In de jaren 1640 begon een vernieuwende groep kunstenaars in Amsterdam naar naaktmodel te tekenen. Hier werd ook rechtstreeks in groepsverband en met regelmaat– voor het eerst in de Europese kunst – naar vrouwelijk naakt getekend. De kunstenaars oefenden zich niet alleen in de correcte weergave van anatomie, maar waren ook op zoek naar ideale schoonheid en specifieke houdingen. Rembrandt pikte deze ontwikkeling op en voerde de vernieuwing verder, waarbij hij de onvolmaaktheid van de natuur omarmde en zijn modellen zichzelf liet zijn. Deze catalogus begeleidt een baanbrekende tentoonstelling in Museum Het Rembrandthuis, waarin deze opmerkelijk artistieke confrontatie met krachtige en prachtige tekeningen, schilderijen en prenten in beeld wordt gebracht. Redactie: Judith Noorman en David de Witt Met bijdragen van: Franziska Gottwald, Victoria Sancho Lobis, Judith Niessen, Michael Zell
WWW.WBOOKS.COM WWW.REMBRANDTHUIS.NL
Rembrandts naakte waarheid Tekenen naar naaktmodellen in de gouden eeuw