat ik jullie allemaal op één kamer zou vinden. Stel je voor dat jullie gebruik zouden maken van je éígen kamer,’ zei hij luchtig.
Hij stapte naar binnen, opgelucht dat iedereen aangekleed was. Hij had zijn kleding voor die avond al aangetrokken: een diepgroene fluwelen smoking en een pantalon met de ruit van zijn Schotse familie. Zijn scherpe, havikachtige trekken, die altijd zo intimiderend overkwamen als hij zijn toga en pruik droeg, werden verzacht doordat hij zich verheugde op de feestvreugde van de avond.
‘Je hebt mij de Elfenkamer gegeven, Gil,’ zei Suzy beschuldigend, met haar handen in haar zij. ‘Denk maar niet dat ik ben vergeten
dat het daar spookt. Jij was niet de enige die geen oog heeft dichtgedaan tijdens jullie huwelijksnacht.’
Gil lachte zachtjes bij die toespeling op de danspaal die de meiden destijds in de slaapkamer hadden neergezet. ‘Jammer dat Archie dit weekend niet kon. Het zou leuk zijn geweest om hem weer eens te zien.’
‘Hij vond het ook heel jammer,’ antwoordde Suzy uit naam van haar afwezige echtgenoot. ‘Met klanten een kamelenrace houden in Abu Dhabi is niks voor hem. Die arme jongen zit zwaar in de piepzak. Ik heb hem zelfs kalmeringsmiddelen meegegeven, die ik normaal achter de hand hou voor gestreste bruiden.’
Gil gniffelde en keek naar Kelly. Die was van top tot teen in het zwart gekleed: de enige die er niet uitzag alsof ze in een wellnessresort verbleef. ‘Hoe was je vlucht, Kelly?’
‘Ach, je weet hoe het gaat. Een supermodel in de eerste klas die een woedeaanval kreeg, een dronkenlap die tegen mijn schouder in slaap viel en een stewardess met een kort lontje. Heel gewoon dus,’ zei ze droogjes.
Hij keek naar de vrouwen die zich rond Cassie geschaard hadden, wier blonde krullen nog net te zien waren. ‘Waarom staan jullie allemaal zo om mijn vrouw heen?’ vroeg hij argwanend. ‘Jullie hebben haar toch niet iets aangedaan, hè?’
‘Nee, we helpen haar met aankleden,’ antwoordde Suzy snel.
‘Het lijkt alsof jullie haar zo dronken hebben gevoerd dat ze niet meer kan staan.’
‘Non!’ zei Anouk.
‘Het brengt ongeluk als jij haar nu al zou zien,’ legde Kelly uit.
‘Dat zou ongeluk hebben gebracht op onze bruiloft, als ik haar trouwjurk had gezien.’ Hij fronste. ‘Niet op het jubileum tien jaar later.’
‘Nou, dat komt op hetzelfde neer, hoor,’ reageerde Kelly, waarop hij grijnsde.
‘Oké, oké.’ Gil grijnsde en hief zijn handen op in een gebaar van
overgave. Hij ging op zijn tenen staan om een glimp op te vangen van zijn vrouw. ‘Liefje, onze gasten kunnen elk moment arriveren, het is maar dat je het weet.’
Cassie knikte van achter de muur van vriendinnen. ‘Tien minuutjes nog.’
‘Ja hoor,’ zei hij veelbetekenend, en hij liep richting de deur. ‘Daar zou ik wel een weddenschap over durven aangaan.’ Hij sloot de deur en plotseling weerklonken de geluiden van vrouwen die haast hadden: het openen en sluiten van ritsen, slaande kastdeurtjes, een stromende douche. Het zou nog wel een half uur duren, op z’n minst.
Cassie stond zichzelf nog steeds in de spiegel te bekijken toen Kelly onder de douche vandaan kwam. ‘Je kunt mijn onderbroek door deze jurk heen zien,’ siste ze in paniek. Ze wist dat ze van de meiden deze jurk zou moeten dragen en dat Gil het zou afkeuren. Dat beseften haar vriendinnen ook, want waarom zouden ze haar anders uit het zicht hebben gehouden toen hij binnenkwam?
‘Draag dan géén ondergoed,’ zei Anouk vanaf de andere kant van de kamer, waar ze met haar eyeliner bezig was.
Cassie keek haar vol afgrijzen aan.
‘Ik was hier al op bedacht,’ zei Kelly. Ze liep naar haar tas en wierp een plastic pakketje op het bed. ‘Een huidkleurige ook nog.’
Cassie pakte het op. ‘Spanx? Wat is dat nou weer?’
De anderen rolden met hun ogen. ‘Dat is corrigerend ondergoed, Cass!’ riep Suzy uit. ‘Het geeft je een strak figuur onder de jurk. Die dragen mijn bruiden als ze een nauwsluitende jurk hebben.’
‘Wat voor schoenen heb je?’ vroeg Kelly, die al opzag tegen het antwoord. Zeg niet dat het pumps zijn, dacht ze. Zeg niet…
‘Ik heb een paar met een laag hakje, die ik in de uitverkoop bij L.K. Bennett heb gekocht, voor Kerstmis vorig jaar.’ Er viel een zware stilte. ‘Wat? Ze zijn echt prachtig.’
Anouk zuchtte en keek naar de berg schoenen op de vloer. Ze
pakte er een paar goudkleurige Louboutins uit, met riempjes en een hak van tien centimeter. ‘Probeer deze eens. We hebben dezelfde maat.’
‘Grapje, zeker? Ik draag het hele jaar rubberlaarzen. Je kunt echt niet van me verwachten dat ik daarop de trap af ga. Dan kan ik nog beter over de leuning naar beneden glijden.’
‘Dat moet dan maar.’ Anouk haalde haar schouders op.
Cassie zuchtte en probeerde de schoenen. Ineens was ze een meter vijfentachtig. Ze moest toegeven dat ze perfect bij de jurk pasten en ze zaten een stuk comfortabeler dan ze eruitzagen. Maar ze had er nog niet op gelopen. Waardoor haar te binnen schoot….
‘Ik hoop dat jullie er wel aan gedacht hebben dat er later vandaag reeling op het programma staat, die duizelingwekkende Schotse dans. Daar zijn praktische schoenen voor nodig.’
‘Geen sprake van,’ zeiden Anouk en Kelly in koor.
‘Liefje, het enige waarvan ik vanavond duizelig van ga worden, is van de drank,’ zei Suzy, die zich in haar jurk wurmde en iedereen, zelfs Cassie, schoot in de lach.
Drie kwartier later schreden de vier vrouwen de brede trap af, gearmd als een madeliefjesketting. Zelfs Cassie ontging de starende blikken niet. Geen van haar vrienden – Gils vrienden – had haar ooit zo gezien. Ze voelde zich fantastisch. Anouk had haar blonde haar aan de voorkant in Griekse stijl ingevlochten en de rest viel in dikke golven over haar rug. Suzy had haar grote blauwe ogen met gouden en bronzen oogschaduw aangezet, en gekozen voor een matte lippenstift, waardoor haar eeuwige glimlach nog beter uitkwam.
Haar vriendinnen hadden een stap achteruit gedaan en haar bewonderd alsof ze een waar kunstwerk hadden gecreëerd. Ze leek in niets op de vrouw die om twee uur ’s middags nog in een gebloemde tuinbroek en een door motten aangevreten lamswollen trui van haar man in de tuin bezig was geweest om dertig frambozenstrui-
ken te planten. Ze wist dat ze er goed uitzag, maar iets wat lovende kritieken oogstte op een modeshow in Parijs of een cocktailparty in Manhattan was niet per se een succes onder de Schotse elite. Gil was tien jaar ouder dan zij, en zijn vrienden waren nog ouder. Was haar outfit wel… pássend? Ze keek nerveus om zich heen, in de hoop Wiz’ blik te vangen voor Gil haar zag.
Cassie zag hen geen van beiden, maar er was geen twijfel over mogelijk dat verder iedereen haar jurk geweldig vond. Toen ze eindelijk beneden waren, werd ze omgeven door haar gasten en een wolk van parfum, en al snel verloor ze haar vriendinnen uit het oog.
‘Goedenavond… Goed jullie te zien… O, wat aardig… Hallo… Gaat het goed met jullie? Wat fijn dat jullie er zijn… O ja, vindt u? U ziet er ook goed uit… Inderdaad, wat een geluk met het weer, hè? Goedenavond… Bedankt voor jullie komst…’
Uiteindelijk verslapte de aandacht voor haar revolutionaire outfit en werd er volop gefeest. Cassie kreeg een glas in haar handen gedrukt door een man die een tasje op zijn kilt droeg in dezelfde kleur als zijn baard. Uiteindelijk ging het weer over het saaie, maar vertrouwde onderwerp: de gruwel dat er windmolens geplaatst waren op het naburige landgoed van de graaf van Luss.
Discreet keek ze om zich heen. Op de galerij zat een strijkkwartet te spelen. De mannen waren gekleed in traditionele Schotse geruite wollen broeken of kilts, sommige met sjerpen en flamboyante tasjes met paardenhaar dat tot op de zoom kwam. De vrouwen zagen er al even deftig uit in hun lange jurken met erfstukken om hun hals en in hun oren. Ze zagen er chic en indrukwekkend uit, maar toen ze hen vergeleek met haar moderne vriendinnen uit de stad met hun plissé ruches van koraalrode zijde (Anouk), fijne etnische gouden kraaltjes (Suzy) en naadloos passend zwart satijn (Kelly), besefte ze opeens dat deze dames er bij elke bijzondere gelegenheid altijd precies hetzelfde uitzagen.
Dat gold ook voor dit huis, dacht ze. Ze zaten gevangen, inge-
sloten door traditie. De zaal was net zo imposant als anders, al zou zelfs een bosje margrieten in een theepot er nog gewichtig uitzien in deze statige omgeving, maar het zag er precies zo uit als bij alle andere feesten die hier in de afgelopen tweehonderd jaar waren gegeven. Kaarsen flakkerden in van geweien gemaakte kroonluchters, dikke slingers klimop waren rondom de strenge familieportretten gedrapeerd. Enigszins rafelende verbleekte ceremoniële vlaggen hingen in hun koperen houders aan de muren en de enorme haard was gevuld met een overvloed aan bloemen en sierlijke distels uit de tuin, omdat het vanavond te warm was om het vuur aan te steken. Alleen de knalrode ballonnen die om de andere trede aan de leuningen waren bevestigd met de schreeuwerige tekst 10 jaar een paar erop waren het bewijs dat Cassie de vrouw des huizes was in plaats van haar intimiderende schoonmoeder of een van de andere vrouwen die grimmig vanaf de muren naar beneden staarden.
Aan de andere kant van de zaal zag ze dat de meiden – die onafscheidelijk waren – Wiz als eersten te pakken hadden. Wiz, formeel bekend als Lady Louisa Arbuthnott, was de dochter van de oudste rechter van het land, Lord Valentine. Ze was Cassies beste vriendin en maakte deel uit van een zeer vooraanstaand netwerk in Edinburgh. Evenementen als deze waren voor haar een eitje. Windmolens, afnemende aantallen Schotse korhoenders, zieltogende veengebieden in het midden van het land – over elk onderwerp wist ze van alles en kon ze een onderhoudend gesprek voeren. Niets bracht haar van haar stuk, niemand verveelde haar en iedereen adoreerde haar.
Ze droeg een elegante olijfgroene kokerjurk van zijde en had zwarte parels om haar hals. Haar roodbruine haar had ze opgestoken in een wrong en ze was vrijwel de enige hier die de concurrentie aan kon gaan met de buitenstaanders, als je het over stijl had. Ze voelde zich net zo op haar gemak in de stad als op het platteland, en als senior partner bij McMaster & Mathieson, het grootste scheidingsadvocatenkantoor in Edinburg, beschikte ze over een
personal shopper bij Harvey Nicks, die de mooiste ontwerpen uit de modecollecties voor haar apart hield.
Ze lachte met haar hoofd in haar nek om iets wat Kelly had gezegd en meteen lachten ze allemaal, maar Cassie begreep de nonverbale communicatie van haar vriendinnen feilloos, hoe subtiel ook, en haar maag keerde zich om. Anouk kneep haar ogen een beetje samen, Suzy glimlachte net iets te breed, Kelly hield haar kin net iets te ver omlaag. Ondanks het feit dat ze er nooit iets over hadden gezegd, hing er een onuitgesproken spanning rond haar vriendschap met Wiz. Ze dacht dat het jaloezie was.
Cassie wist dat ze allemaal hun best deden om haar bij alles te betrekken. Ze belden vaak met elkaar en stuurden elkaar e-mails. Ze hadden haar zelfs zover gekregen dat ze op Facebook plaatste waar ze mee bezig was, maar nadat ze twee weken lang Cassie Fraser drinkt een kop thee / zit achter de computer / verveelt zich op haar tijdlijn had geplaatst, hadden ze haar gesmeekt daarmee te stoppen. Het simpele feit dat ze nog nooit corrigerend ondergoed had gezien en dacht dat Romeinse sandalen alleen tweeduizend jaar geleden werden gedragen, illustreerde hoe ver hun werelden uit elkaar lagen. Ze mochten dan wel vanaf hun vroegste jaren vriendinnen zijn, hun levens waren heel verschillend en eerlijk gezegd kende Wiz haar nu beter dan zij.
Toen Cassies dierbare vader vier jaar geleden overleed, was het Wiz geweest die tickets naar Hongkong voor haar had geboekt, zodat ze haar moeder een paar maanden kon bijstaan. En andersom was zij er ook voor Wiz. Toen ze vijf maanden zwanger was van zoon Rory, werd Wiz in de steek gelaten door haar man Sholto en het was Cassie geweest die met haar mee was gegaan naar zwangerschapsgym, die haar hand had vastgehouden tijdens de bevalling en die zich ontpopte tot een smoorverliefde peettante.
Tien jaar lang hadden Cassies vriendschappen harmonieus naast elkaar bestaan omdat ze elkaar nooit hadden overlapt. Vanavond was nieuw voor hen allemaal.
Met een vaag excuus dat ze een rondje ging doen, probeerde ze haar vriendinnen te bereiken, maar het leek alsof ze nooit dichterbij kwam, doordat ze voortdurend bedankjes moest uiten voor de complimentjes die ze kreeg voor haar oogverblindende jurk. Tegen de tijd dat ze Suzy’s arm beetpakte, was Wiz verdwenen.
‘Waar is ze?’ vroeg ze teleurgesteld. Ze wilde zo graag horen wat ze van haar jurk vond. Gil bevond zich nog steeds buiten haar gezichtsveld, waarschijnlijk werd zijn aandacht in beslag genomen door wat andere gasten.
‘Ze kreeg een telefoontje. Van een zekere Martha?’
Cassie knikte. ‘Dat is haar kindermeisje.’
‘Aha. Nou, ze is in de studeerkamer.’
‘Dank je wel. Ik ben zo terug,’ zei Cassie. Ze wreef nerveus met haar handen over haar dijen.
Ze baande zich een weg door de menigte en probeerde geen oogcontact te maken. ‘Sorry, een telefoontje… Excuses… Ik ben zo terug.’
De deur naar de studeerkamer stond op een kier, maar ze kon de kalmerende stem van Wiz horen. Ze wenste Rory welterusten. ‘Ik hou van je, lieverd,’ ving Cassie op. ‘Lief zijn voor Martha.’
Cassie glimlachte en bleef bij de deur wachten, om haar vriendin niet te storen. Rory was drie jaar en ging net naar de crèche, maar zijn sociale agenda overtrof die van Cassie nu al. Ze had al vaak gegrapt dat het nog makkelijker was om een afspraak met de paus te maken dan een middagje met Rory te spelen. Als hij niet op de peuterschool was, dan was hij naar guppiegym, yoga, Franse les of peutervoetbal, of hij deed een dutje. Cassie had in tijdschriften gelezen dat ‘agendadruk’ een groot probleem was voor moderne ouders, maar er werd met geen woord gerept over het andere hedendaagse dilemma: dat een serieuze peettante zich zorgen maakte dat er geen plaats meer voor haar was in het leven van het kind.
Ze leunde tegen de deurpost en volgde met haar vingers de ruitjes op het groen met donkerblauwe behang.
‘En vergeet niet om je tanden te poetsen. Martha zei dat je een ijsje gegeten hebt als toetje.’
Cassie keek om naar de zaal. Obers liepen rond met dienbladen en gasten namen op gepaste wijze hun drankjes aan. Niemand zou zoiets onbetamelijks doen als dronken worden vanavond.
‘Oké, dan krijg je nu papa nog even om welterusten te zeggen…’
Wat?
Cassie ging rechtop staan en hoorde het bloed in haar oren suizen. Was Sholto hier?
Ze schudde haar hoofd. Wiz had geen contact meer met hem sinds hij haar had verlaten, nu bijna vier jaar geleden. Gil zou hem nooit hebben uitgenodigd. Hij wist net zo goed als zij wat een verraad het voor Wiz was geweest toen hij de benen nam, en hoe vernederd ze zich had gevoeld.
‘Hoe is het vandaag gegaan met mijn kleine man?’
Het gebons in haar oren werd luider en haar hart ging plotseling als een razende tekeer.
‘Het kasteel? Goed zo, jongen… Nou, goed naar mama luisteren en ga je tanden poetsen… Ik ben over twee nachtjes thuis, goed? Ik mis je, Ror. Slaap lekker,’ zei de stem, die zo karakteristieke stem waarop ze ooit verliefd was geworden.