ichigan, 1814. Angelique MacKenzie weet wat ontbering is. Hoewel ze altijd een dak boven haar hoofd heeft gehad, leidt ze een allesbehalve gelukkig leven. Haar laaghartige stiefvader houdt haar elke minuut in de gaten en dreigt haar uit te huwelijken aan de hoogste bieder als ze ook maar enigszins in haar moeders voetsporen treedt. Ze voelt zich gevangen op Mackinac Island, hoeveel ze ook van het eiland houdt.
Als Pierre op een dag de knappe Angelique uit de handen van een Britse militair redt, is hij op slag verliefd. Wat hij niet weet is dat ze bevriend is met de dochter van de Britse bevelhebber. Aan wiens kant staat ze eigenlijk? In Beteugeld door liefde worden we meegenomen naar Mackinac Island, ten tijde van de voyageurs en de bloeiende bonthandel. Met dit verhaal hoopt Jody Hedlund dat lezers de geschiedenis achter dit eiland gaan waarderen. Ze brak in 2011 door met De predikersbruid en schreef sindsdien nog vijf andere boeken waaronder De zendelingsvrouw en Opstandig hart.
ISBN 978 90 297 2333 6 NUR 342
9 789029 723336 www.uitgeverijvoorhoeve.nl
Beteugeld door liefde
Pierre Durant keert na jaren terug naar zijn geboortegrond Mackinac Island. Inmiddels heeft hij zijn sporen verdiend als pelsjager en bonthandelaar. Tot zijn ontsteltenis ziet hij dat zijn familie is overgeleverd aan de genade van Britse onderdrukkers. Hij blijft op het eiland om zijn familie te helpen en te strijden voor hun vrijheid.
JODY HEDLUND
M
Beteugeld door liefde roman
JODY HEDLUND
Beteugeld door liefde 1-352_Opmaak 1 20-08-14 08:20 Pagina 2
Andere boeken van Jody Hedlund: De predikersbruid De zendelingsvrouw Zoeken naar Daisy Een echte heer Opstandig hart
Beteugeld door liefde 1-352_Opmaak 1 20-08-14 08:20 Pagina 3
Jody Hedlund
Beteugeld door liefde Roman
Vertaald door Lia van Aken
Beteugeld door liefde 1-352_Opmaak 1 20-08-14 08:20 Pagina 4
© Uitgeverij Voorhoeve – Utrecht, 2014 Postbus 13288, 3507 LG Utrecht www.kok.nl www.puurvandaag.nl Oorspronkelijk verschenen onder de titel Captured by Love bij Bethany House, een onderdeel van Baker Publishing Group, Grand Rapids, Michigan, USA. © Jody Hedlund, 2014 Vertaling Lia van Aken Omslagillustratie Bethany House Omslagontwerp Hendriks Grafische vormgeving Opmaak binnenwerk ZetSpiegel, Best ISBN 978 90 297 2333 6 ISBN e-book 978 90 297 2334 3 NUR 342 Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen, of op enige andere manier, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever. All rights reserved. No part of this publication may be reproduced, stored in a retrieval system, or transmitted, in any form or by any means, electronic, mechanical, photocopying, recording, or otherwise, without the prior written permission of the publisher.
Beteugeld door liefde 1-352_Opmaak 1 20-08-14 08:20 Pagina 5
Voor mijn geweldige moeder, jouw oplossing voor ieder probleem is altijd bidden en nog eens bidden. Dank voor je onophoudelijke gebed voor mij en voor je hele gezin. We zouden geen groter geschenk kunnen vragen.
Beteugeld door liefde 1-352_Opmaak 1 20-08-14 08:20 Pagina 7
1 Michilimackinac Island, Michigan Territory Mei 1814 De ochtendnevel wervelde om Angelique MacKenzie heen en hulde het bospad in sluiers. Ze had geen daglicht nodig om haar te leiden. Ze kende ieder pad van haar geliefde eiland en kon er blindelings overheen rennen als het moest. Toch was er iets in de vochtige, mistige lucht dat een rilling over haar rug deed lopen en haar blote voeten dwong sneller te gaan. De koude modder perste tussen haar tenen door, zompend en zuigend bij iedere stap. Ze keek naar de donkere wirwar van doornstuiken om haar heen alsof ze ieder ogenblik door een weerwolf met scherpe tanden besprongen kon worden. Ze wist dat zoiets niet kon gebeuren. Weerwolven hoorden in sprookjes thuis, zoals het sprookje dat ze de raconteur gisteravond had horen vertellen. Maar ze kon er niets aan doen dat ze de harige gebogen rug, lange staart en puntige oren in elke schaduw zag. Haar hart bonsde alsof het de oproep van de forttrommelslager wilde evenaren. Haar geheime leveranties vroeg in de ochtend werden elke dag riskanter. Zeker nu alle eilanders bijna doodgingen van de 7
Beteugeld door liefde 1-352_Opmaak 1 20-08-14 08:20 Pagina 8
honger. De Britse soldaten die in het fort woonden, verging het nog slechter. Gedurende de lange winter hadden ze al hun paarden geslacht. En nu begonnen ze wanhopig te worden. En gevaarlijk. Maar gevaar of niet, ze moest haar bezorging doen. Haar lieve vriendin was afhankelijk van de armzalige voedselgeschenken die ze iedere ochtend bracht. Met één hand drukte Angelique tegen het versleten linnen van haar rok om de delicate bobbels in haar zak op hun plaats te houden. In haar andere hand bungelden twee forellen die ze had gevangen. Een tak kraakte en een lage, schorre uitroep doorboorde de stilte. Ze schrok. Ze stond stil en ademde hijgend de koele meilucht in, met een zweem van uitgebotte lenteschoonheden en aardbeienplanten. Ze hield haar hoofd schuin om te luisteren en tuurde door de mist. Boven haar hoofd klonk een nieuwe schorre kreet en nu herkende ze het geluid. Die was van een epauletspreeuw. Een golf van opluchting voer door haar heen. De trekvogels kwamen nu terug. En als de vogels het afgelegen noordelijke eiland hadden bereikt, dan konden de voorraadschepen Michilimackinac Island misschien ook halen. Ze zou in elk geval bidden dat de schepen snel mochten arriveren en een einde zouden maken aan hun ellende. Een takje knapte en haar blik schoot terug naar het pad. Ze verstarde toen ze weer voor zich keek. Daar stond de weerwolf – half verborgen in de mist versperde hij haar de weg, met zijn voeten uit elkaar gespreid. Zijn staart stak achter hem naar buiten en één oor wees hoog in de lucht. Haar bloed werd koud als het water van het meer waar ze daarstraks doorheen had gewaad toen ze uit haar kano van berkenhout klom. 8
Beteugeld door liefde 1-352_Opmaak 1 20-08-14 08:20 Pagina 9
De weerwolf gromde met een keffende hoest. En toen deed hij een schommelende stap naar haar toe. ‘Geef me je eten.’ Alles in haar schreeuwde dat ze moest vluchten, in het bos moest verdwijnen. Met haar kennis van de bossen kon ze makkelijk aan het beest ontsnappen. Maar haar voeten waren verlamd van angst. De weerwolf deed een uitval. Met elke stap die hij zette, veranderde zijn staart merkwaardigerwijze in een lang zwaard en zijn oor in een officierspet die in een rare hoek stond, alsof hij hem achterstevoren op had gezet. ‘Ik weet dat je eten hebt.’ Hij brabbelde. ‘En ik beveel je het in te leveren.’ Hij wankelde dichterbij en de mist leek op te lossen, om een maar al te bekende rode jas te onthullen. Dit was geen weerwolf. Dit was een nog ergere bedreiging. Het was een van de Britse soldaten. De vijand. De uitgehongerde vijand. In feite was het luitenant Steele, de kwartiermeester. En hij was precies het soort van gevaar dat ze gehoopt had te vermijden. Ze hield haar hand uit de buurt van de twee eieren in haar zak, om geen aandacht te trekken naar haar verboden schat. En ze weerstond de aandrang om haar hand beschermend op de dunne plak askoek en de paar eikels te leggen die ze in haar keurslijf had gestopt. De vis kon ze hem geven als het moest, maar de eieren en het brood waren haar kostbaarheden. Hij vestigde zijn holle blik hongerig op de forel. In de mist leek zijn uitgemergelde gezicht meer op een skelet dat oprijst uit het graf dan op de weerwolf die ze zich eerst had voorgesteld. ‘De vis, meid.’ ‘Ja?’ ‘Wat zou Ebenezer Whiley ervan zeggen als hij ontdekte dat je een deel van je vangst voor jezelf hield?’ De vraag hield een dreigement in. 9
Beteugeld door liefde 1-352_Opmaak 1 20-08-14 08:20 Pagina 10
Iedereen wist hoe gierig haar stiefvader was. Zelfs de Britse soldaten die naar zijn herberg en winkel kwamen, waren erachter gekomen dat hij keihard onderhandelde. Als Ebenezer te weten kwam dat Angelique zelfs maar een paar kleine visjes achterhield van de ochtendbezorging, zou hij haar wreed straffen. En hoe moest het dan verder met Miriam? Luitenant Steele wrong zijn lippen in een grijns. ‘Aha, ik zie dat je niet wilt dat meneer Whiley het te weten komt van je bedrog.’ De soldaat deed nog een onvaste stap. ‘Als kwartiermeester heb ik opdracht van de generaal om de intendant vanmorgen te helpen meer voedsel te verzamelen voor het garnizoen.’ Ze geloofde hem geen moment. Door zijn bloeddoorlopen ogen en slordige uiterlijk vermoedde ze dat hij de hele nacht had gedronken en nu op weg was naar de North Sally Port, in de hoop onopgemerkt het fort binnen te sluipen. Ze speelde zijn spelletje mee. ‘O, neem me niet kwalijk. Ik was vanmorgen zo hard aan het werk dat ik de reveille zeker heb gemist.’ Ze wist zeker dat de trommelslager en fluitspeler de manschappen nog niet hadden gewekt. Ze luisterde altijd naar de reveille. Al werd die binnen in het fort gespeeld, de eilanders gebruikten hem als klok. Ebenezer verwachtte haar kort erna terug. Maar als luitenant Steele wilde dreigen, dan kon zij het ook. Ze wisten allebei dat ze hem kon aangeven omdat hij buiten het fort was. Alle soldaten waren beperkt tot hun verblijven als de fortmuzikanten ’s avonds de taptoe hadden gespeeld, tot de reveille van de volgende ochtend. Overtreding van de avondklok kon strenge straffen tot gevolg hebben. Verleden week nog was een soldaat na de klok buiten het fort betrapt. Zijn straf was honderd slagen met de gesel. De kapitein had de slagen verminderd tot vijfenzeventig toen de sol10
Beteugeld door liefde 1-352_Opmaak 1 20-08-14 08:20 Pagina 11
daat had aangevoerd dat hij door de honger naar buiten was gedreven om op zoek te gaan naar eten. ‘Als je me die vis geeft,’ zei de kwartiermeester rustiger, alsof ook hij aan de recente afranseling dacht, ‘dan kunnen we doen alsof ik je nooit gezien heb en jij mij niet.’ Ze aarzelde maar kort en gooide toen de vissen voor zijn voeten. Elke spier in haar magere lijf verstrakte om te ontsnappen zodra hij bukte om de vissen te pakken. Maar in plaats van de forellen op te pakken, haalde hij naar haar uit met een snelheid die niet te rijmen viel met zijn kwetsbare staat. Zijn knokige vingers sloten om haar arm en hij trok haar met verrassende kracht tegen zijn uitgeteerde lijf aan. Ze was te verbluft om te reageren. ‘Ik denk dat je nog meer eten verstopt.’ Zijn vieze adem streek over haar wang en ze kon wel kokhalzen. De harde botten van zijn ribben drukten tegen de dun verpakte askoek in haar keurslijf. Ze duwde tegen zijn borst. Zijn rode jas was versleten na de strenge winter. Zijn haar was te lang, zijn gezicht ingevallen en zijn ogen waren weggezonken in zijn eens knappe gezicht. Hij bood een trieste aanblik. Na twee jaar op het eiland boden alle soldaten een trieste aanblik. De winters op Michilimackinac waren zelfs voor de meest door de wol geverfde eilanders al zwaar, laat staan voor een armzalig geklede Britse soldaat met een dunne huid. ‘We hebben allemaal honger,’ zei ze zacht. ‘Neem de vis alsjeblieft aan als een geschenk. En laat me dan doorlopen.’ Zijn greep werd losser, maar niet voor lang. ‘Geef me de rest van wat je hebt. Nu.’ ‘Dat kan ik niet doen.’ Hij gromde en sloot zijn hand om haar hals. Hij kromde zijn vingers en sneed haar de adem af. In een uitbarsting van paniek schopte ze naar hem en plukte 11
Beteugeld door liefde 1-352_Opmaak 1 20-08-14 08:20 Pagina 12
aan zijn hand om haar hals te bevrijden uit zijn verstikkende greep. Maar in zijn door de honger veroorzaakte razernij had hij onwankelbare kracht. Haar keel begon te branden en haar longen snakten wanhopig naar adem. Maar hoe ze ook wrong en spartelde, zijn greep verslapte niet om lucht door te laten. Haar ogen draaiden weg in haar hoofd en een golf van duisternis spoelde over haar heen. Was ze voorbestemd om zo te sterven? Op haar geliefde eiland, vechtend om eten dat ze vastbesloten was om bij haar uitgehongerde vriendin te bezorgen? Achter de luitenant klonk een luide klap en onmiddellijk viel de dodelijke band om haar hals weg. Luitenant Steele staarde haar met lege ogen aan en viel aan haar voeten op de grond, languit in de modder. Ze strompelde naar adem snakkend naar achteren, gierend door haar gekneusde luchtpijp en keek met grote ogen op de bewegingloze gestalte neer. In de vroege ochtendnevel flikkerde iets op en haar adem stokte. Daar achter de luitenant stond een nog grotere verschijning, nog een weerwolf, dreigender dan de vorige. Zijn lange mantel wervelde om hertenleren beenkappen en een los leren hemd. Hij hield een Ojibway indianenknuppel in zijn hand die hij kennelijk op de kwartiermeester had gebruikt. Een enkele slag met de gevaarlijke ronde bal aan de kop bleek vaak dodelijk. De verschijning schopte met de neus van zijn mocassinlaars tegen de luitenant. Luitenant Steele kreunde, maar bewoog niet. Haar redder stopte de knuppel in een riem om zijn middel. Het was geen gewone riem, maar de speciaal geweven sjerp die alleen voyageurs droegen. Angeliques hart roffelde van opwinding. Naast de sjerp droeg hij ook verweerd schapenleer, een rode kamgaren pet en een 12
Beteugeld door liefde 1-352_Opmaak 1 20-08-14 08:20 Pagina 13
mantel die meer leek op een lange jas met capuchon – een indiaanse dekenjas. Hij was een voyageur. Dat was zeker. Maar als hij zo’n kano varende bonthandelaar was, wat deed hij hier dan nu? Zo vroeg in de ochtend? Ze keek naar de bossen aan weerskanten van het pad. Gewoonlijk als de voyageurs in de lente weer op het eiland terugkwamen, was dat in groten getale met gelach en gezang. Maar ze zag geen spoor van iemand anders. Het eiland was sinds het einde van de vorige herfst en het begin van de winter van de buitenwereld afgesloten geweest, toen ze net als ieder jaar geïsoleerd waren door het ijs. De voyageur begon net zo zachtjes als hij was gekomen weg te lopen. ‘Dank je wel, je hebt mijn leven gered,’ zei ze, onwillig om hem al te laten gaan. Hij knikte, maar liep door. Ze moest weten waar hij vandaan kwam en of de rest van de voyageurs onderweg was. ‘Wacht.’ Eindelijk kwam ze in beweging en liep achter hem aan. Hij stak een hand uit om haar ervan te weerhouden dichterbij te komen. ‘Wie ben je?’ vroeg ze. Hij bracht een vinger naar zijn lippen. Daarbij keek hij haar voor het eerst recht aan en de schaduwen vielen weg. Ze hapte naar adem. Het was Pierre Durant. Zelfs onder de dikke laag winterhaar die zijn kin en wangen bedekte, had ze geen moeite om zijn gezicht te herkennen. Hij was niet veel veranderd in de vijf jaar dat hij van het eiland weg was geweest. Hij had nog steeds hetzelfde knappe uiterlijk als altijd. De diepbruine ogen die altijd rare dingen hadden gedaan met haar 13
Beteugeld door liefde 1-352_Opmaak 1 20-08-14 08:20 Pagina 14
hartslag, het weerbarstige golvende donkere haar en de donkere huid die hij van zijn Franse vader had geërfd. Hij had lange benen en brede schouders. En onder zijn indiaanse jas bolden zijn spieren tegen de zomen van zijn hemd. Ze was verlegen en sprakeloos van verwondering. Ze wachtte tot ze herkenning in zijn ogen zag, tot zijn gezicht oplichtte bij haar aanblik, zoals in het verleden zo vaak was gebeurd. Maar hij vestigde zijn blik op de kwartiermeester, die languit in de modder lag, en toen naar de bossen die naar de westkust leidden. Even verscheen er een opgejaagde blik in zijn ogen. Toen hij haar weer aankeek, stond er niets anders in te lezen dan ergernis, alsof ze een onderbreking was die hij niet had voorzien. ‘Het spijt me, mademoiselle,’ fluisterde hij gespannen, ‘maar ik moet u vragen met niemand over onze ontmoeting te spreken.’ Herkende hij haar niet? Zo veel was ze toch in vijf jaar niet veranderd? Ze bracht haar vingers naar haar gezicht. Ze nam zelden de tijd om zich te wassen. Ze kleedde zich onaantrekkelijk. En ze droeg haar lange kastanjebruine haar altijd weggestopt onder haar muts, zoals Ebenezer eiste. Maar kon Pierre niet toch zien wie ze was? Ze was nog steeds dezelfde Angelique die ontelbare keren met hem over ditzelfde pad had gerend. Dezelfde vriendin met wie hij in bomen had geklommen en samen had gevist en wilde aardbeien had verzameld en in de vijver gezwommen. De kwartiermeester kreunde en bewoog. Zonder zijn blik van de soldaat los te maken, sloop Pierre achterwaarts door het dichte gebladerte, klauterend over afgewaaide takken en kreupelhout. ‘Waar ga je heen?’ Ze kon hem met geen mogelijkheid laten gaan. Nog niet. Niet zonder te weten waar hij was geweest en waarom hij na zoveel jaren teruggekomen was naar het eiland. Weer stak hij zijn hand uit om haar niet dichterbij te laten 14
Beteugeld door liefde 1-352_Opmaak 1 20-08-14 08:20 Pagina 15
komen. ‘Alstublieft, mademoiselle. U moet doen alsof u me nooit hebt gezien.’ Toen ze de kilte in zijn stem hoorde, bleef ze staan. Dus hij wist echt niet wie ze was? Ze vocht tegen haar teleurstelling. Ze had zin om haar naam te roepen, hem te vertellen dat ze zijn jeugdvriendin was, dat ze in alle jaren dat hij weg was geweest nooit opgehouden had aan hem te denken. En om hem te vertellen dat zij, nadat Jean van het eiland was verdreven, degene was geweest die Miriam in leven hield. Dat zijn moeder nu al gestorven zou zijn zonder haar opoffering en hulp. Maar Pierre was al verdwenen in de mist. Uit zijn steelse blikken maakte ze op dat er iets niet goed was, dat hij misschien in de problemen zat. Waarom zou hij anders voordat het licht werd naar het eiland komen en dan proberen ongezien weg te sluipen? Ze rekte haar hals om hem en het rood van zijn pet te zien, maar de mist had hem volkomen opgeslokt. Ze voelde de aandrang om zijn naam te schreeuwen, maar achter haar kreunde de kwartiermeester weer. Ze draaide zich om en rende haastig weg over het pad, om zoveel mogelijk afstand te scheppen tussen haar en luitenant Steele. Ondanks het gevaar dat overal op de loer lag, hield ze van de vroege ochtenden op het eiland: als iedereen nog sliep, als ze kon doen alsof alles goed was en ze niet midden in een oorlog zaten, dat ze niet langzaam verhongerden. En ze hield van de lente, met de zoete, koele lucht die kwam na de genadeloze winter, de warmte die eindelijk de lagen sneeuw wegsmolt en het eiland weer tot leven wekte. Had ze maar tijd om te dralen en van de schoonheid te genieten, zoals ze zo vaak gedaan had met Pierre en Jean toen ze jonger waren. Maar ze mocht niet treuzelen, anders verdacht Ebenezer haar ervan dat ze ’s morgens meer deed dan alleen maar vissen. 15
Beteugeld door liefde 1-352_Opmaak 1 20-08-14 08:20 Pagina 16
Tegen de tijd dat ze de open plek bereikte, het mistige weiland en Miriams houten huis daarachter, ademde Angelique zwaar. De mist kreeg een roze tint, een teken dat de zon opkwam en spoedig de mist zou verdrijven. Angelique haalde diep adem en zette zich schrap voordat ze het huis van haar vriendin binnenging. ‘Goedemorgen, Miriam,’ zei Angelique, terwijl ze door de deur de enige kamer van het huisje betrad. ‘Je hebt gerend.’ In de donkere kamer kwam Miriams antwoord uit de buurt van de haard. ‘Is alles in orde?’ ‘Alles is best.’ Ze hoopte dat Miriam haar geloofde. Angelique hoorde stro ritselen en wist dat Miriam al hard aan het werk was met het vlechten van de hoeden die ze verkocht aan de bezoekers die in de zomer naar het eiland kwamen. Gelukkig was hoeden vlechten iets wat Miriam nog steeds kon, ondanks haar falende gezichtsvermogen. Angelique trok het koordje van haar zak los en hield haar adem in. Ze zou Miriam het nieuws willen vertellen dat ze Pierre had gezien. Het ruisen hield op en het werd stil in de kamer. ‘Er is iets gebeurd,’ zei Miriam eindelijk zacht. Angelique haalde de eieren uit haar zak en legde ze op tafel. Wat was het lieve mens toch opmerkzaam. ‘Heb je vanmorgen bezoek gehad?’ ‘Moest dat?’ Angelique stak haar hand in haar keurslijf en haalde er de askoek uit die ze in een doek had gewikkeld. Ze legde hem op tafel naast de eieren. Toen liep ze door de kamer en knielde neer voor de dovende sintels. Pierre was een misbaksel. Waarom had hij niet een paar minuten van zijn drukke leven genomen om zijn moeder te bezoeken? Dat was toch zeker niet te veel gevraagd? ‘Je kunt me de waarheid vertellen, Angel,’ zei Miriam. 16
Beteugeld door liefde 1-352_Opmaak 1 20-08-14 08:20 Pagina 17
Angelique greep een karig handjevol spaanders en kruimels schors van de bodem van de houtbak. ‘Je zit bijna zonder hout. Het is maar goed dat de nachten niet meer zo koud zijn.’ ‘Wie heb je vanmorgen gezien?’ hield Miriam vol. Angelique zuchtte. Ze had kunnen weten dat ze niet onder Miriams vragen uit kwam. Wat moest ze vertellen? Dat ze aangevallen was door de kwartiermeester van het fort? Of dat ze Pierre had gezien? Wat zou Miriam het minste verdriet doen? Over Pierre vertellen zou al te wreed zijn. Welke moeder kon het nieuws verdragen dat haar lang geleden verloren zoon was teruggekomen maar had nagelaten haar een bezoek te brengen? ‘Niets om je zorgen over te maken.’ Angelique strooide de houtsnippers op de sintels. ‘Vanmorgen kwam ik op weg hierheen een van de soldaten tegen en hij eiste dat ik mijn visvangst afgaf.’ Miriams stoel schraapte over de houten vloer. In het schemerlicht dat door het raam op het oosten door de verschoten gele katoenen gordijnen naar binnen filterde, kon Angelique haar zien opstaan. ‘Heeft hij je kwaad gedaan?’ vroeg Miriam ademloos. Angelique stond op en liep door de kamer naar Miriam toe, terwijl ze haar stoffige handen afveegde aan haar rok. ‘Maak je alsjeblieft geen zorgen.’ Miriam stak tastend haar handen uit haar Angelique. Haar trillende vingers gleden over haar wangen, haar neus, haar ogen. Ondanks dat ze bijna blind was, vond Miriam de geschaafde huid van haar hals waar luitenant Steele haar bijna had gewurgd. ‘Hij heeft je kwaad gedaan, hè?’ ‘Een beetje maar.’ Angelique bracht haar hand naar Miriams wang en streelde die met alle liefde die ze had voor de vrouw die meer een moeder voor haar was dan haar eigen moeder ooit was geweest. 17
Beteugeld door liefde 1-352_Opmaak 1 20-08-14 08:20 Pagina 18
Ondanks Miriams leeftijd waren haar wangen nog glad en ongerimpeld onder Angeliques vingers, die ruw waren als de zandstenen kliffen langs de kust. Angelique weet haar ruwe huid aan het dagelijkse ijsvissen en het blootstaan aan de ijskoude temperaturen en het ijswater, waardoor de huid van haar vingers vaak gebarsten was en bloedde. ‘Je moet niet meer naar me toe komen,’ fluisterde Miriam, terwijl ze de gezwollen huid van Angeliques hals zachtjes bevoelde. ‘Het is te gevaarlijk voor je.’ ‘Morgen zal ik voorzichtiger zijn.’ Miriam liet haar handen zakken en Angelique hielp haar vriendin naar de tafel, naar de eieren en de askoek. ‘Heb je me weer je eigen ontbijt gegeven?’ ‘Nee. Het is voor jou.’ De aanblik van het eten deed Angeliques maag samentrekken. Maar ze wendde zich van Miriam af voordat die de waarheid bespeurde – dat ze inderdaad haar schrale portie felbegeerd brood had opgegeven, dat de avond tevoren deel van haar maaltijd was geweest. ‘Eet tenminste de helft op, Angel,’ zei Miriam. ‘Ik ga ontbijten als ik in de herberg terug ben.’ Angelique liep door de kamer en knielde weer neer voor de haard. ‘Betty heeft gebakken vis.’ Ze hoopte tenminste maar dat Ebenezers nieuwe echtgenote haar iets te ontbijten zou geven. ‘Eet het alsjeblieft op, Miriam.’ Angelique blies op de sintels en werd beloond met een oranje gloed, een paar vonken en een sliertje rook. Miriam klaagde nooit over de honger of de schrale rantsoenen. Maar haar magere schouders, knokige armen en losse keurslijf gaven blijk van het voortdurende gevecht met de honger. ‘Ik heb ook een paar eikels,’ zei Angelique. ‘Ik zal het vuur 18
Beteugeld door liefde 1-352_Opmaak 1 20-08-14 08:20 Pagina 19
aanleggen, dan kun je ze trekken voor thee.’ Ze vond het vreselijk om Miriam alleen te laten met het vuur. De blaren van de vorige keer dat Miriam de rug van haar hand had verbrand, waren nog maar net genezen. ‘God is met ons, Angel,’ zei Miriam. ‘Wat voor moeilijkheden er ook komen, Hij is onze onveranderlijke, betrouwbare rots. Als we op Hem vertrouwen, kan niets ons doen wankelen.’ Angelique wilde Miriam graag geloven. Maar onveranderlijk en betrouwbaar waren haar vreemd. In haar leven had ze nooit iets gekend wat zelfs maar in de buurt kwam van betrouwbaar. ‘We blijven bidden dat de oorlog deze zomer afloopt en dat Jean gauw weer bij ons terug kan komen. Dat je eindelijk met hem zult kunnen trouwen. En veilig zijn.’ Jean – vriendelijke, zorgzame, evenwichtige Jean. Hij mocht dan Pierres broer zijn, maar hij leek niets op hem. En zelfs nu Jean weg was om te vechten met de Amerikanen, wisten ze zonder twijfel dat hij terug zou komen wanneer hij kon. Opnieuw voelde Angelique een steek van frustratie. Waarom was Pierre niet bij zijn moeder langsgegaan? Dan had hij kunnen zien hoe arm ze was geworden, hoe weinig ze had nu Jean er niet was om voor haar te zorgen, en hoe hard ze hulp nodig had. Maar hoe graag ze ook wilde geloven dat Pierre gebleven zou zijn om zijn moeder te helpen als hij geweten had van haar ontberingen, ze wist ook dat Pierre van nature wild was en altijd droomde van avontuur. Hij zou nooit de betrouwbare bron van hulp zijn die ze allebei nodig hadden. Ja, het was maar beter dat Pierre Miriam niet had bezocht, dat ze geen hoop hadden gekregen. Het was waarschijnlijk beter voor iedereen als Pierre helemaal niet meer terugkwam.
19
Beteugeld door liefde 1-352_Opmaak 1 20-08-14 08:20 Pagina 20
2 Pierre keek met samengeknepen ogen naar zijn spiegelbeeld in de heldere plas en schraapte weer met het lange scheermes over zijn wang. ‘Ah, dat ziet er goed uit, monsieur.’ Hij ging rechterop zitten en lachte naar zichzelf, zodat hij het volledige effect van zijn persoonlijke verzorging kon zien. ‘Dat ziet er heel goed uit.’ In de afgelopen twee uur had hij meer zorg aan zijn uiterlijk besteed dan in de hele winter. Net als de rest van zijn brigade had hij het berenvet van zijn gezicht geschraapt en zich ingezeept om al het vuil en gespuis kwijt te raken dat zich in de afgelopen maanden van reizen had opgestapeld. Hij had zelfs geprobeerd zijn kleren te wassen, al zou hij die zodra hij de kans kreeg ruilen voor een ribfluwelen broek en een katoenen overhemd. Red Fox zat hem met zijn kalme, ernstige ogen aan te kijken. ‘Wat vind je ervan?’ Pierre wreef met zijn hand over zijn kin. De gladde huid voelde vreemd aan onder zijn eeltige vingers. ‘Ik durf te wedden dat je nog nooit zo’n knappe vent hebt gezien, hè?’ ‘Ik denk dat je een feestmaal wilt zijn voor vliegen en steekmuggen.’ Pierre wist dat de jonge krijger het stom vond dat hij de 20
Beteugeld door liefde 1-352_Opmaak 1 20-08-14 08:20 Pagina 21
zware baard had afgeschoren en het berenvet had afgewassen dat hem beschermde tegen de gemene zwermen insecten die ieder voorjaar tot leven kwamen en je op konden vreten. ‘Dat heb ik er wel voor over om aandacht te krijgen van knappe vrouwen.’ Pierre boog zich over de plas vers regenwater, maakte een kommetje van zijn handen en plensde het in zijn gezicht. ‘Waar ik vandaan kom, is niemand gecharmeerd van de stank en de aanblik van berenvet.’ ‘Je hebt die vrouwen niet nodig.’ De altijd waakzame ogen van Red Fox keken speurend langs de oever van het meer, waar de rest van de voyageurs zich wasten en presentabel maakten voordat ze op strooptocht gingen in de beschaafde maatschappij. ‘Niet wanneer je een goede vrouw zou kunnen krijgen uit mijn stam.’ Pierre spoelde zijn scheermes af.Veel coureur de bois, zoals hijzelf, namen een indiaanse vrouw als echtgenote. De inheemse vrouwen konden kano varen en hem oplappen en jassen maken van berenvel, en ze konden ijsvissen in de wreedste kou van de winter. Als hoofdman van een bontbrigade kon een indiaanse vrouw een grote aanwinst zijn. Velen van zijn medehandelaars trouwden met een indiaanse vrouw, niet alleen om hun kennis van het land en het vermogen om te overleven in de wildernis, maar omdat die huwelijken hielpen de handelsrelaties tussen stammen te versterken. Misschien was een huwelijk met een indiaanse vrouw zijn beste optie. Toch wilde hij het zo lang mogelijk uitstellen. ‘Ik ben niet klaar om te gaan trouwen.’ ‘Dan heb je geen aandacht van vrouwen nodig.’ Pierre grijnsde naar Red Fox. ‘Sommigen van ons krijgen toch wel aandacht, wat we ook doen.’ Hij droogde het scheermes af aan het gras en stopte het weer in het leren foedraal dat hij alleen in de lente en de zomer gebruikte als hij naar de beschaving terugkeerde. 21
ichigan, 1814. Angelique MacKenzie weet wat ontbering is. Hoewel ze altijd een dak boven haar hoofd heeft gehad, leidt ze een allesbehalve gelukkig leven. Haar laaghartige stiefvader houdt haar elke minuut in de gaten en dreigt haar uit te huwelijken aan de hoogste bieder als ze ook maar enigszins in haar moeders voetsporen treedt. Ze voelt zich gevangen op Mackinac Island, hoeveel ze ook van het eiland houdt.
Als Pierre op een dag de knappe Angelique uit de handen van een Britse militair redt, is hij op slag verliefd. Wat hij niet weet is dat ze bevriend is met de dochter van de Britse bevelhebber. Aan wiens kant staat ze eigenlijk? In Beteugeld door liefde worden we meegenomen naar Mackinac Island, ten tijde van de voyageurs en de bloeiende bonthandel. Met dit verhaal hoopt Jody Hedlund dat lezers de geschiedenis achter dit eiland gaan waarderen. Ze brak in 2011 door met De predikersbruid en schreef sindsdien nog vijf andere boeken waaronder De zendelingsvrouw en Opstandig hart.
ISBN 978 90 297 2333 6 NUR 342
9 789029 723336 www.uitgeverijvoorhoeve.nl
Beteugeld door liefde
Pierre Durant keert na jaren terug naar zijn geboortegrond Mackinac Island. Inmiddels heeft hij zijn sporen verdiend als pelsjager en bonthandelaar. Tot zijn ontsteltenis ziet hij dat zijn familie is overgeleverd aan de genade van Britse onderdrukkers. Hij blijft op het eiland om zijn familie te helpen en te strijden voor hun vrijheid.
JODY HEDLUND
M
Beteugeld door liefde roman
JODY HEDLUND