Als sneeuw voor de zon - Meï Lepage

1 Dicht opeen glijden de auto’s als een modderstroom tussen de betonnen woonblokken door. ­Vanochtend heb ik ­Créteil achter me gelaten en nu zit ik in een boze droom waarin je zonder overgang van de ene plek op de andere belandt. ­Als een hulpeloze toeschouwer aanschouw ik hoe de stad van mijn kindertijd dikke druppels wanorde en vervuiling uitzweet. ­Voorbijgangers glippen tussen de files door; het druipt, het gromt en het kruipt tegen de betonnen gevels op. ­Alles is vuil, zelfs achter de stadsmuren. ­De airco van mijn auto werkt niet en ik raak bevangen door de hitte. O ­ m niet te bezwijken draai ik met moeite het raam open. ­Voordat ik het politiebureau van ­Annemasse bereik, werk ik achter het stuur mijn uitlopende mascara bij en maak mijn in mijn nek klevende haar in orde. ­Uiterlijk is heel belangrijk, vooral als je een goede eerste indruk wilt maken. Eindelijk kan ik me losmaken uit de file en een alternatieve route nemen, en daar verschijnt een vrouw op het terras van haar huis. Z ­ e is rood als een kreeft en ligt roerloos op haar ligstoel; met tussenpozen wordt ze door haar automatische sproei-installatie nat gespetterd. H ­ aar onduidelijk gekleurde suv onttrekt haar nog net niet aan het zicht. ­Ik rem af zodat ik haar beter kan observeren, vanuit een door een ongezonde onderzoeksdrang ingegeven verlangen om haar te beoordelen. M ­ aar laten we eerlijk zijn. ­Wat zou deze vreemdelin­ e zijn allemaal ge van mijn zelfingenomen smerisgedrag vinden? W andermans sloofje, maar ik kan de gedachte niet onderdrukken dat sommigen dat meer zijn dan anderen – en heel vaak meer dan ik. Ik ben bijna bij het gloednieuwe, pas opgeleverde politiebureau. 9