1
Blow Queens Paula tuurde naar de woorden op het scherm, in felrode letters, waarmee het Facebookbericht begon. Erger nog was de foto eronder: een fallus met daarop meerdere lippenstiftafdrukken, als gekleurde werpringen om een houten paal. Toen las ze het schokkende bijschrift waarin haar dochter werd genoemd: Kijk eens wat Caitlin McInnes en Amy Robertson afgelopen weekend hebben gedaan. ‘Dat is... walgelijk.’ Er steeg een verstikkende hitte op vanuit haar borstkas, die zich snel naar haar hals verspreidde. De schooldirecteur draaide het computerscherm weer naar zich toe. ‘U snapt waarom ik wilde dat u persoonlijk naar school kwam, mevrouw McInnes.’ ‘Wie... Wie heeft dit gedaan?’ stamelde ze. Meneer Nelson perste zijn lippen op elkaar tot een dunne streep. ‘Dat kunnen we nog niet bevestigen. Het bericht verscheen gisteravond op de Facebookpagina van Charlotte Kennedy. Kent u haar?’ Iedereen kende Charlotte Kennedy, een populair meisje uit het voorlaatste jaar dat hoogstwaarschijnlijk volgend jaar tot aanvoerder van het schoolteam zou worden gekozen. ‘Het bericht is geplaatst door James Addams,’ vervolgde de schooldirecteur, ‘maar we hebben geen leerling met die naam hier op school. 9
Weg van alles 9 | Elgraphic - Vlaardingen
10-06-15 12:05
Ik heb vanmorgen een gesprek gehad met Charlotte en die naam zegt haar niets. We hebben een officiële klacht ingediend bij Facebook plus een verzoek om het bericht direct te verwijderen, maar al ruim honderd leerlingen hebben het geliket. Helaas vooral jongens uit de bovenbouw.’ ‘Maar dat is vreselijk.’ Paula was misselijk. Meneer Nelson keek haar even aandachtig aan. ‘Heeft Caitlin een vriendje, mevrouw McInnes?’ Vol ongeloof schudde ze haar hoofd. ‘Ze is veertien. Catie heeft meer belangstelling voor voetbal dan voor jongens.’ Haar dochter was een van de veelbelovende sporttalenten van de school. Meneer Nelson leek niet overtuigd. ‘Gedraagt Caitlin zich de laatste tijd anders? Heeft ze ruzie met vrienden of vriendinnen?’ Paula’s hoofd tolde toen ze zich probeerde te herinneren of er de afgelopen weken iets raars was gebeurd. ‘Nee. Ze is vrolijk als altijd. Als er iets mis was, zou ze me dat verteld hebben.’ Haar woorden leken niet tot de schooldirecteur door te dringen. ‘We hebben in de bovenbouw al eerder met cyberpesten te maken gehad,’ vervolgde hij, ‘maar nog nooit in het laatste jaar van de onderbouw.’ Cyberpesten? Paula had altijd gedacht dat dit andermans kinderen overkwam. Zoiets gebeurde niet in een kleinburgerlijke voorstad van Melbourne. Niet op Burwood Secondary College. En zeker niet in haar gezin. ‘Maar Caitlin heeft geen vijanden.’ ‘Mevrouw McInnes,’ viel meneer Nelson haar in de rede, ‘het punt is dat we tot op de bodem moeten uitzoeken waarom uw dochter en Amy Robertson het slachtoffer zijn geworden. Daar is waarschijnlijk een reden voor.’ ‘Hebt u Caitlin al gesproken?’ vroeg ze, terwijl ze haar handtas tegen haar borstkas klemde alsof het haar tienerdochter was en het gevaar bestond dat ze uit haar handen zou wegglippen. ‘Ja, ze is behoorlijk overstuur. Dat is begrijpelijk.’ ‘Waar is ze? Ik wil haar zien.’ Een vlaag van beschermingsdrang dwong Paula uit haar stoel. Ze 10
Weg van alles 10 | Elgraphic - Vlaardingen
10-06-15 12:05
moest Caitlin in haar armen nemen en troosten. Het innemende kind dat haar jaren als een schim had gevolgd, bij haar op schoot en in haar bed was gekropen, haar handen en haar hart in beroering had gebracht. Een verlengstuk van Paula’s eigen lichaam, voordat ze van de ene op de andere dag veranderd was in een slungelige, ondoorgrondelijke tiener: mooi, zelfverzekerd en getalenteerd. En tegelijkertijd kwetsbaarder dan ooit door de vele gevaren waaraan Paula niet eens durfde te denken. Drugs. Seks. Ongewenste zwangerschap. Het onbeschrijflijke risico dat zoveel talent werd verspild voordat haar jonge leven goed en wel was begonnen. ‘Caitlin is tot na de lunchpauze bij de vertrouwenspersoon.’ Meneer Nelson stond op alsof hij Paula naar de deur wilde brengen. ‘U hebt vandaag toch kantinedienst?’ ‘Niet meer,’ zei ze bedaard. ‘Wilt u Caitlin alstublieft laten komen?’ ‘Aha.’ Meneer Nelson reikte naar de telefoon op zijn bureau. ‘Dan zal ik tegen Leanne moeten zeggen dat u niet komt.’ Leanne. Het was bijna een dreigement. De lastige kantinemanager van Burwood Secondary College was iemand met wie Paula normaal gesproken nooit zou omgaan. Toch had ze haar de afgelopen negen maanden elke donderdag in de lunchpauze verdragen, als een teken van goede wil ten opzichte van de school. De directeur sprak bedaard in zijn telefoon en liep vervolgens naar de deur van zijn kantoor. ‘U kunt hier buiten wachten, mevrouw McInnes,’ zei hij, toen hij de deur voor haar openhield. ‘Ik laat het u weten als Caitlin eraan komt.’ Voordat ze kon antwoorden had hij de deur achter haar dichtgedaan. Paula had het gevoel dat ze spijbelde en ging op de groene leren bank zitten. ‘Wilt u een kopje thee?’ vroeg een secretaresse met een vriendelijk gezicht, terwijl ze opkeek van haar werk. ‘Graag,’ antwoordde Paula, zonder te weten waarom ze dat zei. Ze had helemaal nergens trek in. ‘Gebruikt u iets in de thee?’ ‘Alleen wat melk graag.’ 11
Weg van alles 11 | Elgraphic - Vlaardingen
10-06-15 12:05
De secretaresse verdween in het keukentje en kwam even later terug met een dampende mok. ‘Alstublieft,’ zei ze, toen ze de mok aan Paula overhandigde. ‘Voorzichtig, het is warm.’ De secretaresse ging weer achter haar bureau zitten en begon een praatje met Paula. De toiletten van de bovenbouw waren pas geschilderd, de nieuwe schaduwdoeken boven de drinkfonteintjes waren een succes en lag de moestuin er niet fraai bij? Paula had het gevoel dat ze amper in staat was haar verwarring te verbergen, maar probeerde af en toe instemmend te knikken. Ze kon alleen maar aan het groteske Facebookbericht denken. Hoe kon haar dochter met zoiets in verband worden gebracht? En haar vriendin Amy ook? Was het wel echt? Ze kneep haar ogen stijf dicht bij die gedachte. In haar eerste jaren op school was Caitlin altijd rustig en ijverig geweest, ze was volgens haar docenten een ‘uitzonderlijk sporttalent’. Ze had wat dat betreft duidelijk de genen van haar vader, want Paula was zelf niet sportief aangelegd. Caitlin was een natuurtalent in bijna alle sporten: ze was aanvoerder van het netbalteam onder de vijftien, pitcher van het softbalteam, spits in het meisjesvoetbalteam. Al die rollen had ze, tot drie maanden geleden, met innemende bescheidenheid vervuld. Toen had ze aansluiting gevonden bij een nieuwe groep leerlingen. Dat waren kennelijk de coole meiden, de populaire en knappe meisjes. Een paar daarvan zaten in Caitlins netbalteam. Sindsdien had Paula een verandering in haar dochters gedrag bespeurd. Ze was wat opstandiger geworden, lette meer op haar uiterlijk en was vatbaarder voor de invloed van anderen. Haar nieuwe vriendinnen hielden hele weekenden slaapfeesten, gingen in grote overdekte winkelcentra shoppen en keken in de bioscoop naar meidenfilms. Als ze niet bij elkaar waren, stuurden ze eindeloos berichten en tweets over onbenullige zaken die gerust konden wachten tot ze elkaar weer op school zagen. Paula vond het geen leuke meiden, behalve dan Amy, de keeper van het voetbalteam, die slimmer leek dan de rest. Caitlin en Amy waren dikke vriendinnen omdat ze allebei van voetbal hielden, en waren regelmatig uren in de achtertuin aan het trainen als spits en keeper. Amy 12
Weg van alles 12 | Elgraphic - Vlaardingen
10-06-15 12:05
was beleefd en nuchter, wat het Facebookbericht des te onthutsender maakte. Ze was gewoon geen onruststoker, in tegenstelling tot enkele andere vriendinnen van Caitlin. Die wierpen hun lange haar over hun schouders, deden lipgloss op en tuitten hun lippen naar oudere jongens. Ben ik ook zo geweest? vroeg Paula zich soms af. Ze kon zich weinig herinneren van toen ze veertien was. Dat was per slot van rekening vijfentwintig jaar geleden. Wat ze nog wel wist was dat ze enorm onzeker was over haar zich ontwikkelende lichaam. Borsten, heupen en billen in kleren die opeens te klein waren geworden. Het ene jaar een kind op korte dikke benen, het jaar erop het object van mannelijke belangstelling. Ze had de snelle overgang verwarrend en ook wat beangstigend gevonden. Ze wist niet of ze wel wilde dat mannen zo naar haar keken, hun blik over haar lichaam lieten glijden. Maar meisjes waren tegenwoordig anders. Dat gold in elk geval voor sommige vriendinnen van Catie. Altijd maar proberen de aandacht van mannen te trekken, in hun te korte rokken en lange witte kousen die over hun gebruinde kuiten waren getrokken. Oorbellen, navelpiercings, lang haar, zonnebankbruin, tatoeages. Uitdagende meisjes met de kenmerken van volwassenheid op een kinderlichaam. Het zijn tienermeiden, had haar man volgehouden. Zo zijn tienermeiden nou eenmaal. Soms kwam Paula in de verleiding om tegen Hamish te snauwen: Wat weet jij daar nou van? Je hebt geen zussen en je hebt op een jongenskostschool gezeten. Sinds wanneer ben jij een deskundige op het gebied van tienermeiden? Hamish. Paula wierp een blik op de secretaresse, die nog steeds doorkletste. ‘Sorry,’ zei ze, terwijl ze opstond van de bank. ‘Ik moet even iemand bellen.’ Paula liep verder de gang in en belde Hamish. De telefoon ging over, werd zoals gewoonlijk niet opgenomen. Hamish had zelden zijn telefoon niet bij zich, maar hij had het altijd te druk om op te nemen. Het is midden op een werkdag, bedacht ze. Wat hoopte ze dat hij 13
Weg van alles 13 | Elgraphic - Vlaardingen
10-06-15 12:05
zou doen? Alles uit zijn handen laten vallen, in de auto springen en naar school toe komen? Het lukte hem meestal niet eens om op ouderavonden aanwezig te zijn, laat staan dat hij tijd had voor een ongeplande afspraak in het kantoor van de schooldirecteur. Paula stopte haar mobiele telefoon in haar handtas en ging terug naar de ontvangstruimte. Tot haar opluchting zag ze dat de secretaresse aan de telefoon was. Ze ging weer op de bank zitten en stuurde een sms’je naar Hamish. Bel me zsm. Probleem op school. Ze besefte dat hij niet automatisch zou reageren. Hamish was namelijk een gewillige slaaf van zijn baan bij Crossroads Cars, het grootste autoleasebedrijf van het land. Hij was daar ruim tien jaar geleden als monteur begonnen en had zich geleidelijk opgewerkt tot het management. Zijn grote professionele succes had echter wel offers in de privésfeer gevergd. Lang geleden – het leek nu een eeuwigheid geleden – hadden ze dingen samen gedaan. Op zaterdagochtend de weekendkranten lezen terwijl ze uitgebreid brunchten in een café. Op dinsdag goedkoop naar de bioscoop en dan onderweg naar huis de recensies over de film doorspreken. Op zondag over het strand van Brighton lopen en fitnessoefeningen doen in het zand. Hamish deed dan alsof hij haar persoonlijke trainer was – lang, brede schouders, blond haar – en zij was de brunette met sproeten en fraaie rondingen. Ze volgden, puur voor de lol, allerlei cursussen bij de volksuniversiteit: stijldansen, wijn proeven, biologisch tuinieren. Ze hadden vooral genoten van de cursus ‘Plan je eigen ultieme avontuur’, waarbij ze een plakboek hadden samengesteld van droomreizen die ze wilden maken: een trektocht door de Andes, op safari in Kenia, met een camper door Australië trekken. Tijdens de cursus ‘Yoga voor stellen’ hadden ze krom gelegen van het lachen, waardoor de docenten – een langharig stel dat zich Yoni en Linga noemde – hun vroegen of ze er wel echt klaar voor waren om elkaar te vertrouwen. Ze hadden samen plezier gemaakt voordat ze kinderen kregen en ook toen de kinderen klein waren. Daarna was hun belangstelling voor elkaar geleidelijk afgenomen. Naarmate de kinderen ouder werden en veranderden hadden ze meer, en niet minder, van Paula’s tijd 14
Weg van alles 14 | Elgraphic - Vlaardingen
10-06-15 12:05
opgeëist, terwijl Hamish steeds meer verantwoordelijkheden op zijn werk kreeg. Geleidelijk had hun aandacht zich verlegd van samen van het leven genieten naar taken verdelen en uitvoeren. Het was vanzelfsprekend dat Hamish zich toelegde op het binnenbrengen van het geld en dat Paula het huishouden deed. Dat was echter wel ten koste van de spontaniteit gegaan. Paula nam zich al maanden voor het daar eens met Hamish over te hebben. Ze wilde voorstellen dat ze op zaterdagavond weer iets leuks zouden gaan doen en dat ze weer één keer per maand naar de bioscoop zouden gaan. Ze wilde voorstellen weer eens samen een cursus te volgen of zelfs, nu de kinderen ouder waren, een van hun droomreizen te gaan maken. Het was echter bij goede bedoelingen gebleven, voornamelijk omdat Hamish veel uren maakte, waardoor hij ook ’s avonds en in het weekend moest werken. En ze vermoedde dat Hamish er niet meer zo’n zin in had. Ze wist al wat hij zou zeggen. Andere mensen zouden een moord doen voor ons leventje. Het is gewoon een drukke fase. Iemand moet het geld binnenbrengen. ‘Mevrouw McInnes?’ Paula schrok van de stem van de secretaresse. ‘Meneer Nelson kan u nu ontvangen,’ zei ze, en ze wees naar de deur van de directiekamer. ‘Caitlin komt zo.’ Paula ging op een stoel bij het glanzende teakhouten bureau zitten. Het viel haar op dat meneer Nelson licht bloosde. ‘Mevrouw McInnes, dit is een zeer vervelende situatie,’ begon hij. ‘Ik heb erover nagedacht en ik stel voor dat Caitlin een tijdje niet naar school gaat terwijl we de zaak uitzoeken. In elk geval tot het bericht van Facebook is verwijderd. De hele volgende week en waarschijnlijk ook de week daarna.’ Het was niet echt een voorstel, het was een bevel. Paula verbleekte. ‘Even voor alle duidelijkheid. Iemand – we weten niet wie – plaatst een foto van onbekende herkomst op Facebook en zet daar Caitlins naam bij.’ Haar stem trilde een beetje. ‘En op basis daarvan schorst u mijn dochter twee weken terwijl u de zaak uitzoekt? Dat lijkt me niet eerlijk ten opzichte van Caitlin.’ De directeur schoof zijn stoel dichter naar het bureau toe. ‘Ik schors 15
Weg van alles 15 | Elgraphic - Vlaardingen
10-06-15 12:05
haar niet, mevrouw McInnes. Ik heb er begrip voor dat u overstuur bent, maar ik probeer het juist gemakkelijker te maken voor Caitlin. De foto circuleert niet alleen in de bovenbouw maar ook in de onderbouw.’ Paula keek kwaad naar het uitdrukkingsloze gezicht van meneer Nelson. ‘Maar Caitlin is het slachtoffer.’ Er werd op de deur geklopt – zacht, min of meer verontschuldigend – en de deur ging open. De directeur keek opgelucht. ‘Mevrouw Papadopolous.’ Het dikke haar van de vertrouwenspersoon, grijs en springerig bij de slapen, was in een losse knot op haar hoofd vastgezet. Ze keek over haar hoornen bril heen en knikte naar Paula. Daarna richtte ze zich tot Caitlin, die achter haar stond alsof ze niet verder durfde te komen. ‘Gaat het?’ vroeg ze. Caitlins ogen waren rood en opgezwollen. Ze keek angstig naar meneer Nelson en zag toen haar moeder. Ze rende meteen door het kantoor en ging op Paula’s schoot zitten alsof ze nog een klein meisje was. ‘O, Caitlin,’ fluisterde Paula, en ze trok haar dochter dicht tegen zich aan. Ze streek over haar lange blonde paardenstaart. Mijn mooie kleine meid. ‘Ga zitten, Caitlin.’ Meneer Nelson knikte naar de lege stoel naast Paula. Caitlin nam met tegenzin plaats. ‘Bedankt, mevrouw Papadopolous.’ Met een knikje stuurde hij de vertrouwenspersoon weg, waarna hij zijn blik op Caitlin richtte. ‘Heb je iets aan het gesprek met mevrouw Papadopolous gehad?’ Caitlin haalde haar schouders op. Meneer Nelson wachtte, maar toen duidelijk werd dat Caitlin niet van plan was nog meer te zeggen vroeg hij: ‘Wil je ons nog iets vertellen?’ ‘Nee, meneer Nelson.’ Er kwamen tranen in haar blauwe ogen. De directeur schoof een doos tissues naar Caitlin toe. Ze pakte er een. ‘Ik heb... niemand iets aangedaan. En Amy ook niet.’ Meneer Nelson leunde achterover in zijn stoel. ‘Caitlin, we hebben een verzoek ingediend om de foto te verwijderen, maar ik weet 16
Weg van alles 16 | Elgraphic - Vlaardingen
10-06-15 12:05
niet hoelang het duurt voordat Facebook dat doet.’ Hij draaide een pen rond tussen zijn vingers. ‘Je zult het met me eens zijn dat het beter is als je een tijdje thuisblijft. Dat heb ik ook tegen Amy gezegd.’ Caitlin keek haar moeder aan. ‘Ja, ik schaam me dood.’ Ze sloeg haar handen voor haar gezicht. Paula sloeg een arm om Caitlins schouders, ze was kwaad en overrompeld. Wie deed haar dochter zoiets aan? Meneer Nelson stond op. ‘Mevrouw McInnes, ik neem contact met u op zodra we meer weten. Wellicht is het verstandig in de tussentijd extra consulten voor Caitlin te regelen. Mevrouw Papadopolous is beschikbaar.’ ‘Dank u.’ Paula hielp Caitlin overeind. ‘Heb je al je spullen, Caitlin?’ vroeg meneer Nelson. ‘Ligt er niets meer in je kluisje?’ ‘Nee, meneer Nelson.’ ‘Tot ziens dan maar.’ Meneer Nelson werkte hen de deur uit en deed die achter hen dicht. Te abrupt, vond Paula. Ze bleef even staan en keek naar de opzichtige gouden letters op de deur. dhr. geoffrey j. nelson, directeur. Ze had zin om ze eraf te trekken. ‘Kom, Catie,’ zei ze. Ze knikte naar de secretaresse van meneer Nelson toen ze haar passeerden. Paula voelde hoe de ogen van de vrouw hen door de gang volgden. Ze staken zwijgend het verlaten schoolplein over. Hun schoenen knarsten op het grind. Het stortregende en de takken van de statige oude eik bij de hoofdingang kraakten bedaard in de wind. Na weken welkome voorjaarszon was de winterse kou in de tweede helft van oktober om onverklaarbare reden teruggekeerd. Caitlin liep met slepende tred over het plein door het gewicht van haar schooltas, sporttas en een tekenmap. ‘Geef mij maar wat.’ Paula reikte naar de schooltas. ‘Mama, ben je boos op me?’ ‘Zou dat moeten dan?’ Caitlins onderlip trilde. ‘Waarom zou iemand zo’n foto plaatsen? Jouw naam staat erbij, en die van Amy. Wat moet ik daarvan denken?’ 17
Weg van alles 17 | Elgraphic - Vlaardingen
10-06-15 12:05
Caitlin begon zacht te huilen. ‘Sorry, het spijt me. Kom hier.’ Paula sloeg haar armen om haar dochter heen. ‘Laten we naar huis gaan en nadenken. We komen er wel uit.’ Ze waren bijna bij het schoolhek toen ze fel gefluit hoorden. Ze keken automatisch om en zagen een groep oudere jongens bij het gymnasium rondlopen. ‘Hé, lulzuiger!’ Paula kromp ineen. Het was lastig te bepalen wie er had geroepen. ‘Caitlin, lulzuiger!’ Caitlin keek vernederd. ‘Kom, we gaan.’ Paula loodste haar dochter door het hek. Er kwam een leraar het gymnasium uit, die de jongens naar binnen stuurde. Caitlin huilde het hele eind naar huis. Haar tengere lichaam beefde. Toen Paula met haar gele vijfdeursauto door de straten van Glen Waverley reed, besefte ze dat ze vanaf nu nooit meer deze route zou rijden zonder aan dit moment terug te denken: vrijdag 19 oktober, twee uur ’s middags, toen Facebook zo’n inbreuk op hun leven maakte dat de dagelijkse ruzies over hoelang ze achter de computer mochten zitten onbeduidend leken. Op het moment dat ze hun oprit op draaiden, zag Paula onder aan de trap van hun twee verdiepingen tellende huis met overnaadse planken een kleine gestalte zitten. Lachie. Ze sprong zo ongeveer uit de auto. Caitlin bleef ineengedoken op de passagiersstoel zitten. ‘Lachie, lieverd, is alles in orde?’ Paula hurkte bij hem neer. ‘Hoe ben je naar huis gekomen?’ ‘Lopend.’ ‘Wat? Het hele eind?’ Hij knikte. ‘Iemand liet me tijdens de lunch de foto op Facebook zien. Ik was zo in shock dat ik naar huis moest.’ ‘Waarom heb je me niet gebeld?’ ‘Dat heb ik gedaan,’ zei hij op verongelijkte toon. ‘Jij neemt nooit op.’ ‘Ik zal wel bij meneer Nelson hebben gezeten.’ 18
Weg van alles 18 | Elgraphic - Vlaardingen
10-06-15 12:05
Paula besefte dat haar zoon gelijk had. Het gebeurde maar al te vaak dat haar telefoon tijdelijk zoek was. Die lag dan onder de autostoel, achter een kussen, of onder in haar handtas. En als ze het geluid uitzette voor een afspraak – zoals ze had gedaan toen ze bij meneer Nelson zat – vergat ze vrijwel altijd om het daarna weer aan te zetten. Haar man werd er gek van, maar Paula zat er niet mee als ze onbereikbaar was, dit in tegenstelling tot Hamish, wiens telefoon min of meer met zijn hand vergroeid was. In het zeldzame geval dat Hamish niet meer wist waar hij zijn telefoon had gelaten werd hij prikkelbaar, als een alcoholist zonder drank. ‘Het spijt me, Lachie,’ zei Paula, en ze klopte hem op zijn knie. ‘Het was een zware ochtend.’ Caitlin stapte uit de auto en zeulde haar sporttas achter zich aan. ‘Ik ga vanmiddag naar voetbaltraining,’ kondigde ze aan, waarbij ze haar kin uitdagend de lucht in stak. ‘Nee, Catie.’ Paula stond op van de trap. ‘Dat is geen goed idee.’ ‘Waarom niet?’ Caitlin smeet de tas op het gazon. ‘Omdat de hele school je een lulzuiger noemt,’ zei Lachie. ‘Lachlan!’ berispte Paula. Caitlin keek haar broer aan. ‘Heb je het gedaan?’ vroeg hij. ‘Wat?’ snauwde Caitlin. ‘Niet te geloven dat je dat zelfs maar vraagt, debiel.’ Ze stormde de trap op naar de voordeur. ‘Catie!’ Paula ging achter haar aan en deed de deur van het slot. Caitlin drong langs haar, rende door de gang en smeet de deur van haar slaapkamer achter zich dicht. Paula draaide zich aarzelend om naar haar zoon. ‘Wil je... thee met iets lekkers, Lachie?’ Het was belachelijk, vond ze, dat ze haar toevlucht nam tot zo’n afgezaagd, typisch ‘moeder’-voorstel. ‘Goed.’ Lachlan rende de trap op. ‘Ik heb honger.’ Sinds hij dertien was, was Lachie onverzadigbaar. Als hij uit school kwam, werkte hij vaak een half brood of een paar kommen cornflakes naar binnen. Lachie zette zijn schooltas vlak bij de voordeur neer en ging in de woonkamer op de vloer zitten. 19
Weg van alles 19 | Elgraphic - Vlaardingen
10-06-15 12:05
In de keuken smeerde Paula een boterham met pindakaas en schonk een glas melk in. ‘Kom eens in de keuken zitten.’ ‘Mag ik niet hier eten?’ protesteerde Lachie. Hij had de spelcomputer al aangezet. Ze hoorde het irritante eentonige deuntje. ‘Nee, dat mag niet.’ Ze was deze discussie zat, en vanmiddag al helemaal. ‘Kom gewoon hier zitten.’ Hij slenterde de keuken in, ging op een barkruk zitten en verslond de boterham. ‘Wil je...’ Ze merkte dat ze bloosde. ‘Wil je praten over wat er met Caitlin is gebeurd?’ Hamish had pas kort geleden een mannengesprek met Lachlan gehad. Bij het idee om met haar dertienjarige zoon over seks te praten had ze zich zo ongemakkelijk gevoeld dat ze het zelf niet kon opbrengen. ‘Nee.’ Hij kauwde en slikte. ‘De foto is toch nep? Ik vind het niet eens op een echte lul lijken. Eerder op een dildo.’ ‘Lachlan!’ Paula had geen idee dat het woord ‘dildo’ tot de woordenschat van haar zoon behoorde. Hij grinnikte. ‘Maak je niet druk, mam.’ Hij slikte een paar happen brood door en dronk de melk op, waarna hij de barkruk naar achteren schoof. ‘Eerst je huiswerk en dan pas computerspelletjes,’ zei ze. ‘Ik heb geen huiswerk.’ Hij liep naar de woonkamer. ‘Dat lijkt me sterk, Lachlan.’ Hij draaide zich naar haar om, zijn handen tegen elkaar aan gedrukt alsof hij ging bidden. ‘Kom op, mama. Een halfuur maar. Daarna ga ik echt huiswerk maken.’ Haar vastberadenheid wankelde. ‘Goed dan, een halfuur en geen minuut langer.’ Hij grinnikte, kwam op haar af om haar te omhelzen, waarna hij bijna net zo snel weer wegdook. Dat waren de tegenstrijdigheden van een dertienjarige jongen, had ze inmiddels ontdekt. Het ene moment wilde hij zijn moeder en het volgende moment negeerde hij haar. Ze zag hem de woonkamer in lopen met zijn knokige knieën en bleke, lompe ledematen. Zijn motoriek was veel slechter dan die van 20
Weg van alles 20 | Elgraphic - Vlaardingen
10-06-15 12:05
zijn zus, vooralsnog. Wie weet verandert dat nog, zei ze vaak tegen Hamish, die er niets van snapte dat Lachlan liever met zijn hoofd bezig was, en van schaken, computerspelletjes en Lego hield. Hamish vond het zorgelijk dat Lachie nog graag met Lego speelde, ook al waren zijn bouwwerken ingewikkeld en groot. Het zijn kleuterblokjes, snoof Hamish dan, als het weer eens niet gelukt was Lachie mee naar buiten te krijgen om te gaan fietsen. Misschien is hij wel de volgende Jørn Utzon, antwoordde ze dan. Paula zette water op. Ik moet bij Caitlin gaan kijken, dacht ze vermoeid, maar ik heb eerst een kop thee nodig. En een stuk of twee chocoladekoekjes. De laatste tijd nam ze er meestal drie of vier, wat te zien was aan de extra vetrollen bij haar taille. Ik moet echt afvallen, dacht ze, terwijl ze op haar onderarmen op het aanrecht leunde. ‘Paula!’ Haar vader had de verplichte tien minuten gewacht voor hij op de deur klopte. Ze ging de trap af naar de bijkeuken en zag hem hoopvol bij de glazen schuifpui staan. Drie treden leidden naar een steil zijpad dat omhoog slingerde naar hun grote vlakke achtertuin. Hij droeg zijn verplichte tuinuniform: groene rubberlaarzen, grijs trainingspak en een sjaal van de Richmond Tigers. Er zat modder in zijn zware witte wenkbrauwen en snor. Zijn blauwe ogen twinkelden en zijn huid was rood van de wind. Net de Kerstman in burgerkloffie, bedacht Paula glimlachend. Ze ontgrendelde de schuifpui. ‘Hallo, papa.’ Ze kon het niet laten een kus op zijn wang te drukken. Hij grinnikte. ‘Tijd voor een bakkie?’ ‘Natuurlijk.’ ‘Bij jou of bij mij?’ vroeg hij zoals altijd, waarmee hij op de caravan doelde die in de achtertuin stond. ‘Ik heb net water opgezet. Kom maar naar boven.’ ‘Goed.’ Hij trok zijn rubberlaarzen uit en nam de trap met twee treden tegelijk. Hij was fit voor iemand van zeventig, gedroeg zich alsof hij tien jaar jonger was. 21
Weg van alles 21 | Elgraphic - Vlaardingen
10-06-15 12:05
‘Wat ben je vandaag vrolijk, papa,’ merkte ze op toen ze achter hem aan de keuken in liep. ‘Ik had vanmorgen bij Moonee Valley de eerste drie binnenkomers goed.’ Hij haalde een klein, in leer gebonden notitieboekje – zijn ‘kladblok’ zoals hij het noemde – uit zijn zak en liet Paula wat berekeningen zien. ‘Als ik zes dollar had ingezet, had ik twaalfduizend dollar gewonnen. Dan had je dat schoolgeld in één klap kunnen betalen.’ Paula lachte. Een van haar vaders hobby’s was paardenrennen, maar hij weigerde steevast om te gokken. Hij beweerde een waterdicht systeem te hebben ontwikkeld om winnaars aan te wijzen en bestudeerde het formulier dagelijks. Maar gokken verafschuwde hij. Hij omschreef het als ‘een van de ergste dingen die de mensheid ooit waren overkomen’. Zijn eigen vader (Paula’s grootvader) had kort na de Tweede Wereldoorlog al het spaargeld van zijn gezin vergokt, waardoor ze van liefdadigheid en de bijstand hadden moeten leven. Als jongste van vijf kinderen kon haar vader zich nog de dag herinneren dat hij voor het eerst een paar nieuwe schoenen had gekregen: hij was zestien en stond op het punt om leerling-slager te worden. Voor die tijd had hij de slecht passende, versleten schoenen van broers en gulle buren moeten dragen. Naar eigen zeggen had hij daardoor eeltknobbels op zijn voeten gekregen. Tegenwoordig liep hij rond op het enige soort schoeisel waar zijn misvormde voeten nog in pasten: slippers in de zomer en rubberlaarzen in de winter. ‘Wat scheelt eraan, lieverd?’ vroeg hij zodra ze waren gaan zitten. Het verbaasde Paula dat haar vader haar stemming aanvoelde. Voordat haar moeder een jaar geleden overleed, was hun relatie liefdevol maar afstandelijk geweest. In haar jeugd had hij het altijd te druk gehad met de slagerij. Het blauw-witte bord boven Jones Quality Meats was een beeld uit Paula’s jeugd dat haar altijd zou bijblijven. Ze wist nog hoe haar vader rook als hij ’s avonds het huis binnen stapte, de doordringende geur van bloed en botten, deels verdoezeld door de geur van professioneel bleekmiddel. Het was geen geur die haar tegenstond – ze rende altijd op hem af om haar armen om hem heen te slaan – maar toch doordringend. Zelfs nu, acht jaar nadat hij de zaak had verkocht, meende Paula die geur soms aan bepaalde kle22
Weg van alles 22 | Elgraphic - Vlaardingen
10-06-15 12:05
dingstukken te ruiken, ondanks al die keren dat haar moeder ze had gewassen en gestreken om de geur weg te krijgen. Zolang Paula zich kon herinneren, was haar moeder, Jeanette, de dominante van de twee in de relatie geweest. Het vanzelfsprekende anker van het gezin. Ze had het huishouden bestierd, voor de kinderen gezorgd, en bijna alles voor haar man gedaan: zijn kleren uitkiezen, instructies geven, zelfs namens hem het woord voeren. Haar moeder was een levendige, charismatische vrouw geweest, het middelpunt van gezellige bijeenkomsten, en nu en dan opvliegend. Haar vader daarentegen had een vriendelijke stem, was beheerst en gaf niet graag zijn mening. Paula had altijd gedacht dat dit op natuurlijke passiviteit van zijn kant duidde, op een zekere luiheid zelfs. Pas na het overlijden van haar moeder had haar vader aan Paula laten zien wie hij was: dat hij in staat was een gesprek gaande te houden, een levendig gevoel voor humor had en oprechte belangstelling voor de wereld buiten zijn eigen kringetje. Een maand nadat haar moeder was overleden was haar vader in de tweedehands caravan getrokken die in hun achtertuin stond. ‘Het is tijdelijk,’ had ze tegen Hamish gezegd, die de caravan tot dan toe als kantoor aan huis had gebruikt. ‘Tot we zeker weten dat papa het redt in zijn eentje.’ Hamish had met tegenzin ingestemd. Hoewel hij respect had voor zijn schoonvader, hadden ze weinig gemeen, terwijl dat nu juist essentieel is voor relaties tussen mannen onderling. Sid hield van Australisch voetbal en cricket. Hamish hield van fietsen en boksen. Sid was er trots op dat hij veertig jaar meesterslager was geweest. Hamish daarentegen had zijn middenstandsachtergrond verloochend en zich zo gauw mogelijk opgewerkt tot het hogere kader. Sid vond het heerlijk om onder het genot van een kopje thee te kletsen, uitvoerig te discussiëren over actualiteiten, politiek en het leven in het algemeen. Hamish had weinig tijd voor zomaar een praatje en al helemaal niet voor discussies. Hij dronk liever in zijn eentje een glas whisky voor de tv, waarna hij zijn werk van die avond ging afmaken. Paula had zich geen zorgen hoeven te maken over de vraag of haar vader het wel zou redden na het overlijden van zijn vrouw. Sid omarmde zijn nieuwe onafhankelijkheid vol enthousiasme. Niet lang nadat 23
Weg van alles 23 | Elgraphic - Vlaardingen
10-06-15 12:05
hij in de caravan was getrokken was hij lid geworden van de Waverley rsl en ging hij mee op dagtochten naar schilderachtige locaties als Dandenongs, Phillip Island en Ballarat. En hij was al jaren lid van de Rotaryclub in Doncaster, waarbij hij zich in 1972 als de plaatselijke slager had aangesloten. Een halfjaar na de dood van haar moeder was hij begonnen aan een complete renovatie van hun achtertuin. Met als leidraad een maankalender die hij op de deur van zijn caravan had geplakt, veranderde hij de tuin in een bloeiende lappendeken van bloemen en groenten. Hij stond vroeg op voor zijn ‘dagelijkse lichaamsbeweging’ en maakte altijd een praatje met voorbijgangers als hij door de wijk aan het powerwalken was. Toen hij eindelijk de kans kreeg om iets te zeggen, bleek haar vader veel te vertellen te hebben. Het was alsof haar moeder hem veertig jaar de mond had gesnoerd, dacht Paula soms. En dus was Sids tijdelijke verblijf in de caravan min of meer permanent geworden, hoewel Hamish soms liet doorschemeren dat haar vader terug moest naar zijn bejaardendorp. Sid is een gezelschapsmens, hij zal het heerlijk vinden om daar weer te zijn. Er wonen daar veel meer vrouwen dan mannen, daar kan hij zijn voordeel mee doen. Waarom begin je er niet gewoon over en kijk je hoe hij reageert? Paula wuifde zulke opmerkingen altijd weg. Ze wilde haar vader niet terugsturen naar zijn lege eenkamerappartement in Greenleaves. Bovendien vond ze het fijn om hem eindelijk beter te leren kennen. Sid liet de theezakjes in hun mokken dansen. ‘Paula, ik weet dat er iets mis is.’ ‘Ik heb een vreselijke dag met Caitlin gehad, papa, maar dat snap je toch niet.’ ‘Dat zullen we nog wel zien.’ Ze aarzelde even en zei toen: ‘Oké. Er is een pornofoto op Facebook gezet en daar staat Caitlins naam bij.’ Hij knabbelde aan een chocoladekoekje en leek deze informatie te verwerken. Ze nam nog een koekje en keek hem aan. ‘Staat Caitlin zelf op die foto?’ 24
Weg van alles 24 | Elgraphic - Vlaardingen
10-06-15 12:05
‘Nee, het is een foto van... Het is gewoon een weerzinwekkende grap.’ Haar vader roerde melk door zijn thee en schoof Paula’s mok naar haar toe. ‘Welke idioot heeft dat gedaan?’ ‘Dat is de school aan het uitzoeken. Voor zover ik weet hebben ze geen idee.’ Hij blies in zijn thee. ‘Ik neem aan dat ze daar gauw genoeg achter zullen komen. En dat zal gevolgen hebben.’ ‘Het heeft nu al gevolgen,’ zei ze met trillende stem. ‘De hele school roept Caitlin na. De leerlingen hebben de foto onderling verspreid.’ ‘Is het virus gegaan?’ Ze moest bijna lachen. ‘Viraal, papa. Ja.’ ‘Hmm. Dat is het probleem met internet, nietwaar? Het is als de geest in de fles. Als die er eenmaal uit is, kun je die er niet meer in stoppen.’ Hij stak zijn arm uit en gaf een kneepje in Paula’s hand. Ze zag het vuil onder zijn nagels. Hamish, die altijd schone, halvemaanvormige nagels had, ergerde zich mateloos aan die onhygiënische gewoonte. Soms kwam ze in de verleiding om Hamish te tergen: je hebt zelf met je handen gewerkt en nu kun je niet tegen vieze nagels? Tegelijkertijd stond hij erop om in een pick-up te rijden, als eerbetoon aan zijn arbeidersafkomst. Hamish zat vol tegenstrijdigheden, had ze geconcludeerd, hij zei en deed vaak dingen die niet met elkaar te rijmen vielen. In de eerste jaren van hun relatie had ze hem spontaan, vernieuwend en ondernemend genoemd. Nu zag ze het alleen als wat het was: inconsequent. ‘Je bent een goede moeder, Paula,’ zei haar vader. ‘Je doet het geweldig met de kinderen. Jij weet wat het beste is.’ Ze nipte van haar thee, niet overtuigd. Hoe kon ze weten wat het beste was? Ze was immers van een andere generatie? In haar eigen jeugd aan het eind van de twintigste eeuw, zo’n dertig jaar geleden, leek alles veel eenvoudiger. Een omgeving zonder de eisen van sociale media, met veel minder afleiding die in strijd was met de invloed van ouders. De druk van leeftijdgenoten was uiteraard groot, maar lang niet zo groot als in de wereld van haar kinderen met Facebook, Twitter, Instagram en Kik. Paula had het idee dat er tegenwoordig 25
Weg van alles 25 | Elgraphic - Vlaardingen
10-06-15 12:05
wel duizend kanalen waren waar jonge mensen op konden chatten en berichten op konden plaatsen, mensen met naam en toenaam te kijk konden zetten. En dat werd allemaal mogelijk gemaakt door de alomtegenwoordige smartphones. Toen haar kinderen nog maar net actief waren op de sociale media, had ze geprobeerd een balans te vinden door de tijdgeest te omarmen en tegelijk grenzen te stellen. Zo was ze vriend van Caitlin geworden op Facebook en las ze wat Caitlin erop zette. Paula was er echter algauw achter dat ze per dag gewoon uren tekortkwam om al het chatten van tieners te volgen. En diep vanbinnen vond ze de technologie ingewikkeld en ontoegankelijk. Het was een tijdrovend hulpmiddel waar Paula onherroepelijk genoeg van kreeg, waarna ze terugkeerde naar traditionelere communicatiemethoden. Er gaat niets boven met iemand afspreken of bellen, hoorde ze zichzelf herhaaldelijk tegen haar kinderen zeggen, ook al wist ze dat voor hun generatie sociale media niet langer een hulpmiddel waren, maar een wereldwijde gemeenschappelijke taal. De wereld veranderde en op een bepaald niveau werd Paula buitengesloten van het leven van haar kinderen. Gelukkig was Hamish veel handiger met sociale media. Ze liet de thee op de bodem van haar mok ronddraaien en keek haar vader aan. ‘Ik weet niet wat ik moet doen, papa,’ bekende ze. ‘Maar Hamish zal het wel weten.’ Later die avond keek Hamish in de woonkamer over haar schouder mee naar het scherm van haar laptop. Hij was na zijn werk direct doorgegaan naar de sportschool en was daarna met zijn vriend Doggo een biertje gaan drinken, wat ze op vrijdagavond meestal deden. Er hing nog een zweetlucht om hem heen, plus een alcoholwalm. Paula herinnerde zich nog dat ze, toen ze pas getrouwd waren, zijn lichaamsgeur mannelijk had gevonden. Aantrekkelijk zelfs. Een aspect van zijn Iron Man-uitstraling, waardoor ze zich tot hem aangetrokken had gevoeld. Zijn enorme vertrouwen in zijn lichaam, zijn charisma en overredingskracht, dat had allemaal heel verleidelijk geleken. Als hij tegenwoordig bezweet binnenkwam en seks wilde, wilde ze hem meestal met een handdoek naar de badkamer sturen. 26
Weg van alles 26 | Elgraphic - Vlaardingen
10-06-15 12:05
Het avondeten was al lang achter de rug, al had Caitlin niets gegeten. Ze had een gepofte aardappel over haar bord heen en weer geschoven en was toen naar haar kamer gegaan. De uitnodiging van Lachie om samen met hem naar Teen Survivor te kijken, hun favoriete realityprogramma, had ze afgeslagen. ‘Er is in elk geval een jongen bij betrokken,’ zei Hamish uiteindelijk, terwijl hij nog steeds naar het Facebookbericht keek. ‘Iedereen die Caitlin kent weet dat. Ze is toch hot? Het zal wel een jongen zijn die kwaad is dat hij haar niet kan krijgen.’ Paula fronste haar wenkbrauwen bij de opmerking dat hun dochter ‘hot’ was. ‘Het had erger gekund,’ voegde Hamish eraan toe, terwijl hij rechtop ging staan. ‘Catie is niet op de foto te zien. Er is duidelijk mee gerommeld. En het bericht heeft maar tweehonderd likes.’ ‘Maar dat is twee keer zoveel als vanochtend.’ Hamish liep naar de buffetkast en schonk zichzelf een glas whisky in. ‘Jij ook een?’ Hij wist dat ze nooit whisky dronk. Rode wijn, ja. Soms te veel, als ze eten aan het koken was. Maar nooit sterkedrank. Paula schudde haar hoofd. Hij liet zich op de bank zakken. ‘Ik heb geen hamstrings meer over,’ zei hij, waarbij hij zijn dijbenen met zijn knokkels masseerde. ‘Er is een nieuwe instructeur op de sportschool. We moesten vijftig keer hurken zonder onderbreking. Martelpraktijken.’ Paula probeerde kalm te blijven. ‘We waren toch nog niet klaar?’ Hamish kuchte achter zijn hand – dat kreeg je van pure whisky – en zei: ‘Moet je horen, Paula, natuurlijk is het schokkend, maar het is bijna november. Straks is het zomervakantie en dan denkt niemand er meer aan. Zo gaat dat met sociale media. Zo’n schandaal staat in de belangstelling tot er iets ergers gebeurt.’ Hij liet de ijsklontjes in zijn glas draaien. ‘Denk je dat Caitlin met jongens in de weer is? Dat ze misschien iemand jaloers heeft gemaakt?’ Deze vragen leken op die van meneer Nelson. ‘Nee, Hamish. Caitlin wil gewoon voetballen, dat weet je. Ze is nog niet met jongens bezig.’ ‘Weet je het zeker?’ Hij nam een grote slok whisky. ‘Veel jongens 27
Weg van alles 27 | Elgraphic - Vlaardingen
10-06-15 12:05
hebben belangstelling voor haar. Zoals die voetbalcoach, Cooper. Die krijgt zo’n stomme grijns als hij haar ziet. En kinderen beginnen tegenwoordig op veel jongere leeftijd te experimenteren dan wij vroeger. De wereld is veranderd.’ Daar had Hamish gelijk in, moest Paula toegeven. Ze was er pas onlangs achter gekomen dat enkele vriendinnen van Caitlin alcohol mee hadden gesmokkeld naar het laatste slaapfeest. Flessen rum en gin die behulpzame oudere broers en zussen voor hen hadden gekocht. Paula was ontzet – zij had tot vlak voor haar achttiende verjaardag geen alcohol aangeraakt – maar tot haar opluchting hadden Caitlin en Amy niet gedronken, omdat ze de volgende ochtend allebei voetbaltraining hadden. Opeens schoot Paula iets te binnen. Zou het Facebookbericht te maken hebben met dat slaapfeest? Waren hun vriendinnen boos geworden omdat Caitlin en Amy niet gedronken hadden en hadden ze daarom uit wraak die vulgaire foto geplaatst? Ze besloot morgen meneer Nelson te bellen en het door te geven. ‘Kom hier,’ zei Hamish, die naast zich op de bank klopte. ‘Ik weet gewoon dat je weer te veel piekert.’ Uit zijn glimlach maakte ze op dat hij iets anders wilde dan een gesprek. Ze keek in de richting van de tv-kamer, waar Lachie op zijn zitzak hing. Waarom wilde Hamish altijd vrijen als de kinderen nog op waren? Ze wees naar de berg wasgoed die voor haar lag. ‘Ik moet dit nog opvouwen.’ Het was weken geleden dat ze voor het laatst hadden gevrijd, bijna twee maanden zelfs. Hun seksleven stelde de afgelopen jaren steeds minder voor, door de eisen van het gezinsleven. Haar verlangen naar seks was niet volledig verdwenen, het was uitgeschakeld, bedacht Paula soms, het bevond zich ergens buiten haar lichaam. Zat klem onder de tuinslangen bij Bunnings, was weggestopt onder de stapel reclamedrukwerk in de brievenbus, was opgeborgen in het medicijnkastje in de badkamer, tussen de tandpasta en de tampons. Toen de kinderen klein waren, had ze gezegd dat haar verminderde zin in seks iets tijdelijks was. Wie voelde zich nu sexy na veertien hectische uren achter een peuter en een kleuter te hebben aan gerend? Ze had 28
Weg van alles 28 | Elgraphic - Vlaardingen
10-06-15 12:05
het aan Hamish uitgelegd als iets wat van korte duur zou zijn: ik weet zeker dat ik wel weer zin in seks krijg als ze eenmaal naar school gaan. Maar zo was het niet gegaan. Ze had het nog steeds druk en was net zo moe. De dagelijkse sleur van schoollunches, huiswerk en naschoolse activiteiten. Caties voetbaltraining, Lachies gitaarles, was in de wasmachine stoppen, ophangen, strijken en opvouwen, boodschappen doen, koken en schoonmaken. De onbetaalde rekeningen, de vele verjaardagen, de doktersafspraken, sporten in het weekend, en dan de tuin en het onderhoud aan het huis, steeds terugkerende klussen. De eindeloze afwisseling van schooldagen en vakantie, kerst en Pasen. Het was een doorsneeleven in de voorsteden, besefte Paula, maar aan het eind van de dag had ze meestal geen puf meer. Ze wist dat ze beter haar best moest doen, dat ze een soort seksuele speurtocht moest ondernemen en Hamish zogezegd moest uitnodigen om mee te gaan. Maar ze had echt geen zin om laat op de avond een pornofilm te bekijken of iets anders te doen wat volgens de vrouwenglossy’s het vuur in hun huwelijk weer zou doen oplaaien. Seks was een karweitje op haar lijst met dagelijkse bezigheden geworden, iets wat uitgesteld moest worden tot het echt een keer moest. Hamish had troost gevonden in zijn werk. Werkte op alle uren van de dag, genoot van de verantwoordelijkheid en reputatie die hij in tien jaar tijd had opgebouwd. Om nog maar te zwijgen van de opleidingsmogelijkheden, de bonussen, de regelmatige teamuitjes naar populaire bestemmingen in het land. Zelfs in de moeilijkste periode van zijn professionele loopbaan – toen hij ruim twintig man personeel had moeten ontslaan – was Hamish’ enthousiasme voor zijn werk nooit afgenomen. Paula had in haar werk weinig carrièreperspectief. Als parttime maatschappelijk werkster bij een verpleeghuis in de buurt kon ze niet zeggen dat ze van haar werk genoot. Ze moest contact onderhouden met bezorgde familieleden van de bejaarde bewoners, het doorgeven als bewoners ziek waren of als er problemen waren, en hulp aanbieden bij rouwverwerking. Ze had die baan vooral vanwege de flexibele werktijden aangenomen, toen Lachie tien was. Het betaalde slecht, maar de afgelopen drie jaar had ze nooit buiten schooltijd hoeven 29
Weg van alles 29 | Elgraphic - Vlaardingen
10-06-15 12:05
werken. Het was een baantje dat haar goed uitkwam, haar in staat stelde haar vaardigheden als maatschappelijk werkster in praktijk te brengen terwijl ze er toch altijd was voor de kinderen. Paula had herhaaldelijk met het idee gespeeld zich te laten omscholen tot verloskundige. Tijdens haar eigen bevallingen was ze bijgestaan door uitstekende verloskundigen. Ze herinnerde zich hoe hun stemmen klonken, rustig en zelfverzekerd, hun kalmte onder druk, hun troostende aanwezigheid bij een van de wonderbaarlijkste processen van het leven. Ze wilde zelf andere vrouwen op die manier bijstaan. Nadat ze had uitgezocht wat de mogelijkheden waren voor die opleiding, had ze het idee aan Hamish voorgelegd. ‘Maar je hóéft niet te werken,’ had hij geprotesteerd. ‘Ik verdien in mijn eentje genoeg. Als je baan bij Bella Vista niet bevalt, ga dan minder werken.’ ‘Ik wil iets anders, Hamish,’ had ze volgehouden. ‘Jij volgt zo vaak cursussen en dat helpt om je hersenen in conditie te houden.’ ‘Maar bij mij is daar een riant salaris aan gekoppeld,’ had hij geantwoord. ‘Als jij verloskundige wordt, wat levert dat dan op na vijf jaar studie? In elk geval geen salaris met vijf nullen. Als je geestelijk gezond wilt blijven, ga dan iets doen waarbij de verhouding beloning-inspanning fatsoenlijk is.’ Vanuit financieel oogpunt had hij gelijk. Er zouden offers gebracht moeten worden als ze weer ging studeren – geld, tijd en energie – voor zoiets ongrijpbaars als voldoening in je werk. Paula moest toegeven dat er eigenlijk niets mis was met haar leven. Veel vrouwen zouden jaloers zijn op haar omdat ze niet hoefde te werken. Vrouwen als haar zus Jamie zaten vast in een tredmolen van hypotheekaflossingen. Dus had Paula het idee om verloskundige te worden laten varen. Wie weet als de kinderen het huis uit waren, hield ze zichzelf voor. Paula zuchtte, vouwde een volgend paar sportsokken van Hamish op. Het gezinsleven was het beste voorbehoedsmiddel dat er was; er was helemaal niets sexy aan sokken. Hamish pakte de afstandsbediening en zette de tv aan, zapte langs de zenders tot hij vond wat hij zocht: een programma over allerlei ge30
Weg van alles 30 | Elgraphic - Vlaardingen
10-06-15 12:05
vechtssporten. Mannen met scheve neuzen en bloeddoorlopen ogen, vechtend als hanen in een kooi. ‘Hamish, nog even over Caitlin...’ Ze hadden dat gesprek nog niet afgerond. Hij maakte zijn blik los van de televisie. ‘Zo te horen heeft de schooldirecteur alles onder controle.’ Zijn blik gleed naar zijn mobiele telefoon. ‘Ik moet nog wat e-mails beantwoorden.’ Natuurlijk, dacht Paula. Het werk ging altijd voor. Typen en swipen, klikken en tikken. Mensen die de hele dag online waren en deden alsof ze onvervangbaar waren. ‘Wil je dat ik met Caitlin ga praten?’ vroeg hij, zijn ogen nog steeds op zijn telefoon gericht. Ze kon haar irritatie niet langer verbergen. ‘Ja, Hamish. Caitlin heeft nu onze steun nodig en jij zit op de bank whisky te drinken en je e-mail te lezen alsof er niets aan de hand is.’ ‘Goed, goed,’ zei Hamish, die zich van de bank hees en de keuken in liep. Hij plugde zijn mobiele telefoon in de oplader en draaide zich om naar Paula. ‘Ik weet dat het een drama is, ik doe heus niet alsof dat niet zo is. Maar het heeft geen zin om je er zo druk over te maken, want we hebben niet alle informatie.’ Paula bedaarde een beetje. ‘Ik zal morgen de moeder van Charlotte Kennedy bellen. Misschien weet die iets.’ ‘Goed idee.’ Hamish kwam op haar af, legde zijn handen op haar schouders en masseerde die zacht. ‘Ik ga nu een vader-dochtergesprek met Catie voeren.’ ‘Bedankt.’ Ze zag hem door de gang naar de slaapkamers lopen. ‘Ze is kwetsbaar. Wees voorzichtig met haar.’ Hij knikte en klopte op Caitlins deur.
31
Weg van alles 31 | Elgraphic - Vlaardingen
10-06-15 12:05