Broze belofte-Wanda E. Brunstetter-9789088653209 by Veen Bosch & Keuning uitgeversgroep

Een gezellig weekendje weg loopt voor acht Amish vrienden uit op een nachtmerrie als een vrachtwagen hun busje van de weg afstoot. De jonge Loraine komt ervanaf met wat blauwe plekken, maar haar vriend Wayne belandt in een rolstoel. Tot Loraines schrik wil Wayne niet meer met haar trouwen. Hij vindt dat hij door zijn handicap geen goede echtgenoot voor haar kan zijn.

Wanda E. Brunstetter is een van de bekendste schrijvers van Amish-romans. Broze belofte is het eerste deel in de serie De Indiana Amish.

ISBN 978 90 8865 320 9

9 789088

Broze

belofte

653209

NUR 302

www.degrootgoudriaan.nl

broze belofte.indd 1

Broze belofte

Loraine vindt het moeilijk om zijn keuze te begrijpen en is verdrietig dat hij haar afwijst. Ze vindt troost bij Jake, haar vroegere vriend die haar in eerste instantie had achtergelaten om zijn geluk te beproeven in de Englische wereld, maar nu is teruggekeerd en om haar hand vraagt. Aan welke man zal Loraine haar trouw beloven?

Roman 07-07-2014 10:52:28

Broze belofte 1-320_Opmaak 1 02-07-14 09:04 Pagina 3

Wanda E. Brunstetter

Broze belofte Roman

Vertaald door Geraldine Damstra

Broze belofte 1-320_Opmaak 1 02-07-14 09:04 Pagina 4

Broze belofte is het eerste deel in de serie De Indiana Amish.

© Uitgeverij De Groot Goudriaan – Utrecht, 2014 Postbus 13288, 3507 LG Utrecht www.kok.nl www.puurvandaag.nl Oorspronkelijk verschenen onder de titel A Cousin’s Promise bij Barbour Publishing, Inc., Uhrichsville, USA. © Wanda E. Brunstetter, 2009 Vertaling Geraldine Damstra Omslagillustratie Barbour Publishing Omslagontwerp Mark Hesseling Opmaak binnenwerk ZetSpiegel, Best ISBN 978 90 8865 320 9 ISBN e-book 978 90 8865 321 6 NUR 302 Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen, of op enige andere manier, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever. All rights reserved. No part of this publication may be reproduced, stored in a retrieval system, or transmitted, in any form or by any means, electronic, mechanical, photocopying, recording, or otherwise, without the prior written permission of the publisher.

Broze belofte 1-320_Opmaak 1 02-07-14 09:04 Pagina 5

Schep vreugde in de HEERE, Dan zal Hij u geven wat uw hart verlangt. Psalm 37:4

Broze belofte 1-320_Opmaak 1 02-07-14 09:04 Pagina 7

‘Ach, er zit een bij in het busje! Jaag hem weg voordat hij me prikt!’ Loraine Miller keek over haar schouder. Het gezicht van haar nichtje Katie zag wit als geitenmelk en haar ogen waren groot van angst. Katie had als kind met een zwerm woedende bijen in de school vastgezeten en raakte steevast in paniek als een bij te dicht bij haar kwam. De arme meid was toen zo vaak gestoken, dat ze overal bulten had. De dokter had gezegd dat het maar goed was dat Katie niet allergisch was voor bijensteken, anders was ze waarschijnlijk in een shock geraakt. ‘Pak ’em! Pak ’em!’ schreeuwde Katie. Ze haalde diep adem en dook in elkaar. De bij vloog luid zoemend langs Loraine’s schouder. ‘Doe jouw raam open, schnell!’ zei Loraine tegen haar verloofde, Wayne Lambright. ‘We moeten die bij naar buiten zien te krijgen, voordat Katie begint te hyperventileren.’ Wayne deed snel het raam open en joeg de bij naar buiten. ‘Is… ’ie weg?’ Katie keek op, haar kin trilde. Haar heldergroene ogen glinsterden van de tranen die ze probeerde in te houden. Loraine vond het moeilijk voor te stellen dat iemand zo bang kon zijn voor een bij, ook al wist ze waarom haar nichtje zo bang was. 7

Broze belofte 1-320_Opmaak 1 02-07-14 09:04 Pagina 8

‘Jah, ik weet zeker dat hij weg is. Ik zie hem in elk geval niet meer,’ zei Loraine, in de hoop haar nichtje zo gerust te stellen. ‘Hij is weg, Katie, ontspan je maar.’ Wayne deed het raam dicht en gaf Loraine een zachte por tegen haar arm. ‘Weet je waar ik aan zit te denken?’ ‘Wat dan?’ ‘Dat ik je zo graag een keer mee wil nemen in die achtbaan waar ik zoveel over heb gehoord!’ Loraine trok een raar gezicht. ‘Net iets voor jou om me zover te zien krijgen dat ik meega met dat enge ritje in Hersheypark.’ Waynes ogen glinsterden. ‘Denk je echt dat ik je arm om zou draaien om je mee te krijgen?’ ‘Ze denkt het niet alleen, ze weet het zeker,’ zei Loraine’s nichtje Ella vanaf de achterbank van het busje. Jolene, Loraine’s andere nichtje, giechelde achter haar hand en Kathies vriend Timothy knorde als een van zijn vaders varkens. ‘Denk eraan, Loraine, jij bent met dit tripje naar Hersheypark gekomen,’ zei Jolene’s broer Andrew. ‘Ik zou dus denken dat je uitkeek naar al die enge ritjes.’ ‘Klopt,’ kwam Ella’s broer Raymond tussenbeide. ‘Je gaat juist naar een pretpark om doodsangsten uit te staan.’ Wayne gaf Loraine opnieuw een zachte por tegen haar arm. ‘Weet je nog hoeveel plezier we hebben gehad toen we het laatste Labor Day weekend naar de Fun Spot zijn geweest?’ Loraine knikte. Het was leuk geweest om naar het plaatselijke pretpark te gaan, maar vergeleken met Hersheypark stelden de ritjes daar niets voor. Niettemin, ze vond het geweldig dat ze dit uitstapje maakten. Ze had van kinds af aan al heel graag een keer naar Hersheypark en Hersheys Chocolate World willen gaan. Ze was dol op chocola en had gehoord dat je met een karretje Chocolate World in kon. Daar kregen bezoekers te zien hoe de verschillende soorten Hershey-repen werden gemaakt. Hun plan was om de hele avond door te rijden, zodat ze rond 8

Broze belofte 1-320_Opmaak 1 02-07-14 10:11 Pagina 9

twee uur ’s nachts bij het hotel in Hershey zouden zijn dat Paul Crawford, hun chauffeur, voor hen had gereserveerd. Dan zouden ze een paar uur slapen en de hele zaterdag in het park doorbrengen. Op zondag wilden ze uitrusten en misschien een beetje rondkijken in de omgeving. Maandagochtend vroeg zouden ze weer naar huis gaan.Volgens Loraine zou deze trip naar het pretpark weleens veel geslaagder kunnen zijn dan als ze er als kind met haar ouders naartoe was geweest. De Amish vierden Labor Day niet, maar Timothy, Raymond en Andrew werkten in de aanhangwagenfabriek in Middlebury en hadden maandag vrij. Loraine ook, zij werkte in de ijzerwinkel in Shipshewana. Omdat zowel Katie als Ella geen fulltime baan hadden, konden ze makkelijk drie dagen weg. Hetzelfde gold voor Wayne, die samen met zijn vader een boerderij runde. Alleen voor Jolene, die onderwijzeres was op de plaatselijke Amish school, was het lastig geweest om vrij te krijgen. Maar het was haar gelukt vervanging te regelen voor maandag. ‘Ik weet niet hoe het met jullie is, maar ik heb veel liever wat van die wunderbare chocola dan welk ritje dan ook in Hersheypark.’ Katie glimlachte en leunde ontspannen achterover. Nu de bij weg was, voelde ze zich duidelijk beter. ‘Moet je haar horen… Zij heeft het al over eten terwijl we nog niet eens in Ashley zijn.’ Timothy stootte Katie tegen haar arm. ‘Kun je nou niet eens even wachten tot we Indiana uit zijn voordat je over eten begint?’ Katie moest grinniken en probeerde dat te smoren. Loraine glimlachte. Het was fijn dat iedereen in een opperbest humeur was. Paul zat al vanaf het moment dat hij hen had opgepikt bij het huis van Jolene en Andrew in Topeka aan een stuk door te lachen en grapjes te maken. ‘Hé, meneer Crawford,’ riep Timothy, ‘Katie heeft honger. Kunnen we niet ergens stoppen om even wat te eten?’ ‘Vlak voordat we de 69 op gaan, stop ik,’ zei Paul over zijn schouder. ‘Is dat vroeg genoeg?’ 9

Broze belofte 1-320_Opmaak 1 02-07-14 10:38 Pagina 10

Timothy prikte Katie met zijn vinger tussen haar ribben. ‘Wat denk je? Houd je het nog uit tot dan?’ Katie trok haar neus op. ‘Als je niet ophoudt met plagen, ga ik niet met je mee in zo’n ritje in Hersheypark.’ ‘Is dat een dreigement?’ ‘Nee, dat is een belofte.’ Loraine keek naar Wayne en rolde met haar ogen. Katie was haar jongste nichtje, net negentien geworden. En ze gedroeg zich soms nog echt als een onvolwassen puber. Timothy, die twintig was, was niet veel beter. Hij liep altijd maar een beetje te lanterfanten, deed anderen na en maakte allerlei rare geluiden. Maar ze leken gelukkig met elkaar en wilden volgend najaar trouwen. Misschien waren ze tegen die tijd allebei een beetje volwassener. ‘Ik wilde dat ze ophielden met bumperkleven en me steeds af te snijden,’ klaagde Paul terwijl hij invoegde in het drukkere verkeer. ‘Het lijkt wel of jan en alleman in dit vrije Labor Day weekend ergens naartoe wil. Als het nu al zo erg is, kan ik me indenken hoe erg het zal zijn op de terugweg.’ ‘Het is waarschijnlijk ook heel druk in Hersheypark,’ deed Andrew nog een duit in het zakje. Wayne gaf Loraine een zacht kneepje in haar hand. ‘Dit is onze laatste kans om nog een keer met onze vrijgezelle vrienden en vriendinnen uit te gaan voordat we een oud en grijs getrouwd stel zijn.We kunnen dus maar beter van elk moment genieten,’ fluisterde hij haar in het oor. Hij keek haar zo lief aan dat ze met haar hand door zijn dikke bos kastanjebruine krullen wilde woelen, zoals ze wel eens deed als ze alleen waren. Over iets meer dan een maand gingen zij en Wayne trouwen en dan kon ze door zijn haar woelen zoveel ze wilde.Volgend jaar rond deze tijd hadden ze misschien wel een kindje. Dan kreeg hun leven een nieuwe richting waarin geen plaats meer was voor weekendtripjes naar een amusementspark. Een baby betekende vieze luiers ver10

Broze belofte 1-320_Opmaak 1 02-07-14 09:04 Pagina 11

schonen, midden in de nacht opstaan voor een voeding en nog een heleboel andere nieuwe, spannende dingen. Loraine kon nauwelijks wachten samen met Wayne een eigen thuis te creeren en een gezin te stichten. Dan zou haar droom werkelijkheid worden. Ze legde haar hoofd tegen Waynes schouder en deed haar ogen dicht. In zijn nabijheid voelde ze zich veilig en geborgen. Ze genoot van zijn gezelschap en was blij dat het niet lang meer zou duren totdat ze zijn vrouw werd. Ik vraag me af hoe onze kinner zullen zijn. Zullen ze mijn bruine haar en ogen hebben of zullen ze op Wayne lijken, met zijn kastanjebruine krullen en hazelnootbruine ogen? Zullen ze net zo makkelijk en stabiel zijn als Wayne? Zullen ze een dienend hart hebben: vrijgevig zijn en gevoelig voor de de noden van anderen? In gedachten zag Loraine een lief kindje met kastanjebruin haar dat kirrend van plezier zijn mollige handjes uitstak naar zijn vader. Plotseling maakte het busje een slingerbeweging en Loraine’s ogen schoten open. ‘W-wat was dat?’ ‘We gaan stoppen,’ zei Paul. ‘Ik had toch beloofd dat jullie nog even wat te eten konden halen?’ Intussen reed hij de weg af, de inrit van een benzinestation in. ‘Wie wat wil hebben moet het nu halen, want ik stop pas weer als ik benzine nodig heb.’ Loraine klauterde voor haar nichtjes het busje uit, draaide zich vervolgens om en glimlachte naar Katie. ‘Aangezien jij zei dat je honger had, denk ik dat je maar beter flink kunt inslaan.’ ‘Dat was ik ook precies van plan,’ grinnikte Katie.

z Met een zak vol versnaperingen kroop Loraine terug in het busje, waarna ze luidruchtig geeuwde. ‘Maken jullie me wakker als we er zijn?’ Ze legde haar hoofd weer tegen Waynes 11

Broze belofte 1-320_Opmaak 1 02-07-14 09:04 Pagina 12

brede schouder. ‘Ik hoop dat je het niet erg vindt dat ik je als kussen gebruik.’ Hij wreef met zijn neus over de bovenkant van haar gesteven witte kap. ‘Helemaal niet.’ Loraine’s ogen knipperden, waarna ze langzaam dichtgingen. Ze sliep bijna, toen Katie een oorverdovende schreeuw gaf. ‘Ach! Er zit weer een bij in het busje!’ Loraine ging rechtop zitten. Ze had gelijk, boven haar hoofd zoemde een irritante bij. Timothy en Raymond sloegen met hun hoeden naar de vervelende bij. ‘Ella, doe je raampje naar beneden!’ riep Timothy. ‘Misschien vliegt dit beest ook naar buiten, net als die andere bij.’ Ella deed snel wat haar werd gevraagd, maar de bij bleef maar rondzoemen en heen en weer schieten. Toen hij langs haar gezicht vloog, gilde Katie: ‘Pak ’em! Pak ’em! Toe, pak ’em!’ ‘Wat is daar achterin allemaal aan de hand?’ riep Paul over zijn schouder. ‘Vanwaar al dat tumult?’ ‘Er zoemt een bij rond en…’ ‘Paul, kijk uit!’ Bij het horen van Ella’s schelle geschreeuw schoot Loraine’s blik naar de voorruit. Er kwam een vrachtwagen zonder oplegger recht op hen af! Paul gaf een ruk aan het stuur en het busje slingerde naar rechts. Terwijl de vrachtwagen voorbij raasde, raakte hij met een harde klap de zijkant van hun voertuig. Het busje schoof van de weg en botste tegen een telefoonpaal, waarna het op zijn zijkant belandde en in het rond tolde. Er klonk het knarsende geluid van metaal! Brekend glas! Gegil en gekrijs! Daarna een oorverdovende stilte. Loraine was ervan overtuigd dat iedereen dood was.

Broze belofte 1-320_Opmaak 1 02-07-14 09:04 Pagina 13

Loraine stond voor het raam in een van de wachtkamers in het ziekenhuis in Fort Wayne naar buiten te kijken. Het zweet liep in straaltjes van haar hoofd, langs haar hals in het lijfje van haar jurk. Het laatste streepje oranje in de lucht vervaagde langzaam en het werd donker. Haar ouders en de ouders van degenen die samen met haar in het busje zaten, zouden zo komen. O, wat wilde ze graag dat ze beter nieuws had voor de familie van degenen die waren omgekomen. Loraine drukte haar voorhoofd tegen het raam en sloot haar ogen, in een poging de herinnering aan het ongeluk weg te drukken. Ze haalde een paar keer kort adem en probeerde zich te ontspannen, maar het had geen zin. Deze verschrikkelijke nachtmerrie was realiteit, ze zou niet verdwijnen. Kon ze morgenochtend maar gewoon wakker worden en dat alles dan in orde wasâ€Ś Zoals voordat ze in het busje waren gestapt. Had Paul maar niet omgekeken om te zien waar al die commotie voor was. Waren zij en haar vrienden en vriendinnen vandaag maar gewoon thuisgebleven. Al dat gemaar veranderde echter niets. Het ongeluk was gebeurd en Loraine zou daar, net als de anderen die het hadden overleefd, mee moeten leren leven. Loraine wendde zich van het raam af en wierp een vluchtige 13

Broze belofte 1-320_Opmaak 1 02-07-14 09:04 Pagina 14

blik op haar nichtje Katie, die onderuitgezakt aan de overkant van de wachtkamer in een stoel hing. Ze staarde wezenloos voor zich uit naar de grond, en leek wel verdoofd. Voor zover Loraine begrepen had, waren zij en Katie de enigen zonder ernstige verwondingen, hoewel ze wel een paar bulten en blauwe plekken hadden. Wat moet ik tegen haar zeggen? Hoe kan ik haar troosten? Loraine haalde diep adem en liep naar de overkant van de wachtkamer. ‘Er staat een automaat in de hal. Zal ik iets voor je halen? Een kop koffie misschien, of een flesje water?’ vroeg ze, terwijl ze naast haar nichtje ging zitten. Katie tilde haar hoofd op, maar bleef strak voor zich uit staren. Ze hield de rand van de stoel stevig vast, alsof ze bang was dat ze er misschien vanaf zou vallen als ze losliet. De knokkels van haar handen waren wit. Niet goed wetend wat ze moest zeggen of doen ging Loraine verzitten op haar stoel. Ten slotte ging ze op haar knieën voor Katie op de grond zitten.Voorzichtig maakte ze Katies handen los en nam ze in die van haar. ‘Alsjeblieft, Katie, zeg iets. Zeg me wat je op je hart hebt.’ Katie knipperde een paar keer met haar ogen. ‘T-Timothy is dood.’ Haar kin trilde en haar stem klonk schril. Loraine knikte. Tranen prikten in haar ogen. ‘Ik vind het heel erg dat hij dood is, Katie. En ook de anderen.’ Katie trok haar handen weg en sloeg haar armen over elkaar. ‘Ik wilde dat we nooit in dat busje waren gestapt. Dat we thuis waren gebleven, waar het veilig was. Ik zou willen dat Timothy niet…’ Haar stem stierf weg en haar mond klapte hoorbaar dicht. ‘We hebben elkaar nu nodig, Katie. We moeten praten over onze gevoelens.’ Geen reactie. ‘Katie, alsjeblieft, zeg iets. Je mag huilen. Uit je gevoelens. Sluit me niet buiten.’ 14

Broze belofte 1-320_Opmaak 1 02-07-14 09:04 Pagina 15

Katie zei niets. Het was alsof er een onzichtbare muur tussen hen in stond en Loraine’s nichtje zich had teruggetrokken in haar eigen kleine wereldje. Loraine stond op en begon te ijsberen. Intussen bad ze in stilte tot God: Vader in de Hemel, wilt U alstublieft Katie troosten en met de dokters zijn die bezig zijn met de anderen? En wilt u mij alstublieft de juiste woorden geven om tegen hun ouders te zeggen als die hier aankomen en wilt U er alstublieft voor zorgen dat Wayne blijft leven? Een man van middelbare leeftijd met dunner wordend bruin haar kwam de wachtkamer binnen. Hij glimlachte en stak zijn hand uit naar Loraine. ‘Ik ben Robert Taylor, de ziekenhuispastor.’ Ze schudde hem de hand. ‘Ik ben Loraine Miller en dat is mijn nichtje Katie Miller.’ Ze gebaarde naar Katie, maar die reageerde niet. Het meisje zat daar maar gewoon met haar lippen stijf op elkaar geperst en haar ogen stevig dichtgeknepen. ‘Ik hoorde dat jij en je vrienden een ongeluk hebben gehad,’ zei hij. ‘Ik wil jullie laten weten dat ik er ben en dat ik alles zal doen wat in mijn macht ligt om jullie te helpen.’ ‘D-dat stel ik zeer op prijs.’ ‘Wachten jullie op jullie ouders en die van de anderen?’ Loraine knikte. ‘Ik wil graag samen met jullie wachten en jullie steunen.’ ‘Dat zou ik fijn vinden en de anderen denk ik ook.’ Loraine keek weer naar Katie. ‘Katies vriend is omgekomen bij het ongeluk; ik denk dat ze een shock heeft. Sinds we van de Spoedeisende Hulp weggingen en hier in de wachtkamer zijn gaan zitten, heeft ze maar een paar woorden tegen me gezegd. Het is net alsof ze me buitensluit.’ ‘Ik zal even met haar gaan praten.’ De ziekenhuispastor liep bij Loraine vandaan en ging naast Katie zitten. ‘Ik ben de ziekenhuispastor, Katie. Ik zou graag met je willen bidden,’ zei hij vriendelijk en troostend tegen haar. 15

Broze belofte 1-320_Opmaak 1 02-07-14 09:04 Pagina 16

Geen reactie. ‘Als je wilt vertellen wat er is gebeurd of over hoe je je voelt, dan luister ik.’ Een paar minuten later begon Katies mond te bewegen. Ze sprak zo zacht, dat Loraine niet kon horen wat ze zei. Ze liep terug naar het raam en bad dat het de ziekenhuispastor zou lukken door te dringen tot Katie, haar te helpen om te gaan met de pijn. Iemand raakte Loraine’s schouder aan en ze draaide zich snel om. Oom Alvin en tante Leah, de ouders van Jolene en Andrew, stonden achter haar en keken heel bezorgd. ‘Toen we hoorden van het ongeluk, zijn we meteen gekomen,’ zei oom Alvin. ‘Ze wilden niet veel kwijt op de Spoedeisende Hulp. Ze zeiden dat de dokters nog bezig waren met onze zoon en dochter en dat we hier konden wachten.’ Met gefronst voorhoofd keek hij Loraine smekend aan. ‘Weet jij iets?’ ‘Niet veel. Het laatste wat ze tegen mij hebben gezegd, is dat Andrew snijwonden heeft, blauwe plekken en een gebroken arm.’ ‘En Jolene?’ vroeg tante Leah met haperende stem. ‘Een van de verpleegsters zei iets over mogelijke schade aan Jolene’s gehoorzenuwen, meer weet ik niet.’ Tante Leah wierp een angstige blik op de deur. ‘Ik wilde dat ze me naar binnen lieten. Ik moet weten hoe het met mijn kinner gaat. Ik maak me zo’n zorgen om hen.’ ‘Dat begrijp ik. Ik maak me ook zorgen.’ Loraine legde een hand op de arm van haar tante, in de hoop haar daarmee een beetje gerust te kunnen stellen. Ze had zelf ook wel behoefte aan een beetje geruststelling. ‘Hoe is het met de anderen? Zijn er nog anderen ernstig gewond geraakt?’ wilde oom Alvin weten. Loraine knikte. ‘Onze chauffeur Paul Crawford is dood, net als Katies vriend Timothy en Ella’s broer Raymond.’ 16

Broze belofte 1-320_Opmaak 1 02-07-14 09:04 Pagina 17

‘Ach! Maar dat is baremlich.’ Tante Leahs ogen werden groot als schoteltjes, terwijl op haar gezicht afgrijzen stond te lezen. ‘En de anderen?’ ‘Ella heeft een hersenschudding en ik kreeg te horen dat Wayne een paar ernstige verwondingen heeft, maar ik weet niet hoe ernstig.’ Loraine slikte een paar keer. Het feit dat ze het niet wist, knaagde aan haar en gaf haar een verdoofd gevoel. Als Wayne zou overlijden, kreeg ze waarschijnlijk net zo’n shock als Katie. Omdat er niet veel beters te doen was, gebaarde Loraine naar de stoelen aan de andere kant van de wachtkamer. ‘Zullen we daar even gaan zitten tot ze komen vertellen hoe het met Jolene, Andrew en de anderen gaat?’ Tante Leah en oom Alvin knikten en liepen achter Loraine aan. Ze stelde hen voor aan ziekenhuispastor Taylor, waarna ze allemaal gingen zitten. Tante Leah greep Katies hand vast. ‘Wat erg wat er met Timothy is gebeurd.’ Geen reactie. ‘Weten de ouders van Timothy het al?’ vroeg tante Leah aan Loraine. ‘Zijn ouders weten van het ongeluk,’ antwoordde Loraine, ‘maar ze zijn er nog niet van op de hoogte dat hij bij aankomst in het ziekenhuis is overleden.’ ‘Ik hoop dat we snel iets te horen krijgen over Jolene en Andrew,’ bromde oom Alvin. ‘Ik kan er niet tegen om te moeten wachten.’ ‘Ik weet dat het moeilijk is om te wachten, maar jullie zullen vast snel iets te horen krijgen,’ zei pastor Taylor. Schreeuwend als een kind kwam Waynes moeder Ada de wachtkamer in gerend, haar man Crist kwam achter haar aan. Ada greep Loraine zo stevig bij haar schouder dat ze ineenkromp van de pijn. ‘Heb je al iets gehoord over onze zoon?’ Loraine stond op van haar stoel en omhelsde Ada. ‘Hij wordt 17

Broze belofte 1-320_Opmaak 1 02-07-14 09:04 Pagina 18

nog onderzocht, maar ik heb te horen gekregen dat hij een paar ernstige verwondingen heeft.’ ‘Wat voor soort verwondingen?’ vroeg Crist. ‘D-dat weet ik niet. Ik hoop dat we snel iets zullen horen. Ik hoop en bid dat hij niet…’ ‘Wij zitten ook te wachten tot we te horen krijgen hoe het met onze zoon en dochter gaat,’ zei tante Leah. Ada perste haar lippen samen tot een dunne strakke lijn. ‘We weten dus nog niet hoe het met iedereen is?’ Loraine kreeg een brok in haar keel en probeerde die weg te slikken. ‘Wat we wel weten, is dat er drie zijn omgekomen bij het ongeluk.’ ‘Wie?’ ‘Timothy, Raymond en onze chauffeur Paul.’ Ada kreunde en schudde langzaam haar hoofd. ‘Ik wist dat het een slecht idee was om in een weekend dat iedereen vrij heeft naar Hersheypark te gaan. Ik heb dat ook tegen Wayne gezegd, maar nee, hij wilde niet naar mij luisteren. Hij wilde jou een plezier doen, dus stemde hij toe mee te gaan.’ Ze schoof met haar beverige hand een weerbarstige streng grijsbruin haar onder haar gesteven witte kap. ‘Als Wayne ernstig gewond is, dan weet je toch wel dat de bruiloft in oktober niet doorgaat?’ Loraine kromp ineen. Het was niet nodig haar daaraan te herinneren. Ze wilde dat ze van onderwerp kon veranderen, iets kon zeggen om de stemming op te beuren. Alleen wist ze niet wat, vooral omdat ze zich zo ontmoedigd en bang voelde. Crist klopte zijn vrouw zachtjes op haar arm. ‘Laten we niet het paard achter de wagen spannen. Misschien zijn zijn verwondingen wel niet zo erg als we denken. Wayne en Loraine kunnen misschien wel gewoon trouwen, zoals gepland.’ Ada schudde haar hoofd, maar zei niets. ‘Willen jullie misschien een kop koffie of iets te eten?’ vroeg Loraine aan de ouders van Wayne. ‘Nee, dank je, ik niet,’ antwoordde Ada mompelend. 18

Broze belofte 1-320_Opmaak 1 02-07-14 09:04 Pagina 19

‘Nee, ik krijg geen hap of slok door mijn keel.’ Crist schudde zijn hoofd. Een paar minuten later kwam er een jongeman de wachtkamer binnen. Hij zei: ‘Ik ben dokter Mayhew en ik ben op zoek naar familieleden van Wayne Lambright,’ en keek vluchtig de wachtkamer rond. ‘Zijn jullie misschien familie van hem?’ ‘Ik ben zijn vader.’ Crist gebaarde naar Ada. ‘Dit is zijn moeder.’ Hij knikte naar Loraine. ‘Dat is Waynes verloofde. Hoe gaat het met onze zoon? We willen graag weten… of hij blijft leven.’ Dokter Mayhew ging op de lege stoel aan de andere kant naast Crist zitten. Hij schraapte zijn keel, waarbij zijn voorhoofd diepe groeven kreeg, die hem ouder deden lijken dan hij was. ‘Uw zoon heeft een paar gebroken ribben, verwondingen en kneuzingen. De zwaarste verwonding is echter die aan zijn linkerbeen. Ik ben bang dat hij moet worden geamputeerd tot boven de knie.’ Loraine haalde scherp adem en greep de rand van de stoel vast om er niet vanaf te vallen.Wayne was boer. Hij moest twee goede benen hebben. Hoe zou hij omgaan met dit tragische nieuws? Wat voor invloed zou het hebben op hun plannen om te trouwen? ‘U… wilt mijn zoons been afzagen?’ Ada’s stem trilde en haar ogen werden groot van angst, als bij een paard dat in paniek raakte. ‘Wayne is ons enige kind! Ik zou er kapot van zijn, en hij ook, als…’ ‘Het spijt me, er is geen andere optie,’ zei de dokter hoofdschuddend. ‘Zijn been is niet te redden. Als we het niet amputeren, zal hij misschien sterven.’ Crist keek zijn vrouw met een flauwe glimlach aan en sloeg zijn arm om haar schouders. ‘We zouden dankbaar moeten zijn dat onze zoon nog leeft. Het had allemaal veel erger kunnen zijn, weet je. Hij had meteen dood kunnen zijn, net als een 19

Broze belofte 1-320_Opmaak 1 02-07-14 09:04 Pagina 20

paar anderen die ook in het busje zaten. Als de dokter Waynes leven kan redden door zijn been eraf te halen, dan geven we daar toestemming voor.’ Ada wierp Loraine een woedende blik toe. ‘Het is allemaal jouw schuld! Als jij er niet op had aangedrongen dat hij meeging naar Hersheypark…’ ‘Ada,’ zei Crist met rustige stem, ‘het heeft geen zin iemand de schuld te geven; het maakt wat is gebeurd niet ongedaan. Iedereen in dat busje zat daar uit eigen vrije wil. Loraine heeft Wayne of wie dan ook niet gedwongen mee te gaan.’ ‘Dat mag zo zijn, maar je weet dat onze zoon… Hij zou alles doen wat ze hem vroeg. Hij kon nooit nee tegen haar te zeggen.’ Ada sloeg haar ogen neer en zei fluisterend: ‘Ik… wilde dat hij Fern Bontrager had uitgekozen om mee te trouwen.’ Een rilling schoot door Loraine’s lichaam, terwijl er hete tranen tegen haar oogleden drukten. Pas nu realiseerde ze zich dat Ada Lambright haar niet als schoondochter wilde.