Issuu

erares Kim valt als een blok voor Michael, de vader van een leerling in haar klas. Het kan alleen niks worden, want hij is getrouwd. Maar Michael, die Kims gevoelens wel beantwoordt, brengt haar in een lastig parket. Ze blijven elkaar zien, maar het kan niet uitblijven dat dit problemen leidt. Problemen die nog groter blijken dan Kim had kunnen voorzien. Hun geheim komt uit en Kim wordt op staande voet ontslagen. Ze blijft ook nog eens alleen achter, want Michael gaat verder met zijn vrouw en kinderen. Heeft ze voor deze man nu alles op het spel gezet? José Vriens is als een speer gegaan in het familieromangenre. Ze debuteerde zeven jaar geleden met Nooit meer alleen en heeft nu al bijna dertig romans op haar naam staan. José schrijft niet alleen veel, maar leest ook veel. En dat is te merken aan haar soepele, vlotte schrijfstijl.

ISBN 978 94 0190 731 6 NUR 344

9 789401 907316 w w w. r o m a n s e r i e . n l

cover_J.Vriens_Niet minder.indd 1

JOSÉ VRIENS NIET MINDER

Het kan niet en het mag niet, maar haar verliefdheid blijft

JOSÉ VRIENS

NIET MINDER Roman

16-08-16 12:08

Niet minder 31-8-2016 br._Romanplus-serie 31-08-16 12:08 Pagina 3

JosĂŠ Vriens

Niet minder

Uitgeverij Zomer & Keuning

Niet minder 31-8-2016 br._Romanplus-serie 31-08-16 12:08 Pagina 4

Eerder verschenen van JosĂŠ Vriens bij Uitgeverij Zomer & Keuning o.a. Vergeten Gestolen tijd Verblind Nooit meer Chinagirl

ISBN 9789401907316 ISBN e-book 9789401907323 NUR 344 ÂŠ 2016 Uitgeverij Zomer & Keuning Postbus 13288, 3507 LG Utrecht Omslagontwerp Liesbeth Thomas, t4design Auteursfoto Marcel Rob www.josevriens.nl www.romanserie.nl Alle rechten voorbehouden

Niet minder 31-8-2016 br._Romanplus-serie 31-08-16 12:08 Pagina 5

1 ‘Juf!’ klonk het enthousiast uit vele kelen om Kim heen. Met een lach op haar gezicht begroette ze de leerlingen die ze vorig jaar in haar groep had gehad of die al veel verder waren. Het was ieder nieuw schooljaar weer een vrolijk weerzien na de zomervakantie. De meeste snoetjes hadden een gezond bruin kleurtje. Vanwege het lekkere weer droegen velen een korte broek of rok, en truitjes met korte mouwen. Vrijwel allemaal waren ze zonder jas naar school gekomen. Die eerste schooldag brachten nog veel ouders hun kroost samen naar school, zodat ze de vaders en moeders ook eens bij elkaar zag. Hulpouders begroetten elkaar en praatten bij over de afgelopen zes weken. De eerste dag na de zomervakantie vond Kim het leukst. Iedereen kwam dan fris de school binnen. Problemen en kleine irritaties van het vorige jaar waren vergeten of opgelost. Bij de meeste kinderen en leerkrachten in elk geval. Een nieuwe start met nieuwe kansen. Kinderen die het afgelopen schooljaar niet zo goed hadden afgesloten, kregen een nieuwe kans om te laten zien wat ze konden. ‘Kim. Je ziet er goed uit,’ begon Froukje, de moeder van Job. ‘Dank je, jij ook. Heb je een goede vakantie gehad?’ Froukje was een hulpmoeder die al enkele jaren meedraaide op school. Dan weer was ze leesmoeder, dan hielp ze met computerles. Tijdens bijzondere dagen was ze er altijd om een handje toe te steken. Op Froukje deed je nooit tevergeefs een beroep, wist Kim. Ze was ook een vrouw die zich niet veel aantrok van wat anderen van haar dachten. Je kon haar uittekenen in een spijkerbroek die een paar maten te groot was, met een oversized shirt eroverheen. Haar lange lichtbruine haar, dat wild krulde, hing vrijwel altijd los over haar schouders. Haar blauwe ogen keken Kim nu belangstellend aan. ‘Jawel hoor,’ zei Froukje met een glimlach. ‘Het voordeel van familie in Friesland is dat je altijd wel een logeerplek kunt vinden aan de andere kant van het land. Een andere omgeving doet wonderen. Job heeft zich in ieder geval prima vermaakt. En hij is met zijn vader en diens nieuwe vriendin naar Spanje geweest. Een geweldige ervaring voor hem.’ Een vakantie die zijn moeder hem niet kon geven. Kim wist dat Froukje van een bijstandsuitkering leefde. Ze was met haar man vanuit 5

Niet minder 31-8-2016 br._Romanplus-serie 31-08-16 12:08 Pagina 6

Friesland hierheen verhuisd vanwege zijn werk, maar na de scheiding was ze gebleven. Vooral omwille van Job die hier was geboren en hier zijn vriendjes had. ‘Zou je nooit terug willen naar je geboorteplaats?’ vroeg Kim. ‘Absoluut niet. Het is leuk voor een korte vakantie, maar daar heb ik niks buiten mijn familie. Er is niet eens werk te vinden in dat dorp. Ik zou dan al naar een grotere plaats moeten verhuizen om werk en een woning te vinden. Nee hoor, laat mij maar lekker hier blijven. Ik heb hier een grote vriendenkring op wie ik altijd kan terugvallen. Bovendien wil Job hier niet weg. Dat zegt toch al genoeg?’ Kim knikte begrijpend. Job was het enige kind van Froukje. Haar hele wereld draaide om hem sinds ze met hun tweetjes waren. Het werd ondertussen drukker op het schoolplein. Freek, de directeur, stond al op een verhoging om boven iedereen uit te kunnen komen. Hij poetste zijn bril nog een keer voordat hij zijn aandacht op de menigte voor hem richtte. Zoals ieder jaar verwelkomde hij de nieuwe en oude leerlingen, hun ouders en de leerkrachten. Daarna hield hij een kort praatje over de doelstelling van de school. Vaste prik zodat Kim niet eens meer hoefde te luisteren om te weten wat er nu kwam. Zijn jaarlijkse peptalk was niet echt verrassend meer. Haar ogen gingen over de kinderen en hun ouders die belangstellend luisterden. Op de oudere kinderen na. Voor hen had dit praatje ook niets nieuws meer. Ze fluisterden met elkaar en onderling werden de mobieltjes bewonderd. Nieuwe filmpjes, foto’s, spelletjes; allemaal veel belangrijker dan het saaie verhaal van de directeur. Nu mochten ze hun mobieltjes nog bij zich houden, maar over een paar minuten, als iedereen naar de klas ging, moesten die worden uitgezet en weggestopt. Gebruik in de klas betekende dat het telefoontje een enkele reis maakte naar het bureau van de leerkracht en daar minstens een week bleef liggen. Geen mobieltjes in de klas en eigenlijk ook niet op het schoolplein. Het advies om ze thuis te laten, werd helaas maar door een enkeling opgevolgd. De school was dan ook niet aansprakelijk voor schade of verlies. Kim herkende enkele leerlingen die dit jaar bij haar in de groep zouden komen. Ze gaf al enkele jaren les aan groep 3, daar voelde ze zich het beste thuis. Soms maakte ze een uitstapje naar een hogere groep als dat nodig was vanwege de herindeling van de klassen, maar groep 3 had 6

Niet minder 31-8-2016 br._Romanplus-serie 31-08-16 12:08 Pagina 7

ze het liefst. Heerlijk vond ze het om de jonge kinderen te leren schrijven en vooral om hun bij te brengen dat lezen ontzettend leuk was. ‘Kim, ik heb je gisteren gemist tijdens het inkoopuurtje.’ Een vrouw van haar eigen leeftijd kwam bij haar staan. Het lange, donkerblonde haar viel als een gouden waterval over haar schouders. Om jaloers op te worden. Automatisch ging Kims hand naar haar eigen korte, donkere kapsel. ‘Dat is jammer, Eline. Ik was er wel, hoor. Wat vervelend dat ik jullie ben misgelopen. Er was een ongelukje gebeurd in groep 2 waar ik even bij moest assisteren. Het broertje van Samira was iets te enthousiast en viel met zijn stoel. Gelukkig was het niet al te ernstig.’ Kim bukte zich iets om een blond jongetje te begroeten. Stijn kwam dit jaar bij haar in de groep. ‘Hoi Stijn, ken je me nog? Ik ben juffrouw Kim. Je zus Maaike zat ook bij mij in de groep.’ Het jochie knikte ijverig. Kim had zijn moeder leren kennen als iemand die het beste voor haar kinderen eiste — wat uiteraard mocht — en daarin behoorlijk ver ging. Ze was niet iemand die zich de kaas van het brood liet pikken. ‘Mijn man ken je misschien nog wel,’ ging Eline verder. ‘Maikel, dit is juffrouw Kim. Stijn zal het vast en zeker heel erg naar zijn zin hebben bij haar.’ ‘Daar twijfel ik niet aan. Maikel Verbraak.’ Hij stak haar zijn hand toe. ‘Volgens mij hebben we nog niet eerder kennisgemaakt. Toen Maaike bij jou in de klas zat, ben ik niet mee geweest naar de ouderavonden. Ik werk in ploegendienst,’ gaf hij als verklaring. Ze knikte begrijpend. ‘Kim Simons.’ Zij kon zich evenmin herinneren hem al eerder te hebben gezien, dat had ze dan vast nog wel geweten. Maikel Verbraak was namelijk geen man die je snel vergat. Lang, breed in de schouders, kort blond haar dat door de zomerzon vast nog een tintje lichter was geworden. Zijn huid was gebruind, wat nog eens extra geaccentueerd werd door het witte shirt dat hij droeg. Een paar felblauwe ogen keken haar lachend aan. Sommige vrouwen hadden echt alles: mooi, lang blond haar, schitterende kinderen. En een man waar ze wel een beschuitje mee wilde eten, ging het door Kim heen. ‘We zullen elkaar dit jaar wel vaker zien nu Eline werkt,’ ging Maikel verder, ‘want dan breng en haal ik de kinderen.’ ‘Dat zullen ze vast leuk vinden.’ En al die moeders die hun ogen de 7

Niet minder 31-8-2016 br._Romanplus-serie 31-08-16 12:08 Pagina 8

kost gaven op het schoolplein, op zoek naar een leuke man. Maikel Verbraak kreeg het beslist druk om al die vrouwen van zijn lijf te houden. Er waren alleenstaande moeders bij die absoluut geen schaamte kenden als het erom ging een man te versieren, zelfs niet als die van een andere vrouw was. In de jaren dat Kim hier werkte, had ze op dat gebied al heel wat meegemaakt in en rond de school. Een soap was er niets bij. Freek was klaar met zijn speech. Een kort applaus klonk. Van de leerkrachten werd nu verwacht dat ze naar hun klaslokaal gingen om de kinderen te ontvangen en ze hun plaats te wijzen. Zo ook Kim. ‘Ga je met mij mee naar de klas, Stijn?’ vroeg ze aan het jochie en ze stak haar hand naar hem uit. ‘Mogen we nog mee naar binnen?’ vroeg Eline. Kim glimlachte en schudde haar hoofd. ‘Niet meer in groep 3. Stijn komt niet voor het eerst en kent de weg en de meeste kinderen in de groep al.’ ‘Jammer, ik had graag gezien waar hij komt te zitten.’ Eline bukte zich naar haar zoontje en legde haar handen op zijn schouders. ‘Papa en mama gaan weer naar huis. Veel plezier vandaag en goed naar juf Kim luisteren. Dag, grote jongen van me.’ Ze kuste hem op zijn wang voordat ze hem liet gaan. Met Stijn aan de hand ging Kim naar haar eigen klas. Zijn zusje liep vrolijk kwebbelend voor hen uit met een paar klasgenootjes. Zij had geen aandacht meer voor haar ouders. Onderweg sloten meer kinderen zich bij Kim en Stijn aan, zodat ze meteen een aantal van haar leerlingen om zich heen had verzameld. Aan het einde van die eerste schooldag was het energiepeil bij Kim een flink stuk gedaald. Zo’n eerste dag was leuk en spannend, maar vergde ook veel van haar. De meeste kinderen moesten weer het ritme van luisteren, stilzitten en rustig werken te pakken zien te krijgen, wat lang niet voor iedereen even gemakkelijk was. Ook voor Kim was het even aftasten wat voor leerlingen ze dit jaar in de groep had. Wie waren de deugnieten, wie de lieverdjes? Welk kind had wat extra aandacht nodig om niet ondergesneeuwd te worden door de rest? Dat wist je niet na één dag al. In de lerarenkamer waren er meer die datzelfde gevoel hadden. Kim vulde een kop met koffie uit de grote thermoskan en luisterde naar de 8

Niet minder 31-8-2016 br._Romanplus-serie 31-08-16 12:08 Pagina 9

verhalen die over en weer gingen. Er waren een paar kinderen die voor het eerst hier op school kwamen. Wie had de rebel van vorig jaar in de groep en hoe was hij die eerste schooldag geweest? Dat was vaak tekenend voor de rest van het jaar. Meteen de juiste toon te pakken krijgen en dat veeleisende gedrag de kop indrukken, lukte lang niet iedereen. ‘Heb je een leuke klas?’ wilde Jackie, de juf van groep 5, weten. ‘Ja hoor, best wel,’ antwoordde Kim. ‘Er zitten altijd een paar kinderen bij die net wat meer aanwezig zijn dan de rest, maar ik heb niet het idee dat het een probleem hoeft te worden. En jij?’ ‘Van hetzelfde laken een pak. Het viel me reuze mee vandaag. Wat mij betreft mag het hele schooljaar zo worden.’ Jackie was halverwege de veertig, een korte stevige vrouw die haar klas meestal strak in de hand wist te houden. Ze werkte drie dagen in de week. De laatste twee dagen nam collega Mariël de klas over. ‘Heb je nog een leuke kerel opgedaan tijdens je vakantie?’ vroeg Jackie met een lach op haar gezicht. ‘Ik heb je vorige week niet gezien. We hebben helemaal niet bij kunnen praten over de vakantie.’ Een week voor het begin van het schooljaar waren de meeste leerkrachten al op school om hun klas in orde te maken. Jackie had ze inderdaad gemist. Kim haalde haar schouders op. ‘Genoeg leuke kerels gezien, zelfs een die belangstelling had. Een leuke Griek in het hotel waar ik zat. Maar je weet hoe dat gaat: uit het oog, uit het hart.’ ‘Jammer, je had hem mee moeten nemen.’ Kim keek bedenkelijk. ‘Volgens mij wilde hij dat ook wel. Maar ik voel er weinig voor om een man in huis te nemen die ik nauwelijks ken en die bovendien verwacht onderhouden te worden.’ ‘Dat soort types kun je inderdaad missen als kiespijn,’ vond Jackie. ‘Onze Sas had ook een vakantievriendje opgedaan op Texel. Tranen met tuiten toen we terug naar huis moesten, maar volgens mij volgen ze elkaar op Facebook en appen ze constant. Lang leve de moderne techniek! Jij vindt de ware nog wel een keer.’ Daar ging Kim ook van uit. Tot nu toe leek ze alleen maar foute mannen aan te trekken. Joep had haar bedrogen met een ander. Keswin bleek zijn geld liever in het criminele circuit te verdienen dan op een eerlijke manier. En haar eerste vriendje, Lex, was veel te jaloers en bezitterig gebleken en had haar zelfs nog maanden na het verbreken van hun relatie gestalkt. 9

Niet minder 31-8-2016 br._Romanplus-serie 31-08-16 12:08 Pagina 10

In Griekenland was het niet meer dan een flirt geweest, zoals hij dat waarschijnlijk deed met alle jonge vrouwen die alleen waren. Vakantieliefdes waren niet aan haar besteed, daar was Kim veel te nuchter voor. Nadat Kim nog het een en ander had opgezocht en klaargezet voor de volgende dag, ging ze naar huis. Ze woonde op loopafstand van school in dezelfde wijk. Dit huis had ze drie jaar geleden gevonden. Een niet al te grote huurwoning, maar het was haar eigen plekje waar ze heel erg blij mee was. Tijdens het lopen overdacht ze de woorden van Jackie: jij vindt de ware nog wel. Zesentwintig was ze geweest toen ze het ouderlijk nest verliet. De hoop samen te gaan wonen met Joep was de bodem ingeslagen na de ontdekking van zijn dubbele agenda. Sinds die tijd was ze alleen gebleven en had ze de stap naar het op zichzelf wonen gezet. Nu vormde ze samen met haar twee katten Karel en Doris, broer en zus, een harmonieus gezinnetje. Niet direct wat ze voor zichzelf in gedachten had gehad, maar Kim was voorzichtiger geworden na drie mislukte relaties. En zo heel verkeerd was het niet om alleen te zijn. Ze hoefde met niemand anders rekening te houden en kon gaan en staan waar ze wilde. Daarnaast had ze nog een uitgebreide vriendinnenkring waarmee ze regelmatig uitging of andere leuke dingen deed. Ze kenden elkaar nog van de basisschool, waren samen gebleven op het voortgezet onderwijs en met Bianca was ze zelfs naar de pabo gegaan. Net als Kim werkte Bianca nu op een basisschool; niet bij dezelfde, dat zou wat te veel van het goede zijn. Kim nam zich voor straks Bianca te bellen om te vragen hoe haar eerste dag was geweest. Bianca en zij waren echt beste vriendinnen en deelden alles samen. Dat Bianca alweer zes jaar getrouwd was met Gregory vormde geen enkel beletsel voor hun vriendschap. Het versterkte de band zelfs. Bij Kim kon Bianca alles kwijt wat haar dwarszat, of tegenviel aan de huwelijkse staat. Volgens Bianca zorgden hun openhartige gesprekken er zelfs voor dat ze nog altijd getrouwd was met Gregory. Als Kim het onderwijs beu was, moest ze beslist huwelijksbemiddelaar worden, zei haar vriendin weleens. Dat nam ze maar met een korreltje zout, maar een feit was het wel dat Kim goed kon luisteren en meestal met een goed en doordacht advies kwam. 10

Niet minder 31-8-2016 br._Romanplus-serie 31-08-16 12:08 Pagina 11

Als ik dat nu ook eens op mijn eigen leven kon toepassen zou het helemaal geweldig zijn, dacht Kim wrang. Ze stak de sleutel in het slot en maakte de voordeur open. Achter de dichte kamerdeur klonk het ongeduldige gemiauw van haar huisgenootjes. ‘Hé, knorrepotjes, hebben jullie me gemist?’ Kim bukte zich om de twee katten te aaien die om haar benen draaiden. Karel was rood gevlekt en Doris grijs gestreept. Beiden hadden een wat langere vacht dan een gewone huis-tuin-en-keukenkat, wat deed vermoeden dat hun moeder een vriendje met een stamboom was tegengekomen. Het waren in ieder geval lieve en aanhankelijke dieren. ‘Jullie willen vast naar buiten, is het niet?’ De katten bleven binnen zolang hun baasje niet thuis was. Als Kim er was, mochten ze in de afgesloten achtertuin rondlopen. Ze opende de deur en liet de katten naar buiten. Vervolgens schonk ze voor zichzelf iets te drinken in en controleerde de inhoud van haar koelkast. Veel zin om te koken had Kim niet. Een rauwkostsalade met een gebakken eitje kon ook best voor een keer. Boterhammetje erbij en klaar was haar diner. Lekker gemakkelijk. Maar eerst even relaxen in de tuin. Helemaal achterin was nog een straaltje zon dat ze kon meepakken, dus liep ze met haar glas en een boek naar de tuinstoel die daar al klaarstond. Van lezen kwam echter niet veel. Het boek bleef opengeslagen liggen op dezelfde pagina terwijl haar ogen de katten volgden. Kim liet de dag nog een keer de revue passeren. Hij was leuk begonnen en eigenlijk ook wel leuk gebleven. Dorian en Kai, twee vermeende pestkoppen, hadden zich vrij rustig gehouden. Misschien had ze meteen al de juiste toon gezet en had ze het hele jaar geen last van hen. Dat betwijfelde Kim toch. Die twee kwamen vast nog wel los en was het nu eerst even kijken wat voor vlees ze in de kuip hadden met de nieuwe juf. Banu en Sarila hadden zich wat afzijdig gehouden van de rest en waren meer met elkaar bezig geweest dan met wat er in de klas gebeurde. Daar zou ze wat meer aandacht aan besteden. Net als aan Stijn en Birgit. Van Stijn was bekend dat hij een stotterprobleem had. Birgit zou last van dyslexie hebben, volgens haar ouders. Het was nog wat vroeg om dat nu al goed te kunnen vaststellen. Ook zij had dus extra aandacht nodig. De tweeling Jelmer en Daantje zat een hele dag aan elkaar geklit. Pas over een paar dagen werden de min of meer vaste plaatsen bepaald, maar 11

Niet minder 31-8-2016 br._Romanplus-serie 31-08-16 12:08 Pagina 12

die twee zette Kim beslist uit elkaar. Voor hen zou het goed zijn om meer met andere kinderen op te trekken en de band wat losser te maken. ‘Hoe ging je eerste schooldag?’ was het eerste wat Bianca vroeg toen ze de telefoon oppakte. ‘Goed hoor. Ik heb een leuke groep. En jij?’ ‘Dat weet ik nu nog niet. Het is maar goed dat we twee groepen 6 hebben, anders had ik heel veel kinderen uit mijn oude groep 4 gehad. We hebben een nieuwe onderwijzer voor groep 8. Leuke kerel, joh. Zou wat voor jou zijn. Helaas is hij al getrouwd.’ Kim lachte zacht. ‘Al jouw pogingen om mij te koppelen lopen toch op niets uit. Stop er nu maar mee. Ik vind mijn maatje nog wel een keer.’ ‘Je bent al drie jaar vrijgezel,’ zei haar vriendin. ‘Dat is echt niet gezond, hoor. Heb je geen leuke mannen op het schoolplein gezien die single zijn?’ ‘Ha, jij weet net zo goed als ik dat een relatie met een ouder not done is. Ik zoek dus echt niet op dat terrein.’ ‘Je kunt iemand kiezen wiens kinderen in groep 8 zitten,’ zei Bianca praktisch, ‘dan hoef je niet zo lang te wachten. Eenmaal van school kan niemand er meer iets over zeggen. En anders adviseer ik je om in een andere wijk te gaan wonen. Jij komt daar bij jou echt alleen maar mannen tegen die kinderen op je school hebben.’ ‘Dat zal wel meevallen met nog een openbare school in de buurt. Hoe is het met Gregory? Heeft hij werk?’ ‘Dat wel, bij het uitzendbureau nog steeds. Bij dat bedrijf wat pakketten gereedmaakt voor verdere verzending. Het is geen topbaan, maar beter dan nietsdoen en thuiszitten. Maar hij baalt er wel ontzettend van.’ Bianca ging iets zachter praten, waardoor Kim vermoedde dat haar man niet ver bij haar vandaan stond. ‘Hij heeft goede diploma’s, maar alleen omdat hij donker is, wijzen ze hem af. Iedereen kan dan wel zeggen dat het niet gebeurt, het is toch echt zo. In ieder geval bij ons in de stad. En dat terwijl hij gewoon een Nederlander met een andere huidskleur is!’ Dit onderwerp was al vaker een punt van discussie geweest. Gregory meende dat hij steeds naast het betere werk greep vanwege zijn Surinaamse achtergrond, ook al woonde hij al meer dan twintig jaar hier. Tot een jaar geleden had hij een goede baan gehad als technisch tekenaar, helaas moest dat bedrijf zijn deuren sluiten vanwege de sterk terug12

Niet minder 31-8-2016 br._Romanplus-serie 31-08-16 12:08 Pagina 13

lopende inkomsten. Een overname had er niet in gezeten. ‘Gaan we volgende week zaterdag nog happen en stappen in de stad? Ik heb van Jemila en Louise al een berichtje terug gehad dat ze meewillen. Jemila’s man past op de baby, dus dat is geregeld.’ ‘Gaat zij ook mee? Leuk. Natuurlijk ben ik van de partij. Weer eens een ouderwets avondje stappen laat ik niet aan mijn neus voorbijgaan.’