roman
Veiligehaven
Hoe ver ga je om degenen van wie je houdt te beschermen? Amerika, 1944. Micah Hatcher werkt in New York als dokter voor de Joodse oorlogsvluchtelingen uit Europa. Op een dag ontvangt hij een brief uit Boston, geschreven door de vader van zijn vroegere vriendin Lydia Eldredge. Hij vraagt hem om direct naar Boston te komen om zijn dochter een huwelijksaanzoek te doen. Lydia is een ongetrouwde verpleegster, die alles op alles zet om haar zoontje Nicky te beschermen tegen zijn drugsverslaafde vader. Als de paden van Allebei zoeken ze naar een toevluchtsoord, zowel voor Nicky als voor de mensen die God op hun levensweg plaatst. Maar dan komt Nicky’s vader weer in beeld, hij heeft zijn leven totaal veranderd. Lydia staat voor een onmogelijke beslissing: moet ze hem een kans geven om weer een vader te zijn voor Nicky? Kim Vogel Sawyer schrijft inspirerende historische fictie waarin hoop en vergeving centraal staan. Ze is met name bekend geworden met haar romans over de Amish en de mennonieten, maar ze schrijft ook veel over andere thema’s, zoals in Veilige haven over het leven in Amerika tijdens de Tweede Wereldoorlog. ISBN 978 90 297 2224 7 NUR 342
9 789029 722247 www.uitgeverijvoorhoeve.nl
CYAN MAGENTA YELLOW BLACK
Veilige haven
Lydia en Micah elkaar weer kruisen, raakt Lydia betrokken bij zijn roeping.
Veilige haven 1-352:Opmaak 1
13-12-2013
15:42
Pagina 2
Andere romans van Kim Vogel Sawyer: Voorjaarsbloesem Volg mijn lied De verzoening De dromen van juf Amsel Waar ik ook ga Vreugde van mijn hart De Sommerfeld-trilogie Wijs mij de weg
Veilige haven 1-352:Opmaak 1
13-12-2013
15:42
Pagina 3
Kim Vogel Sawyer
Veilige haven Roman Vertaald door Lia van Aken
Veilige haven 1-352:Opmaak 1
13-12-2013
15:42
Pagina 9
1
Queens, New York Juli 1944 MICAH HATCHER LAS DE brief nauwkeurig voor de tweede keer en zijn hart bonsde twee keer zo hard als normaal. Een grap… Dit moet een grap zijn. Maar er was niets grappigs aan. Iemand botste van achteren tegen hem aan en hij verontschuldigde zich, terwijl hij wegliep van de rij postvakken om tegen de muur ertegenover te leunen, waar hij het voetgangersverkeer niet blokkeerde. De halve bevolking van Queens scheen op dit moment post op te halen. Hij krabde op zijn hoofd en probeerde te begrijpen waarom deze brief bij hem was gekomen. Hij keek naar de handtekening. N. Allan Eldredge. Hij trok rimpels in zijn voorhoofd en zocht in zijn geheugen. Eldredge… Eldredge… De naam kwam hem bekend voor. Toen sloeg hij tegen zijn voorhoofd en de herinnering trof hem als een bliksemschicht. Lydia Eldredge. De verpleegster uit het ziekenhuis op de basis Schofield. Degene die vroegtijdig van Oahu was vertrokken vanwege een geheimzinnig noodgeval. Een noodgeval dat dankzij de brief niet langer geheimzinnig was. Micahs blik daalde weer naar de brief. Ja, nu begreep hij het. Geen wonder dat Lydia zo’n haast had gehad om terug te keren naar de Verenigde Staten – halverwege haar detachering, herinnerde hij zich. Hij snoof minachtend. Hij wist dat Lydia nogal… tja, wispelturig… en enigszins egocentrisch was geweest. Maar ondanks 9
Veilige haven 1-352:Opmaak 1
13-12-2013
15:42
Pagina 10
haar fouten had hij haar nooit voor een leugenaar aangezien. Hoe kon ze zulke onzin over hem bedenken? Hij had nu geen tijd voor dit soort flauwekul – niet nu Jeremiah op zijn hulp rekende. Micah stopte zijn andere post in zijn jaszak, verliet de propvolle hal en plofte neer op een gietijzeren bank voor het postkantoor. Terwijl de middagzon zijn hoofd verhitte, streek hij de brief glad op zijn knie en las hem nog een keer. Langzaam. Hij concentreerde zich op ieder woord en zocht naar verborgen betekenissen tussen de regels door. Dokter Hatcher, U bent er onderhand vast en zeker van overtuigd dat u zich volledig onder de verantwoordelijkheid uit hebt kunnen draaien en deze brief zal wel komen als een verrassing. Ik heb er enige tijd over gedaan om u te vinden. Maar dit is een kwestie van buitengewoon belang. Het leven van een kind is in het geding. Als grootvader van het kind kan ik niet toestaan dat hij opgroeit met de vraag waarom zijn vader heeft besloten hem aan zijn lot over te laten. Daarom verzoek ik u uw verantwoordelijkheid jegens uw kind te nemen. Hij en zijn moeder wonen bij mij in Boston. Ik geef u twee weken om contact met mij op te nemen. Als u na die tijd niet hebt besloten uw plicht jegens uw zoon na te komen, zal ik gedwongen zijn wettelijke actie te ondernemen. Ik verzeker u dat ik het geld en de invloed heb om te zorgen u uw verantwoordelijkheid niet langer kunt blijven ontgaan. Ik dring erop aan – nee, ik sta erop – dat u met gepaste spoed naar Boston komt om deze kwestie op een fatsoenlijke manier te regelen. N. Allan Eldredge ‘Mijn zoon?’ mopperde Micah met stijgende frustratie. Hij had geen zoon – het was onmogelijk! Waarom ter wereld zou Lydia haar ouders vertellen dat hij haar kind had verwekt? Hij vouwde de brief op en stopte hem ruw terug in de envelop. 10
Veilige haven 1-352:Opmaak 1
13-12-2013
15:42
Pagina 11
Naar Boston gaan was niet onmogelijk, besefte hij. Het zou nog minstens drie weken duren voordat het pakket van zijn broer in New York aan zou komen. Hij kon een deel van zijn zuurverdiende geld uitgeven aan een treinkaartje, dan was hij er in nog geen twee dagen. Maar gaan betekende erkennen dat de beschuldiging gegrond was, en dat was bespottelijk. Maar kon hij toestaan dat deze farce voortduurde? En dat jongetje – Lydia’s zoon? Hij moest tussen de drie en vier jaar oud zijn, groot genoeg om de afwezigheid van een vader te kunnen begrijpen.Wat hadden ze tegen het kind gezegd? De vragen raasden door Micahs hoofd als een tol uit zijn kindertijd. En toen kwam er nog een – welkome – herinnering uit zijn kindertijd boven. De stem van zijn moeder klonk zachtjes in zijn hoofd: ‘Jongen, wat er ook op je pad komt, God wist dat het kwam en heeft een oplossing in gedachten. Vertrouw op Hem om je te leiden.’ De brief mocht Micah dan overrompeld hebben als een verrassing, maar voor God kwam niets als een verrassing. In de openbaarheid op het bankje sloot hij zijn ogen en communiceerde in stilte met zijn hemelse Vader. Hij legde de situatie voor God neer en een gevoel van vrede daalde neer in zijn hart. ‘Dank U,’ fluisterde hij, terwijl hij zijn ogen opende en zich opnieuw concentreerde op het drukke middagverkeer. Hij had zijn besluit genomen en vertrouwde erop dat het juist was. Hij zou naar Boston reizen, Lydia en haar ouders aanspreken en erop staan dat ze de waarheid vertelde. Micah was niet de vader van dit kind. Hij had medelijden met het jongetjes en dat knaagde aan zijn geweten, maar het was zijn verantwoordelijkheid niet, wat Lydia’s vader ook mocht denken. Hoe eerder het tot de man doordrong, hoe beter het voor iedereen was.Vooral voor Micah. Verwikkeld zijn in de beproevingen van zijn broer was al verantwoordelijkheid genoeg. Hij zette zijn handen op zijn bovenbenen en drukte zich als een oude man overeind. Door deze hele toestand voelde hij zich een 11
Veilige haven 1-352:Opmaak 1
13-12-2013
15:42
Pagina 12
stuk ouder dan zijn zesendertig jaar. Maar had de last die Jeremiah en hij droegen hen de afgelopen twee jaar geen tien jaar ouder gemaakt? Nog een diepe zucht en hij zette zich in beweging naar zijn kleine, eenzame flat. Hij zou een paar telefoontjes plegen en tijdelijke vervanging regelen voor de kliniek. Hij moest op tijd terug zijn om persoonlijk zorg te dragen voor Jeremiahs pakket. Maar hij zou zo snel mogelijk bij Lydia Eldredge op de stoep staan om onmiddellijk een eind aan deze onzin te maken.
R Micah bedankte de taxichauffeur met een royale fooi en een glimlach voordat hij het portier dichtsloeg. De taxi vertrok en liet hem op de keien van Bostons prestigieuze wijk Back Bay staan, voor een hoog, smal patriciërshuis. Het huis was aan weerskanten ingeklemd tussen eenzelfde soort huizen. Micah floot tussen zijn tanden – kennelijk had de heer Eldredge terecht opgemerkt dat hij geld had. Micah liep de belachelijk kleine voortuin van het huis in en pas toen hij bijna bij de bordestrap was die naar de dubbele voordeuren leidde, zag hij de kleine jongen. Hij zat gehurkt in de schaduw naast een bosje onder een overhangend erkerraam. Micah stond stil en keek. Dit moest dus het kind in kwestie zijn – het kind van wie Lydia had gezegd dat het zijn zoon was. Micah stond als bevroren en sloeg het stille kind gade. Het jongetje hurkte op zijn hielen, boven het keurig gemaaide gras, zijn ellebogen strak tegen zijn ribben en zijn handen gevouwen voor zich. Zijn haar – donker en zacht – krulde bij zijn kraag en rond de oren omhoog. Hij keek duidelijk ingespannen naar iets in het gras, zelfs in de schaduw was te zien hoe bedachtzaam hij keek. Micah werd door nieuwsgierigheid overmand en in plaats van de treden op te klimmen, hurkte hij naast de jongen neer. ‘Waar kijk je naar?’ 12
Veilige haven 1-352:Opmaak 1
13-12-2013
15:42
Pagina 13
Langzaam legde het kind een vinger op zijn lippen. ‘Ssst. Insect.’ Micah tuurde door de korte sprieten en zag wat de aandacht van het kind vasthield. In de aarde tussen de voeten van de jongen was een glanzende zwarte kever druk aan het graven. Om Micahs mond trilde een lach. Het kind gluurde zijdelings naar Micah, zijn zwarte wimpers schermden zijn bruine ogen bijna af. Met een stompe vinger wees hij naar de kever. ‘Ik heb hem Buggy genoemd. Ik hou hem als huisdier, als het mag van mama.’ ‘Buggy is een goeie naam.’ Micah nam de jongen van top tot teen op. Het was een knap ventje, klein maar stevig, met zachte trekken en expressieve ogen. Micah herinnerde zich dat Lydia bruine ogen had, maar verder zag hij niet veel gelijkenis tussen het kind en zijn moeder. ‘Denk je dat hij gelukkig zal zijn in een schoenendoos? Dat is het enige wat ik heb om hem in te stoppen.’ Nu keek het jongetje helemaal naar hem op. Op de een of andere manier deed het Micah plezier dat het kind hem genoeg vertrouwde om zijn mening te vragen. Hij krabde nadenkend op zijn hoofd en dacht na over de vraag van de jongen. ‘Nou-ou-ou,’ antwoordde hij uiteindelijk terwijl het kind geduldig bleef wachten, nog steeds zonder van houding te veranderen, ‘het lijkt mij dat insecten gelukkiger zijn als ze een beetje gras en aarde hebben om in rond te scharrelen. Een schoenendoos lijkt me een nogal troosteloze plek om in te wonen.’ Het gezicht van het kind betrok. ‘Bedoel je dat hij verdrietig is in een doos?’ Hij keek spijtig naar de kever en wreef over zijn knokkels. ‘Ik wil hem niet verdrietig maken. Het is niet leuk om verdrietig te zijn.’ Micah vroeg zich kort af wat voor verdriet het kind had gevoeld om hem zo te laten meevoelen met een simpele kever. ‘De meeste wezens zijn gelukkiger in hun natuurlijke omgeving.’ Het jongetje trok rimpels in zijn voorhoofd. ‘Natuurlijke wat?’ Micah smoorde een lach. ‘Natuurlijke omgeving,’ herhaalde hij. 13
Veilige haven 1-352:Opmaak 1
13-12-2013
15:42
Pagina 14
Onbegrijpelijk genoeg genoot hij van het gesprek. ‘Je weet wel, de plek waar God bedoeld heeft dat ze zouden leven.’ Het jongetje knikte met een ernstig gezicht en zei toen: ‘Jij praat raar.’ Micah lachte. ‘O, ja?’ Het jongetje knikte, zodat de lok haar die over zijn voorhoofd viel ophupte. ‘Ja. Hoe komt het dat je anders praat dan ik?’ Opnieuw krabde Micah op zijn hoofd. Speciaal voor de jongen overdreef hij zijn zuidelijke neusklanken. ‘Tja, ik denk omdat mijn natuurlijke omgeving Texas was toen ik opgroeide. Daar praten de meeste mensen zoals ik.’ De ogen van het jongetje dansten van vrolijkheid. Hij imiteerde Micahs accent en grinnikte. Er verschenen kuiltjes in zijn appelwangen. ‘Ik vind het leuk zoals jij praat.’ Micah was getroffen.Wat een innemend jongetje.Wie zijn vader ook was, de man miste wel wat door geen deel uit te maken van het leven van het kind. Micah stak zijn hand uit. ‘Ik ben Micah. Hoe heet jij?’ Het jongetje legde zijn vochtige, vuile handje in Micahs hand. ‘Nicholas Allan Eldredge de Derde. Mama noemt me Nicky.’ Hij boog zich naar Micah toe en hield zijn hand bij zijn mond alsof hij een geheim vertelde. ‘Ik ben klein voor mijn leeftijd.’ Micah slikte een lach in. Hij dwong zich ernstig te kijken. ‘Hmm, laat eens zien. Sta eens op, vriend.’ De jongen richtte zich op en onthulde één schoen met losse veters en twee afgezakte sokken. Micah nam hem van top tot teen op en streek nadenkend over zijn kin. ‘Nou, Nicky, het lijkt mij dat je precies goed bent. Je voeten komen tot aan de grond en zo. Dat is zo’n beetje alles wat een jongen zich kan wensen.’ Nicky lachte verrukt. ‘Ik vind je aardig.’ Het compliment verwarmde Micah tot aan zijn voetzolen. Ho, opgepast. Je zou op hem gesteld kunnen raken. Ook Micah ging staan en torende boven Nicky uit. Het jongetje legde zijn hoofd in zijn 14
Veilige haven 1-352:Opmaak 1
13-12-2013
15:42
Pagina 15
nek en keek naar Micah op, een lach vormde nog steeds kuiltjes in zijn wangen. Micah besefte dat hij ter zake moest komen. ‘Zeg makker, is je moeder binnen?’ Nicky knikte. ‘Ja. En oma en opa.’ Micah nam aan dat dat Lydia’s ouders moesten zijn. Het was goed dat ze er allemaal waren, dan kon hij deze situatie meteen bij iedereen rechtzetten. ‘Kun je me binnenlaten?’ Ineens viel Nicky’s mond open en hij sloeg met zijn hand tegen zijn wang. ‘Mijn kever!’ Hij viel op zijn knieën en zocht met zijn vingers paniekerig tussen de grassprieten. Micah liet zich op een knie vallen om mee te zoeken, maar de kever was verdwenen. Hij keek het beroofde kind aan. Twee dikke tranen hingen aan Nicky’s wimpers. Micahs hart brak bijna. ‘Hij is weg.’ De kin van het jongetje trilde. ‘En ik wilde hem als huisdier. Niet in een schoenendoos.’ Hij legde een vies handje op Micahs opgeheven knie. ‘Ik wilde buiten een hekje voor hem maken, zodat hij in zijn natuurlijke… ke…’ Hij snufte. ‘Je weet wel, waar God hem bedoeld heeft. Buiten in het gras en de aarde.’ Nicky’s smalle schouders zwoegden in een reusachtige zucht. ‘Maar nu is hij weg.’ ‘Ach, niet verdrietig zijn.’ Micah legde zijn brede hand in Nicky’s bezwete nek. ‘Weet je, Buggy zal wel naar huis zijn gegaan naar zijn mama. Hij zal nu wel tegen haar zeggen: “Ik kwam zo’n aardig jongetje tegen en die heeft me weer naar huis laten gaan.”’ Nicky hield zijn hoofd schuin en dacht hierover na. ‘Denk je, Micah?’ Micah vond het leuk om zijn naam uit de mond van het jongetje te horen. ‘Ja, dat denk ik.’ Nicky stak zijn onderlip naar voren en bleef naar het gras kijken. Toen knikte hij en stond op. ‘Ik wil dat hij blij is. Hij zal wel blijer zijn bij zijn mama dan helemaal alleen in een klein hokje.’ ‘Brave jongen.’ 15
Veilige haven 1-352:Opmaak 1
13-12-2013
15:42
Pagina 16
Lydia had het goed gedaan met Nicky. Hij was welbespraakt, kennelijk intelligent, beleefd en goedhartig – een prachtig jongetje. Voor de tweede keer waarschuwde Micah zichzelf: Pas op. Nicky pakte Micahs hand en trok hem mee. ‘Kom mee, Micah. Ik zal je naar oma en opa brengen.’ Langzaam kwam Micah overeind, zijn knieën kraakten. Nicky lachte. ‘Dat doen opa’s benen ook. Maar jij bent niet oud, zoals opa.’ Er waren wel degelijk dagen dat Micah zich oud voelde. Maar dit kind had zijn hart verlicht en nam jaren weg. Glimlachend gaf hij Nicky een knipoog. ‘Ik zal je een goede raad geven, makker,’ zei hij, terwijl de jongen hem naar de trap leidde. ‘Zeg niet tegen je opa dat hij oud is. De meeste mensen vinden het niet leuk om daaraan herinnerd te worden.’ Nicky haalde zorgeloos zijn schouders op. ‘Oké.’ Hij liet Micahs hand los om de trap op te draven. Micah volgde langzamer en gebruikte de leuning. Nicky wachtte naast de deur, hij klemde de deurkruk vast en hipte op zijn tenen terwijl hij wachtte tot Micah hem ingehaald had. Maar voordat Nicky de knop kon omdraaien, werd de deur van binnenuit open getrokken en in de deuropening stond Nicky’s moeder. Micah stond stil, met een voet op de bovenste tree en een op de veranda toen hij Lydia’s blik ontmoette. Even keek ze kwaad, alsof ze iets probeerde te plaatsen, toen viel haar mond open van schrik. Haar hand vloog naar haar borst en een kleur steeg naar haar wangen. Micah nam de laatste stap naar het portiek en stopte zijn handen in zijn zakken. ‘Hallo, Lydia.’
16
Veilige haven 1-352:Opmaak 1
13-12-2013
15:42
Pagina 17
2
‘M-MICAH?’ LYDIA STAARDE hem aan, niet in staat te geloven dat zijn aanwezigheid geen verbeelding was.Vier jaar geleden op het eiland Oahu had deze man in haar dromen rondgespookt, maar toen ze de legerbasis had verlaten, was ze ervan uitgegaan dat ze hem nooit meer zou zien.Wat bracht hem naar Boston? Hoe had hij haar gevonden? ‘Dat klopt,’ kirde Nicky. Hij zwaaide met zijn armen en lachte naar zijn moeder. ‘Hij heet Micah. En hij is mijn vriend. Micahmijn-vriend. En hij praat raar.’ Lydia was zich bewust van Nicky’s woorden, maar vanaf een merkwaardige afstand. Ze legde een trillende hand op het hoofd van haar zoon en haar blik liet die van Micah niet los. ‘Dat is leuk, Nicky.’ Micah deed nog een stap naar voren. ‘Mag ik binnenkomen?’ ‘Wat? O! Ja, zeker.’ Lydia stapte naar achteren, haar gezicht begon te gloeien. Ze gebaarde krampachtig dat hij moest binnenkomen. ‘Alsjeblieft… kom binnen.’ Nicky huppelde door de lange gang en riep: ‘Oma! Opa! We hebben visite!’ Het kind verdween om een bocht en Micah keek hem na met een glimlach om zijn mond. Lydia sloot de deur met twee handen en bleef met haar handpalmen tegen het stevige hout gedrukt staan, in de hoop kracht te ontlenen aan het robuuste eikenhout. Als ze een lijst moest maken van mensen die ze het minst op de stoep verwachtte, zou dokter Micah Hatcher bovenaan staan. Ze was volkomen van slag 17
Veilige haven 1-352:Opmaak 1
13-12-2013
15:42
Pagina 18
nu hij voor haar stond, na al die jaren die waren verstreken sinds ze hadden samengewerkt in het ziekenhuis op Schofield. Haar knieën beefden. Haar lichaam tintelde. En haar tong kleefde aan haar gehemelte. Maar dat maakte weinig uit, want ze had geen idee wat ze moest zeggen. Ze draaide zich om en Micah stond geduldig achter haar te wachten, met zijn handen in zijn zakken en een uitdrukkingsloos gezicht. ‘Ik neem aan dat je wist dat ik zou komen.’ Lydia fronste. Wat bedoelde hij? Voordat ze een antwoord kon formuleren, verscheen haar vader aan het eind van de gang en beende met uitgestoken hand op Micah af. ‘Dokter Hatcher?’ De meeste mensen waren geïntimideerd door de houding van haar vader – opgeheven kin, rechte schouders, de ogen enigszins vernauwd en glanzend van arrogantie. Maar Micah dook niet in elkaar. Hij pakte vaders hand. ‘Dat klopt.’ ‘Ik ben Allan Eldredge, Lydia’s vader. Fijn dat u gekomen bent.’ Hij hield zijn kin in de lucht en tuurde naar Micah op de superieure manier die Lydia zo goed kende. Micah trok boosaardig spottend een wenkbrauw op. ‘U liet me niet veel keus.’ Lydia keek met een hoofd vol vragen van de een naar de ander. Keus? Wat suggereerde Micah? ‘Laten we naar mijn studeerkamer gaan.’ Haar vader keek haar aan. ‘Lydia, laat je moeder thee zetten.’ Hij wendde zich weer tot Micah. ‘Of hebt u liever iets sterkers?’ Micah schudde zijn hoofd. ‘Doe voor mij geen moeite. Ik hoef niets, dank u.’ ‘Goed.’Vader hief een hand en wees naar een brede deuropening aan de linkerkant van de gang. ‘Laten we dan nader kennismaken.’ Lydia wilde hen volgen, maar haar vader deed de schuifdeuren voor haar neus dicht. Ze overwoog ze open te doen en te eisen om erbij te mogen zijn, maar ze besloot dat ze niet was opgewassen tegen ruzie. Zuchtend draaide ze zich om en 18
Veilige haven 1-352:Opmaak 1
13-12-2013
15:42
Pagina 19
begaf zich naar de keuken, waar Nicky aan tafel zat. Hij zwaaide met zijn beentjes en kauwde op een havermoutkoekje. Haar moeder stond onzeker achter hem met een glas melk in haar hand. Toen Lydia binnenkwam, zette Lavinia Eldredge de melk voor Nicky op tafel neer en ging bij het aanrecht met een paar snijbloemen in de weer. Lydia wist dat ze van haar moeder geen informatie zou krijgen, ervan uitgaande dat ze niets wist. ‘Ha, mama!’ Nicky’s fraai gewelfde mond zat vol kruimels. ‘Vind jij Micah ook aardig?’ O ja, er was een tijd geweest dat ze Micah heel aardig had gevonden. Tot verliefdheid aan toe. Maar ze wilde het niet toegeven. Ze nam naast Nicky plaats en pakte zijn voet, die ze op haar knie zette om de schoenveter vast te maken. ‘Dus je hebt een vriend gemaakt?’ Nicky knikte, zijn lieve gezichtje lichtte op in een lach. ‘Micah-mijn-vriend. Hij is aardig, mama. Hij zei dat ik precies goed ben omdat mijn voeten tot de grond komen. En Buggy is vast bij zijn mama, blij dat ik hem niet in een schoenendoos heb gestopt.’ Nicky en de grillen van zijn verbeelding. Lydia kon de lijn van zijn verhaal niet volgen, maar ze knikte toch. Ze liet haar kin in haar hand rusten en keek liefdevol toe hoe Nicky zijn lekkers opat. Haar gedachten voerden haar terug naar de laatste keer dat ze dokter Micah Hatcher had gezien. Onder de zon van het idyllische Oahu stond hij naast de Pineapple Express… Hij had niets tegen haar gezegd terwijl ze wachtte om in de trein te stappen. Zij had ook niet gesproken, verstrikt in zorgen om Eleanor. Hoe ze Micah ook bewonderde en zijn aandacht wilde, die dag had ze die niet gezocht. En ze wist niet goed of ze die nu wel wilde, al zat hij maar een paar meter bij haar vandaan. In de studeerkamer klonken luide stemmen op. Moeder draaide zich om van het aanrecht en sloeg haar hand voor haar mond. 19
Veilige haven 1-352:Opmaak 1
13-12-2013
15:42
Pagina 20
Nicky ging rechtop zitten en draaide zijn hoofd naar het geluid. Toen gaf hij Lydia een bezorgde blik. ‘Mama, opa schreeuwt tegen Micah-mijn-vriend.’ Wat raar dat Nicky trouw betoonde aan een man die hij net had leren kennen en niet aan de grootvader die hem had helpen grootbrengen.Toen luisterde Lydia nog eens goed en begreep dat het geen boze stemmen waren die ze hoorden, maar slechts één boze stem – de stem van Allen Eldredge. Nicky sprong op alsof hij naar de gang wilde rennen, maar Lydia ving hem op en duwde hem zachtjes weer op zijn plaats. ‘Hier blijven, Nicky.’ Moeder kwam naar de tafel en legde haar handen op de schouders van de jongen. ‘Ja, Nicky, blijf hier bij oma. Drink je melk op. Micah en opa redden zich wel… mannen zijn soms nou eenmaal lawaaiig.’ Nicky keek met onschuldige ogen op naar zijn grootmoeder. ‘Zoals jongens lawaai maken, oma? ‘Ja, mijn kleine lawaaimaker, zoals jongens lawaai maken.’ Moeder glimlachte en gaf Nicky een kus op zijn kruin. ‘Je mama zorgt wel dat ze tot bedaren komen,’ voegde ze eraan toe en gaf Lydia een veelzeggende blik. Lydia stond op en snelde naar de schuifdeuren, maar ze vloog achteruit toen die opengegooid werden en vader de gang in stormde. Zijn hals en wangen hadden rode vlekken en zijn kaken waren op elkaar geklemd. De vraag op Lydia’s lippen bleef onuitgesproken bij het zien van haar vaders woedende gezicht. Haar blik vloog naar Micah, die al net zo grimmig keek. Haar vader bleef met zijn armen over elkaar geslagen met zijn rug naar Micah staan. Zijn razernij was tastbaar. Micah sprak tegen vaders stijve rug. ‘Meneer Eldredge, ik stel uw bezorgdheid op prijs. Maar u moet begrijpen dat dit iets is tussen Lydia en mij. Zij en ik zullen samen de oplossing moeten vinden.’ Lydia keek van de een naar de ander, in de hoop op een aan20
Veilige haven 1-352:Opmaak 1
13-12-2013
15:42
Pagina 21
wijzing. Wat voor iets bestond er tussen Micah en haarzelf? Ze had de man meer dan drie jaar niet gezien. Vader draaide zich met een ruk om en stak zijn vinger naar Micah uit, maar voordat hij iets kon zeggen, kwam Nicky door de gang aanrennen met grootmoeder op zijn hielen. Hij kwam glijdend tot stilstand en sloeg zijn armen om zijn grootvaders knieën. Nicky’s pony vloog over zijn voorhoofd toen hij omhoog keek. ‘Opa, ik hoorde u schreeuwen. Waarom maakte u zo’n lawaai?’ Vader keek op de jongen neer en zijn gezichtsuitdrukking verzachtte. Hij legde een tedere hand op Nicky’s hoofd. ‘Heb ik je bang gemaakt?’ Nicky knikte, hij trok rimpels in zijn voorhoofdje.‘U schreeuwde tegen Micah.’ De mannen wisselden een korte blik. Ze schenen zwijgend tot overeenstemming te komen om alles te doen wat nodig was om te voorkomen dat het jongetje van streek raakte. Vader streelde Nicky’s verwarde haar. ‘Het spijt me, Nicky. Opa is een grote man, en soms maken grote mannen grote geluiden. Maar ik zal niet meer schreeuwen.’ Micah hurkte naast Nicky neer, een warme glimlach verlichtte zijn ogen. Hij was duidelijk geraakt door Nicky’s bezorgdheid en Lydia’s hart sprong op toen ze zag hoe hij met haar zoon omging. Micah legde een hand op Nicky’s ruggetje en zei: ‘Ik zal ook niet schreeuwen, makker. Afgesproken?’ ‘Afgesproken.’ Nicky grinnikte en liet vaders knieën los om achterwaarts tegen de robuuste gestalte van zijn grootvader te leunen. Micah stond op, met zijn blik op Lydia gericht. De warmte in zijn gezichtsuitdrukking verdween. ‘We moeten praten.’ De zachte toon klonk onheilspellend. Een rilling van onrust deed de haartjes in haar nek rechtop staan. Ze richtte haar verwarde blik op haar vader. Vader, die nu zijn handen op Nicky’s schouders had, gaf met 21
Veilige haven 1-352:Opmaak 1
13-12-2013
15:42
Pagina 22
zijn hoofd een rukje naar de deur. ‘Ik stel voor dat jullie een eindje gaan wandelen.’ Nicky draaide zijn hoofd zowat ondersteboven om zijn grootvader in het gezicht te kijken. ‘Mag ik ook mee?’ ‘Nee, jij blijft bij mij,’ zei vader. ‘Maar ik wil wandelen met Micah-mijn-vriend.’ Micah tikte zachtjes met één vinger op de punt van Nicky’s neus. ‘Weet je wat, makker? Ik ga eerst met je moeder wandelen en als ik terug kom, ga ik met jou wandelen. Goed?’ ‘Jij en ik alleen samen wandelen?’ Nicky’s grote bruine ogen smeekten. Micah keek naar Lydia en ze knikte toestemmend. Haar hart maakte een vreemde beweging in haar borst om Micahs vriendelijkheid voor Nicky. ‘Ja, alleen jij en ik, vriend.’ ‘Hoera!’ Nicky hing vrolijk aan vaders handen. ‘Opa, Micah en ik gaan wandelen!’ ‘Mooi.’ Vader keek naar Lydia en er was een waarschuwing in zijn blik. ‘Ga nu maar.’ Met een snel, woordeloos gebed om kracht drukte Lydia haar trillende handpalmen tegen haar heupen en haalde haar schouders op. ‘Nou, laten we dan maar gaan.’ Micah volgde haar de deur uit.
R In zijn korte confrontatie met Nicholas Allan Eldredge de Tweede was Micahs woede gewekt. Had hij ooit eerder deelgenomen aan zo’n eenzijdige, beschuldigende conversatie? De verbolgen – en onjuiste – aantijgingen van de man galmden nog door Micahs hoofd. Hij moest eerst zijn zelfbeheersing terug zien te vinden voordat hij Lydia vroeg waarom ze Micah had genoemd als vader van haar zoon. Ze liep langzaam en doelbewust, elke stap afgemeten en vormelijk. Haar blik bleef recht vooruit gericht, zon22
Veilige haven 1-352:Opmaak 1
13-12-2013
15:42
Pagina 23
der zijn aanwezigheid zelfs maar te erkennen. Hij voelde haar spanning, maar waarom moest ze gespannen zijn? Zij was deze ellende begonnen met haar onwaarheden. Micah keek de straat uit.Vierkante lappen gras vormden kleden van smaragd die van de stoep naar de stenen gevels van hoge huizen met drie verdiepingen leidden. Een overvloed aan bloeiende struiken en bloembedden deed denken aan de bloemen en planten in de tuin van zijn moeder – geraniums, papavers, margrieten en korenbloemen – en schiep opvallende gekleurde vlekken die zijn uitgeputte zenuwen tot rust hielpen brengen. Lydia’s buurt was heel anders dan de buurt waar hij woonde in Queens. Haar deel van de wereld was veel rustiger dan de zijne, met weinig mensen en minder verkeer in de buurt. In een rozenstruik naast het bordes van een huis zong een vogel vrolijk. De zangerige melodie bracht Micahs irritatie nog verder tot rust. Ze waren een eind weg van Lydia’s huis en Micah was genoeg gekalmeerd om het onderwerp aan te snijden. Help me mijn boosheid in toom te houden, God. Hij schraapte zijn keel om iets te zeggen en Lydia schrok op van het plotselinge geluid. Ze draaide zich naar hem toe, haar bruine ogen waren groot en stonden ongerust. De uitdrukking in haar ogen deed hem denken aan Nicky’s peinzende blik en hij verbeet een opkomende glimlach. Hij wilde niet lachen naar Lydia. Nog niet. ‘Ben je vanwege Nicky van Schofield weggegaan?’ Ze keek weer voor zich en stak haar kaak verdedigend naar voren. ‘Ja.’ ‘Waarom heb je het aan niemand verteld?’ Lydia bukte en plukte een madeliefje uit het gras naast de stoep. Ze liet het bloempje tussen haar vingers rollen terwijl ze naast elkaar verder liepen. ‘Ik vond dat het niemand wat aanging.’ Micah keek haar van terzijde aan, geïrriteerd door haar onverschillige antwoord. ‘Je vader is het kennelijk niet met je eens.’ Hij 23
Veilige haven 1-352:Opmaak 1
13-12-2013
15:42
Pagina 24
zweeg een ogenblik, de handen gevouwen achter zijn rug om niet toe te geven aan de verleiding iemand te wurgen.‘Waarom heb je tegen hem gezegd dat ik Nicky’s vader ben?’ Lydia kwam abrupt tot stilstand en draaide zich naar hem toe, haar mond hing open en haar ogen waren wijd opengesperd. ‘Waarom heb ik wat…?!’ Ze gooide het bloempje met kracht van zich af. ‘Dat heb ik helemaal niet gedaan!’ De ontkenning was keihard en – tenzij Micah geen mensenkennis had – oprecht. Hij dacht aan haar gezicht toen ze hem daarstraks op de stoep had zien staan. Haar schrik was kennelijk echt geweest. Kon het zijn dat ze geen schuld had aan het scheppen van deze verwarring? ‘Heb je enig idee waarom je vader in die veronderstelling verkeert?’ ‘Het kan niet waar zijn dat vader zoiets denkt.’ Haar verontwaardiging was echt, maar misplaatst. Micah stak zijn hand in zijn zak en haalde de brief tevoorschijn die hij van Allen Eldredge had ontvangen. Hij gaf hem aan Lydia en keek naar haar terwijl ze las. Langzaam trok alle kleur weg uit haar gezicht terwijl haar ogen over de letters gleden. Eindelijk keek ze met grote, donkere ogen naar hem op. Ze stak hem de brief toe alsof het een gifslang was en schudde haar hoofd. ‘Niet te geloven…’ Ze slikte en keek nog eens met een bleek gezicht naar de brief. ‘Ik wist er niets van. O, Micah, geen wonder dat je bent gekomen. Het spijt me zo.’ Micah nam de brief uit haar hand, vouwde hem op en stopte hem weer in zijn zak. In de korte tijd dat hij N. Allan Eldredge had gesproken, had hij de indruk gekregen dat Lydia’s vader een man was die door weinig mensen de voet dwars werd gezet. Hij vermoedde dat ook zijn dochter hem niet dwarsboomde. Hij gaf een zacht kneepje in Lydia’s arm, zijn boosheid op haar was volkomen verdwenen in het licht van haar oprechte ontzetting. ‘Lydia, het spijt mij ook. Ik dacht dat je wist waarom ik hier was en dat jij hem opgedragen had contact met mij op te nemen.’ Ze schudde haar hoofd, de wind speelde met haar kinlange 24
Veilige haven 1-352:Opmaak 1
13-12-2013
15:42
Pagina 25
haar. ‘Nee, hij heeft geen woord tegen me gezegd.’ Ze legde een hand tegen haar kaak alsof ze kiespijn had. ‘Maar waar zou hij…?’ Toen zakten haar schouders af, het begrip daagde en haar handen vielen langs haar zij. ‘Ongeveer twee maanden geleden merkte ik dat mijn dagboeken waren verplaatst. Ik heb er toen niet erg over nagedacht… ik dacht dat het dienstmeisje ze verschoven had toen ze mijn planken afstofte… maar nu vraag ik me af…’ Micah had er een plagerige opmerking over kunnen maken dat ze over hem in haar dagboek schreef, maar hij had nu niet veel zin in plagen. ‘Denk je dat hij je dagboek heeft gelezen?’ Ze hief haar handen zijwaarts. ‘Dat moet wel. Het is de enige verklaring. Ik heb het tegenover hem nooit over je gehad. Hij kan je naam alleen maar in mijn dagboeken hebben gevonden.’ Ze haalde haar handen door haar haar, van haar slapen tot in haar nek en veegde het in aantrekkelijke lokken uit haar gezicht. ‘Niet te geloven dat hij zo mijn privacy heeft geschonden!’ Ze draaide zich om en stampte met tikkende hakken over de stoep. Micah haalde haar op een holletje in. Hij kon moeiteloos geloven dat haar vader Lydia’s persoonlijke gedachten had doorgelezen. Allan Eldredge trof hem als een meedogenloze man, eropuit om koste wat kost zijn zin te krijgen. ‘Heb je over Nicky’s echte vader in je dagboek geschreven?’ Lydia stond weer stil, boog haar hoofd en knikte kort. ‘Dan moet hij niet alles hebben gelezen.’ Langzaam hief Lydia haar kin op en keek voor zich uit, zodat Micah een blik op haar profiel kon werpen. Hij vond het nog net zo aantrekkelijk als de eerste keer dat hij haar op Schofield aan de andere kant van de eetzaal had zien zitten. Hij was zeker geïnteresseerd geweest. Tot hij ontdekte dat ze geen belangstelling had voor het christendom. Hij ging niet achter een ongelovige vrouw aan. Ze sprak met vlakke stem. ‘Vader hoeft mijn dagboek niet te 25
Veilige haven 1-352:Opmaak 1
13-12-2013
15:42
Pagina 26
lezen om de identiteit van Nicky’s vader te weten te komen. Hij heeft het altijd geweten.’ ‘Waarom zou hij dan...’ Lydia keek hem aan. Haar ogen waren veel ouder dan haar jaren. ‘Hij is bang. Ik ben bang. Hij deed het voor mij – en voor Nicky.’ Micah trok rimpels in zijn voorhoofd van verwarring. ‘Lydia, ik begrijp het niet.’ ‘Natuurlijk niet. Dan zou je het hele verhaal moeten kennen…’ Ze wendde zich weer af en zuchtte. Een vermoeide zucht. Ze haalde nog eens een hand door haar haar – een gedachteloos gebaar – en knipperde tegen haar tranen, bijtend op haar onderlip. ‘Micah, je bent gekomen in antwoord op een brief die nooit verstuurd had mogen worden. Het minste wat ik kan doen, is je vertellen over Nicky. Maar niet in het openbaar, op de stoep waar iedereen ons kan horen.’ Haar ogen smeekten hem te luisteren en te begrijpen. ‘Kunnen we naar een rustig plekje gaan?’ Micah haalde zijn schouders op. ‘Ik ben nieuw in de stad. Dan moet jij de plek uitkiezen.’ ‘We gaan met de auto,’ zei ze. ‘Ik heb mijn benzinerantsoenbonnen van drie weken opgespaard… we rijden naar Manchesterby-the-Sea, waar geen kans is dat we afgeluisterd worden.’ De geheimzinnigheid irriteerde Micah. ‘Maar natuurlijk moet je eerst met Nicky wandelen.’ Er verscheen een lachje op haar gezicht. Micah lachte. ‘Dat heb ik hem beloofd. Ik kom mijn belofte na.’ Lydia knikte en lachte hem goedkeurend toe. Maar haar ogen stonden bedroefd. ‘Laten we dan maar teruggaan.’ Ze deed één stap en stond toen stil. Met een radeloos gezicht pakte ze zijn arm in een verrassend sterke greep. ‘Micah, wat ik je vanavond ga vertellen, moet tussen ons blijven. Nicky’s veiligheid hangt er vanaf.’ Micah voelde een stomp van angst in zijn buik. Hij knikte en 26
Veilige haven 1-352:Opmaak 1
13-12-2013
15:42
Pagina 27
beloofde het woordeloos. Ze begon te lopen en hij kwam naast haar. Ze spraken niet, maar zijn gedachten raasden door zijn hoofd en zijn vragen kregen iets van een gebed. God, dit jaagt me de stuipen op het lijf. Wat voor geheim koestert Lydia?
27