Issuu

at heeft zes jaar geleden een huis gekocht met een lap grond, gelegen aan een rustige straat. Het bouwvallige huis aan de overkant, dat al leegstaat sinds Cat hier woont, wordt met de grond gelijkgemaakt nadat het is gekocht door de rijke Paul van Andel. Cat snapt het niet: was dat pand geen monument? Ze vertrouwt die Paul voor geen cent, ook al omdat hij niet bepaald vriendelijk doet. Maar hoe langer ze tegenover elkaar wonen, hoe meer ze tegenover elkaar ontdooien. José Vriens is een van de populairste familieromanauteurs van Nederland. Ze schrijft graag over relaties en vooral over de misverstanden die tussen mensen in kunnen staan. Het huis aan de overkant is hier een goed voorbeeld van, en het leest als een trein.

ISBN 978 94 0190 974 7 NUR 344

9 789401 909747 w w w. r o m a n s e r i e . n l

cover_J.Vriens_Het huis aan de overkant_compleet.indd 1

JOSÉ VRIENS JOSÉ VRIENS HET HUIS AAN DE OVERKANT

Wie is die Paul van Andel, en wat heeft hij voor plannen met het bouwvallige huis aan de overkant?

Roman

HET HUIS

AAN DE

OVERKANT

16-02-17 14:34

16-2-17 Het huis aan de overkant b.lijn J. Vriens _Romanplusserie 16-02-17 16:23 Pagina 2

Van JosĂŠ Vriens verschenen eerder bij Uitgeverij Zomer & Keuning onder meer: Getekend Niet minder Vergeten Gestolen tijd Verblind

16-2-17 Het huis aan de overkant b.lijn J. Vriens _Romanplusserie 16-02-17 16:23 Pagina 5

Proloog De kist werd door vier mannen in het zwart naar buiten gedragen en in de eveneens zwarte lijkwagen geschoven. Steunend op zijn stok keek Wim Looiakkers toe hoe even later de auto, met daarin het levenloze lichaam van zijn vader, het erf af reed. Hij draaide zich om en ging terug naar binnen. Nu was hij alleen. Niemand die zich om hem bekommerde en niemand voor wie hij nog hoefde te zorgen. De begrafenis zou over drie dagen kunnen plaatsvinden, had de begrafenisondernemer hem verzekerd. Dat kon nog net voor het weekend. Mooi, het kon maar gebeurd zijn. Druk zou het toch niet worden. Familie was er niet meer. Wim was zelf de jongste van het stel. Vrienden had vader de afgelopen jaren ook niet meer gehad. Iedereen was hem voorgegaan op die laatste weg naar de eeuwigheid. De buren zouden misschien komen en een paar vrienden en wat kennissen van hemzelf. Dat was het trieste als je zo oud werd als vader, dan bleef je alleen over. Honderdvier was hij geworden. Een mooie leeftijd. Daar hoefde je niet triest van te worden, meende Wim. Of hij dat zou halen was nog maar de vraag. De brief van het verzorgingstehuis lag op tafel. De huisarts had hem aangeraden zich daar in te schrijven aangezien zijn vader het niet lang meer zou maken. De man had gelijk gekregen. Straks zou hij hen bellen. Eerst een bakkie troost. Hij slofte naar de keuken waarin nog een ouderwets granieten aanrecht stond. Het gasfornuis stond op de koelkast en was daarmee de enige luxe die hier te vinden was. De allesbrander deed al jaren dienst als verwarming in de woonkeuken. Moeder was er altijd tevreden mee geweest. Wat had je nog meer nodig aan moderne fratsen als je maar met zijn tweetjes was? De fluitketel stond altijd met water gevuld op de kachel. Stoom steeg op uit de lange tuit van de ketel. Het water zou vast warm genoeg zijn voor koffie. Wim schepte wat oploskoffie in een grote mok en goot er heet water op. Hij liet zich moeizaam in de grote schommelstoel bij het raam zakken en keek langzaam de keuken rond. De vuile kopjes en borden van de afgelopen dagen stonden er nog. Hij had de fut niet 5

16-2-17 Het huis aan de overkant b.lijn J. Vriens _Romanplusserie 16-02-17 16:23 Pagina 6

gehad om de afwas te doen. Marjan, de gezinshulp, kwam morgen. Zij moest het nog maar een keer doen. Het zou wel de laatste keer zijn dat ze kwam. Voor hem was het immers niet nodig. Binnenkort zou hij zelf naar het verzorgingstehuis gaan. Hij kon er een kamer krijgen met elke dag een warme maaltijd, en hulp als dat nodig werd. Wat moest hij hier nog nu vader er niet meer was? In zijn eentje wilde hij hier niet blijven. Er was niks meer wat hem hier hield, geen vee, geen mensen. Hij hield wel van wat aanspraak, en dan meer dan het korte praatje met de thuiszorg die een paar keer per dag langs was gekomen om vader te verzorgen. Weer onder de mensen komen nu hij niet meer dag en nacht bij zijn vader hoefde te blijven. Dat idee stond hem wel aan.

16-2-17 Het huis aan de overkant b.lijn J. Vriens _Romanplusserie 16-02-17 16:23 Pagina 7

1 Cat van Tilborg parkeerde de Landrover op de oprit naast haar huis. Ze bleef even in haar auto zitten en keek verbaasd naar de bedrijvigheid aan de overkant van de straat, bij de voormalige boerderij van Looiakkers. Er stond een drietal duur uitziende auto’s in de berm geparkeerd. Ze pakte haar rugzak van de passagiersstoel en stapte uit. Vervolgens opende ze de achterklep van de wagen en liet de twee honden, wit-bruine Engelse Springer Spaniels, eruit springen. Terwijl ze de post uit de brievenbus naast het hek haalde, kwam de buurvrouw aanlopen. ‘Zij hebben het gekocht,’ begon buurvrouw Luiten al van verre te praten, alsof ze niet kon wachten het nieuws te vertellen. Met klompen aan haar voeten en met een schort voor haar gebloemde jurk gebonden, bleef het oude vrouwtje hijgend bij de Landrover staan. De honden begroetten haar met gekwispel en besnuffelden haar schoeisel. ‘Is het huis verkocht?’ vroeg Cat verbaasd. ‘Die bouwval? Weet u dat zeker? Wat moeten ze daar nog mee?’ Bij de oude, scheefgezakte woning, die schuin aan de overkant van de T-splitsing stond, liepen verschillende mannen in pak rond met meetlint en klemborden in hun handen. Eén van hen had zelfs een grote bouwtekening bij zich die regelmatig werd geraadpleegd. ‘Platgooien, dat is het verstandigst,’ mopperde Ina Luiten. ‘En dat hadden ze al veel eerder moeten doen, als je het mij vraagt. Het is nog een wonder dat het al die jaren overeind is gebleven en niet tot op de grond is afgebrand. Die jongelui van tegenwoordig zijn nergens meer bang voor. Dat heb je toch wel gemerkt met oud en nieuw? Alles waar ze rotjes in kunnen gooien, moet het ontgelden. Niks kunnen ze met rust laten.’ Cat hoorde het gemopper van de oude vrouw niet eens meer. Het was de bekende tirade in de eerste weken van het nieuwe jaar. Vuurwerk, jongeren die zich misdroegen. De berichten in de media bevestigden helaas buurvrouws vooroordelen. ‘Het staat al zo lang leeg, buurvrouw, en al die tijd is er nog niets gebeurd met het huis,’ hield Cat haar voor. 7

16-2-17 Het huis aan de overkant b.lijn J. Vriens _Romanplusserie 16-02-17 16:23 Pagina 8

Ina snoof verontwaardigd. ‘Dat komt alleen maar omdat ik een oogje in het zeil houd. Die kereltjes uit de stad weten maar al te goed dat ik meteen de politie bel als ze hier wat te lang rondhangen.’ Ze trok haar sjaal wat dichter om haar hals heen en blies op haar handen om ze warm te houden. ‘Het is alweer veertien jaar geleden dat Wim Looiakkers zijn vader heeft begraven en zelf naar het verzorgingstehuis vertrok,’ vervolgde buurvrouw Luiten. ‘Wim is nou vier jaar dood en al die jaren heeft die boerderij te koop gestaan. Je kunt je toch niet voorstellen dat geen mens het wil hebben.’ Ze schudde niet-begrijpend haar hoofd. ‘Het was vroeger zo’n mooi huis, met van die prachtige blauwe luiken voor de ramen. Wat was Sjaantje trots op haar boerderij. Vanaf het moment dat die twee mannen daar na haar dood alleen achterbleven, is het heel erg hard achteruitgegaan. Maar ik sta er toch van te kijken dat ze het niet eerder verkocht kregen. Wim vroeg vast niet de hoofdprijs. Al zit er natuurlijk wel veel land bij. Dat land wil Bart Suijkerbuik misschien wel kopen, hij pacht het al jaren.’ Cat wist van de pachtregeling met de boer die verderop in de straat woonde. Bart liet zijn koeien op het land van Looiakkers lopen en verbouwde er maïs en gras. Zelfs na de dood van Wim Looiakkers was dat zo gebleven. Niemand had hem gezegd dat het niet meer mocht, had Bart verteld toen ze hem daar eens naar had gevraagd. ‘De oude Looiakkers had toch geen familie meer? Als er geen erfgenamen zijn, vervalt het volgens mij aan de staat. Zij zullen vast ook een poging hebben gedaan om het verkocht te krijgen. Ik kan me niet voorstellen dat ze het plat zullen gooien. Volgens mij is het zelfs een monument. Zoiets heb ik eens in de krant gelezen.’ ‘Die bouwval een monument? Waarom hebben ze er al die jaren dan niets mee gedaan? Je hebt het vast verkeerd gezien, Cat.’ Ina schudde haar hoofd. ‘Je kunt er niet eens in wónen zoals het nu is. Bij iedere storm houd ik mijn hart vast dat het niet zal instorten.’ Cat was het met haar eens. ‘Het is inderdaad niet bepaald stevig meer. Ik zal eens nakijken of het inderdaad een monument is. Dat moet vast ergens terug te vinden zijn. Ik ben wel blij dat ze er eindelijk eens aan beginnen. Zo’n onbewoonbaar huis voor je deur is ook geen gezicht. Het wordt tijd dat het wordt opgeknapt en dat er weer mensen komen wonen.’ 8

16-2-17 Het huis aan de overkant b.lijn J. Vriens _Romanplusserie 16-02-17 16:23 Pagina 9

Haar eigen huis stond op de hoek van de T-splitsing van de Manderseweg en de Langestraat. Ina en haar man Mart woonden aan de overkant van de Langestraat, en precies op de kop van de splitsing stond de oude boerderij van Looiakkers, aan de Manderseweg. Dat de boerderij nog niet eerder aan vandalisme ten prooi was gevallen, kwam vooral omdat de Manderseweg een doodlopende straat was. En natuurlijk door het toezicht van haar overbuurtjes. De andere kant op kwam de weg uit bij een stuk waar volkstuintjes werden verhuurd en lag bovendien niet op de route van jongeren die terugkwamen uit de stad na een avondje stappen. De lange, kronkelende poot van de T, de Langestraat, voerde over een slecht onderhouden weg langs de velden naar een ander dorp. Niet direct de snelste en gemakkelijkste weg, waardoor deze vooral gebruikt werd door fietsers, wandelaars, automobilisten die in de buurt moesten zijn, en natuurlijk door de boeren. ‘Heb je enig idee wie het huis heeft gekocht?’ wilde Cat weten. Ina Luiten schudde haar hoofd. ‘Daar weet ik niks van.’ Opeens kreeg haar gezicht een bedenkelijke blik. ‘Ze zullen er toch geen woonwijk van gaan maken, of een bejaardenflat neerzetten? Die lap grond is groot genoeg om er meerdere huizen te bouwen. En het sluit aan op de weg tussen hier en de wijk.’ ‘Dat kan ik me bijna niet voorstellen. Zoiets moet vooraf aangekondigd worden door de gemeente. Bouwvergunningen moet kenbaar worden gemaakt, aangevraagd en goedgekeurd. Het bestemmingsplan moet dan vast ook veranderd worden. Ik zal eens kijken wat ik erover kan vinden. Als ik meer weet, laat ik het u weten,’ beloofde Cat. Een plotseling opkomende hagelbui maakte een abrupt einde aan hun gesprek. Buurvrouw Luiten holde terug naar huis. Ook Cat haastte zich naar binnen met de post en de rugzak tegen zich aan geklemd. Ze hoefde de honden niet eens te fluiten, die schoten tussen haar benen door de warme en droge keuken in. Eenmaal binnen werd ze meteen begroet door een paar katten die duidelijk blij waren haar te zien. ‘Hallo lieverds, hebben jullie honger? Jullie zullen nog even moeten wachten,’ zei Cat tegen de honden. ‘Als het gestopt is met hagelen, maken we een rondje. Ik heb niet veel zin om in dit weer te gaan wandelen en jullie vast ook niet.’ Ze richt9

16-2-17 Het huis aan de overkant b.lijn J. Vriens _Romanplusserie 16-02-17 16:23 Pagina 10

te haar aandacht op de twee katten die zich tegen haar benen drukten en om een aai bedelden. Of om eten… Alsof de honden haar begrepen, gingen ze naar hun manden en ploften daar tevreden neer. Via het kattenluik in de keukendeur glipten twee katten naar binnen die miauwend bij het aanrecht bleven wachten tot hun voerbakjes werden gevuld. Jammer voor hen, maar ook zij kregen pas eten als de honden waren uitgelaten. Cat legde de post op tafel. Rekeningen en folders, die konden beide wachten. Ze vulde de waterkoker om thee te maken, daar was ze nu wel aan toe. Vanwege een grote levering van spullen had ze het vanmiddag te druk gehad om even pauze te nemen. En natuurlijk stond ze net vandaag alleen in de winkel omdat Martine naar de tandarts had gemoeten, zodat ze zichzelf haast in tweeën moest splitsen om ook nog eens de klanten te helpen. Ze was dan ook dolblij geweest met de terugkomst van haar vriendin en collega Martine, zodat ze naar huis had gekund om de honden terug te brengen. Normaal waren de honden de hele dag in de zaak, behalve op vrijdagavond. Het was vanavond koopavond. Cat bracht dan de honden thuis en verzorgde meteen de andere dieren. Terug in de winkel werkten zij en Martine de rest van de koopavond met hun tweeën. Voor nu kon Martine het wel even alleen af. Met een kom thee in haar hand ging Cat naar de woonkamer, wachtend op het moment dat het stopte met hagelen. Ze bleef staan voor het grote raam dat uitzicht bood op de T-splitsing. Ook de mannen in pak waren naar hun auto’s gevlucht en wachtten daar de bui af. Wie van hen zou de nieuwe eigenaar zijn? Was het pand daadwerkelijk verkocht of ging de gemeente ermee aan de slag? Werd het platgegooid of moest er een groot project worden gebouwd, zoals buurvrouw Luiten dacht? Cat had de vorige bewoner, Wim Looiakkers of zijn vader, nooit gekend. Zij had dit huis pas zes jaar geleden gekocht en ze was er inmiddels aan gewend dat de oude boerderij aan de overkant leegstond. Ze kende wel het levensverhaal van de vroegere bewoners, dankzij Ina Luiten. Na al die jaren dat het leeg had gestaan zou het wel wennen zijn als er nieuwe overburen kwamen wonen op de driesprong, voor 10

16-2-17 Het huis aan de overkant b.lijn J. Vriens _Romanplusserie 16-02-17 16:23 Pagina 11

iedereen die in dit hoekje aan de Langestraat en de Manderseweg woonde. Bart Suijkerbuik zal toch wel weten dat het land verkocht gaat worden, bedacht ze opeens. Hij pachtte de grond al jaren voor een paar grijpstuivers van Looiakkers en de laatste vier jaar van… Tja, van wie eigenlijk? Buiten hield het op met hagelen. De lucht werd weer wat lichter van kleur, al was de straat nu bedekt met een witte deken van harde korrels. Nog even wachten tot dat was weggesmolten, ze had geen zin in glijpartijen. Cat ging op de bank zitten en dronk rustig haar thee verder op. Misschien was het nu wel snel gedaan met de rust. Als er gebouwd ging worden, moest er vast eerst afgebroken en gegraven worden. Dat zag ze al helemaal voor zich: bulldozers, graafmachines, grote vrachtwagens die af en aan reden. Niet erg handig zo op een hoek van een toch al smalle weg waar twee auto’s elkaar nauwelijks konden passeren. Zou er geheid moeten worden? bedacht Cat opeens. Dat hoopte ze toch niet. Stel je voor dat haar eigen huisje door al dat geweld scheuren in de muren opliep. Het was al een oud pand waarin ze woonde. Zes jaar geleden had ze het gekocht en het langzaam opgeknapt tot wat het nu was met overal nieuwe kozijnen met dubbelglas. De buitenmuren had ze laten isoleren; er lag een nieuw dak op. De dakkapel aan de voorkant was eveneens vernieuwd. Ook binnen had zich een hele verandering voltrokken sinds Cat er woonde. De badkamer, keuken en toilet waren in de loop der jaren vernieuwd. Het was een vijfjarenplan geworden om alles gedaan te krijgen, ook financieel, maar met de hulp van haar vader en vrienden was het haar gelukt om er een comfortabele woning van te maken. Het huis was niet bijzonder groot. De keuken was ruim genoeg met plaats voor een kleine tafel, de woonkamer was compact en knus. Boven bevonden zich maar twee slaapkamers en een kleine badkamer, maar de grond die erbij zat, had voor Cat de doorslag gegeven. In de ruime wei achter het huis, aan de wegzijde omzoomd door een hoge ligusterhaag, was een kleine stal gebouwd, zodat ze haar pony’s daar naar hartenlust kon laten lopen. Het waren twee paard11

16-2-17 Het huis aan de overkant b.lijn J. Vriens _Romanplusserie 16-02-17 16:23 Pagina 12

jes die ze had kunnen redden van een baas die hen verwaarloosde. Ook een paar overbodig geworden geiten hadden hier een plekje gekregen. Mogelijk kwam er zelfs nog een hangbuikzwijntje bij dat gevonden was langs de kant van de weg. Waarschijnlijk was het dier buitengezet door iemand die geen zin meer had om voor haar te zorgen. Het dier verbleef nu nog in het dierenasiel in afwachting van de komst van de eigenaar, maar als die niets van zich liet horen, mocht Cat het zwijntje komen ophalen. Het dierenasiel en de plaatselijke dierenkliniek wisten haar te vinden als het ging om dieren die niemand meer wilde hebben. Cat ving ze op en zorgde ervoor dat ze een goed tehuis kregen, bij haar of bij vrienden en kennissen. Vroeger was het haar droom geweest om dierenarts te worden. Dat bleek helaas te hoog gegrepen. Het alternatief was werken in een dierenwinkel geworden, die ze een aantal jaar geleden zelf mocht gaan runnen, omdat haar baas een tweede vestiging opende in de stad. Dat ze door haar inzet voor de winkel en de verwaarloosde dieren soms een keuze moest maken tussen deze verschoppelingen en haar vriend, moest vooral laatstgenoemde voor lief nemen. De dieren wonnen het tot nu toe altijd. Cat zat op haar hurken voor een schap en vulde de dozen met vogelvoer bij. De winkeldeur ging open en een vrolijk belletje klonk. Vanachter het schap kon ze nog net een paar mannenschoenen binnen zien komen. Een klant. En dat net voor sluitingstijd. ‘Ik kom zo bij u, meneer,’ riep ze zonder zich op te richten. Geen antwoord. Dan niet. Ze kwam omhoog en sloeg wat stof van haar broek af. Opeens gleden er een paar armen om haar middel. Cat slaakte een gilletje van schrik. Die verdween echter al snel bij het zien van de ring die aan een van de handen zat. ‘Alex!’ wist ze meteen. ‘Wat doe jij hier nu weer?’ Ze draaide zich met een verraste lach op haar gezicht om en keek in het vriendelijke gezicht van haar vriend. ‘Je zou toch vanavond pas komen?’ ‘Ik wilde je een keer verrassen. Je bent toch bijna klaar hier? Ik zag dat er een nieuw restaurant in het centrum is geopend. Laten we daar 12

16-2-17 Het huis aan de overkant b.lijn J. Vriens _Romanplusserie 16-02-17 16:23 Pagina 13

gaan eten.’ Alex sloeg zijn armen om haar heen en kuste haar. Cat gaf zich over aan dit korte romantische intermezzo. Normaal wilde ze geen geflikflooi in de zaak, maar er waren nu toch geen klanten in de winkel. ‘Lief bedacht, maar ik vrees dat dat niet zal gaan. Ik moet de honden nog uitlaten en de rest van de beesten eten geven als ik hier klaar ben.’ Ze maakte zich los uit zijn armen en pakte de lege dozen bij elkaar om ze naar het magazijn te brengen. Alex liep met haar mee. ‘Dan gaan we toch uit als je die dierentuin van je hebt verzorgd. Zo lang ben je daar toch niet mee bezig?’ ‘Ben je vergeten dat ik vanavond een vergadering heb? Hij begint vroeg en zal vast niet zo lang duren, al zal het wel tegen negen uur zijn voordat ik weer thuis ben. Daarom zou je ook pas vanavond komen.’ ‘Kun je niet een keer overslaan?’ smeekte Alex. ‘Nee, dat kan echt niet.’ Cat lachte om het zielige gezicht dat hij trok. Ze zette de dozen in een hoek van het magazijn en draaide zich naar hem toe. ‘Dat had ik je toch gezegd? Je kunt een boterham meeeten. Ik kan ook wel een blik soep opentrekken als je wilt, maar dan houdt het op.’ Als ze na haar werk nog weg moest, maakte ze niet zo veel drukte van het eten. Aangezien het vaak voorkwam dat ze in de avonduren nog iets te doen had, gebeurde het nogal eens dat ze snel wat gemakkelijks at. De kant-en-klaarmaaltijden uit de supermarkt en gevulde salades waren dan ook absoluut aan haar besteed. Cat sloot de kassa af en deed de deur van de winkel op slot. Ze liet de ijzeren rolluiken zakken en knipte het licht uit. Alex stak zijn arm door de hare en samen liepen ze naar de parkeerplaats, nadat Cat ook de achterdeur had afgesloten. ‘Rijd je met me mee? Of ga je terug naar huis?’ vroeg ze toen ze bij haar auto was gekomen. ‘Ik ga wel met jou mee en ga voor de boterham met soep. Ik heb mijn laptop bij me, zodat ik nog wat kan werken in de tijd dat jij weg bent. Een man moet er wel iets voor overhebben om bij jou te zijn.’ ‘Gezellig, dan zijn we na die vergadering toch nog even samen. Je bent een schat.’ Ze drukte nog een kus op zijn wang en stapte in de Landrover. Cat reed de parkeerplaats af en Alex volgde haar in zijn eigen auto. Hij was chemisch analist bij een farmaceutisch bedrijf en had net 13