Issuu

Petra Kruijt is de auteur van heerlijke feelgoodromans. Met Twijfels over België laat ze zien dat risico’s nemen soms goed uit kan pakken. Eerder verscheen van haar Onder studenten, Lieve ik en Gemma en partners.

NUR 340

www.zomerenkeuning.nl

9 789020 539974

TWI J F E L S OV E R BE LGIË

Tijdschriftjournaliste Stella krijgt na een succesvol interview een baan aangeboden als columniste in België. Dat lijkt een droom die uitkomt, maar de besluiteloze twintiger Stella voelt er helemaal niks voor om haar leven overhoop te gooien, tot haar huisgenootje haar overhaalt en besluit mee te gaan. De twee zeggen de huur van hun Amsterdamse appartement op en vertrekken naar België. Stella vestigt zich met een verborgen agenda in de commune. Ze houdt haar identiteit als columniste strikt geheim terwijl ze steeds beter contact krijgt met de communebewoners. Hoelang zal ze haar dubbelleven geheim kunnen houden?

P ETRA KRU IJT

Stadsmeisje Stella gaat undercover in België

Twijfels over België-chicklit_Twijfels over België-chicklit 30-10-20 14:42 Pagina 1

TWIJFELS OVER BELGIË

Twijfels over BelgiĂŤ-chicklit_Twijfels over BelgiĂŤ-chicklit 30-10-20 14:42 Pagina 2

Eerder verschenen van Petra Kruijt bij Uitgeverij Zomer & Keuning: Single-serie: Een jaar single Eeuwig single Blauwdruk van geluk De mannenmaker Laat me jou zijn Onder studenten Lieve ik Gemma & partners

Twijfels over België-chicklit_Twijfels over België-chicklit 30-10-20 14:42 Pagina 3

Twijfels over België

Uitgeverij Zomer & Keuning

Twijfels over België-chicklit_Twijfels over België-chicklit 30-10-20 14:42 Pagina 4

ISBN 9789020539974 ISBN e-book 9789020539738 ISBN audioboek 9789020539745 NUR 340 © 2020 Uitgeverij Zomer & Keuning Postbus 13288, 3507 LG Utrecht Omslagontwerp bij Barbara Vormgeving binnenwerk Nyvonco www.petrakruijt.nl www.zomerenkeuning.nl Alle rechten voorbehouden Uitgeverij Zomer & Keuning vindt het belangrijk om op milieuvriendelijke en verantwoorde wijze met natuurlijke bronnen om te gaan. Voor de papieren editie van deze titel is daarom gebruikgemaakt van papier waarvan zeker is dat de productie niet tot bosvernietiging heeft geleid.

Twijfels over België-chicklit_Twijfels over België-chicklit 30-10-20 14:42 Pagina 5

1 Uiterst tevreden zat ik in de tram van Scheveningen naar station Den Haag na mijn interview met Johnny Depp. Het interview was een groot succes, want ik: – – – – – – – –

frummelde niet aan mijn loshangende pluk haar stelde serieus goede vragen stamelde niet en stotterde niet wist het stukje maanzaad tussen zijn tanden te negeren had een goede balans tussen knikken en doorvragen signaleerde zijn grapjes en lachte erom rondde het interview netjes binnen het afgesproken halfuur af gaf Johnny ten slotte een nauwelijks klamme bedankhand, waarna hij me op mijn wang kuste.

Het was moeilijk te geloven, zelfs vlak nadat het plaatsvond. Maar we hadden echt tegenover elkaar gezeten in een rustig achterafkamertje van het Kurhaus, het hotel waar hij verbleef – iets wat overigens maar weinig mensen wisten. Ik, helemaal alleen met Johnny Depp. (Hoewel er aan de andere kant van de deur een dame stond die alles nauwlettend in de gaten hield. Volgens mij stond ze zelfs af en toe met haar oor tegen de deur te luisteren.) Het allerbelangrijkste, wist ik al ver van tevoren, was dat ik mezelf tenminste niet compleet belachelijk maakte – dat lukte 5

Twijfels over België-chicklit_Twijfels over België-chicklit 30-10-20 14:42 Pagina 6

mij namelijk nog weleens. Maar vandaag niet. Ik was de beste journalist van Nederland. Misschien zelfs van de wereld. Als je niet hakkelt, stamelt, zweet of in tranen van geluk uitbarst wanneer je Johnny Depp interviewt, kun je alles aan. Ik voelde me de koning te rijk en te goed voor deze wereld. Helaas waren er ook dingen waarop ik geen invloed had. De trein terug naar Amsterdam bijvoorbeeld, die uitgerekend nu uitviel vanwege een seinstoring. Maar mij kregen ze er niet onder. Ik reisde gewoon via Utrecht. Had ik mooi wat extra tijd om uit het raam te staren en te mijmeren over mijn ontmoeting met Johnny Depp. Ik keek om me heen naar de andere mensen op het perron. Ik wist haast zeker dat ik de enige was die een vol halfuur met Johnny Depp had gebabbeld. Bijna had ik met ze te doen omdat ik zo’n waanzinnig interessante baan had en zij niet. Bijna. Want ik had er hard genoeg voor gewerkt, dus het was ook logisch en eerlijk dat ik het krediet kreeg. De trein rolde het station binnen. Ik ging tegenover zomaar iemand zitten en vertelde haar waar ik net vandaan kwam. Ik kon het niet laten; ik moest het even aan iemand kwijt, ongeacht wie. Dat was ook publiciteit voor Mariquita. Kon nooit kwaad, hoewel zij niet tot onze doelgroep behoorde. Een interview met Johnny Depp was toch zeker voor iedereen interessant. Zij tegenover me leek maar matig onder de indruk. Misschien vond ze me een opschepper. Maar het maakte niet uit. Mijn interview was een mooie gespreksaanleiding en ik had vermaak nodig, want ik was vergeten de AKO op station Den Haag leeg te kopen. Stom ook. Ik was er in gedachten straal voorbijgelopen. En die gedachten gingen voor de verandering eens niet over concurrerende tijdschriften. Meestal rangschikte ik bij het uitzoeken van tijdschriften gelijk de aanwezige exemplaren van Mariquita zodat ze een prominente positie kregen. Ik zette ze voor de andere titels en verspreidde ze door het damesbladenschap. Waar je ook keek, je zag Mariquita. Uit onderzoek (ben even vergeten welk) blijkt dat tijdschriftenkopers in een kiosk voor de makkelijkste weg gaan: het blad dat het meest in het zicht staat, verkoopt het best. De plank 6

Twijfels over België-chicklit_Twijfels over België-chicklit 30-10-20 14:42 Pagina 7

onder aan het tijdschriftenschap is een hotspot omdat daar de hele cover te zien is, maar de absolute topplek is een stapeltje naast de kassa. Je koopt een pakje sigaretten en een Twix en hup, je neemt ook dat tijdschrift even mee. Tijdschriftenverkoop is een psychologisch spel. Ik speelde het graag mee, al was het me nog niet vaak gelukt om een stapeltje naast de kassa te creëren. Tenminste niet zonder dat de verkoper het opmerkte en me sommeerde de bladen als de wiedeweerga terug in het schap te zetten. Ik was het gesprek met de oudere vrouw beu. De trein reed station Gouda binnen. Ik pakte mijn spullen bij elkaar alsof ik eruit moest en stapte over naar een andere coupé. Uit het raam kijken en nagenieten van mijn prestatie was ook prima. Ik hoefde niet zo nodig op te scheppen bij wildvreemden, want dankzij dit interview zou straks toch iedereen in het wereldje mijn naam kennen. Interview: Stella Vonk, zou erbij staan, vlak onder de kop van het artikel en vlak naast het hoofd van Johnny Depp. Ik zou telefoontjes krijgen van hoofdredacteuren die me smeekten naar hun blad over te stappen en mijn mailbox zou volstromen met complimenten van collega’s – die het liefst in mijn schoenen zouden staan. Eindelijk zou ik erkend worden als de topjournalist die ik al jaren was. Voor ik het wist, kwam ik al fantaserend aan in Amsterdam. Zelfs de overstap op Utrecht-Centraal had ik in mijn dromerige bui vlekkeloos gemaakt. Ik stapte in de tram en reisde drie haltes mee, tot ik vlak bij de redactie uitstapte. Die bevond zich in een verzamelpand met allerlei bladen die onder dezelfde uitgeverij vielen. Het was een imposant gebouw, maar het stond aan de verkeerde kant van de stad. Voorheen hadden alle redacties verspreid over panden in de binnenstad gezeten. Ik was toen nog geen medewerker – het schijnt heel sfeervol te zijn geweest. ‘Hoe was je interview?’ vroeg Nora zodra ik de redactieruimte binnenliep. ‘Heel boeiend. Ik had ook niet anders verwacht met zo’n fascinerende man. En ik kon hem echt van alles vragen, afgezien van de verboden vragen uiteraard,’ lachte ik. Elke beroemdheid had zo zijn no-go areas. Dat moest je als journalist respecteren, 7

Twijfels over België-chicklit_Twijfels over België-chicklit 30-10-20 14:42 Pagina 8

anders kwam de pr-dame de kamer binnen en stuurde je stante pede de deur uit. ‘Hij vond het volgens mij ook leuk om met me te praten.’ ‘Dus het wordt een topinterview?’ vroeg Nora met grote ogen. ‘Ik denk het wel. Maar goed, hij moet het ook nog accorderen.’ Het was algemeen bekend dat de types rondom celebrity’s moeilijk deden over elke komma, dus ik moest het secuur uitwerken. Bij interviewkandidaten van een iets minder kaliber speelde ik weleens met de uitspraken. Meestal in hun voordeel: ik poetste de boel wat op en voegde er een paar vleugjes aan toe – pit, humor, dat soort dingen. Dat kon nu onder geen voorwaarde. Gelukkig had Johnny genoeg interessante dingen gezegd om er een mooi stuk van te maken zonder citaten uit hun verband te trekken. En ik had speciaal voor deze gelegenheid een voicerecorder meegenomen, dus ik had de opname waarmee ik kon bewijzen dat hij alles gezegd had wat ik opschreef. Ik mocht dit niet verpesten. Niet nu, op het moment dat mijn journalistieke carrière op het punt stond een vlucht te nemen. Ik was net lekker aan het tikken toen mijn chef, Hilde, naast mijn bureau verscheen. Vanuit mijn ooghoek zag ik hoe ze afwachtte tot ik stopte om haar aan het woord te laten. Ik maakte de zin af en keek op van mijn werk, maar juist op dat moment riep de hoofdredacteur Hilde bij zich. Mijn chef verontschuldigde zich en ik stortte me weer op het interview, dat al mijn aandacht opslokte. Het was uitstekend materiaal. Dit ging scoren, ik voelde het. Een halfuur later kreeg ik een e-mail van Hilde. De pop-up rechtsonder in mijn scherm, met de onderwerpregel van de mail waarin stond dat het over mijn contract ging, prikkelde me om erop te klikken. ‘Kun je als je straks klaar bent naar mijn kantoor komen? Ik wil het over je contract hebben. Groet, Hilde.’ Oké, een interview met Johnny Depp uitwerken was natuurlijk heel belangrijk. Maar mijn eigen contract… Op dit bericht wachtte ik al weken. Over twee maanden liep het jaarcontract waaronder ik werkte af. Een nieuw tijdelijk contract mocht ik volgens de wet niet meer krijgen. Dus we gingen onderhandelen over een vast contract. Met nieuwe afspraken, over een beter 8

Twijfels over België-chicklit_Twijfels over België-chicklit 30-10-20 14:42 Pagina 9

salaris en doorgroeimogelijkheden bijvoorbeeld. Ik kon me niet meer concentreren op het interview. Het document met de notities tot dusver sloeg ik op in mijn persoonlijke map én op de gedeelde schijf, en voor de zekerheid mailde ik het ook nog even naar mijn privéadres. Ik stond op, rekte me uit en liep met een zelfverzekerde glimlach naar Hildes kantoor. ‘Binnen,’ zei ze na twee korte klopjes op de deur van mijn kant. ‘Hoi,’ zei ik, en voelde de zenuwen opkomen. ‘Ik zag je e-mail. Over mijn contract.’ ‘Klopt, klopt. Je bent er snel bij. Neem plaats.’ Iets in haar toon klopte niet. Zij klonk ook zenuwachtig, en een tikkeltje afstandelijk. Dat was nergens voor nodig. We waren op de redactie goede bekenden van elkaar, sommige redacteuren waren zelfs met elkaar bevriend. Niemand zei ooit dingen als ‘neem plaats’, tenzij het was tegen een hooggeplaatste bezoeker. Ik was lichtelijk van mijn stuk gebracht, maar deed wat Hilde zei. Vanuit mijn stoel keek ik haar afwachtend aan. Het is slecht nieuws, spookte door mijn hoofd. Heeft ze er minder geld uit gesleept dan ze voor me in gedachten had? Of is er helemaal geen nieuw contract voor me? Nee, nee – dat was onmogelijk. Ik kreeg altijd complimenten over mijn stukken, ideeën en motivatie. Een misvormde lach ontsnapte uit mijn samengeperste lippen. ‘Ik ben bang dat het niet zo grappig is, Stella.’ ‘Daar ben ik dus ook bang voor!’ Ik raapte al mijn moed bij elkaar en zei, stoerder dan ik me voelde: ‘Nou, voor de draad ermee.’ Maar ik was bang. Bang voor de hamer, bang voor de klap, bang voor de vernietiging van al mijn plannen, waaronder de verhuisplannen die ik al een jaar had en uit wilde voeren zodra ik een vast contract kreeg en daarmee een hypotheek kon aanvragen voor een appartementje aan het IJ, zodat ik eindelijk de achterstandsbuurt kon verlaten waar ik sinds mijn komst naar Amsterdam woonde. Hilde keek me vertwijfeld aan. ‘Ik vind het zo erg.’ ‘Wat vind je zo erg? Kom op, kwel me niet zo.’ ‘De uitgever heeft besloten dat je contract niet verlengd 9

Twijfels over België-chicklit_Twijfels over België-chicklit 30-10-20 14:42 Pagina 10

wordt. Er is op dit moment simpelweg geen financiële ruimte voor. Het risico is te groot om iemand bij Mariquita een vast contract aan te bieden. En een tijdelijk contract, zoals je weet, mag niet meer. Het spijt me, Stella. En dat meen ik oprecht.’ Verdwaasd staarde ik naar een turkse tortel die een nestje maakte in de richel voor Hildes raam. Ik keek mijn chef nog steeds niet aan toen ik vroeg: ‘Ben ik mijn baan dan kwijt?’ ‘Eh… Ja. Daar komt het helaas wel op neer. Je moet weten dat iedereen hier het vreselijk vindt. Niemand gunt je dit. Je bent een fijne collega, een harde werker, een creatieve geest, een moderne vrouw, een grappig mens… Nou ja, je snapt de strekking – jij bent alles wat een tijdschriftredacteur moet zijn.’ ‘En toch moet ik weg.’ ‘Dat is het wereldje. Keihard.’ ‘Zeg dat wel,’ dacht ik hardop. Ik wist best dat de meeste redacteuren met een tijdelijk contract eruit vlogen zodra er wettelijk sprake was van een vaste aanstelling. Ik was niet blind, dat had ik om me heen al ontelbare keren zien gebeuren. De uitgeverij kon het risico niet nemen nu de verkoopcijfers van de meeste bladen daalden. Dat begreep ik allemaal best. Maar dat ze de beste, de meest veelbelovende redacteur lieten gaan, ging er bij mij niet in. ‘Ik mag je wel een freelancecontract aanbieden,’ zei Hilde voorzichtig. ‘Binnenkort willen we beginnen met een nieuwe columnserie en daar zoeken we nog een journalist voor. We denken aan een persoonlijke column met een groene insteek, want dat scoort tegenwoordig als een tiet. Ik las laatst in de NRC over een hippe commune in België, waar een steeds grotere groep Nederlanders naartoe gaat. Ze hebben het helemaal gehad met de consumptiemaatschappij.’ Hier pauzeerde Hilde. Waarschijnlijk zag ze op dit moment de ironie van haar voorstel in. ‘Nou, dat leek me net iets voor jou. Nu je hier geen werk meer hebt en zo.’ Ik wilde het best proberen, echt waar, maar het lukte me niet om vriendelijk op haar idee in te gaan. ‘Daar heb ik nou totaal geen behoefte aan,’ reageerde ik bot. ‘Een stel hippies, die zogenaamd biologisch verantwoord leven maar ondertussen de hele 10

Twijfels over België-chicklit_Twijfels over België-chicklit 30-10-20 14:42 Pagina 11

dag high zijn van hun zelfgekweekte wiet. Waar zie je me voor aan, zeg.’ Hilde fronste. ‘Ik kan me voorstellen dat je dat nu zegt. Maar denk er nog eens rustig over na. Wie weet zie je het over een week in een heel ander licht. De column mag ook over bredere onderwerpen gaan, je hoeft niet alleen over de commune te schrijven. Vertel hoe het is om als voormalig carrièrevrouw je ambities overboord te zetten en te genieten van het simpele leven. Een beetje zoals Paris Hilton en Nicole Ritchie in die vreselijk neppe serie, maar dan leuk, en permanent. Terug naar de natuur, terug naar jezelf, dat soort verhalen. En dan ook nog in België! Ik zie het al helemaal voor me.’ Ja, zij wel. Zij hoefde niet haar biezen te pakken, haar hachje was veiliggesteld. ‘Nou, ik niet. Absoluut niet zelfs. Hoe durf je me dit eigenlijk voor te stellen? Eerst kom je met slecht nieuws en hoppa, dan doe je er nog een schepje bovenop. Alsof het niet pijnlijk genoeg is.’ ‘Het is een mooie kans. Jij was de eerste aan wie ik dacht én aan wie ik het vraag. Er zijn vast genoeg journalisten die het willen doen. Je hebt alle vrijheid om de stukjes naar eigen inzicht in te vullen en je foto komt er iedere week bij te staan. Columnisten van Mariquita krijgen de rest van hun carrière op een presenteerblaadje.’ ‘Goh,’ snauwde ik, ‘ik dacht dat mijn carrière hier juist eindigde.’ ‘Je weet best wat ik bedoel. Zo’n column opent deuren die anders potdicht blijven.’ ‘Dat weet ik. Maar eerlijk gezegd weet ik zoals het er nu uitziet niet eens of ik nog wel zin heb in een journalistieke carrière.’ Terwijl ik dit zei, ging er een steek door mijn buik. Natuurlijk meende ik dat niet. Maar ik ging echt niet meteen alle vacaturesites afstruinen en met hangende pootjes op sollicitatiegesprek bij een of andere flutredactie, doen alsof ik zóóó graag voor ze wilde werken. ‘Doe niet zo maf,’ berispte Hilde me. ‘Stella, jij bent voor dit werk gemaakt.’ ‘Blijkbaar denkt de uitgever daar anders over.’ 11

Twijfels over België-chicklit_Twijfels over België-chicklit 30-10-20 14:42 Pagina 12

‘Toe nou…’ Ze zuchtte. ‘Weet je wat? Als over twee maanden je contract afloopt, bespreken we dit nog een keer. Ik durf te wedden dat je tegen die tijd behoorlijk van gedachten veranderd bent.’ ‘Ik durf te wedden dat ik hier tegen die tijd al niet meer rondloop. Hoeveel vakantie-uren heb ik nog staan?’ ‘Pff. Dat weet ik niet zo uit mijn hoofd, hoor.’ ‘Volgens mij zijn het er meer dan genoeg om de laatste twee maanden mee vrij te krijgen,’ zei ik. Waarschijnlijk zelfs meer, want met mijn geweldige werk had ik nooit de behoefte gehad om ertussenuit te knijpen. Het was nu ook bijna zomervakantie en ik zou eigenlijk maar een weekje vrij nemen. Elke dag was op de redactie sowieso een feest. Iemand, ik weet niet meer wie, had eens tegen me gezegd dat alleen zielenpieten met de verkeerde baan vakantie nodig hadden. Daarmee stemde ik volmondig in. Nu was dat allemaal voorbij en was ik de grootste zielenpiet, zonder baan. ‘Ik heb geen zin om hier mooi weer te spelen terwijl iedereen weet dat het over een paar weken afgelopen is. Dan vertrek ik liever meteen.’ ‘Dat is je goed recht.’ Hilde knikte instemmend. Ze kon er niets tegen inbrengen, maar klonk teleurgesteld. Stiekem voelde dat erg lekker. Ze wilde echt niet dat ik wegging. Jammer genoeg was het niet aan haar om daar het laatste woord over te spreken. Het was haar van hogerhand opgelegd en nu moest ik vertrekken. ‘Zullen we vandaag dan maar beschouwen als mijn laatste werkdag?’ stelde ik voor. ‘Ik maak het interview met Johnny Depp af en draag verder al mijn werk netjes over aan Nora. Als er daarna nog vragen zijn, mag je me altijd bellen.’ ‘Goed. Er zit niks anders op.’ ‘Het spijt me,’ zei ik. ‘Geeft niet. Echt niet.’ Hilde kneep haar ogen samen om de opkomende tranen tegen te houden. ‘Weet je wat we doen? We organiseren een mega-afscheidsfeest, speciaal voor jou. Volgende week donderdag, vijf uur stipt. De meeste mensen zijn dan nog niet met vakantie. Ik zal ervoor zorgen dat je ons nooit kunt vergeten!’ ‘Jullie vergeten zal ik sowieso niet,’ zei ik en wreef over haar 12

Twijfels over België-chicklit_Twijfels over België-chicklit 30-10-20 14:42 Pagina 13

hand, die met een pen op het bureau speelde. Ze glimlachte door haar tranen heen naar me. Ik vluchtte de kamer uit omdat ik het anders ook niet droog zou houden. En tranen kon ik niet gebruiken als ik een goed interview wilde schrijven. In de metro naar huis bekroop me een vaag, onbestemd gevoel. Ik had geen doel meer. Al jaren werkte ik naar een vast contract toe, om van daaruit hogerop te klimmen binnen de redactie en uiteindelijk binnen de uitgeverij. Dat pad hadden mijn grote voorbeelden bewandeld en ik was vastbesloten geweest in hun voetsporen te treden. En nu? In één klap was mijn toekomstplan verwoest. De vaste grond was met de botte bijl onder mijn voeten weggeslagen. Ik zweefde in het luchtledige. Ik was verloren. Thuis aangekomen zakte ik lusteloos neer op de bank. Nu had ik mijn huisgenote, Michelle, nodig. Bij haar kon ik al mijn sores kwijt. Maar dat was pas na werktijd. Zij was nog lang niet thuis, zij had wél een baan. En wat voor een. Ze was zo’n hotshotaccountant bij een multinational op de Zuidas. Ik begreep er niks van dat ze met mij in een appartement woonde en niet allang een van die zakenmannen bij zijn stropdas had gegrepen om samen een decadent leventje op te bouwen in Oud-Zuid. Michelle beweerde dat ze haar type nooit tegen zou komen in de zakenwereld. Of als ze uitging. Of als ze met vakantie was. Of waar dan ook. Wat haar type dan was, tja – dat wist inmiddels niemand meer. Ik geloofde dan ook niet dat ze het zelf helder voor ogen had. Ik startte mijn laptop op en surfte naar Villamedia, de site waarop bijna alle vacatures in de media verschijnen. Op de homepage trof ik direct alweer een somber bericht aan over geplande ontslagen bij een groot mediaconcern. Daarbij werden alle niet-verlengde contracten nog niet eens meegeteld. Moedeloos klikte ik door naar de vacaturepagina. Onder het kopje ‘Kranten/Tijdschriften/Persbureaus’ stonden slechts drie vacatures, waaronder twee in een gat ergens in een volgens mij zuidelijke uithoek van het land. Ik had geen zin ze op zoekplaats.nl in te voeren, het was toch te ver weg. Ik vroeg me af wanneer Amsterdam uit de gratie was geraakt voor vestigingen 13

Twijfels over België-chicklit_Twijfels over België-chicklit 30-10-20 14:42 Pagina 14

van redacties en bureaus. Waarschijnlijk was dat rond de tijd dat de huurprijzen in de hoofdstad de pan uit rezen, wat ze in principe altijd al deden. De enige enigszins passende vacature in heel Noord-Holland was bij een vakblad voor modeontwerpers. Ik had een hoop modekennis, maar met name in de segmenten ‘winkelketens’ en ‘niet al te dure maar toch erg leuke boetiekjes’. Van haute couture had ik totaal geen verstand. Bah, bah, bah. Wat haatte ik dit. Al mijn harde werk, poef, met een zwaai van de uitgeversstaf was het weg. Niks meer waard. Dat sloeg nergens op. Dat mocht niet mogelijk zijn. Van de ene op de andere dag was ik niks meer en moest ik met mezelf gaan leuren om weer aan een baan te komen, ook nog ver beneden het kaliber van mijn vorige. Nou, mij niet gezien. Ik had het gehad. Voor mij voorlopig geen werk meer. Ik keek een uur, misschien wel twee, uit het voorraam naar buiten. Buiten, dat was een geasfalteerd plein waarop ik vanaf de tweede verdieping neerkeek, met een paar boompjes en wat Mondriaan-achtig aangelegde grasstroken – of gebruikte Mondriaan geen groen? Ik trachtte me een werk voor de geest te halen, maar het lukte niet. Ik kon alleen kijken naar de Turkse (of Marokkaanse, daar wil ik vanaf zijn) huismoeder die met twee grote tassen vol boodschappen diagonaal over het plein sjouwde. Haar benijdde ik. Zij had haar zaakjes op orde. Een gezin onderhouden leek me zonder twijfel de meest nobele taak die een vrouw kon vervullen. Carrière, dat was allemaal gebakken lucht. Gebakken lucht waarvan je heel riant kon leven, dat dan weer wel. Ik moest er niet aan denken dat ik de hand op de knip moest houden of dubbeltjes moest omdraaien of dat soort onzin. Daar had ik in mijn studietijd al genoeg ervaring mee opgedaan. Misschien moest ik het einde van mijn baan bij Mariquita beschouwen als een kans om een heel andere weg in te slaan. Na mijn vwo was ik met mijn bijna achttien jaar te jong geweest om iets anders te ondernemen en ging ik dus maar in een moeite door naar de universiteit. Ook die doorliep ik zonder hobbels. Toen ik mijn master journalistiek behaald had was ik zo blij dat ik een baan kon krijgen, dat er niets anders meer in mijn gedach14

Twijfels over België-chicklit_Twijfels over België-chicklit 30-10-20 14:42 Pagina 15

ten opkwam. Ik was bijna vanzelf terechtgekomen waar ik nu zat. De meest glansrijke carrières zijn niet meer dan een aaneenschakeling van gelukjes en toevalstreffers. Doe er een scheutje talent bij en voilà: een uitblinker is geboren. En hij is net zo makkelijk te gronde te richten. Ik kon een lunchroom openen. Een kinderkledingwinkel. Een boekwinkel, zodat ik tijd had om iets anders te lezen dan mijn tijdschriften – die waren vakliteratuur, uiteraard, maar dat was nu voorbij. Of ik werd fitnessinstructrice, dan kwam ik ook eens toe aan sporten. Binnen de kortste keren zou ik een afgetraind lijf hebben. Dan zou ik nonchalant langsgaan op de redactie om eens te kijken hoe het met ze ging. En zouden de monden van mijn oud-collega’s openvallen bij de aanblik van mijn perfecte sixpack, toevallig zichtbaar omdat ik op weg zou zijn naar het strand en behalve mijn bikini alleen een luchtig rokje aanhad. Mijn zongebruinde benen zouden superslank zijn en daardoor dubbel zo lang lijken als nu. Oké, ik dwaalde wat af. Voorlopig was ik gezegend met een paar stevige Hollandse benen en gezonde rolletjes op mijn buik, die ik er met twintig crunches per ochtend ook niet af zou krijgen. Zeker niet als ik daarna zwichtte voor een boterham met de smeuïge chocoladepasta die Michelle ter verleiding in de kast zette. Zelf kocht ik verantwoorde lightkaas en Special K, die mijn huisgenoot dan weer opat. Het was geen wonder dat zij zo mooi slank was. Als echt alles mogelijk is, vroeg ik mezelf, wat zou ik dan doen? En wat zou ik doen als ik doodziek was en nog maar een jaar te leven had? Ik stelde mezelf alle psychologische, doorgrondende levensvragen die ik me herinnerde uit zelftests in tijdschriften, in een poging een nieuwe richting in mijn leven te vinden. Maar het licht zag ik nog niet. Het was leeg in mij nu ik niks meer had dat ik na kon streven. Altijd was er die promotie, dat contract, dat prestigieuze interview geweest. Altijd was er iets en nu was er niets meer.