om afhankelijk van de context afwisselend ‘Joni’ en ‘Mitchell’ te gebruiken. Dat gaf me de kans om op verschillende momenten aan te geven hoe ik me voelde en wat ik dacht, en om het punt kracht bij te zetten dat Joni maakt met haar muziek: dat het persoonlijke tijdloos kan zijn. D at een intieme gedachte de hele wereld kan aanspreken. Ik gebruik in dit boek beide namen voor haar en volg mijn intuïtie. Sommige aspecten van haar verhaal zijn vooral intern, andere momenten spelen zich af op een groter podium. Ik wil dat ‘Joni’ en ‘Mitchell’ een vruchtbare dialoog met elkaar aangaan: de vrouw die zichzelf uitvond in gesprek met een vermannelijkte nalatenschap. Vrouwen vragen zich voortdurend af of ze hun naam moeten veranderen. Soms is de oplossing dat je er twee kunt opeisen.
10