Meiden voetbal IN 14 VERHALEN
14 VERHALEN
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14
DAPHNE KOSTER (P.14) ‘IK HEB ALTIJD MIJN EIGEN WEG GEKOZEN’
JAAP, LISA EN MEGAN STAM (P.20) ‘IETS WAT JE DOET MOET JE WEL LEUK VINDEN’
EVIE TEN BERGE (P.28)
DEBBY VAN DER HORST (P.30) ‘ALS IK EEN BAL ZIE LIGGEN TRAP IK ‘M WEG’
MARY KOK-WILLEMSEN (P.36)
‘VOETBAL IS MIJN DRIVE’
‘VROUWEN, NEEM HET HEFT IN EIGEN HAND’
MEREL VAN DONGEN (P.48) ‘ALS IK VERLOOR DAN SCHAAMDE IK ME TEGENOVER DE HELE WERELD’
SILKE LANSER (P.54)
‘IK BEN HET ENIGE MEISJE IN MIJN TEAM, MAAR DAT VINDEN DE JONGENS NIET ERG‘
ROXANNE HEHAKAIJA (P. 56)
‘IK WAS EEN AARDIG MEISJE, MAAR JE MOEST NIET MET ME SOLLEN’
CHAIMA AAFER EN SOUMIA TAHIRI (P.68) ‘MEIDEN ZIJN AFWACHTENDER DAN JONGENS’
SHERRA HENRIQUEZ (P.74)
‘IK HEB ALLES OP EIGEN KRACHT MOETEN DOEN’
PASCALE VELTHUIZEN (P.80)
‘DE JONGENS VONDEN HET LEUK DAT ER INEENS ZOVEEL MEIDEN GINGEN VOETBALLEN’
VIVIANNE MIEDEMA (P.82)
‘ALS JE TALENT HEBT KOM JE ER UITEINDELIJK WEL’
DRIES EN DANIA BOUSSATTA (P.92)
‘ALS JE ZELF IETS HEEL GRAAG WILT, DAN MOET JE MEER DOEN DAN EEN ANDER’
MANDY VAN DEN BERG (P.98)
‘ALS IK IETS MET PLEZIER DOE GA IK VANZELF BETER PRESTEREN’
VOORWOORD
Dit is een boek met voetbalverhalen van meiden die allemaal op hun eigen manier de voetbalsport beleven en beleefd hebben. Deze vrouwen hebben allang de weg naar het voetbalveld gevonden. De tijd is aangebroken dat er ook binnen het voetballen voor ieder meisje en vrouw een plek is waar zij een bijdrage kan leveren en zich kan ontwikkelen. En dat is hartstikke mooi. Het meiden- en vrouwenvoetbal heeft zich de afgelopen jaren enorm ontwikkeld. Er zijn vandaag de dag ruim 150.000 voetbalsters en “we” gaan deze zomer het EK spelen in eigen land. De OranjeLeeuwinnen staan voor de 4e keer op een eindtoernooi, het 3e EK en in 2015 speelde Oranje het eerste WK. Een toernooi spelen in Nederland met duizenden Oranjefans in het stadion, dat moet toch een groot feest worden! Dit jaar is ook het 10-jarig jubileum van de Eredivisie Vrouwen. Voor meisjes en vrouwen is eindelijk de weg ingeslagen van een amateur- naar een meer professionele opzet. En zo zie je maar: mensen kunnen enorme stappen maken als er wordt gefaciliteerd. Of je nu man of vrouw bent, jong of oud, wel of geen beperking. Want voetbal is een fantastisch mooie sport, voor iedereen! Veel leesplezier. Sarina Wiegman, Bondscoach Nederlands vrouwenelftal
Foto: KNVB/Media
‘ voetbal is een fantastisch mooie sport, voor iedereen!’
8
FOTOREPORTAGE ORANJE VROUWEN 9
DAPHNE KOSTER
‘Ik heb altijd mijn eigen weg gekozen’ Tweeëneenhalf jaar geleden beviel Daphne Koster (36) van dochter Sanne. Na de bevalling keerde ‘mama Daphne’, zoals ze door haar jongere teamgenoten bij Ajax wordt genoemd, terug op het hoogste niveau, sterker dan ooit. Haar advies voor jonge voetballers: heb maling aan wat anderen van je denken.
Het is een uur voor de training op sportpark De Toekomst begint. Binnen in de kantine wacht Daphne Koster, de bekendste naam in het Nederlands vrouwenvoetbal. Ze speelde 139 interlands, waarvan het merendeel met de aanvoerdersband om haar arm. Uit haar tas haalt ze een thermosfles te voorschijn met daarin een smoothie van banaan, kokos en sinaasappelsap. Zelf gemaakt. Het past bij haar levensstijl, waarin het draait om fit zijn en een gevoel van frisheid. “Dan moet je dingen eten die goed voor je lijf zijn,” zegt ze. “Dus veel natuurlijke producten, die niet al te veel bewerkt zijn. En alles met mate. Een stukje taart op zijn tijd mag best, alleen heb ik voor mezelf de stelregel dat ik het echt lekker moet vinden. Als ik het niet lekker vind, dan eet ik het niet. Naast een gezond voedingsschema volgt Daphne ook een intensief sportregime.
‘ DOORZETTINGSVERMOGEN, DISCIPLINE EN JEZELF PIJN DURVEN DOEN, ZODAT JE NA EEN TRAINING AL JE SPIEREN VOELT.’ Met de Ajaxvrouwen traint ze zeven, soms acht keer per week. In de vakanties en winter- en zomerstops traint ze zelf door. Dat kan gewoon thuis, waar ze de zolder heeft ingericht als mini-sportschool, met een fitnessbank, gewichten en een halter. En dochter Sanne helpt haar moeder een handje mee. “Tijdens het squatten pak ik haar op. Of ze gaat op mijn rug zitten tijdens het planken.” Als het gaat om het bedrijven van topsport, dan is er meer nodig dan talent, vindt Daphne. “Doorzettingsvermogen, discipline en jezelf pijn durven doen, zodat je na een training al je spieren voelt. Als je dat lukt, dan is het makkelijker om uiteindelijk de top te halen. Ik heb veel talenten gezien die misschien wel vele malen beter konden voetballen dan ik, maar uiteindelijk de top niet hebben gehaald omdat ze dat niet in zich hadden. Als je verder wilt in je sport, dan moet je jezelf de vraag stellen ‘waarom doe ik iets?’ Als je het houdt bij twee keer trainen, en iedereen doet dat, dan zou iedereen op hetzelfde niveau zitten. Als jij ook op straat gaat oefenen, of op een hoger niveau gaat trainen, dan zullen mensen misschien tegen je zeggen. ‘Zo doen wij dat niet.’ Maar juist doordat jij
14 INTERVIEW DAPHNE KOSTER
dat doet, doe je iets extra’s. Als je anders durft te zijn dan word je een uniek persoon. En dat heb ik gedaan. Ik heb altijd mijn eigen weg gekozen.” In Assendelft , waar Daphne opgroeide, werd veel op straat gevoetbald, zowel door jongens als meisjes. Er keek dus niemand van toen de kleine Daphne zich met een bal aansloot bij de kinderen uit de buurt. “De oudere jongens probeerden altijd mijn bal af te pakken, dat vond ik leuk,” zegt ze. Dat ze talent had werd al snel duidelijk. “Op straat was ik de beste, dus ik bepaalde ook alles. Met welke regels we speelden en hoe de teams eruit zagen.” Als ze zes jaar oud is, wordt ze lid van SVA in Assendelft, waar ze als enige meisje in een jongensteam terecht komt. Over een bestaan als profvoetballer denkt ze op dat moment nog niet na. “Ik wilde gewoon de beste zijn. Waar ik me ook bevond en wat ik ook deed. Op school in de gymzaal wilde ik het hardste schieten, het hoogste springen. Of als we ergens naartoe gingen wilde ik er als eerste zijn.” Ook op jonge leeftijd durft ze anders te zijn dan de rest. Zo is het haar eigen idee om extra trainingen te volgen bij de jeugd van FC Volendam. Tegenover de mensen die haar voor gek verklaren staan trainers die de extra inspanning juist stimuleren. Ook vindt ze steun bij haar ouders die haar elke week op en neer rijden. “En als ik in de zomer ging hardlopen, liep mijn vader met me mee of ging hij er met de fiets naast rijden.” Daphne blijft tot haar negentiende bij de jongens spelen en vertrekt dan naar Ter Leede, dat in de hoofdklasse uitkomt, op dat moment het hoogste niveau voor vrouwenvoetbal in Nederland. In zeven jaar tijd wordt ze vier keer kampioen wordt, verovert ze twee keer de beker en wint één keer de Supercup. Tweemaal wordt ze uitgeroepen tot beste speelster van de competitie. Wanneer in 2007 de Eredivisie voor vrouwen wordt opgezet maakt Daphne de overstap naar AZ en wordt meteen kampioen. Tussendoor speelt ze een jaar voor het Amerikaanse Sky Blue FC. Na Amerika volgt nog één seizoen AZ en een jaar Telstar. Wanneer Ajax in 2012 bekend maakt dat het met een vrouwenteam begint is Daphne de eerste die samen met Anouk Hoogendijk toezegt voor de Amsterdamse club te zullen spelen. Ze draagt de rode aanvoerdersband met drie zwarte kruizen met trots en leidt het elftal zoals ze dat dan nog bij het Nederlands elftal doet. “Op sommige momenten kan ik heel streng zijn en kan ik mensen even terug op hun plek zetten. Maar je hoeft als leider niet altijd streng te zijn. Het gaat erom dat je op de juiste momenten de juiste snaar weet te raken.”
INTERVIEW DAPHNE KOSTER 15
Tijdens haar jaren bij AZ is ze verdedigende middenvelder, bij het Nederlands elftal en later bij Ajax is ze een rots in de branding als laatste vrouw. “Ik hoef niet per se zelf te scoren, maar ik kan er wel echt van genieten als ik een heerlijke crossbal geef op een vleugelspeler, die vervolgens een assist geeft.” Op het geven van de juiste crossbal heeft ze vroeger eindeloos geoefend. “Dat begon al toen ik in nog in de D’tjes zat van SVA. Later, toen ik studeerde voor docent lichamelijke opvoeding, liep ik een jaar lang vier dagen per week stage bij de voormalige Koepelgevangenis in Haarlem. Elke pauze voetbalde ik met de gedetineerden. Er was één bepaald spelletje waarbij je één tegen één speelt, met ieder een eigen doeltje. Je mocht de bal maar één keer raken en elk schot werd beloond of afgestraft, dus het was de kunst om goed te richten en zo hard mogelijk te schieten. Daar is mijn traptechniek veel beter van geworden.” Als ‘pionier’ heeft Daphne de ontwikkeling van het vrouwenvoetbal in Nederland van dichtbij meegemaakt. “Toen ik begon was de hoofdklasse het hoogst haalbare, nu is er de Eredivisie. Qua faciliteiten is er veel veranderd en ook is de aandacht voor de sport gegroeid.” Toch stoort het haar hoe de voetbalbond het vrouwenvoetbal benaderd. “Wij als Ajaxspeelsters en speelsters van het Nederlands elftal worden door de KNVB nog steeds als amateurs gezien. We staan ingedeeld bij breedtesport, als amateurtak. Dat is slecht voor de beeldvorming. Bij de mannen is die verdeling tussen topsport en breedtesport er wel. Verder mis ik een visie op lange termijn. Waar wil de bond naartoe met de Eredivisie? Waar willen ze naartoe met de breedtesport? De KNVB heeft het over meisjesvoetbal, zelf praat ik liever over jeugdvoetbal. In de mini’s, de F’jes en de E’tjes, moet het uitgangspunt gemengd voetbal zijn. Want er zijn geen fysieke verschillen. Als je een meisje en een jongetje dezelfde aandacht en dezelfde trainingsstof geeft dan gaan ze in de eerste jaren gelijk op. Maar dat gebeurt dus niet. Daar gaat het fout.” Daphne kijkt naar buiten. De zon schijnt, gelukkig. Ze is een mooiweervoetballer, geeft ze toe. Het is alweer haar vijfde seizoen op De Toekomst, met een onderbreking van een jaar, toen ze zwanger was van Sanne. “Ik heb meteen uitgesproken dat ik zou terugkomen. Dan merk je dat mensen dat niet verwachten. Dat hier in Nederland de cultuur over het algemeen nog is dat vrouwen die zwanger worden soort van afgeschreven worden voor de maatschappij. Dan heb ik het niet alleen over sportvrouwen. Maar nee, ik heb er geen spijt van. Mijn vriend en ik hadden al jaren een kinderwens. Maar als je
16 INTERVIEW DAPHNE KOSTER
altijd de sport op nummer één hebt staan, is het moeilijk om te zeggen ‘nu even niet’. Dus heb ik op een gegeven moment gezegd, ‘nu ga ik ervoor’. En ik was op een leeftijd dat ik nog terug kon komen en ik bén ook terug gekomen. Alleen de weg die ik heb bewandeld is heel erg zwaar geweest. Zowel fysiek als mentaal, omdat ik daarin alleen heb gestaan, omdat zo weinig mensen geloofden dat het me zou lukken.”
‘ ALS JE DE TOP WILT BEREIKEN, KIES DAN VOORAL JE EIGEN WEG EN TREK JE NOOIT IETS AAN VAN WAT ANDEREN VAN JE DENKEN.’ Terwijl Ajax haar een nieuw contract aanbood, verloor ze wel haar plek binnen de nationale selectie. Een officieel afscheid is er nooit geweest, maar de kans dat ze komende zomer, na Finland in 2009 en Zweden in 2013, haar derde Europese kampioenschap zal spelen is klein. Sinds de bekendmaking van haar zwangerschap heeft ze nooit meer iets van de bond gehoord. “Ze hebben me keihard laten vallen.” En dus richt ze zich voorlopig alleen op Ajax. “Ik wil nog één keer kampioen worden,” zegt ze. Daarnaast heeft ze zich ontwikkeld tot voetbalanalist bij FOX en geeft ze op De Toekomst twee keer per jaar een reeks clinics aan talentvolle jonge meiden. Die wil ze naast verbetering van hun voetbalkwaliteiten nog iets meegeven. “Als je de top wilt bereiken, kies dan vooral je eigen weg en trek je nooit iets aan van wat anderen van je denken. Dat heb ik ook nooit gedaan.”
INTERVIEW DAPHNE KOSTER 17