MARJET trilogie
Henny ThijssingBoer
Kleur rijke trilogie over het leven van een moedige vrouw
Henny Thijssing-Boer
Henny Thijssing-Boer (1933-2011) werd de koningin van de streekroman genoemd. Tussen 1976 en 2008 publiceerde ze maar liefst 98 romans. De trilogie over de sterke Marjet is een van de mooiste van haar hand.
MARJET trilogie
In Terug naar de bron maakt de titelfiguur van deze trilogie, Marjet Willemsen, kennis met Wout Speelman. Het is liefde op het eerste gezicht, en al snel weet ze het zeker: met deze man wil ze haar leven delen. Hoe anders loopt het… In Mensen met geschiedenis heeft Marjet het moeilijk. Haar echtgenoot wordt – ten onrechte, zo blijkt – beschuldigd van moord en veroordeeld tot twaalf jaar gevangenisstraf. Ze staat er ineens alleen voor in de zorg voor haar gezin. In het laatste deel van deze trilogie, En toen kwam jij, laat Marjets lichaam haar in de steek. Hoe gaat ze hiermee om?
MARJET trilogie
ISBN 978 94 0190 312 7 NUR 344
www.zomerenkeuning.nl
Marjet Trilogie - Henny Thijssing-Boer c.indd 1
10-07-14 16:38
Marjet trilogie-13april_Marjet trilogie 16-04-14 10:45 Pagina 3
HENNY THIJSSING-BOER
Marjet trilogie TERUG NAAR DE BRON MENSEN MET GESCHIEDENIS EN TOEN KWAM JIJ
Uitgeverij Zomer & Keuning
Marjet trilogie-13april_Marjet trilogie 16-04-14 10:45 Pagina 4
ISBN 978 94 0190 312 7 NUR 344 © 2014 Uitgeverij Zomer & Keuning, Utrecht Omslagontwerp: Villa Grafica Oorspronkelijke uitgave Terug naar de bron © 2003 VCL-serie, Kampen Oorspronkelijke uitgave Mensen met geschiedenis © 2003 VCL-serie, Kampen Oorspronkelijke uitgave En toen kwam jij © 2004 VCL-serie, Kampen Deze trilogie verscheen eerder in 2005 onder de titel Verbonden schakels Alle rechten voorbehouden
Marjet trilogie-13april_Marjet trilogie 16-04-14 10:46 Pagina 5
Terug naar de bron
Marjet trilogie-13april_Marjet trilogie 16-04-14 10:46 Pagina 7
1 Oktober was twee dagen oud, de natuur was al gekleed in de mooiste herfsttinten, de temperatuur paste zich daar echter niet bij aan. Voor de tijd van het jaar mocht die zelfs extreem genoemd worden, want zowel gisteren als vandaag was het tegen de dertig graden. Mensen die de wisseling van de seizoenen nodig hadden mopperden: ‘Nou zeg, zo hoeft het voor mij niet meer, hoor! Ik wil de herfst proeven, de wind om het huis horen gieren, de regen tegen de ramen horen kletteren. Dit weer is onnatuurlijk en daar heb ik moeite mee.’ Anderen voorspelden dat het niet lang zo zou voortduren. ‘Vandaag of morgen breekt er een fikse onweersbui los waarna de herfst van zich zal doen spreken. Dan zul je gedwongen binnen zitten bij de kachel en zal er opnieuw gemopperd worden. Want over het weer zullen de meningen altijd verdeeld blijven.’ Deze avond zat Bart Brouwer in een luie stoel in zijn tuin te genieten van een gekoeld pilsje. Hij mopperde niet op het weer, hij vroeg zich af wat de mensen bezielde met hun geweeklaag. Vergat men te bedenken dat de herfst en de daaropvolgende winter nog lang genoeg gingen duren? Alsof koukleumen zo plezierig was! Happend in de schuimkraag van zijn biertje keek Bart Brouwer met voldoening terug op de dag die voor hem prettig was verlopen. Natuurlijk had hij vandaag vanwege de uitzonderlijke hitte ook menig zweetdruppeltje moeten wegvegen, hij had echter in de eerste plaats te doen gehad met twee nieuwe leerlingen. Die hadden het zweet al op de rug staan van louter spanning. Het viel sowieso niet mee om voor het eerst van je leven achter het stuur van een auto te moeten zitten die je van geen kanten onder controle had, het klamme weer deed er nog een extra schepje bovenop. Nieuwe leerlingen vergden ook het nodige van hem. Hij moest extra opletten, zijn gedachten mochten geen seconde afdwalen. Dat kostte hem trouwens geen moeite, hij hield van zijn vak. Hij was nog altijd dankbaar dat hij de autorijschool van zijn voormalige baas, Jan Wiltjer, had kunnen overnemen toen die verkondigde dat zijn leeftijd hem parten ging spelen en hij het bijltje erbij neer wilde gooien. Wiltjer was toen negenenzestig geweest, een halfjaar daarvoor was pa overleden.
7
Marjet trilogie-13april_Marjet trilogie 16-04-14 10:46 Pagina 8
Hij had helaas maar achtenvijftig mogen worden. Pa was opticien geweest. Naast de verkoop van brilmonturen en al wat daar bijkwam, verkocht hij sieraden en klokken in alle mogelijke soorten en maten. Vanaf hun trouwen had moe de honneurs van de winkel waargenomen, en toen pa zo plotseling overleed aan een hartstilstand zakte het wereldje van moe als een kaartenhuis ineen. Ze miste de man die ze onnoemelijk lief had gehad. Enkele weken na het overlijden van pa had moe te kennen gegeven dat ze de zaak van de hand wilde doen. Zonder pa kon ze de moed niet meer opbrengen om in de winkel te staan. Voor het geld hoefde ze het niet te doen, want ze hadden de schaapjes inmiddels op het droge. Pa en moe hadden altijd hard gewerkt, ze hadden zuinig en oppassend geleefd. Ze hadden geen groot gezin gehad, want hij was enig kind. In die tijd, alweer drie jaar geleden, was alles toen opeens in een stroomversnelling gekomen. De zaak was goed en wel verkocht, moe had het woonhuis boven de zaak verruild voor een vrijstaand gerieflijk huisje in het dorp, toen zijn baas, Jan Wiltjer, met zijn nieuws naar buiten kwam. ‘Ons huwelijk is helaas kinderloos gebleven,’ had hij gezegd, ‘heb jij geen zin om de rijschool van me over te nemen? Je zou mij er een dienst mee bewijzen. Ik mag je graag, jij bent er geknipt voor en bovendien heb jij alle diploma’s die je ervoor nodig hebt in je bezit.’ Natuurlijk had hij daar oren naar gehad, bij het vooruitzicht alleen al was zijn hart van louter opwinding overgeslagen. ’s Avonds was hij naar het dorp gegaan en had hij aan moe verteld wat Wiltjer hem had gevraagd. Tot zijn niet geringe verbazing had moe kalm gezegd dat hij deze kans met beide handen moest aangrijpen. ‘Ik snap wel waarom jij aarzelt en zo bedenkelijk kijkt,’ had ze gezegd, ‘je bent bang dat je je er te diep voor in de schulden zult moeten steken. Die zorg kan ik gelukkig van je wegnemen, want natuurlijk help ik je maar wat graag in het zadel. Wij zijn altijd open en eerlijk tegen elkaar geweest, zodoende weet jij hoeveel geld ik na de verkoop van de zaak op diverse spaarrekeningen heb gezet. Als je nu eventjes net zo nuchter na wilt denken als ik, zul je moeten toegeven dat dat voor een alleenstaande vrouw van zestig jaar te veel is. Later wordt alles automatisch van jou, daar wil ik echter niet op wachten, ik geef je het liever nu je het zo goed kunt gebruiken. Het zal
8
Marjet trilogie-13april_Marjet trilogie 16-04-14 10:46 Pagina 9
niet voldoende zijn om er de autorijschool van te bekostigen, echter wel zo veel dat jij financieel niet in moeilijkheden zult komen.’ Hij had niet geweten hoe hij moe moest bedanken, zij had van geen dank willen weten. ‘Ik kan een grote wens van jou in vervulling doen gaan en daar ben ik zelf misschien nog wel gelukkiger mee dan jij,’ had ze glimlachend gezegd. En zo was hij een aantal jaren geleden de trotse eigenaar geworden van een autorijschool waar hij zijn ziel en zaligheid in kon leggen. Zijn voormalige collega’s waren nu zijn werknemers, maar daar hadden ze geen van drieën moeite mee. Pim Mak, Peter de Groot en Arno Faber, alle drie getrouwde mannen, gunden het hem van harte, onderling was er tussen hen vieren ook absoluut niets veranderd. Ze gingen nog net als voorheen als collega’s met elkaar om, waar het de zaak betrof pleegden ze gezamenlijk overleg. Zo was Arno Faber een keer met het idee op de proppen gekomen dat hij – Bart – moest gaan adverteren met gratis theorielessen. ‘Het woord gratis is voor veel mensen hetzelfde als een strooppot voor de bijen, men zal er maar wat gretig op afkomen!’ Arno had gelijk gekregen, de klantenkring groeide toen zienderogen en dat compenseerde het verlies aan betaalde theorielessen. Hij had er zelfs een lesauto bij moeten nemen, daarmee was zijn wagenpark gegroeid tot vier auto’s waarvan er zelden een in de schuur achter het huis stond te niksen. Op advies van Pim Mak – die daarvoor de nodige papieren op zak had – adverteerde hij tegenwoordig ook met een cursus pech onderweg en tegen zijn verwachting in toonden opvallend veel vrouwen daar belangstelling voor. Hetzelfde gold voor een spoedopleiding waar Jan Wiltjer geen heil in had gezien en waar hij – Bart – een leuke boterham aan verdiende. Ach, hij oefende gewoon een prachtig beroep uit. Als hij onderweg met leerlingen aan het lessen was deed hij voortdurend zijn uiterste best, want het was de bedoeling dat de mensen hun rijbewijs bij hem in één keer haalden. Met dezelfde doelstelling voor ogen gaf hij theorielessen, klassikaal of privé, dat maakte geen verschil. Het maakte hem ook niks uit dat hij studenten korting moest geven omdat bepaalde collega’s dat ook deden. De zaak liep als een trein. Wat hem momenteel dwarszat was dat Elja Wever haar kantoorbaan
9
Marjet trilogie-13april_Marjet trilogie 16-04-14 10:46 Pagina 10
bij hem had opgezegd. Elja was kortgeleden vijftig geworden, ze vond het welletjes, ze had er genoeg van om nog langer buitenshuis te werken. Hij moest een vervangster voor haar zoeken. Gelukkig had Elja gezegd dat het niet op stel en sprong hoefde, hij kon het rustig aan doen, zij keek niet op een halfjaar. Hoewel hij begrip had voor Elja’s besluit, had hij het er zelf moeilijk mee. Hij wilde graag houden wat hij had, je wist vooruit immers niet of een nieuweling in hun team zou passen. Nou ja, het zal wel weer loslopen, hoopte Bart, je schoot er ook niks mee op als je je van tevoren zorgen ging maken. Met de zaak ging het goed, om het huishouden hoefde hij zich niet te bekommeren, want moe kwam op gezette tijden naar de stad om zijn boeltje te onderhouden. Feitelijk mocht hij niet klagen. Dat hij dat in stilte vaak wel deed kwam omdat zijn privéleven te wensen overliet. Jammer genoeg had moe dat ook in de gaten, zij wilde dat hij zich een vrouw zocht, dat hij een gezin stichtte. Zij wilde dat haar zoon gelukkig werd in de liefde en zelf wilde ze dolgraag oma worden. Hij zou die wens van het lieve mens graag in vervulling laten gaan, het was echter onmogelijk. Het waarom ervan kon hij aan geen mens vertellen, en al zeker niet aan moe. Ze zou zich wezenloos schrikken, hevig teleurgesteld zijn in haar enige zoon en die ellende wilde hij haar besparen. Hij moest zwijgen zoals hij dat al jaren deed… Hier schudde Bart vertwijfeld zijn hoofd. Hij sprong op en verdween zo gehaast in huis dat het net leek alsof hij op deze manier kwellende gedachten probeerde te ontvluchten. Kort hierna liet hij zich in de huiskamer in zijn luie stoel zakken en zette hij een nieuw glas bier aan zijn lippen. Bart beschikte niet over een knop waarmee hij zijn gedachten kon uitschakelen, die gingen dan ook nu weer hun eigen weg. Zwijgen moest hij, verzwijgen moest hij dat, wat voor hem gelijkstond aan een misdaad. Het vrat aan zijn ziel als moe haar nood uit louter zorg bij hem klaagde en hij haar niet gerust kon stellen. ‘Ik wil jou zo verschrikkelijk graag gelukkig zien, Bart. Je weet niet half hoe vaak ik God al heb gevraagd of Hij een lieve vrouw op je weg wil sturen. Jij houdt je ogen almaar potdicht voor het vrouwelijk schoon, ik weet echter heel zeker dat er een vrouw is die precies bij jou past!’ Toen ze dat de laatste keer zei had ze geen naam genoemd, hij wist
10
Marjet trilogie-13april_Marjet trilogie 16-04-14 10:46 Pagina 11
echter dat ze, net als talloze keren daarvoor, op Marjet Willemsen doelde. En moe was niet de enige, op het dorp waren meer mensen die de namen Marjet en Bart in één adem uitspraken. Er viel gewoon niet tegen te praten, daar hadden Marjet en hij zich inmiddels al berustend bij neergelegd. Wat zou Marjet op dit moment doen? vroeg Bart zich af. Wat het weer betrof had ze niet naar Spanje hoeven gaan. Drie weken geleden was ze vertrokken, volgende week kwam ze weer terug. Gelukkig, want hij miste haar. Ze waren boezemvrienden, ze konden niet al te lang zonder elkaar. Hij was nu al benieuwd naar wat Marjet straks allemaal te vertellen zou hebben, hij zou aan haar lippen hangen als ze verslag uitbracht over de nieuwe liefde in haar leven. Dat was het enige nieuws dat ze hem via een kaart had laten weten. Ze had erop geschreven: Mijn wens is in vervulling gegaan, ik ben tot over mijn oren verliefd! Hij is vijfendertig jaar, vier jaar ouder dus dan jij en ik. Hij is ontzettend lief én knap! Zodra ik weer thuis ben stort ik mijn gelukkig hart het eerst uit bij jou. Tot zo lang, kusje en liefs van Marjet. Lieve meid, dacht Bart vertederd, als geen ander gunde hij haar het geluk in de liefde. Hij hoorde haar nog zeggen, vlak voordat ze met vakantie ging: ‘Ik hoop dat ik ginder een leuke vent ontmoet. Ik ben eraan toe, Bart, om weer lief te hebben.’ Goed zo, dacht Bart, dat betekent dat je Norman van Putten bent vergeten en dat is mij alles waard. Het is vooral een geluk voor jezelf. Hij was nog altijd woest op Norman, hij kon het gewoonweg niet verdragen dat die vent Marjet zo gemeen had behandeld. Ze waren maar liefst vier jaar verloofd, Marjet en Norman. Marjet had het over trouwen gehad, over het stichten van een gezin, toen ze erachter kwam dat Norman haar niet meer trouw was. Hij had haar bedrogen met, nota bene, haar allerbeste vriendin, Jorien Scholtens. Als hij eraan terugdacht ging zijn bloed subiet weer koken, Marjet scheen er nu overheen te zijn. Dankzij haar nieuwe liefde! Wat een geluk dat ze naar de raadgevingen van hem en anderen had geluisterd: je moet er eens helemaal uitbreken, je hebt meer dan een jaar getreurd om wat er voor jou verloren ging. Je hebt te veel verdriet gehad, te veel tranen vergoten, je bent te vaak verschrikkelijk boos geweest op de twee die jou dit aandeden. Wij willen de vanouds vrolijke Marjet terug! Zo hadden haar ouders en hij op haar ingepraat,
11
Marjet trilogie-13april_Marjet trilogie 16-04-14 10:46 Pagina 12
het gevolg ervan was dat Marjet zich gewonnen had gegeven. Ze had vakantie genomen bij het advocatenkantoor waar ze werkte en er zelfs een aantal snipperdagen bij opgenomen, zodat ze vier lange weken zou kunnen genieten. Hij vond het dapper van Marjet dat ze de verre reis in haar eentje aandurfde, daarop had Marjet laconiek gezegd dat ze niet alleen in de touringcar zou zitten. Wat zou het voor een man zijn voor wie Marjet haar hart weer open had durven stellen? Hij hoopte dat ze hem tijdens de busreis naar Spanje had leren kennen, want dat zou betekenen dat het een landgenoot was. De andere mogelijkheid, dat het een Spanjaard zou kunnen zijn, mocht hij vanzelfsprekend niet uitsluiten. Daar wilde hij liever niet aan denken, want in dat geval was het niet ondenkbaar dat Marjet zich voorgoed in Spanje zou gaan vestigen. Het zou vrij normaal zijn dat ze bij de man wilde zijn die ze liefhad, het zou echter betekenen dat hij zijn lieve vriendinnetje zou moeten missen. Marjet en hij waren van kindsbeen samen opgegroeid in het dorp op het hogeland van Groningen waar ze geboren waren. Vanaf hun prilste jeugd waren ze haast onafscheidelijk geweest. Het logische gevolg ervan was dat de mensen vroeger al met stelligheid verkondigden dat Marjet Willemsen en Bart Brouwer later een paar zouden vormen. Een ideaal paar, dat meende men toen al te kunnen beweren, en daar dacht men blijkbaar nog net zo over. Hij zou wat graag een vrouw als Marjet willen hebben, maar dan moest hij wel meer voor haar voelen dan enkel vriendschap. Marjet dacht er net zo over, tussen haar en hem was door de jaren heen geen sprake geweest van liefde. Ze waren vrienden, ze gingen met elkaar om als een broer en zus die om elkaar gaven. De bewuste vonk die diepere gevoelens moest aanwakkeren was er nooit geweest en zou er nooit zijn. Dit tot verbazing van anderen die hun uitleg erover nog steeds in twijfel trokken. Hij had het dorp destijds op jonge leeftijd verlaten omdat hij in de stad bij Jan Wiltjer een goede baan had kunnen krijgen. En omdat het op en neer reizen te veel tijd en moeite in beslag zou nemen had hij een goedkoop flatje gehuurd. Marjet had al tijdens haar studie het dorp verlaten, en nadat zij werk had gevonden op een advocatenkantoor verhuisde zij
12
Marjet trilogie-13april_Marjet trilogie 16-04-14 10:46 Pagina 13
van het studentenhuis ook naar een flat waar ze nog steeds woonde. Toen hij het bedrijf overnam van Wiltjer met daarbij het grote woonhuis, kwamen Marjet en hij vlak bij elkaar te wonen. Het gevolg ervan was dat hij vaak bij Marjet binnenstapte omdat hij na zijn werk toch wel behoefte had aan wat aanspraak. In de tijd toen Marjet nog verloofd was met Norman was het de gewoonste zaak van de wereld geweest dat hij, Bart, onverwacht binnenwipte en aan tafel bijschoof als dat zo uitkwam. Hoe zou dat in de toekomst gaan? vroeg Bart zich af, zou Marjets nieuwe liefde hem er ook zo vanzelfsprekend bij nemen? Hij kreeg opeens het vervelende gevoel dat hij Marjet binnenkort zou verliezen. Dat was zeker geen prettig vooruitzicht, hij kon het zich nog helemaal niet voorstellen dat hij niet meer met zijn verhalen terecht zou kunnen bij Marjet. Hij en zij, ze wisten immers alles van elkaar. Nou ja, alles…? Bij die vraag verdonkerde Barts gezicht en zonder het te willen kwam hij in gedachten toch weer terecht bij een duistere periode in zijn leven. Het was lang geleden gebeurd, de schuldgevoelens ervan drukten echter nog altijd zwaar op zijn schouders. Het was zijn geheim dat hij met geen mens delen mocht, zelfs niet met Marjet. Zeker niet met haar, want zij zou hem niet geloven als hij haar de werkelijke reden vertelde waarom hij zich geen vrouw zocht. Onlangs had Marjet hem gepolst: ‘Ben je soms homo, Bart? Kijk je daarom niet uit naar een leuk meisje? Tegen mij kun je er gerust eerlijk voor uitkomen, als het zo is zul jij me er even lief om zijn, hoor!’ Hij was in de lach geschoten om het absurde idee van Marjet. Hij had haar ervan overtuigd dat ze het mis had en met een slag om de arm had hij gezegd: ‘Ik ben de ware Jacoba nog niet tegengekomen. Daar kan ik niks aan doen, misschien ben ik in de liefde een laatbloeier.’ Op deze manier moest hij zich er telkens weer van afmaken, hij kon toch moeilijk tegen Marjet of wie dan ook, zeggen hoe het was: ‘Ik heb een duister verleden, waardoor ik ervoor moet waken dat ik een vrouw liefkrijg. Ik mag geen gezin stichten, geen vader worden, hoezeer ik daar ook naar verlang.’ Hij verbood het zichzelf om op die manier gelukkig te worden. Voor zijn gevoel zou hij daarmee een tweede misdaad begaan jegens die ander, die door zijn toedoen niet meer gelukkig kón zijn… Goeie mensen, wat
13
Marjet trilogie-13april_Marjet trilogie 16-04-14 10:46 Pagina 14
had hij gedaan… Het was opeens weer net alsof het gisteren was gebeurd. Waarom moest hij dat vreselijke in gedachten steeds herbeleven, het zou zo veel gemakkelijker zijn als hij het zou kunnen vergeten. Negentien was hij destijds geweest, jong en onbezonnen. De dienstplicht gold toen nog, hij was als soldaat gelegerd in de Oranje-kazerne in Arnhem. Daar leerde hij de mooie Wendela kennen en werd hij verliefd op haar. Totdat dat verschrikkelijke gebeurde. Toen was het in één klap gedaan met hun liefde die, achteraf bezien, geen spat echtheid had bevat. Hij had Wendela nooit meer gezien of gesproken, maar dankzij haar had hij zijn straf kunnen ontlopen. Zij had beloofd het voor eeuwig te zullen verzwijgen en tot dusverre had zij zich aan haar woord gehouden. In stilte had hij haar daar talloze keren voor bedankt. En net zo vaak had hij God om vergeving gevraagd. Om in ieder geval aan Hem te laten zien dat hij oprecht spijt had, had hij zichzelf de straf opgelegd om niet te trouwen, geen kinderen te krijgen. Het was voor hem de enige manier om boete te doen. Geen sterveling wist hoe onhoudbaar deze zelfkwelling soms was… Toen Bart op dit moment iets in zijn keel voelde wat er niet thuishoorde, bromde hij: ‘Zelfmedelijden is ook verboden, was je dat vergeten, sufferd! Je hebt het allemaal aan jezelf te danken, het is allemaal je eigen stomme schuld…’ Hierna groef hij in zijn herinneringen, maar net zoals alle keren hiervoor wilden ook nu niet alle beelden voor zijn geestesoog verschijnen. Vanwege een black-out van toentertijd bleef er op bepaalde punten een vertroebeling waar hij niet doorheen kon prikken.
2 Marjet Willemsen en Wout Speelman lagen op lage strandstoelen aan de rand van het zwembad dat bij het appartementencomplex hoorde. Ze lagen allebei met gesloten ogen, hun gedachten waren bij elkaar. Wout bedacht dat het lang geleden was dat hij zich zo gelukkig had gevoeld. Vroeger had hij liefde op het eerste gezicht je reinste flauwekul genoemd, nu was hij ervan overtuigd dat het wel degelijk bestond. Hij had het immers zelf ervaren! Hij hoefde niet meer te twijfelen aan zijn gevoelens
14
MARJET trilogie
Henny ThijssingBoer
Kleur rijke trilogie over het leven van een moedige vrouw
Henny Thijssing-Boer
Henny Thijssing-Boer (1933-2011) werd de koningin van de streekroman genoemd. Tussen 1976 en 2008 publiceerde ze maar liefst 98 romans. De trilogie over de sterke Marjet is een van de mooiste van haar hand.
MARJET trilogie
In Terug naar de bron maakt de titelfiguur van deze trilogie, Marjet Willemsen, kennis met Wout Speelman. Het is liefde op het eerste gezicht, en al snel weet ze het zeker: met deze man wil ze haar leven delen. Hoe anders loopt het… In Mensen met geschiedenis heeft Marjet het moeilijk. Haar echtgenoot wordt – ten onrechte, zo blijkt – beschuldigd van moord en veroordeeld tot twaalf jaar gevangenisstraf. Ze staat er ineens alleen voor in de zorg voor haar gezin. In het laatste deel van deze trilogie, En toen kwam jij, laat Marjets lichaam haar in de steek. Hoe gaat ze hiermee om?
MARJET trilogie
ISBN 978 94 0190 312 7 NUR 344
www.zomerenkeuning.nl
Marjet Trilogie - Henny Thijssing-Boer c.indd 1
10-07-14 16:38