Een Jubileumomnibus vol verhalen om warm van te worden Deze Jubileumomnibus opent met Niemand is een vergissing van Henny Thijssing-Boer. In dit meeslepende verhaal gaat verpleegster Kari werken voor weduwnaar Hessel, op zijn afgelegen hoeve in Groningen. Ze ontwikkelt gevoelens voor hem, maar kan hij haar liefde wel beantwoorden? Hierna volgt Tegen beter weten in van Hinke Honingh-Smit, over Alinda, die turbulente tijden doormaakt met haar liefde voor twee mannen. De aarzeling van Ann Bouwma speelt zich af in Friesland, kort na de Tweede Wereldoorlog. De jonge boer Drys wil graag naar Canada emigreren, maar zijn meisje Saar ziet dit niet zitten. Tot slot volgen nog twee korte verhalen: Genummerd van Afra Beemsterboer en Gekke Nelly van Mary Schoon.
ISBN 978 90 2053 479 5 NUR 344
JUBILEUMOMNIBUS
137
Henny ThijssingBoer Hinke HoninghSmit Ann Bouwma Afra Beemsterboer Mary Schoon
JUBILEUMOMNIBUS Henny Thijssing-Boer Hinke Honingh-Smit Ann Bouwma Afra Beemsterboer Mary Schoon
9 789020 534795 w w w.z om er enk euni ng.nl
cover_Jubileumomnibus_137_compleet.indd 1
29-11-16 11:36
137e Jubileumomnibus 16-10-2016 150x230_Jubileumomnibus 16-10-16 15:18 Pagina 3
JUBILEUMOMNIBUS 137 HENNY THIJSSING-BOER Niemand is een vergissing HINKE HONINGH-SMIT Tegen beter weten in ANN BOUWMA De aarzeling AFRA BEEMSTERBOER Genummerd MARY SCHOON Gekke Nelly
Uitgeverij Zomer & Keuning
137e Jubileumomnibus 16-10-2016 150x230_Jubileumomnibus 16-10-16 15:18 Pagina 4
ISBN 9789020534795 NUR 344 © 2016 Uitgeverij Zomer & Keuning Postbus 13288, 3507 LG Utrecht Omslagontwerp Liesbeth Thomas, t4design Oorspronkelijke uitgave Niemand is een vergissing © 2002 VCL-serie Tegen beter weten in © 2017 Oorspronkelijke uitgave De aarzeling © 2006 Uitgeverij Westfriesland Genummerd © 2017 Uitgeverij Zomer & Keuning Gekke Nelly © 2017 Uitgeverij Zomer & Keuning Alle rechten voorbehouden
137e Jubileumomnibus 16-10-2016 150x230_Jubileumomnibus 16-10-16 15:18 Pagina 5
HENNY THIJSSING-BOER Niemand is een vergissing
137e Jubileumomnibus 16-10-2016 150x230_Jubileumomnibus 16-10-16 15:18 Pagina 7
HOOFDSTUK 1 Toen Jeanne van Ommeren deze zondagochtend wakker werd, flitste het meteen door haar heen: Het is twaalf februari, ik ben jarig. Tweënvijftig was ze geworden. Niet jong meer, maar ook zeker niet oud! Het was nog pikkedonker in de slaapkamer. Nadat ze een blik had geworpen op de verlichte wijzerplaat van het wekkertje dat op haar nachtkastje stond, besefte ze dat dat geen wonder was. Het was nog geen zeven uur, eigenlijk zou ze zich weer moeten omdraaien om er nog een paar uurtjes aan vast te plakken. Die luxe kon zij zich echter niet veroorloven, daarvoor lagen er te veel karweitjes op haar te wachten die gedaan moesten zijn voordat de kinderen kwamen. Omdat ze vandaag onder elkaar wilden zijn, hadden ze haar verjaardag gisteren al met vrienden en kennissen gevierd. Het was een gezellige, doch drukke dag geweest en al met al was zij er niet aan toe gekomen om voorbereidingen te treffen voor het eten van vandaag. Ze moest zelfs de hapjes voor bij de borrel nog klaarmaken en zo was er nog veel meer te doen. Ze wilde de huiskamer wat opruimen, want na de visite van gisteren, was er niks meer gebeurd. Als ze nu opstond, zou ze alles kalm aan kunnen doen, dus wat lette haar? Jeanne wierp een blik op haar man en zag dat Age er nog geen benul van had dat er een nieuwe dag was aangebroken. Ze liet zich geruisloos uit het brede bed glijden, schoot haar slofjes en duster aan en zonder ook maar één geluidje te maken verliet ze het slaapvertrek. In de keuken zette ze allereerst een ketel water op en niet lang hierna zat ze te genieten van een pittig kopje thee en knabbelde ze met smaak een beschuitje met kaas op. Daarna ging ze meteen met het eten aan de slag en grinnikte vermaakt in zichzelf toen ze bedacht dat Age haar vierkant voor gek zou verklaren als hij haar, zo vroeg, al zo druk bezig zag. Misschien had hij wel gelijk, ze wist heus wel dat noch Age, noch de kinderen haar zouden prijzen over een opgeruimd huis. Ze zagen het niet eens of het schoon of vuil was, ze deed het zuiver voor zichzelf. Met het eten was het anders gesteld, afzonderlijk van elkaar hadden Ivo en Kari door de telefoon allebei gevraagd: ‘Maak je draadjesvlees en weet je nog dat wij alle drie van spruitjes en stoofpeertjes houden, mam?’ De jeugd van tegenwoordig was gemakkelijk aangelegd, oordeelde Jeanne, spruitjes afhalen was een vervelend klusje, runderlappen bakken en laten sudderen nam eveneens veel tijd in beslag, om het maar niet te hebben over het schillen en klaarmaken van stoofpeertjes. Het was immers veel eenvoudiger om een portie patat te halen en een blik groente open te maken. Natuurlijk voldeed zij maar al te graag aan de wensen van de kinderen, ze
137e Jubileumomnibus 16-10-2016 150x230_Jubileumomnibus 16-10-16 15:18 Pagina 8
8 | JUBILEUMOMNIBUS 137
vond het zelfs heerlijk om weer eens grote pannen met eten te mogen koken. Om te beginnen zou er soep zijn, een rauwkostje deed het altijd goed en als toetje had ze ijs met warme kersen en slagroom. In verbeelding zag ze haar volkje al aan tafel zitten smullen. Het leven is meer dan goed, bedacht Jeanne zielstevreden, je voelde er gelukkig niks van dat er weer een jaartje bij was gekomen. Age was drie jaar ouder dan zij en samen genoten ze van elke nieuwe dag en van elkaar. Er ging bijna geen dag voorbij dat ze niet tegen elkaar zeiden: ‘Wij hebben het zo mooi samen, daar kunnen we niet dankbaar genoeg voor zijn!’ Ze gaven nog altijd veel om elkaar, ze waren gezond, financieel hadden ze niets te klagen, het allerbelangrijkste in hun leven waren toch wel de kinderen. Ivo, hun oudste, was dertig jaar, Kari was twee jaar jonger dan haar broer. Ze waren allebei volwassen, stonden op eigen benen en leidden een geheel eigen leven. Zo hoorde het, zo was het goed. Dat zij zich als moeder echt overgelukkig voelde als ze de kinderen een dagje allemaal tegelijk om zich heen had, hoefde ze niet aan de grote klok te hangen. Ze wist nu al dat ze vandaag volop zou genieten. Age was leraar aan de basisschool hier op het dorp en zij was het niet vergeten dat de mensen vroeger plachten te zeggen: ‘De kinderen van meester Van Ommeren zijn niet alleen recht van lijf en leden, het zijn ook nog eens plaatjes om te zien!’ En zo is het maar net, vond Jeanne terwijl ze de peertjes opzette en de vlam onder het vlees iets lager draaide. Age en zij hadden gewoon knappe kinderen, die allebei goed waren terechtgekomen. Ivo had gekozen voor het bankwezen. Zij was niet zuinig trots als ze zijn visitekaartje las, dat ze trouwens uit haar hoofd kende: Drs. Ivo van Ommeren. Kantoordirecteur, Financieel adviseur. Ivo woonde en werkte alweer jarenlang in Amsterdam. Aanvankelijk had zij hem liever dichter bij huis gehouden, haar opvatting van toentertijd was geweest dat hij zich in de stad Groningen net zo goed had kunnen ontplooien. Haar wens had er niet toe gedaan en tegenwoordig lag ze er allang niet meer wakker van. Ze was nu alleen maar dankbaar dat haar oudste gelukkig was geworden in werk én leven. Ivo had in Amsterdam een schitterend appartement gekocht waarin hij een aantal jaren had samengewoond met zijn meisje, Wieteke Swerink. Zij werkte als baliemedewerkster op dezelfde bank en Age en zij konden zich geen betere vrouw voor hun zoon wensen. Wieteke was gewoon een lieverd en zij waren zo mogelijk, nog meer van haar gaan houden toen ze het vorige jaar om deze tijd met Ivo in het huwelijksbootje was gestapt. Age en zij waren allebei blij geweest dat er aan het samenwonen een eind was gekomen en al een
137e Jubileumomnibus 16-10-2016 150x230_Jubileumomnibus 16-10-16 15:18 Pagina 9
NIEMAND IS EEN VERGISSING
|9
vol jaar lang hoopten ze stilletjes dat ze opa en oma mochten worden. Ivo en Wieteke waren allebei dertig jaar, en hoewel zij vond dat het tijd werd voor een baby, zou ze haar verlangen niet hardop uitspreken. Je moest er als moeder voor waken dat je geen bemoeial werd. Ze kon de uren nu al berekenen dat ze voor de deur zouden staan en dan zou zij zich pas echt jarig voelen. Het werd ook tijd, vond Jeanne, dat zij Ivo en Wieteke weer eens te zien kreeg. Het was zeker al een maand of drie geleden dat ze voor het laatst thuis waren geweest. Ze hadden een druk leventje, zeiden ze telkens, het werk slokte veel tijd op en ze hadden een grote vriendenkring die ze ook niet mochten verwaarlozen. Ik begrijp het wel, lieverds, glimlachte Jeanne toegeeflijk voor zich uit. Ik zou zeker geen goede moeder zijn als ik geen begrip kon tonen, niet het gewenste geduld wist op te brengen. Al mijmerend en onafgebroken drukdoende, dwaalden Jeannes gedachten naar haar dochter. Kari kwam vaker thuis dan Ivo en Wieteke, maar ja, zij woonde ook beduidend dichterbij. Kari woonde in een huurflatje in de stad Groningen, met de auto was de afstand in een dik halfuur bekeken. Kari was verpleegster geworden. Zij, Jeanne, vond het een bewonderenswaardig beroep, Age had liever gezien dat zijn dochter arts was geworden. Ages hartenwens was dat Kari, net als haar broer, een titel zou dragen, zij gunde haar dochter simpelweg het geluk in de liefde. Tot dusverre was dat helaas een vurige wens gebleven, Kari kon de ware blijkbaar niet vinden. Ze had vaak genoeg een vriend gehad, maar na verloop van tijd was het telkens op niets uitgelopen. Zij, Jeanne, snapte niet hoe dat mogelijk was, want volgens haar had Kari alles mee. Ze was mooi, ze had een lief en een absoluut goed karakter en bovendien een prima baan. Waarom was er nou geen leuke jongen die dat zag en zijn kans waarnam! Zo, in stille mijmeringen, had Jeanne de eerste uren van deze zondag voorbij laten gaan. Ze tuimelde pardoes terug in de realiteit toen ze Ages stem opeens achter zich hoorde. ‘Je bent verschrikkelijk ondeugend, weet je dat!’ Jeanne was de eerlijkheid zelve. ‘Ik ben me van geen kwaad bewust.’ ‘Je bent jarig, ik had je ontbijt op bed willen brengen. Toen ik mijn ogen daarnet opendeed, was de vogel echter al gevlogen. Dit is niet leuk, Jeanne!’ ‘Het spijt me dat ik je plannen in de war heb geschopt, verder kan ik er niks aan doen. Ik kon het in bed niet langer uithouden omdat ik vreselijk veel te doen had. Kijk maar niet zo bedenkelijk, want de klusjes zijn inmiddels allemaal geklaard. Voordat ik me ga douchen en aankleden heb
137e Jubileumomnibus 16-10-2016 150x230_Jubileumomnibus 16-10-16 15:18 Pagina 10
10 | JUBILEUMOMNIBUS 137
ik alle tijd om gezellig thee te drinken met jou!’ Age glimlachte vertederd en nadat hij haar had gefeliciteerd en gekust, wees hij naar het fornuis. ‘Aan de pannen te zien ben jij bezig voor een heel weeshuis te koken! Ik mag me vergissen, maar volgens mij moeten wij de komende dagen opgewarmde kliekjes eten!’ Jeanne schonk hem een open lach. ‘Daar vergis jij je dan wel degelijk in. Ik verzeker je dat alles in hongerige magen zal verdwijnen. Nou, en anders pak ik het zorgvuldig in en krijgen ze het mee naar huis. Daar zullen Kari en Wieteke geen nee tegen zeggen, hoor! Wat wil je: een sneetje brood of een beschuitje?’ Age schudde zijn hoofd. ‘Alleen een kop thee, verder hoef ik niets. We krijgen zo dadelijk gebak bij de koffie, jou kennende zal er daarna ook geen kale borrel geschonken worden. Al met al krijg je zo’n dag eerder te veel dan te weinig. Ben je blij dat je je kroost vandaag om je heen zult hebben?’ Jeanne knikte bevestigend, haar blauwe ogen glommen warm toen ze tegenover Age aan de grote keukentafel ging zitten. ‘Ik heb daarstraks mijn gedachten over de kinderen laten gaan. Ben je het met me eens, Age, dat wij ons als ouders bevoorrecht mogen noemen? Van kleins af aan hebben Ivo en Kari ons geen zorgen gegeven, alleen maar heel veel geluk. Nu ze op eigen benen staan is daar – gelukkig! – geen verandering in gekomen en we mogen ons ook nog eens beroemen op een schat van een schoondochter. Ik ben zielstevreden en verschrikkelijk dankbaar. Jij ook, hè?’ ‘Jazeker, desalniettemin vraag ik me af of jij de boel nu niet een klein beetje zit te romantiseren. Het was echt niet alle dagen rozengeur en maneschijn, hoor Jeanne! In zijn studententijd keek Ivo meer dan eens te diep in het glaasje, dan was er hier in huis van lieve vrede geen sprake. Dan rammelden de pannen bij ons op het dak omdat ik Ivo dan het liefst nuchter zou willen slaan en jij alle mogelijke moeite moest doen om mijn woede jegens Ivo te beteugelen. En zo had Kari net zo goed haar eigenaardigheidjes.’ De ietwat misprijzende blik die in zijn ogen verscheen, deed Jeanne zeggen: ‘Nu wijs jij op Kari’s studietijd die naar jouw normen te wensen overliet. Kari was en is geen uitgesproken studiebol, desondanks heeft ze een uitstekend plaatsje in de maatschappij veroverd. Je kunt gerust trots op haar zijn, ik wou dát je het was, Age.’ ‘Ze had hogerop kunnen komen, daar blijf ik bij. Ik houd zeker niet minder van haar dan van Ivo, ik neem het haar nog wel kwalijk dat ze uit pure gemakzucht verpleegkundige werd in plaats van een beroemde arts. Daar
137e Jubileumomnibus 16-10-2016 150x230_Jubileumomnibus 16-10-16 15:18 Pagina 11
NIEMAND IS EEN VERGISSING
| 11
hebben we onderhand al ruzie genoeg over gehad, ik kan me er nou eenmaal niet bij neerleggen. Ik weet nu al dat het me vandaag moeite zal kosten om mijn mond erover te houden.’ ‘Daar zou ik dan toch mijn best maar voor doen!’ adviseerde Jeanne. ‘Je mag gerust een beetje trotser zijn op je dochter. Kari heeft een lief karakter, in mijn ogen heeft ze het goed gedaan.’ ‘Ik zit anders in elkaar dan jij,’ bromde Age, ‘ik houd vol dat Kari de kantjes eraf heeft gelopen.’ Jeanne schudde vertwijfeld haar hoofd over zoveel koppige vasthoudendheid. Net als Age, kon Jeanne niet weten dat hun dochter zich op hetzelfde moment een reprimande gaf. Kari van Ommeren zat voor de spiegel van haar toilettafel en hardop sprak ze bijna dreigend tegen haar spiegelbeeld: ‘Vandaag móet je het thuis vertellen! Wát er ook van komt, wát je er ook mee overhoop haalt. Het is jouw leven, je mag voor jezelf opkomen, zonder rekening te houden met de wensen van anderen. Ook die van papa mag je net zo fel bestrijden als je zelf wilt.’ Jawel, dacht Kari met een zorgelijke frons op haar voorhoofd, maar mogen en durven zijn twee heel verschillende factoren. Ze zag er verschrikkelijk tegen op om ermee voor de dag te komen, ze was wel degelijk bang voor papa’s reactie erop. En wat zou Ivo ervan zeggen? Serieus als hij de laatste jaren was geworden, zou hij er vast en zeker geen goed woord voor overhebben. Zij had echter geen keuze, ze zou de vuurproef vandaag hoe dan ook moeten doorstaan. Help me, mam… sta straks alsjeblieft aan mijn kant… Tegen halfelf die morgen werd Jeanne het eerst door Ivo en Wieteke gefeliciteerd. Ze had juist het cadeautje uitgepakt – haar lievelingsgeurtje, verpakt in een beeldig flesje – toen Kari arriveerde. Nadat zij haar moeder had gekust en haar al het goede van de wereld had toegewenst, moest Jeanne opnieuw een pakje openen. Er kwam een lange, fijn geschakelde halsketting uit tevoorschijn en voordat Jeanne er iets over kon zeggen, rebbelde Kari: ‘Hij is niet van goud, hoor, dat kon bruintje niet trekken. Er is mij echter verzekerd dat hij, zelfs na jarenlang gebruik, zijn gouden kleur zal behouden. Ik dacht dat hij leuk zou staan op de zwarte coltrui die je laatst aanhad. Nou ja, ik wist anders niks, en jij hebt nooit een verlanglijstje.’ ‘Maar kindje, je hoeft je niet te verontschuldigen,’ zei Jeanne, ‘ik ben er echt heel blij mee! Jij hebt gelijk; dat zwarte truitje vraagt gewoon om een leuke ketting. Bedankt, hoor, ik zal hem heel veel dragen!’
Een Jubileumomnibus vol verhalen om warm van te worden Deze Jubileumomnibus opent met Niemand is een vergissing van Henny Thijssing-Boer. In dit meeslepende verhaal gaat verpleegster Kari werken voor weduwnaar Hessel, op zijn afgelegen hoeve in Groningen. Ze ontwikkelt gevoelens voor hem, maar kan hij haar liefde wel beantwoorden? Hierna volgt Tegen beter weten in van Hinke Honingh-Smit, over Alinda, die turbulente tijden doormaakt met haar liefde voor twee mannen. De aarzeling van Ann Bouwma speelt zich af in Friesland, kort na de Tweede Wereldoorlog. De jonge boer Drys wil graag naar Canada emigreren, maar zijn meisje Saar ziet dit niet zitten. Tot slot volgen nog twee korte verhalen: Genummerd van Afra Beemsterboer en Gekke Nelly van Mary Schoon.
ISBN 978 90 2053 479 5 NUR 344
JUBILEUMOMNIBUS
137
Henny ThijssingBoer Hinke HoninghSmit Ann Bouwma Afra Beemsterboer Mary Schoon
JUBILEUMOMNIBUS Henny Thijssing-Boer Hinke Honingh-Smit Ann Bouwma Afra Beemsterboer Mary Schoon
9 789020 534795 w w w.z om er enk euni ng.nl
cover_Jubileumomnibus_137_compleet.indd 1
29-11-16 11:36