Ik zag een man
Ik zag een man 1 | Elgraphic - Vlaardingen
25-08-15 08:37
Van Owen Sheers verscheen eveneens bij Ambo|Anthos uitgevers Verzet Het Afrikaanse dagboek van Arthur Cripps
Ik zag een man 2 | Elgraphic - Vlaardingen
25-08-15 08:37
Owen Sheers
Ik zag een man Vertaald uit het Engels door Inge de Heer
Ambo|Anthos Amsterdam
Ik zag een man 3 | Elgraphic - Vlaardingen
25-08-15 08:37
Gisteren zag ik op de trap, Een man die er niet was. Ook vandaag was hij er niet, Ik wou, ik wou dat hij vertrok. Uit een versie van ‘Antigonish’ van Hugh Mearns
Ik zag een man 7 | Elgraphic - Vlaardingen
25-08-15 08:37
1
De gebeurtenis die al hun levens veranderde vond plaats op een zaterdagmiddag in juni, vlak nadat Michael Turner – veronderstellend dat het huis van de Nelsons leeg was – via hun achterdeur naar binnen liep. Hoewel het vroeg in de maand was, lag Londen te blakeren in een hittegolf. Overal langs South Hill Drive stonden ramen open. De aan weerszijden geparkeerde auto’s voelden heet aan, de naden ervan tikten in de zon. Een ochtendbries was weggeëbd en had de platanen langs de straat roerloos achtergelaten. Ook de eiken en beuken op de omringende Hampstead Heath waren stil. De hittegolf was nog maar een week aan de gang, maar het langere gras buiten de schaduw van die bomen was al aan het vergelen. Michael had de achterdeur van de Nelsons op een kier aangetroffen. Met zijn onderarm steunend op de deurlijst had hij zich de opening in gebogen en zijn buren geroepen. ‘Josh? Samantha?’ Er kwam geen antwoord. Het huis absorbeerde zijn stem zonder een echo. Hij keek naar zijn oude bootschoenen, waarvan de zolen onder de pas besproeide aarde zaten. Hij had sinds lunchtijd in de tuin gewerkt en was rechtstreeks naar de 9
Ik zag een man 9 | Elgraphic - Vlaardingen
25-08-15 08:37
Nelsons gegaan, zonder zich te wassen. Ook zijn blote knieĂŤn, die onder zijn korte broek uit kwamen, waren met aarde besmeurd. Michael haakte de hiel van zijn linkerschoen onder de neus van zijn rechterschoen en trok hem uit. Hij deed hetzelfde met de andere schoen en luisterde of hij in het huis tekenen van leven hoorde. Weer niets. Hij keek op zijn horloge: tien voor halfvier. Om vier uur had hij schermles aan de andere kant van de Heath. Het zou minstens een halfuur kosten om er naartoe te lopen. Hij maakte aanstalten om de deur verder open te duwen, maar toen hij het vuil op zijn handen zag gaf hij hem maar een zetje met zijn elleboog en liep naar binnen. In de keuken was het koel en donker en Michael moest even blijven staan om zijn ogen aan de duisternis te laten wennen. Achter hem glooide de tuin van zijn buren tussen een perenboom en een border met verschrompelde planten omlaag. Het dorre gazon liep taps toe naar een houten, met riet doorschoten hek. Achter dit hek boog een treurwilg naar een van de zwemvijvers op de Heath. De afgelopen maand hadden die vijvers een laag kroos gekregen, dat verrassend helder van kleur was. Een paar minuten daarvoor had hij nog gehurkt zitten kijken naar een koet die zich er een weg doorheen kliefde, knikkend met haar nonnenkop, met haar kuikens zigzaggend in haar kielzog. Toen hij in de keuken stond luisterde hij nogmaals of hij iets hoorde. Het was niets voor Josh en Samantha om weg te gaan zonder hun huis af te sluiten. Hij wist dat Samantha het weekend op stap was met haar zus Martha. Maar hij dacht dat Josh en de meisjes thuis waren gebleven. Toch was het stil in huis. De enige geluiden die hij hoorde kwamen van de Heath achter hem: een blaffende hond, het gekwebbel van mensen die in de verte zaten te picknicken, de plons van een duiker in de zwemvijver voorbij het wandelpad. Dichterbij, in de tuin van 10
Ik zag een man 10 | Elgraphic - Vlaardingen
25-08-15 08:37
een van de buren, hoorde hij een sproeier, die op de middag in begon te hakken. Het was zo stil in huis dat deze geluiden vanaf zijn plek in de keuken al het karakter hadden van herinneringen, alsof hij een drempel in de tijd over was gegaan in plaats van een drempel van een huis. Misschien had Josh een briefje achtergelaten. Hij liep naar de koelkast om te kijken of hij er een zag. Het was een breed, matstalen Amerikaans model, met een in de deur ingebouwde ijsmachine. Over het hele oppervlak van het apparaat hingen papieren – een hoeveelheid waarmee je een bureau kon vullen – vastgemaakt met koelkastmagneten met Rothko’s. Michael bekeek de afhaalmenu’s, boodschappenlijstjes en verzuimbriefjes voor school, maar die gaven hem geen van alle een aanwijzing waar Josh zou kunnen zijn. Hij wendde zich af van de koelkast en keek het vertrek rond, in de hoop iets te vinden wat zou kunnen verklaren waarom de achterdeur niet op slot zat terwijl er niemand thuis was. Net als de rest van hun huis was de keuken van Samantha en Josh degelijk en royaal. De gestreepte schaduw van een jaloezie viel op het kookeiland in het midden, met een oven, twee kookplaten en een professionele verzameling kookgerei. In de serre, aan de andere kant van de ontbijtbar, stonden een doorgezakte bank en twee leunstoelen met potplanten eromheen. Okerkleurige rolgordijnen waren langs de ramen neergelaten. Aan het uiteinde van de keuken stond een ovale eettafel, en daarboven hingen de Nelsons. Het was een zwart-witportret, een studio-opname uit de tijd dat Rachel nog een peuter was en Lucy een baby. De twee kinderen, die bij elkaar passende witte jurkjes droegen, zaten bij hun ouders op schoot. Samantha keek lachend naar haar dochters, haar ogen afgewend van de camera. Josh glimlachte recht in de lens. Zijn kaak was hoekiger dan nu; zijn haar was donkerder, in het jongensachtige model geknipt dat hij nog 11
Ik zag een man 11 | Elgraphic - Vlaardingen
25-08-15 08:37
steeds had, maar zonder de zich uitbreidende grijze spikkels bij zijn slapen. Even keek Michael deze jongere Josh recht in de ogen. Hij vroeg zich af of hij hem zou moeten bellen om hem te laten weten dat de achterdeur niet op slot zat. Maar zijn telefoon lag in zijn appartement en hij wist noch het nummer van Josh noch dat van Samantha uit zijn hoofd. En zou het misschien niet beter zijn ze niet ongerust te maken? Voor zover hij kon zien waren er geen tekenen van verstoring. De keuken zag er net zo uit als altijd. Michael kende de Nelsons nog maar zeven maanden, maar nadat ze vriendschap hadden gesloten was het snel gegaan. Hij had de laatste paar weken voor zijn gevoel vaker aan hun tafel gegeten dan aan de zijne, een deur verder. Het pad dat van hun gazon via een opening in de heg naar de gemeenschappelijke tuin van zijn eigen appartementengebouw voerde was toen hij er net woonde niet te zien geweest. Maar nu was er al een vaag spoor, uitgesleten door hem als hij ’s avonds even langsging en door Samantha en de meisjes als ze hem in het weekend kwamen ophalen. Als gezin waren de Nelsons langzamerhand een constante in zijn leven geworden, een noodzakelijk tegenwicht tegen alles wat daarvoor was gebeurd. Daarom wist Michael zo zeker dat de keuken niet doorzocht of verstoord was. In dit vertrek had hij de meeste tijd met hen doorgebracht; hier hadden ze gegeten en gedronken en had ’n groot deel van zijn recente genezing plaatsgevonden. In dit vertrek had hij, voor het eerst sinds hij Caroline had verloren, met hulp van Josh en Samantha geleerd zich niet alleen haar afwezigheid te herinneren maar ook haarzelf. Michael liet zijn blik van het familieportret naar de stoelen en dressoirs in de serre glijden. Hij zou eigenlijk ook de rest van het huis moeten controleren. Dit hield hij zichzelf voor toen hij naar de telefoon liep en de briefjes met notities door12
Ik zag een man 12 | Elgraphic - Vlaardingen
25-08-15 08:37
nam die om de handset heen lagen. Samantha en Josh zouden niet willen dat hij vertrok zonder dat te doen. Maar hij moest wel opschieten. Hij was alleen maar langsgekomen om een schroevendraaier te halen die hij Josh een paar avonden daarvoor had uitgeleend. Hij had het ding nodig om een kling te bevestigen voor zijn les. Zodra hij hem gevonden had en de andere kamers had gecontroleerd, was hij weg. Weer keek hij op zijn horloge. Het was bijna vijf voor halfvier. Als er iets niet in orde was kon hij Josh altijd nog bellen tijdens de wandeling naar zijn les, over de Heath. Waar Josh ook uithing, hij en de meisjes konden niet al te ver van huis zijn. Hij liep weg van de telefoon en de notities, naar de deur die op de gang uitkwam. De terracotta tegels voelden koel aan onder zijn voeten; zijn klamme sokken lieten een spoor van vochtige voetafdrukken achter, die langzaam wegtrokken, alsof een briesje zijn sporen uitwiste.
13
Ik zag een man 13 | Elgraphic - Vlaardingen
25-08-15 08:37