CMYK
140 mm
30,6 mm
140 mm
In Alabama is een geheim onder de grond verborgen
DAT GEHEIM HEET ANNABEL LEE De tiener Annabel Lee Truckson wordt samen met een afgetrainde hond door haar mysterieuze oom in een militaire bunker onder de grond opgesloten. Een verklaring krijgt ze niet. Het laatste wat haar oom tegen haar zegt, zijn een paar Duitse woorden en het bevel: ‘Doe voor niemand open, ook niet voor mij.’
215 mm
Boven de grond zijn twee privédetectives, een voormalig sluipschutter genaamd The Mute en een raadselachtige ‘Dr. Smith’ op zoek naar Annabel. Hoe weten ze van haar bestaan? Wie wil haar bevrijden? Waarom wil de ander haar voor altijd gevangen houden? En wie zal haar als eerste vinden? De Amerikaanse MIKE NAPPA is journalist en schrijft boeken in diverse genres. Annabel Lee is zijn thrillerdebuut.
ISBN 978 90 435 2845 0 NUR 332
www.kok.nl
TH R I L L ER
In de bloedstollende thriller van Mike Nappa wordt de tiener Annabel Lee samen met een afgetrainde hond door haar oom in een bunker in de tuin opgesloten. ‘Doe voor niemand open, zelfs niet voor mij.’ Boven de grond zijn twee detectives, een voormalige sluipschutter genaamd The Mute en een raadselachtige Dr. Smith op zoek naar Annabel. Hoe weten ze van haar bestaan? Wie wil haar bevrijden? En waarom wil de ander haar voor altijd gevangen houden?
Onbekende datum Oom Truck houdt op zijn boerderij een Duitse herder die mensenvingers eet. Dat weet ik, omdat ik die hond heb gezien. En ik heb de vingers ook gezien. Truck houdt de hond – compleet met hondenhok – achter een stevig hek bij de grote rode boerenschuur op zijn terrein, een klein stukje voorbij de bochtige, onverharde oprit. Het omheinde stuk is niet zo groot, eerder lang en smal, als een renbaan, zodat de hond wat beweging krijgt. Behalve wanneer hij het einde bereikt. Dan moet hij bijna stoppen en zijn voorpoten tegen het hek zetten om in die smalle ruimte snel te kunnen keren. Soms denk ik dat die hond gek is, zoals hij over die strook gras heen en weer holt. Hij rent alsof er niemand kijkt. Alsof hij moet rennen, omdat hij anders stapelgek wordt. Maar het is wel een type dat nooit niet blaft. Ik bedoel nooit. Het is het type hond dat echt nooit blaft. Ik ben een ontwikkelde meid. Ik gebruik nooit uitdrukkingen als nooit niet. Nooit niet meer. Ik bedoel, nooit meer. Maar ik heb niet op school gezeten, nee. Oom Truck zegt dat dat verspilling van tijd en van belastinggeld is. Maar hij zegt ook
1
Voorpublicatie omdraaiboekje Annabel Lee.indd 1
09-05-17 12:17
dat hij geen stommelingen in huis wil. Dat is de reden waarom er overal in huis boeken van mij rondslingeren. Welk boek ik dan ook wil hebben, Truck gaat het voor me halen. Hij zegt dat dat mijn hele scholing is en dat ik er het beste van moet zien te maken. Ik vind het niet erg. Ik hou van boeken. Ik hou van lezen. Ik vind het fijn dat Truck elke dag tijd voor me vrijmaakt om te lezen, of het nou uitkomt of niet. Ik vind het fijn dat Truck minstens twee keer per week – en soms nog vaker – een taalboek van de plank pakt en er Duitse werkwoorden, Arabische gezegdes of Italiaanse sprookjes bij me in stampt. Ik vind het fijn dat er nog meer te ontdekken valt buiten de paar hectares van zijn boerderij, buiten de gesloten gemeenschap van Peachtree, Alabama. En ik vind het fijn als Truck zegt dat ik echt goed kan leren en dat ik een ‘supertalent’ ben waar het om het oppikken van verschillende vreemde talen gaat. Maar waar ik niet van hou, is die hond. Hij blaft niet naar me. Echt nooit. Maar hij gromt wel. Ik kan het resoneren van zijn keel bijna voelen, nog voor ik hem daadwerkelijk hoor. Zodra die hond me ziet, begint hij te grommen. Soms zegt Truck hem dat hij zijn bek moet houden en dan geeft hij hem een tik tegen zijn neus. Maar meestal hoort oom Truck het niet eens. Meestal is het iets tussen de hond en mij, ook al is hij of een van zijn knechten er ook. De hond kijkt me altijd recht in mijn ogen. Hij kwispelt nooit. Hij draait zich nooit van me af, maar kijkt alleen maar naar me en gromt – zacht, diep en regelmatig. Het doet me denken aan een of ander sprookje, behalve dan dat de magie hier daadwerkelijk aanwezig is. En duister. Alsof die hond ooit een kwaadaardige tovenaar was die door een knappe prins verdreven is en die als straf voor altijd is veranderd in een hond die in een kooi leeft en vingers eet.
2
Voorpublicatie omdraaiboekje Annabel Lee.indd 2
09-05-17 12:17
Zodra ik bij de hond in de buurt kom, bal ik automatisch mijn vuisten. Ik heb Truck een keer gevraagd waarom hij de hond vingers voert. Eerst dacht ik dat hij moest lachen. Maar toen schoof er een ernstige uitdrukking over zijn gezicht. ‘Gewoon, om de grenzen te verkennen,’ antwoordde hij. ‘Maar daar hoef jij je geen zorgen over te maken, lieve Annie.’ ‘Maar waar komen die vingers dan vandaan?’ wilde ik weten. Oom Truck gaf geen antwoord. Kenny, een van de oudste knechten van Truck, vertelde me later dat die vingers bij een medische onderzoekfaculteit in Tuscaloosa vandaan kwamen. Dat ze van lijken waren die ter beschikking waren gesteld aan de wetenschap, en dat een van de oude dienstmaten van Truck ze voor hem regelde, toen hij daar na de Tweede Golfoorlog aan de slag kon als laboratoriumassistent. Kenny zegt dat oom Truck mensen uit heel Alabama kent.Van over heel de wereld, zelfs. En daarom kan Truck aan een klein meisje met een grote fantasie niet alles vertellen over wat hij weet en over iedereen die hij kent. Maar Kenny zegt dat hij alleen Truck en Peachtree kende, dus kon hij wel over alles en iedereen praten, ook met mij. Ik mag Kenny graag. Maar ik maak me soms zorgen om hem. Zelfs ik weet dat het niks niet – zonder ‘niks’ – handig is om te veel te babbelen. Truck zegt dat dat de reden is waarom mijn ouders niet meer leven. Hij zou weleens gelijk kunnen hebben. Peachtree ligt maar twintig kilometer bij ons stuk land aan de rand van het Conecuh National Forest vandaan, dus daar halen we het grootste deel van onze voorraden en de sappigste roddels. Ik zag een keer een man in de Kelly Supply-winkel in Peachtree die twee vingers van zijn linkerhand miste. Zijn pink en ringvin-
3
Voorpublicatie omdraaiboekje Annabel Lee.indd 3
09-05-17 12:17
ger waren er helemaal af. Truck stond in de leerafdeling, op zoek naar een nieuw zadel, dus waagde ik het erop. ‘Wat is er met uw vingers gebeurd, meneer?’ vroeg ik de man. Hij keek grijnzend op me neer. ‘Wat een lief ding ben jij,’ zei hij. Ik vind dat soort volwassenen irritant. Ik heb lang, bruin haar met net genoeg krullen om het er leuk uit te laten zien, vermoed ik. En ik heb groene ogen en een slank amazonelijf waarvan oudere vrouwen zeggen dat het ooit een ‘killerbody’ zal worden, wat dat dan ook mag betekenen. Ik draag meestal laarzen en op zondag een jurk. Maar ik had die man niet gevraagd of ik een lief ding was of niet. Ik had hem naar zijn verminkte hand gevraagd. Het leek me nogal respectloos om geen antwoord te geven op een vraag die rechtstreeks aan je wordt gesteld, dus ik probeerde het nog eens, waarbij ik voor de duidelijkheid op zijn stompjes wees. ‘Wat is er met uw vingers gebeurd?’ Nu tilde hij zijn hand op en keek ernaar alsof het de eerste keer was dat het hem opviel dat hij daar iets miste. ‘Die ben ik kwijtgeraakt toen ik ongeveer zo oud was als jij,’ zei hij. ‘Mijn hand kwam per ongeluk in een grasmaaier.’ ‘Hebt u ze daarna aan de hond gevoerd?’ Hij hield zijn hoofd een beetje schuin, alsof hij me een geheim wilde vertellen, maar er niet zeker van was of ik dat niet al kende. Ik besloot om het niet te ver door te drijven, dus veranderde ik van onderwerp. ‘Hoe kun je nou trouwen als je geen vinger hebt om de ring om te doen?’ Hij moest lachen om mijn vraag. ‘Dat is denk ik inderdaad een probleem,’ zei hij terwijl hij op zijn buik klopte, ‘maar ik zal eerst een vrouw moeten vinden die het niet erg vindt dat haar man zo veel eet en zo weinig aan sport doet.’
4
Voorpublicatie omdraaiboekje Annabel Lee.indd 4
09-05-17 12:17
En toen zag ik dat oom Truck weer mijn kant op kwam, dus ik vermoedde dat het tijd werd om het gesprek te beëindigen. ‘Tot ziens, meneer,’ zei ik. ‘Veel geluk met het vinden van een vrouw.’ ‘Dank je,’ reageerde hij. En toen volgde zijn blik de mijne en zag hij Truck dichterbij komen. Zijn hele manier van doen veranderde. Zijn ogen schoten alle kanten op, op zoek naar vluchtroutes, en zijn rug spande zich alsof hij het op een lopen wilde zetten. Hij bleef dan ook niet staan wachten. Hij draaide zich om en liep in tegenovergestelde richting weg, om een stapel veevoer heen en toen in een rechte lijn de deur van Kelly Supply uit. Een minuutje later kwam Truck naast me staan en keek om zich heen, op zoek naar de achtvingerige man. ‘Wie was dat?’ wilde hij weten. Ik haalde mijn schouders op. ‘Gewoon een man.’ ‘Wat zei hij tegen je?’ ‘Niks,’ loog ik. Maar ik moest aan Trucks hond denken. ‘Goed zo,’ zei oom Truck. ‘Kom, ik moet nog wat touw zien te vinden voor we gaan.’ Anders dan die achtvingerige man groeten de meeste mensen in Peachtree oom Truck alsof hij hun beste vriend is.Waar hij ook gaat, er roepen altijd mensen naar hem, ze slaan hem op zijn rug en ze vertellen hem verhalen over allerlei wilde avonturen. Maar wanneer Truck een andere kant op kijkt, zie ik soms iets waarvan ze niet willen dat hij het ziet. Ze krijgen dan zo’n behoedzame blik in hun ogen en gedragen zich een beetje zenuwachtig, alsof ze in het licht van een schijnwerper staan en ze daar het liefst zo snel mogelijk weer uit willen. Bang. Daar kan ik me wel iets bij voorstellen. Overal waar Truck spullen koopt, krijgt hij goede deals. De
5
Voorpublicatie omdraaiboekje Annabel Lee.indd 5
09-05-17 12:17
man van Kelly Supply laat hem van alles op de pof kopen. Het staat opgeschreven onder de naam Leonard Truckson. Hij bouwt in de winter een schuld op en betaalt die dan af in de herfst, na de oogst. Dat hebben ze me in elk geval verteld. Ik heb Truck – of Leonard Truckson – nooit iets in die winkel zien betalen. Iedereen die oom Truck ‘Leonard’ of ‘Lenny’ of zelfs ‘meneer Truckson’ noemt, is van buiten het dorp. Iedereen hier weet dat hij Truck heet. Punt uit. Zo is het altijd al geweest en ik vermoed dat het ook altijd zo zal blijven. Grappig dat hij zo op die bijnaam staat, maar dat die hond helemaal geen naam heeft. Die hond… Oom Truck houdt een hond achter zijn schuur die mensenvingers eet. Ik ben bang voor die gemene, oude hond. Maar soms, als ik eerlijk ben, is oom Truck degene die me echt bang maakt.
Nieuwsgierig hoe het verdergaat met Annabel Lee en haar oom? Lees verder in Annabel Lee van Mike Nappa: 20 juni in de boekhandel.
6
Voorpublicatie omdraaiboekje Annabel Lee.indd 6
09-05-17 12:17
CMYK
140 mm
30,6 mm
140 mm
In Alabama is een geheim onder de grond verborgen
DAT GEHEIM HEET ANNABEL LEE De tiener Annabel Lee Truckson wordt samen met een afgetrainde hond door haar mysterieuze oom in een militaire bunker onder de grond opgesloten. Een verklaring krijgt ze niet. Het laatste wat haar oom tegen haar zegt, zijn een paar Duitse woorden en het bevel: ‘Doe voor niemand open, ook niet voor mij.’
215 mm
Boven de grond zijn twee privédetectives, een voormalig sluipschutter genaamd The Mute en een raadselachtige ‘Dr. Smith’ op zoek naar Annabel. Hoe weten ze van haar bestaan? Wie wil haar bevrijden? Waarom wil de ander haar voor altijd gevangen houden? En wie zal haar als eerste vinden? De Amerikaanse MIKE NAPPA is journalist en schrijft boeken in diverse genres. Annabel Lee is zijn thrillerdebuut.
ISBN 978 90 435 2845 0 NUR 332
www.kok.nl
TH R I L L ER