Ze stamt af van een moordenares. Nu is zij de prooi.
Tosca Lee trekt je mee in een web van eeuwenoude mysteries, geheime genootschappen en bloedstollende achtervolgingen Als je wakker wordt, herinner je je niets meer. Je eigen naam niet, waar je geboren bent, niet eens de gezichten van de mensen die je kende. Alleen een briefje dat je zelf geschreven hebt, voordat je alles vergat:
Je begint opnieuw, in een afgelegen plaatsje met een nieuwe naam. Tot op een dag een vreemdeling je vertelt dat je vervolgd wordt voor de daden van een koninklijke voorouder die is overleden, eeuwen voordat jij geboren werd. Je gelooft hem niet, tot ze achter je aan komen. Nu ben je op de vlucht. Elk antwoord dat je zoekt ligt in een verleden dat jij zelf hebt uitgewist. Wat je zeker weet is dat er mensen zullen sterven en dat je die herinneringen weer nodig hebt. Maar eerst moet je zorgen dat je in leven blijft. Bloedverwant is de climax van een vierhonderd jaar oude oorlog tussen de mysterieuze nakomelingen van de Hongaarse bloedgravin Elizabeth BĂĄthory, de beruchtste vrouwelijke seriemoordenaar aller tijden, en een geheim genootschap dat als opdracht heeft haar complete nageslacht uit te roeien. Tosca Lee brak door met Chawa, een intrigerende vertelling van het verhaal van Eva. Lee wordt geroemd om haar kwaadaardige personages en levendige fantasie. Samen met Ted Dekker schreef ze de thrillerÂserie The Books of Mortals. NUR 332
9 789043 527859 www.kok.nl
LEE_Bloedverwant_WT_03.indd 1
Tosca bloedverwant Lee
Emily, ik ben het. Jijzelf. Vraag niet naar de afgelopen twee jaar. Probeer je niets te herinneren en ga niet lopen graven. Je leven hangt ervan af. En het leven van anderen ook. Emily is trouwens niet je echte naam. Je bent omgekomen bij een ongeluk. Daar heb je extra voor betaald.
bloed verwant thriller
Tos ca Le e 21-03-17 13:10
BLOEDVERWANT
Bloedverwant 1-336.indd 1
20-03-17 11:58
Voor Bryan Mijn favoriete verhaal is dat van ons
Bloedverwant 1-336.indd 2
20-03-17 11:58
Tosca L ee
bloed verwant thriller
Vertaald door Willem Keesmaat
Bloedverwant 1-336.indd 3 LEE_Bloedverwant_VP_02.indd 3
20-03-17 09-02-17 16:2711:58
Nederlandse vertaling © Uitgeverij Kok – Utrecht, 2017 Postbus 13288, 3507 LG Utrecht www.kok.nl www.puurvandaag.nl
Oorspronkelijk verschenen in het Engels onder de titel The Progeny bij Howard Books. © Tosca Lee, 2016 Deze editie verscheen in samenwerking met de oorspronkelijke uitgever, Howard Books, onderdeel van Simon & Schuster, Inc., New York. Vertaling Willem Keesmaat Omslagontwerp Studio Jan de Boer Foto auteur Lee Steffen Opmaak binnenwerk ZetSpiegel, Best ISBN 978 90 435 2785 9 ISBN e-book 978 90 435 2786 6 NUR 332 Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen, of op enige andere manier, zonder schriftelijke toestemming van de uitgever. All rights reserved. No part of this publication may be reproduced, stored in a retrieval system, or transmitted, in any form or by any means, electronic, mechanical, photocopying, recording, or otherwise, without the prior written permission of the publisher.
Bloedverwant 1-336.indd 4
20-03-17 11:58
Het Centrum
Niemand zegt iets wanneer je voor de laatste keer het Centrum binnengaat. Dat hoeft ook niet. Je hebt de counseling en de testen achter de rug en je hebt een checklist van voorbereidingen afgewerkt om de plastic armband te kunnen krijgen die je op de behandeldag draagt. De armband die je leven redt. Ze hoeven niet meer te weten waarom je het doet. En ook niet of je over alles hebt gelogen. Ze bekommeren zich alleen om de pennenstreek van de elektronische pen wanneer je je naam voor de laatste keer op het scherm schrijft. Een verpleegkundige neemt me mee naar een kamer, waar ik op de behandeltafel ga liggen. Ik geef haar het gesealde pakketje – het enige wat ik heb meegenomen. Er zitten geld, medicijnen en een adres in, voor ‘erna’. Dat bevindt zich ruim vijftienhonderd kilometer verderop. Ze zal het aan de verzorgster geven die me is toegewezen. Het heeft geen zin om haar nu te ontmoeten. Ik ben eenentwintig en mijn naam doet er niet toe, omdat die op het punt staat voor altijd te worden gewist. Ik kies ervoor om mezelf en degenen van wie ik hou in dit proces te vergeten. Ze zeggen dat je leven aan je voorbijflitst als je sterft. Maar ze vertellen je er niet bij dat elk detail ook weer krijsend tot leven komt. Dat je de smaak van elke maaltijd proeft die je ooit hebt genuttigd, dat je de druppels van elke regenbui voelt waarin je ooit hebt gelopen en dat je de geur ruikt van het haar dat tegen je wang drukt voor die laatste afscheidskus. Dat je vecht om je 5
Bloedverwant 1-336.indd 5
20-03-17 11:58
herinneringen vast te houden zoals een drenkeling naar adem hapt. En dan is alles wat je wist, verdwenen. En je leeft nog steeds. Voorlopig.
6
Bloedverwant 1-336.indd 6
20-03-17 11:58
1
Er staat een figuur bij het raam. De armen over elkaar geslagen, een silhouet tegen de fuchsiakleurige hemel, uitkijkend over wat een spectaculaire zonsopgang moet zijn. Als ze haar kin opheft, vraag ik me af of ze iets in de bomen heeft gezien. Ik kom omhoog uit de enige sofa die in het huisje staat. Mijn benen zijn in een deken gewikkeld waarop een enorme eland geborduurd is. Hij past totaal niet bij de elandenoverdaad in de keuken of het ornament in de badkamer. Ondanks de naam van het meer – het Mooseheadmeer – moet ik mijn eerste eland hier nog tegenkomen. En ik ben hier toch al vier weken geleden aangekomen. ‘Je bent wakker.’ Mijn verzorgster, Clare, draait zich naar mij toe. Haar blonde haren zijn in een losse paardenstaart bij elkaar gebonden. Zo heeft ze haar haren elke dag gedragen sinds we hier aankwamen en zij het huis op orde maakte. Als ik sliep ging ze naar het dorp om boodschappen te doen, ’s middags deed ze een sessie van twee uur met me en gaf me complimenten voor mijn recente pogingen om warm eten te koken, inclusief de niet helemaal goed gekruide kipschotel die ik gisterenavond heb gemaakt. Het was de eerste keer dat ik het probeerde, vertelde ik haar, maar ik weet niet of dat waar is. ‘Ja. Eindelijk.’ Ik heet Emily Porter. Ik ben eenentwintig en ik huur een blokhut op een minuscuul eilandje in de noordelijke bossen van Maine, om redenen die ik me niet meer kan herinneren. Telkens als ik wakker word, onderwerp ik mezelf aan deze mentale routine, al was het alleen maar om mezelf ervan te verzekeren 7
Bloedverwant 1-336.indd 7
20-03-17 11:58
dat ik niet echt de hersenkwaboperatie heb ondergaan waarover ik gisteren voor ik ging slapen – zo’n vijftien, twintig uur geleden? – geintjes heb lopen maken. Ik herinner me niet eens meer dat ik naar bed ben gegaan. Net zomin als ik me herinner waar ik hiervoor heb gewoond, waar ik het hoger onderwijs heb gevolgd of hoe de middelbare school met die blauwe kastjes en die piepende gymzaalvloer heette. Of wat er met de ring met granaatsteen is gebeurd die ik aan mijn wijsvinger had toen ik mijn diploma in ontvangst nam, of de naam van de vrouw van wie ik hem had gekregen, behalve dan dat ze eenvoudigweg ‘mam’ was. Namen, gegevens en gezichten die horen bij mijn leven tot mijn negentiende en alles uit de twee jaren erna. Het is allemaal weg. ‘Een bepaalde dosis postprocedurele verwardheid is normaal. Dat gaat mettertijd over.’ Ik strijk met mijn hand over de ronding van mijn hoofd, vlak boven mijn linkeroor. Naar het stoppelige gebiedje dat aan het zicht wordt onttrokken door het langere haar dat eroverheen valt. Het wordt al minder stoppelig. Het zou bijna kunnen doorgaan voor een militair kapsel. ‘En dat ook.’ ‘Niet snel genoeg.’ Ik gooi de deken van mijn benen af, stop twee pillen uit het potje dat op de salontafel staat in mijn mond en probeer een besluit te nemen over de culinaire ramp die ik vanavond ga creëren. Verzorgster is trouwens een misleidend woord. Nadat de eerste twee weken van de observatie voorbij waren, heeft Clare erop toegezien dat ik kook, de was doe, een baan zoek en mezelf vertrouwd maak met het dorp alsof ik al helemaal op mezelf woon. ‘Ik denk dat ik de stoofschotels voorlopig maar even moet vergeten. Wat dacht je van tonijn quesadillas?’ Ik sta op en slof naar de keuken, waar ik mijn handen was. Als ze niet reageert, kijk ik naar haar en zeg: ‘Is goed, toch?’ En op dat moment realiseer ik me dat ze dezelfde blouse en rok draagt als op de eerste dag, met het houten Tau-kruis dat net onder haar kraagje hangt. Het ziet eruit als een hoofdletter T. Die eerste dag had ik dan ook het idee dat het dat was, vanwege haar achternaam: Thomas. En dan zie ik de koffer die bij de deur staat. 8
Bloedverwant 1-336.indd 8
20-03-17 11:58
Er gaat een golf van paniek door me heen. ‘Vandaag is mijn laatste dag, Emily,’ zegt ze op rustige toon. ‘Ik heb alleen nog even gewacht tot je wakker werd.’ ‘O.’ Ik leg de theedoek neer en droog mijn handen verder af aan mijn joggingbroek. Ik kijk een beetje verloren om me heen. Clare houdt haar hoofd een tikje schuin. ‘We hebben het erover gehad toen jij vanmorgen even wakker was, weet je nog?’ Nee. Dat herinner ik me niet. Maar ik hoef me niet om te draaien om de kalender achter me aan de deur van de koelkast te zien hangen en de rij X-en te volgen die elke dag in september sieren – tot aan vandaag, de twintigste – om te beseffen dat ze gelijk heeft. ‘Weet je zeker dat je nu nog wilt gaan?’ zeg ik. ‘Ik bedoel, het is bijna donker.’ Ik gebaar naar het raam, waarachter het al begint te schemeren. Ik ben hier niet klaar voor. Ze komt voor me staan en legt haar handen op mijn armen. Haar linkerwenkbrauw is een paar graden verder gebogen dan haar rechter. Maar in plaats van asymmetrisch, wat vrijwel alle gezichten zijn, maakt het haar blik intenser. ‘Je doet het prima, Emily. Jouw procedure was een succes. Je hebt je nieuwe start. Het wordt tijd dat je gaat leven.’ Een nieuwe start. Een vreemd idee wanneer je niet weet wat er achter je ligt. Ze geeft me een kneepje in mijn armen en hangt haar handtasje over haar schouder. ‘Maar ik zou wel een lift naar het vasteland en naar het dorp kunnen gebruiken.’ ‘Eh, ja. Natuurlijk.’ Ik pak mijn jas van het haakje naast de keukendeur. Ik wist dat deze dag eraan zat te komen, maar waarom heb ik dan toch het gevoel dat ik eenzaam en alleen word achtergelaten? Ik steek mijn voeten in mijn schoenen en pak mijn sleutels, maar de vragen die de eerste paar dagen als een woedende zwerm insecten op me afkwamen – voor Clare me stevig op het hart drukte dat ik erop moest vertrouwen dat ik de juiste keuze had gemaakt – zijn teruggekeerd en zwermen nog luider om me heen dan voorheen. Ik probeer ze weg te duwen, maar wanneer Clare bij de deur bij me 9
Bloedverwant 1-336.indd 9
20-03-17 11:58
komt staan, komen ze in alle hevigheid terug. Ik zie dat ze iets in haar hand heeft. Een envelop. Met mijn handschrift erop. Ze geeft hem aan mij. ‘Dit heb je voor je procedure geschreven.’ Ik pak hem aarzelend aan. Hij zit dichtgeplakt en mijn initialen staan op de flap. ‘De meeste patiënten kiezen ervoor een brief te schrijven om hun eigen ik van na de procedure op zijn gemak te stellen. Je kunt hem lezen wanneer je terug bent.’ Ik knik, maar een deel van me wilde dat ze hem helemaal niet aan mij had laten zien. Ik leg de envelop op het aanrecht. ‘Oké.’ Buiten klauteren we in het aluminium motorbootje, waarna ik de buitenboordmotor start. Het kost me vijf minuten om naar de steiger te varen die zich zeventig meter verderop bevindt. Ik pak de zaklamp uit de boot en geef er een paar klappen op als hij flikkert. In de buurt van de steiger staat de gebutste Ford Bronco van de eigenaar op ons te wachten. Als ik Lily Bay Road indraai, vraag ik haar hoe laat haar vlucht is en we kletsen wat over de prachtige begroeiing om het meer. Uiteindelijk vraag ik haar of ze hier ooit een eland heeft gezien. ‘Nee,’ zegt ze. ‘Nooit.’ Twintig minuten later rij ik de parkeerplaats van de grote supermarkt boven op de heuvel op – dezelfde plek waar ik mijn adem inhield toen ik op de dag dat we hier aankwamen het meer voor het eerst onder ons zagen verschijnen. Er staat een grote, zwarte sedan op de parkeerplaats te wachten en ze gebaart dat ik erheen moet rijden. Ik zet de automatische versnelling van de Bronco in de parkeerstand en vraag me af wat je normaal gesproken zegt in dit soort si tuaties. Ik ben blij dat het bijna donker is. ‘Blijf maar lekker zitten,’ zegt ze als ik aanstalten maak om uit te stappen. Nadat ze haar koffer heeft gepakt, leunt ze aan de passagierskant naar binnen. ‘Jij redt je wel, Emily. Het is een moedige beslissing om zoiets als dit aan te willen gaan.’ Het voelt niet bepaald moedig om te willen vergeten. ‘Lees je brief. Vertrouw je eigen beslissing. Maar voor het geval 10
Bloedverwant 1-336.indd 10
20-03-17 11:58
dat…’ Ze trekt het koordje van het Tau-kruis over haar hoofd en drukt het me in mijn hand. ‘Mocht je ooit in de problemen komen.’ In een impuls buig ik me naar haar toe om haar te omhelzen. En dan is ze verdwenen. *** Misschien wil ik de rit naar het dorp uitbuiten, of misschien heb ik gewoon geen zin om in mijn broek te doen van angst door de opgezette beer in de slaapkamer die me elke keer weer de stuipen op het lijf weet te jagen als ik daar probeer te gaan slapen. Zo gauw de zwarte auto uit het zicht verdwijnt, hang ik het kruis aan de binnenspiegel en besluit ik om wat voorraden in te slaan. Maar de waarheid is dat ik er nog niet klaar voor ben om die brief te lezen. Ik weet niet wat ik achter me heb gelaten – in gedachten heb ik al een heel scala aan mogelijkheden de revue laten passeren, van een verkrachting tot vriendjes met losse handjes en een posttraumatisch stresssyndroom – en iets in mij kan niet wachten om meer te weten te komen over de persoon die ik hiervoor was, maar tegelijkertijd ben ik daar ook doodsbang voor. Bang om een aanwijzing te vinden voor de reden waarom ik nu op een eilandje ter grootte van een Dorito woon, in de bossen van Maine, met haarwortels die vijf tinten lichter zijn dan de rest van mijn haar. In de winkel vul ik mijn boodschappenmand gedachteloos met verpakte sandwiches, bananen, magnetronpopcorn en tampons. De supermarkt zit onder hetzelfde dak als de Trading Post – een winkel voor kampeer-, vis- en jachtspullen – waardoor je op deze plek zowel vegetarische nuggets als een jachtgeweer kunt kopen. Of, in mijn geval, wollen sokken en batterijen voor mijn zaklamp. Ik stop even in het gangpad met wijnen. Het lijkt me gepast om straks, als ik de brief van mijn voormalige ik lees, te proosten op mijn verleden. En wie weet heb ik het daarna, afhankelijk van wat er in de brief staat, wel heel hard nodig om dronken te worden. Ik heb net een cabernet met een mooi etiket uit het schap met aanbiedingen gepakt – want wat moet je anders kiezen als je totaal 11
Bloedverwant 1-336.indd 11
20-03-17 11:58
geen kenner bent? – als ik voel dat er verderop in het gangpad iemand naar me staat te kijken. Ik kijk op en zie een gozer in een groen schort van de Food Mart bewegingloos op één knie voor het schap zitten waar hij vakken aan het vullen is. Even vraag ik me af of hij misschien denkt dat ik iets probeer te stelen, of dat hij – wat waarschijnlijker is – denkt dat ik te jong ben om alcohol te mogen kopen. Ik zet de fles met een zelfverzekerde beweging in mijn mandje. Als ik verder loop, hoor ik snelle voetstappen achter me. ‘Hé. Hé…’ Ik draai me aarzelend om. Niet alleen omdat ik wilde dat ik gewoon naar huis was gegaan, maar ook omdat ik, nu hij dichterbij komt, het wat langere haar zie dat hij achter zijn oren heeft gedaan, en de blauwe ogen onder bedachtzame wenkbrauwen. En daar sta ik dan, met mijn geverfde haar dat al uitgroei heeft bij de haarwortels en mijn tampons. Hij grijpt iets uit het schap. ‘We hebben dit net binnengekregen,’ zegt hij, zijn ogen strak op de mijne gericht. De stoppels van een paar dagen op zijn wangen zijn honingkleurig, een tintje lichter dan zijn haar. Ik kijk naar de fles alcoholvrije cider. ‘Dank je,’ mompel ik, ‘maar ik ben al voorzien.’ ‘Het is organisch,’ zegt hij, zonder er zelfs maar naar te kijken. Hij heeft een accent dat zo licht is dat ik het niet kan plaatsen, maar hij is in elk geval niet van hier. Ondertussen wil ik hier alleen nog maar zo snel mogelijk verdwijnen. De brief die op het aanrecht van de blokhut ligt, heeft een hele colonne vechtmieren in mijn buik op gang gebracht. Als de brief in die envelop bedoeld is om me gerust te stellen, heb ik die geruststelling nu nodig, omdat ik een stuk beter met mijn vragen omging voor Clare met al haar goede raadgevingen vertrok en ik nog niet van het bestaan van die brief afwist. Ik zet de wijn terug en gris op weg naar de kassa een fles tequila mee. Er zit daar niemand. Ik slinger het mandje op de loopband en kijk om me heen. Even later komt dezelfde gozer naar me toe en begint mijn boodschappen langs de scanner te halen. 12
Bloedverwant 1-336.indd 12
20-03-17 11:58
‘Daar ben ik weer.’ Hij glimlacht. Ik wend mijn blik af. Halverwege het afrekenen realiseer ik me dat ik mijn betaalpas niet kan vinden. Ik trek mijn sleutels tevoorschijn en begin mijn jaszakken te doorzoeken. En dan zie ik hem in gedachten op het aanrecht van de blokhut liggen, vlak naast het lijstje met alle dingen die ik zojuist heb ingeslagen. ‘I-ik ben mijn pasje vergeten,’ stamel ik. Hij haalt zijn schouders op. ‘Geen probleem. Ik kan deze boodschappen voor je opzijzetten of ze laten bezorgen, als je wilt. Dan kun je ze thuis betalen.’ ‘Nee,’ zeg ik snel en stap achteruit. ‘Het geeft niet.’ Ondertussen staan er al twee mensen achter me te wachten. ‘Sorry.’ Ik haast me de deur uit en laat mijn spullen op de lopende band achter. Buiten zwermen er insecten om de verlichting van de verlaten parkeerplaats. Ik bereik de Bronco, grijp de portierhendel en… laat dan scheldend mijn voorhoofd tegen het portierraam vallen. Mijn sleutels liggen nog binnen, op het plankje dat oude vrouwtjes altijd gebruiken om cheques uit te schrijven. Ik kijk door het donkere raampje alsof het slot zo door pure wilskracht open zal gaan. Dat gebeurt niet. En daar ligt de zaklamp met de bijna lege batterijen tussen de stoelen. ‘Hé!’ De stem komt uit de richting van de schuifdeuren van de supermarkt. Ik stap bij de auto vandaan en draai me om. Het is dezelfde jongen. Hij steekt mijn sleutels in de lucht. ‘Je bent iets vergeten.’ ‘Ja. Mijn hersens, bijvoorbeeld.’ Hij geeft me mijn sleutels terug en ook twee plastic tassen met boodschappen. Ik kijk er verwilderd naar. ‘Van mij,’ zegt hij. ‘O. Nee, dat kan ik echt niet –’ ‘Het is al afgerekend. En trouwens, die tequila leek me nogal belangrijk,’ zegt hij met een lichte glimlach. ‘Ik betaal je nog terug.’ ‘Hoeft echt niet.’ Hij aarzelt en wenst me dan een goede avond toe. *** 13
Bloedverwant 1-336.indd 13
20-03-17 11:58
Ik passeer wel vijf auto’s tijdens mijn rit naar Lily Bay en niet eentje op de weg die naar het meer voert. De zes huizen die verscholen tussen de bomen staan langs deze twee kilometer lange grindweg die Black Point Road heet, delen de steiger waaraan de boot onder een lamp met bewegingssensor ligt vastgemaakt. Gewone huizen van normale mensen die een leven vol details leiden die ze misschien liever zouden vergeten, maar waar ze op de een of andere manier mee hebben leren leven. Het water onder de boot is zwart en ik ben blij met de nog brandende lampjes in de keuken van de blokhut. Ze werken geruststellend, zelfs met de parade van elanden boven het raam en de beer die in de slaapkamer op me wacht. Binnen gooi ik de tassen op het aanrecht en ga met de brief op de bank zitten. Ik neem zelfs niet de moeite om mijn schoenen uit te doen. Nadat ik een tijdje naar mijn naam heb gestaard, steek ik mijn vinger onder de flap van de envelop en scheur hem open. Emily, ik ben het. Jij. Vraag me niet naar de afgelopen twee jaren. Als alles volgens plan is verlopen, ben je die vergeten, samen met een aantal andere details uit je leven. Ga niet proberen herinneringen terug te halen – ze hebben tegen me gezegd dat dat onmogelijk is – en ga niet lopen graven. Begin opnieuw. Zoek werk. Word verliefd. Leid een eenvoudig, rustig leven. Maar laat het verleden rusten. En zorg dat je gezicht niet op het internet verschijnt. Je leven hangt ervan af. En het leven van anderen ook. Trouwens, Emily is niet je echte naam. Je bent omgekomen bij een autoongeluk. Daar heb je extra voor betaald. Ik kijk op van de brief en bestudeer het kleine eco-vriendelijke huisje met andere ogen. Geen computer. Geen telefoon. Geen k abeltelevisie. Ik bevind me twintig minuten rijden van het dichtstbijzijnde dorp vandaan, met maar zestienhonderd inwoners, waar de mensen qua aantal het onderspit delven tegen onzichtbare elanden. Ik ben hier niet naartoe gekomen om opnieuw te beginnen. Ik ben hierheen gekomen om me te verbergen.
14
Bloedverwant 1-336.indd 14
20-03-17 11:58
Ze stamt af van een moordenares. Nu is zij de prooi.
Tosca Lee trekt je mee in een web van eeuwenoude mysteries, geheime genootschappen en bloedstollende achtervolgingen Als je wakker wordt, herinner je je niets meer. Je eigen naam niet, waar je geboren bent, niet eens de gezichten van de mensen die je kende. Alleen een briefje dat je zelf geschreven hebt, voordat je alles vergat:
Je begint opnieuw, in een afgelegen plaatsje met een nieuwe naam. Tot op een dag een vreemdeling je vertelt dat je vervolgd wordt voor de daden van een koninklijke voorouder die is overleden, eeuwen voordat jij geboren werd. Je gelooft hem niet, tot ze achter je aan komen. Nu ben je op de vlucht. Elk antwoord dat je zoekt ligt in een verleden dat jij zelf hebt uitgewist. Wat je zeker weet is dat er mensen zullen sterven en dat je die herinneringen weer nodig hebt. Maar eerst moet je zorgen dat je in leven blijft. Bloedverwant is de climax van een vierhonderd jaar oude oorlog tussen de mysterieuze nakomelingen van de Hongaarse bloedgravin Elizabeth BĂĄthory, de beruchtste vrouwelijke seriemoordenaar aller tijden, en een geheim genootschap dat als opdracht heeft haar complete nageslacht uit te roeien. Tosca Lee brak door met Chawa, een intrigerende vertelling van het verhaal van Eva. Lee wordt geroemd om haar kwaadaardige personages en levendige fantasie. Samen met Ted Dekker schreef ze de thrillerÂserie The Books of Mortals. NUR 332
9 789043 527859 www.kok.nl
LEE_Bloedverwant_WT_03.indd 1
Tosca bloedverwant Lee
Emily, ik ben het. Jijzelf. Vraag niet naar de afgelopen twee jaar. Probeer je niets te herinneren en ga niet lopen graven. Je leven hangt ervan af. En het leven van anderen ook. Emily is trouwens niet je echte naam. Je bent omgekomen bij een ongeluk. Daar heb je extra voor betaald.
bloed verwant thriller
Tos ca Le e 21-03-17 13:10