Przekład: r. 1–6: Daria Pisula r. 7–11: Magdalena Klimaszewska
Tytuł wydania oryginalnego: Ligamentous Articular Strain. Osteopathic Manipulative Techniques for the Body. Revised edition © 2001, 2009 by Conrad A. Speece, William Thomas Crow, Steven L. Simmons © Eastland Press, Inc. First edition published by Eastland Press, Inc. All rights reserved. © Copyright for the Polish edition by Galaktyka Sp. z o.o., Łódź 2017 90-644 Łódz, ul. Żeligowskiego 35/37 tel. +42 639 50 18, 639 50 19, tel./fax 639 50 17 e-mail: info@galaktyka.com.pl; sekretariat@galaktyka.com.pl www.galaktyka.com.pl ISBN: 978-83-7579-646-9 Redakcja naukowa wydania polskiego: Marcin Sowa Redakcja: Monika Pączkowska Korekta: Malwina Wadas, Ilona Krysiak Redakcja techniczna: Marta Sobczak-Proga Redaktor prowadzący: Marek Janiak Projekt okładki (na podstawie projektu oryginalnego autorstwa Lilian Lai Bensky): Artur Nowakowski Ilustracja okładkowa zaadaptowana z rysunku opublikowanego w Tabulae Sceleti et Musculorum Corporis Humani (1747); Bernhard Siegfried Albinus (anatom) oraz Jan Wandelaar (ilustrator) DTP: Garamond Druk i oprawa: Łódzkie Zakłady Graficzne Uwaga: Ze względu na ciągły rozwój medycyny wszystkie informacje, zwłaszcza te dotyczące procedur diagnostycznych i terapeutycznych, mogą odzwierciedlać jedynie stan wiedzy aktualny w momencie oddania książki do druku. Zalecenia zostały opracowane z zachowaniem największej staranności, nie mają one jednak na celu zastępowania lub zmiany terapii medycznej zaleconej przez lekarza. W przypadku konkretnych problemów zdrowotnych zawsze udaj się po poradę do lekarza specjalisty. Choć autorzy i wydawca dołożyli wszelkich starań, aby zawarte w tej książce informacje były rzetelne i kompletne, nie ponoszą oni żadnej odpowiedzialności za mogące pojawić się błędy, nieścisłości, przeoczenia lub niezgodności. Autorzy i wydawca nie mieli też zamiaru nikogo obrazić ani przedstawić w złym świetle miejsc i organizacji. Wszelkie prawa zastrzeżone. Bez pisemnej zgody wydawcy książka ta nie może być powielana ani w częściach, ani w całości. Nie może też być reprodukowana, przechowywana i przetwarzana z zastosowaniem jakichkolwiek środków elektronicznych, mechanicznych, fotokopiarskich, nagrywających i innych.
Spis treści
Przedmowa 7
Rozdział pierwszy Wprowadzenie 9 sekcja I Tło historyczne i zasady osteopatii
Rozdział drugi Historia 17
Rozdział trzeci Podstawy naukowe oraz zasady leżące
u źródeł rozluźniania więzadłowo-stawowego 29
sekcja II Ogólne techniki osteopatyczne Rozdział czwarty Kończyny dolne 47 Rozdział piąty Miednica i dolne partie brzucha 79
Rozdział szósty Brzuch i klatka piersiowa 93
Rozdział siódmy Kręgosłup 113
Rozdział ósmy Kończyny górne 123 sekcja III Integracja
Rozdział dziewiąty Kluczowa lezja 145
Rozdział dziesiąty Cięciwa 151
Rozdział jedenasty Koordynacja ośmiu przepon 171
Wnioski 189 Przypisy 191 Indeks 197
5
Ogólne techniki osteopatyczne
Stopa Powięź podeszwowa TECHNIKA: Bezpośrednie
żenia tyłem.
rozluźnienie mięśniowo-powięziowe w pozycji le-
Ból po spodniej stronie stopy, ostrogi piętowe lub zapalenie rozcięgna podeszwowego.
OBJAWY/DIAGNOZA: PACJENT:
Pozycja leżenia tyłem.
TERAPEUTA:
Siedzi w nogach leżanki.
PROCEDURA: Skrzyżuj kciuki i przyciśnij ich opuszki do powięzi podeszwowej stopy pacjenta na wysokości stawów stępowo-śródstopnych. Pozostałe palce zapleć na grzbiecie stopy. Opuszki kciuków naciskają w kierunkach wskazywanych przez kciuki, czyli w stronę boków stopy, i nieznacznie w kierunku jej palców, dążąc do punktu zrównoważonego napięcia. Kiedy nastąpi rozluźnienie, poczujesz, jak czubki kciuków ześlizgują się z powięzi. Powtórz całą procedurę przy palcach stopy zgiętych podeszwowo. Kiedy ustąpi i ta bariera, powtórz technikę przy palcach zgiętych grzbietowo. Terapia powięzi podeszwowej jest zakończona w momencie osiągnięcia tych trzech rozluźnień.
Ryc. 4.1. Technika rozluźnienia powięzi podeszwowej.
Połóż kciuki na powięzi podeszwowej na wysokości połączeń stępowo-śródstopnych. Skieruj nacisk w stronę boków stopy i nieznacznie w kierunku jej palców.
50
Kończyny dolne
Ryc. 4.2. Zgięcie podeszwowe.
Poproś pacjenta, aby wykonał stopą ruch jak przy naciskaniu na pedał gazu, co spowoduje ułożenie palców w zgięciu podeszwowym.
Ryc. 4.3. Zgięcie grzbietowe.
Poproś pacjenta, aby odgiął palce stopy w kierunku głowy. 51
Ogólne techniki osteopatyczne
Śródstopie, stęp i palce stopy TECHNIKA:
tyłem.
Pośrednie rozluźnienie więzadłowo-stawowe w pozycji leżenia
OBJAWY/DIAGNOZA:
Ból w środkowej części stopy lub w obrębie palców.
PACJENT: Pozycja
leżenia tyłem, z piętami opartymi na leżance.
TERAPEUTA: Stoi
w nogach leżanki, zwrócony w stronę twarzy pacjenta.
Pochyl się nad leczoną stopą pacjenta, chwyć ją obiema dłońmi, obejmując z obu stron zewnętrzne palce stopy, i ułóż w lekkim zgięciu podeszwowym poprzez nieznaczne zaciśnięcie palców twoich rąk pod końcami dalszymi kości śródstopia. Kciuki znajdują się na grzbiecie stopy. Użyj swojego ciężaru i kompresuj paliczki, kości śródstopia oraz stępu w kierunku leżanki, balansując na szczycie pionowej siły wektorowej powstałej pomiędzy twoimi dłońmi a leżanką. Kiedy nastąpi rozluźnienie, poczujesz, jak tkanki pod twoimi palcami miękną.
PROCEDURA:
Ryc. 4.4. Technika rozluźnienia śródstopia, stępu i palców stopy.
2. Obejmij palce stopy.
1. Stopa pacjenta spoczywa na leżance.
52
3. Siła skierowana jest prostopadle w dół, w kierunku leżanki.
Kończyny dolne
Ryc. 4.5. Ułożenie dłoni na kościach śródstopia (widok od strony podeszwowej).
Kość piętowa (technika Bootjack) Połączenie technik rozluźnienia więzadłowo-stawowego w pozycji leżenia tyłem (bezpośrednio na kości piętowej, pośrednio na przedniej części stopy).
TECHNIKA:
OBJAWY/DIAGNOZA: Ból PACJENT:
pięty lub stopy bądź ostrogi piętowe.
Pozycja leżenia tyłem.
TERAPEUTA: Stoi po stronie leczonej stopy, zwrócony twarzą w kierunku stóp
pacjenta.
PROCEDURA: Zrotuj zewnętrznie i odwiedź kość udową pacjenta, zegnij nogę
w kolanie. Ramię ręki znajdującej się bliżej leżanki oprzyj tylną stroną tuż nad łokciem o dalszy koniec uda pacjenta, powyżej dołu podkolanowego. Twoja kość ramienna i kość udowa osoby poddawanej terapii powinny znajdować się pod kątem około 90 stopni względem siebie. Obejmij kość piętową pacjenta kciukiem i stawem międzypaliczkowym bliższym zgiętego palca wskazującego tej samej ręki. Odchyl się w kierunku głowy osoby leczonej, pociągając jej kolano do jeszcze głębszego zgięcia i wywołując tym samym trakcję pięty. 53
Ogólne techniki osteopatyczne
Staw kolanowy Głowa kości strzałkowej TECHNIKA: Bezpośrednie
nia tyłem.
rozluźnienie więzadłowo-stawowe w pozycji leże-
Ból kolana po stronie tylnej i bocznej lub niestabilny staw skokowy z tendencją do nawykowych skręceń. To ostatnie zaburzenie jest rezultatem niestabilnej panewki (widełek) stawu skokowego górnego z przemieszczoną w stawie kolanowym kością strzałkową.
OBJAWY/DIAGNOZA:
PACJENT: Pozycja
leżenia tyłem.
TERAPEUTA: Siedzi z boku leżanki, na wysokości leczonego kolana, zwrócony
w jego stronę.
PROCEDURA: Zegnij
biodro i kolano pod kątem około 90 stopni. Nieznacznie zrotuj kość udową zewnętrznie. Zegnij pod kątem 90 stopni w łokciu tę swoją rękę, która znajduje się od strony głowy pacjenta, i oprzyj łokieć na leżance. Następnie odwiedź kciuk, tworząc rodzaj pionowej podpórki pod nogą pacjenta. Opuszką podpierającego kciuka dociśnij tylno-górną część głowy kości strzałkowej w kierunku dalszym, tj. w stronę stopy. Drugą ręką wykonaj inwersję stopy uniesionej nogi, nieznacznie rotując ją dośrodkowo. Spowoduje to pociągnięcie końca dalszego kości strzałkowej. Zbalansuj tkankę łączną
Ryc. 4.11. Ułożenie rąk w technice terapii kości strzałkowej
1. Dotknij głowy kości strzałkowej opuszką swojego kciuka. Dociśnij w kierunku dalszym (strzałka). 2. Wykonaj inwersję stopy. Balansuj przy użyciu obu rąk, aż nastąpi rozluźnienie.
1 2
60
Kończyny dolne
otaczającą oba końce kości strzałkowej oraz błonę międzykostną pomiędzy kością piszczelową i kością strzałkową, aż nastąpi rozluźnienie. Głowa kości strzałkowej przesuwa się w dół i w przód, wślizgując się z powrotem do swojej panewki.
Więzadło poboczne strzałkowe (boczne) Kombinacja technik rozluźnienia więzadłowo-stawowego w pozycji leżenia tyłem (bezpośrednio na więzadle pobocznym strzałkowym).
TECHNIKA:
Ból po zewnętrznej stronie kolana jako skutek naciągniętego więzadła pobocznego strzałkowego.
OBJAWY/DIAGNOZA: PACJENT: Pozycja
leżenia tyłem.
TERAPEUTA: Siedzi z boku leżanki, na wysokości leczonego kolana i zwróco-
ny w jego stronę.
PROCEDURA: Zrotuj zewnętrznie i odwiedź biodro leczonej nogi. Ustaw kolano w zgięciu pod kątem około 90 stopni (druga noga pacjenta pozostaje wyprostowana). Dłonią znajdującą się bliżej końca leżanki obejmij stopę pacjenta, układając palce na jej podbiciu, a kciuk po zewnętrznej stronie grzbietu stopy. Wyniosłość kłębika twojego małego palca wspiera teraz boczną część kości piętowej, a wyniosłość kłębu kciuka znajduje się dokładnie poniżej końca dalszego kości strzałkowej. Oprzyj łokieć ręki podtrzymującej na leżance i, nie podpierając kolana zgiętej nogi drugą ręką, pozwól mu opaść na zewnątrz, w kierunku podłogi. Wykonaj inwersję stopy pacjenta w stawie skokowym i zrotuj ją dośrodkowo (co spowoduje nieznaczne zrotowanie dośrodkowe całego podudzia). Pociągnij stopę w kierunku dalszym, prostując kolano. Cały czas utrzymuj zrównoważone napięcie w więzadle pobocznym strzałkowym. Dłoń znajdująca się na stopie kontroluje naprężenie w kolanie. Kiedy część ciała poddawana terapii zatnie się, napotykając barierę, utrzymuj równomierny nacisk na tę przeszkodę lub w punkcie ciszy, aż nastąpi rozluźnienie, a kolano wyprostuje się bardziej. W trakcie wykonywania zabiegu możesz natrafić na liczne bariery. Utrzymuj stałe napięcie względem każdej z nich, aż kolano wyprostuje się całkowicie. Kiedy to nastąpi, więzadło poboczne strzałkowe powróci do stanu fizjologicznego, a kość udowa zrotuje się wewnętrznie, wyrównując swoje ułożenie względem kości piszczelowej.
61
Ogólne techniki osteopatyczne
Ryc. 4.12. Ułożenie w technice rozluźnienia więzadła pobocznego strzałkowego.
Zrównoważ napięcie w więzadle pobocznym strzałkowym. Zgięcie pod kątem 90 stopni
Ro ta
zna nętr ew z cja
Ryc. 4.13. Technika rozluźnienia więzadła pobocznego strzałkowego. i nog rost p y W
62
ewnętrzne ew
Ro tow an i
Utrzymuj napięcie w więzadle pobocznym strzałkowym, pozwalając kości udowej zrotować się wewnętrznie.
Kończyny dolne
Więzadło poboczne piszczelowe (przyśrodkowe) Kombinacja technik rozluźnienia więzadłowo-stawowego w pozycji leżenia tyłem (bezpośrednio na więzadle pobocznym piszczelowym).
TECHNIKA:
Ból po stronie przyśrodkowej kolana jako rezultat naciągniętego więzadła pobocznego piszczelowego. OBJAWY/DIAGNOZA: PACJENT: Pozycja
leżenia tyłem.
TERAPEUTA: Siedzi
przy rogu leżanki w jej nogach, po stronie zajętego kolana, zwrócony w stronę szczytu leżanki.
Obejmij stopę obiema dłońmi. Ręką znajdującą się od strony dłuższego boku leżanki uchwyć kość piętową, tak aby twoje palce znalazły się po jej stronie przyśrodkowej, a wyniosłość kłębu kciuka po stronie bocznej. Drugą dłonią obejmij stopę na wysokości końca dalszego pierwszej kości śródstopia. Biodro jest zgięte i przywiedzione, co powoduje dośrodkową rotację kości udowej. Kolano jest ugięte pod kątem około 90 stopni i znajduje się nad kością udową drugiej nogi. Używając obu dłoni, rotuj stopę zewnętrznie, próbując jednocześnie wyprostować nogę. Pociągnij stopę w kierunku dalszym, prostując kolano i cały czas utrzymując zrównoważone napięcie w więzadle pobocznym piszczelowym. Kiedy kolano zatnie się, utrzymuj zrównoważone napięcie na napotkanej barierze lub w punkcie ciszy, aż część ciała poddawana terapii wyprostuje się bardziej. W trakcie wykonywania tej techniki możesz napotkać wiele takich barier. UtrzyPROCEDURA:
Ryc. 4.14. Ułożenie w technice rozluźnienia więzadła pobocznego piszczelowego.
Utrzymuj zrównoważone napięcie w więzadle pobocznym piszczelowym w trakcie prostowania nogi. Wyprost
3
2 a wewnętrzn Rotacj a
Rotacja zewnętrzna
1
63
Ogólne techniki osteopatyczne
Recentralizacja głowy kości ramiennej w wydrążeniu stawowym łopatki TECHNIKA: Bezpośrednie
nia bokiem.
rozluźnienie więzadłowo-stawowe w pozycji leże-
OBJAWY/DIAGNOZA: Ból
w przednio-górnej części barku, ból w okolicy tylnego fałdu pachowego lub ograniczenie zakresu ruchu w barku.
PACJENT: Pozycja
leżenia bokiem, zajętym barkiem ku górze.
TERAPEUTA: Stoi
z boku leżanki za pacjentem.
Gdy nastąpiło już rozluźnienie mięśnia obłego mniejszego, obejmij dłonią łokieć pacjenta. Ramię pacjenta powinno być zgięte i rozluźnione. Drugą ręką (tą, która znajduje się bliżej głowy pacjenta) chwyć za bark w stawie ramiennym. Kontrolując kość ramienną za pośrednictwem łokcia, poprowadź go bocznie i lekko dobrzusznie lub dogrzbietowo w celu uzyskania zbalansowanego napięcia w barku. Następnie utrzymaj równomierną kompresję kości ramiennej w panewce, stosując przeciwstawny nacisk ręką umieszczoną na barku. Kompresując obie ręce ku sobie, być może będziesz musiał dostosować kierunki sił przyłożonych na panewkę – dobrzusznie lub dogrzbietowo – tak aby poczuć maksymalną sztywność pomiędzy rękoma. Siła wypadkowa będzie przypominać kształtem kij hokejowy, z łokciem będącym górną krawędzią i przeciwnym barkiem leżącym na leżance, stanowiącym koniec łopatki kija. Gdy nastąpi rozluźnienie, głowa kości ramiennej przesunie się w panewce doczaszkowo i dobrzusznie. Trzon kości ramiennej przemieści się doczaszkowo i dobrzusznie, obok ucha pacjenta. W powyższej technice równoważysz siłę wywieraną na szczycie łokcia z siłą idącą przez wydrążenie stawowe łopatki. Dzięki temu twoje ręce dążą ku sobie, a siła jest skierowana od łokcia do leżanki, przez drugi bark. Jeśli łokieć w punkcie balansu ustawiony jest nieco do przodu w stosunku do ciała pacjenta, ręka umieszczona na barku będzie uciskała bark nieznacznie dobrzusznie, podczas gdy ty będziesz naciskał na łokieć w kierunku doczaszkowym i lekko dobrzusznym. I odwrotnie – jeśli łokieć w punkcie balansu zostanie skierowany nieznacznie do tyłu w stosunku do ciała pacjenta, ręka na barku będzie naciskała tę część ciała w kierunku terapeuty. Nacisk na trzon kości ramiennej powinien być dość mocny.
PROCEDURA:
130
Kończyny górne
Ryc. 8.5. Technika terapii kości ramiennej.
1 3
3 2
1. Połóż dłoń na wyrostku łokciowym. Zastosuj nacisk w kierunku stawu ramiennego. 2. Drugą ręką skieruj nacisk schodzący w dół po kości ramiennej, w kierunku przeciwnego stawu ramiennego. 3. Wyreguluj punkt balansu, poruszając barkiem dobrzusznie lub dogrzbietowo.
Przednia część barku Mięsień piersiowy większy TECHNIKA: Bezpośrednie
żenia tyłem.
rozluźnienie mięśniowo-powięziowe w pozycji le-
OBJAWY/DIAGNOZA: Ból przedniej części barku lub bark wysunięty do przodu. PACJENT: Pozycja
leżenia tyłem.
Siedzi z boku leżanki na wysokości talii pacjenta, twarzą zwrócony w kierunku szczytu leżanki. TERAPEUTA:
PROCEDURA: Ręką
znajdującą się dalej od ciała pacjenta chwyć jego dłoń po stronie, gdzie występuje skurcz. Odwiedź ramię o mniej więcej 30 stopni od boku pacjenta. Opuszką kciuka ręki bliższej pacjenta dotknij mięśnia piersiowego większego w fałdzie pachowym przednim, około 5 cm od jego przyczepu na kości ramiennej. Zazwyczaj jest to punkt najsilniejszego skurczu. Zastosuj zbalansowany nacisk opuszką kciuka pod kątem prostym w stosunku 131
Ogólne techniki osteopatyczne
do przebiegu włókien mięśniowych, przyśrodkowo od ścięgna. Jednocześnie drugą ręką delikatnie pociągnij ramię pacjenta. Utrzymaj ciągły, zbalansowany nacisk, aż poczujesz rozluźnienie skurczu.
Mięsień piersiowy mniejszy, mięsień kruczo-ramienny oraz głowa krótka mięśnia dwugłowego ramienia TECHNIKA: Bezpośrednie
żenia tyłem.
OBJAWY/DIAGNOZA:
przodu.
PACJENT: Pozycja
rozluźnienie mięśniowo-powięziowe w pozycji le-
Ból w przedniej części barku lub bark wysunięty do
leżenia tyłem.
TERAPEUTA: Stoi z boku leżanki na wysokości środkowej części klatki piersiowej pacjenta, zwrócony twarzą w kierunku szczytu leżanki. PROCEDURA: Jeśli
skurcz zlokalizowany jest w mięśniu piersiowym mniejszym, utrzymuj ciągły, zbalansowany ucisk końcem opuszki kciuka ręki dominującej, zaczynając na bocznym brzegu mięśnia piersiowego mniejszego, mniej więcej 5 cm poniżej wyrostka kruczego. Utrzymuj równomierny nacisk w poprzek włókien, schodząc przyśrodkowo po górnej części klatki piersiowej, w trakcie gdy mięsień będzie rozluźniał się przed twoim kciukiem. Terapię na mięśniu kruczo-ramiennym oraz głowie krótkiej mięśnia dwugłowego ramienia przeprowadź, wykorzystując podobną technikę. Przesuń kciuki bocznie i doogonowo od wyrostka kruczego oraz zastosuj ciągły, zbalansowany nacisk w kierunku przyśrodkowym i dogrzbietowym.
Mięśnie podobojczykowe, więzadła żebrowo-krucze, więzadła żebrowo-obojczykowe oraz śródpiersie górne TECHNIKA: Bezpośrednie
nia tyłem.
OBJAWY/DIAGNOZA:
przodu.
PACJENT: Pozycja
rozluźnienie więzadłowo-stawowe w pozycji leże-
Ból w przedniej części barku lub bark wysunięty do
leżenia tyłem.
Stoi z boku leżanki na wysokości środkowej części klatki piersiowej, twarzą zwrócony w kierunku szczytu leżanki. TERAPEUTA:
Jeśli stwierdziłeś skurcz mięśnia podobojczykowego i/lub naprężenie w więzadłach żebrowo-kruczych i żebrowo-obojczykowych, wykonaj PROCEDURA:
132
Kończyny górne
kompresję w kierunku leżanki, obejmując w poprzek przestrzeń podobojczykową opuszką kciuka w dole bliższym oraz opuszką palca środkowego w dole dalszym. Naciskaj w kierunku dogrzbietowym i ściśnij kciuk oraz palec środkowy ku sobie. Utrzymuj ten zbalansowany ucisk, aż poczujesz rozluźnienie napięcia w obu dołach, a twój kciuk oraz palec środkowy zbliżą się do siebie. Ryc. 8.6. Anatomia przedniej części barku.
wyrostek kruczy przyczep mięśnia kruczo-ramiennego
przyczep dalszy mięśnia piersiowego mniejszego więzadło żebrowo-krucze
przyczep głowy krótkiej mięśnia dwugłowego ramienia splot ramienny, tętnica pachowa i żyła pachowa
Ryc. 8.7. Technika rozluźnienia mięśnia kruczo-ramiennego i głowy krótkiej mięśnia
dwugłowego ramienia (przód barku).
Do przedniej części barku przyłóż nacisk w kierunku dogrzbietowym i lekko przyśrodkowym. Utrzymaj zbalansowane napięcie, aż pojawi się rozluźnienie. Ilustracja ta przedstawia ostatni krok w terapii przedniej części barku. 133
Ogólne techniki osteopatyczne
Ryc. 8.8. Ułożenie rąk na przed-
niej części barku.
Łokieć tenisisty i związane z nim urazy Naprężenia błony międzykostnej pomiędzy kością łokciową a promieniową wywierają wpływ na łokieć. Jeśli zatem obecne jest naprężenie błony międzykostnej, zmianami objęte są zarówno nadgarstek, jak i łokieć. Aby więc przywrócić sprawność przedramieniu, należy poddać terapii oba jego końce.
Przedramię i łokieć TECHNIKA: Bezpośrednie
rozluźnienie więzadłowo-stawowe w pozycji leżenia tyłem, siedzącej lub stojącej. OBJAWY/DIAGNOZA: Ból PACJENT: Pozycja
łokcia lub sztywność (ograniczenie ruchomości).
leżenia tyłem, siedząca lub stojąca.
TERAPEUTA: Stoi nieco z przodu po stronie zajętego łokcia, zwrócony twarzą
do pacjenta.
PROCEDURA: Na
początku terapii łokieć pacjenta powinien być zgięty pod kątem 90 stopni. Uchwyć część bliższą wyrostka łokciowego kciukiem i palcem wskazującym. Opuszki tych palców powinny znajdować się tuż przy brzegu bruzdy z każdej strony wyrostka łokciowego, palec wskazujący na jego przyśrodkowej stronie. Drugą ręką chwyć grzbiet dłoni pacjen134
Kończyny górne
ta, maksymalnie zgiętej w nadgarstku i zrotuj jego przedramię do pełnej pronacji. Skompresuj przedramię pomiędzy swoimi rękoma, prowadząc łokieć pacjenta do pełnego wyprostu. Jeśli występuje dysfunkcja, zauważysz mocny opór pojawiający się przed pełnym wyprostem ręki. Utrzymuj ciągły, zbalansowany nacisk na barierę do momentu, gdy łokieć wyprostuje się, a opuszki twojego kciuka i palca wskazującego prześlizgną się przez bruzdy z każdej strony wyrostka łokciowego. W tym momencie terapia jest zakończona. Rozluźniła ona skrętne naprężenia na głowie kości promieniowej oraz boczne lub przyśrodkowe odchylenie wyrostka łokciowego w dole łokciowym (czyli boczne lub przyśrodkowe odchylenie kości łokciowej na kości ramiennej). Ryc. 8.9. Technika rozluźnienia przedramienia.
1
4 3
2
1. Zegnij nadgarstek i wykonaj pronację przedramienia. 2. Uchwyć wyrostek łokciowy kciukiem i palcem wskazującym. 3. Skompresuj przedramię pomiędzy swoimi rękoma do punktu balansu. 4. Wyprostuj łokieć, utrzymując poprzednio wprowadzone wektory.
135