Issuu

Kort verhaal

Acht minuten Gillian King

Acht minuten_Acht minuten 03-11-13 06:58 Pagina 1

ACHT MINUTEN

Acht minuten_Acht minuten 03-11-13 06:58 Pagina 3

Gillian King

Acht minuten Kort verhaal

Acht minuten_Acht minuten 03-11-13 06:58 Pagina 4

ISBN NUR

e-book 978 94 0190 274 8 340

Acht minuten_Acht minuten 03-11-13 06:58 Pagina 5

Hij is al weg. Natuurlijk is hij al weg. Wat had ik dan verwacht? Ontbijt op bed? Chagrijnig loop ik de keuken in. Ik haat het als hij het huis uit loopt zonder te groeten. Maar ergens kan ik hem geen ongelijk geven. Ik heb hem de hele ochtend genegeerd. Ik weet eigenlijk niet eens meer hoe onze ruzie begonnen is, maar ik weet wel dat ik er de halve nacht van wakker heb gelegen. Mathijs niet. Uiteraard niet. Het gaat niet goed tussen ons. Dat heb ik hem gisteren geprobeerd duidelijk te maken. We leven steeds meer langs elkaar heen. Bijna elke avond sluit hij zich op in zijn werkkamer. Ik snap dat zijn bedrijf in financiële problemen verkeert, maar ik ben er ook nog. En Sam. Onze zoon vraagt niet eens meer of zijn vader naar zijn voetbalwedstrijd komt kijken, want hij weet toch wel dat hij niet komt. Maar ik zag het allemaal verkeerd en dacht alleen maar aan mezelf. Of ik wel besef hoe moeilijk hij het heeft? Hij heeft Robert moeten ontslaan en Jeroen. Alsof hij zijn eigen broers op straat moest zetten, zo aangeslagen klonk hij toen hij noodgedwongen die keuze had gemaakt. Natuurlijk stort hij zich vol overgave op zijn bedrijf, want wat moet hij anders? Lijdzaam toekijken hoe hij op een faillissement afstevent? ‘Straks heb je een goedlopend bedrijf, maar geen vrouw meer. Is dat wat je wilt?’ heb ik gefrustreerd geschreeuwd vanaf de bank. Hij viel stil en zocht overduidelijk naar woorden. Dat maakte me nog bozer. 5

Acht minuten_Acht minuten 03-11-13 06:58 Pagina 6

Gegeneerd druk ik mijn koffiemachine aan. Ik heb me niet bepaald als een dame gedragen gisteravond. Wat riep ik ook alweer naar hem? Het was echt beschamend. Ik leek op een gegeven moment wel een viswijf. Ik heb hem uitgescholden voor klootzak en hem verweten dat elk zakelijk telefoongesprek dat hij voert langer duurt dan onze seks. Áls we al seks hebben, want wanneer hij rond middernacht eindelijk onder de dekens kruipt, lig ik meestal allang te slapen. ‘Acht minuten,’ heb ik verwijtend geroepen. ‘De laatste keer dat we seks hadden, duurde het exact acht minuten.’ Hij gaf geen antwoord en vertrok zwijgend naar zijn werkkamer. Geen idee waarom ik over ons seksleven begon. Het gaat me helemaal niet per se om de seks, het gaat om het totaalpakket. Ik mis hem. Ik mis zijn aandacht. Ik wil weer het gelukkige gezinnetje zijn dat we waren toen Sam net geboren was. ‘Sam, sta je op?’ roep ik geïrriteerd vanuit de keuken. ‘Ik ben er al hoor, rustig maar.’ Verbaasd draai ik me om en zie Sam met verwilderd haar aan de eettafel zitten. ‘Hé mannetje, ik heb je helemaal niet horen binnenkomen.’ ‘Ik zit hier al de hele tijd. Waar is papa?’ ‘Hij is al naar zijn werk. Wat wil je op je boterham?’ ‘Kipfilet en voor de overblijf chocopasta. En geen mandarijn. Er zitten pitjes in. Heb je mijn slaapzak nog gewassen?’ ‘Slaapzak…? O, shit, helemaal vergeten.’ ‘Maar mam, je had beloofd dat je…’ ‘Komt goed, liefje. Ik bel Katja zo wel even om te vragen of ze nog een extra deken in huis heeft en zo niet, dan breng ik hem vanavond gewassen en gedroogd bij haar langs. Heb je zin in je feestje?’ 6

Acht minuten_Acht minuten 03-11-13 06:58 Pagina 7

‘Best wel,’ zegt hij onverschillig, maar ik zie aan zijn ogen dat hij er erg naar uitkijkt. Zijn eerste slaapfeest, hij wordt zo groot opeens. Bijna negen. Als hij maar niet ook zo’n slaapfeest wil organiseren. Ik moet er werkelijk niet aan denken, zeven van die hyperactieve knulletjes in mijn huis. Ik geef hem een zoen op zijn voorhoofd. ‘Ik ga even douchen, ik zie je zo.’ ‘Mam?’ ‘Ja, schatje?’ ‘Mijn brood…?’ ‘Ik moest even goed kijken, hoor. Ik herkende je amper.’ Verrast draai ik me om en ik schiet in de lach. ‘Wat bedoel je?’ vraag ik en ik ga als vanzelf iets rechter staan. Hij ziet er weer onberispelijk uit, de vader van Max. Zoals altijd gekleed in een donker pak met een sneeuwwit overhemd. Max’ moeder boft maar… ‘Je hebt je haar altijd los, maar het staat lekker fris hoor, zo’n staartje.’ Hij lacht naar me, iets te lang. En ik kijk iets te lang terug in zijn reebruine ogen. Vanaf de start van dit schooljaar is het opeens helemaal niet meer zo onaangenaam om op het schoolplein rond te hangen. Normaliter bracht ik Sam naar zijn juf en maakte ik me zo snel mogelijk uit de voeten, maar sinds de komst van Max en vooral zijn vader, Karsten, heb ik plotseling niet meer zo’n haast. De allereerste keer dat ik hem zag, maakte hij meteen een onuitwisbare indruk op me. Niet alleen met zijn begeerlijke voorkomen, maar ook met zijn aantrekkelijke uitstraling. Hij zag er zo content en ontspannen uit. Alsof hij zich nergens druk om maakte en vrolijk fluitend door het leven banjerde. Hij deed me denken aan mijn eigen Mathijs, maar dan wel de Mathijs van vóór de crisis, toen 7

Acht minuten_Acht minuten 03-11-13 06:58 Pagina 8

hij nog kon lachen om het leven en zijn enige zorg was welke auto hij zou aanschaffen. Het duurde niet lang voordat onze korte knikjes op het schoolplein overgingen in gesprekken, waarbij het niet uitmaakte wat we precies tegen elkaar zeiden. De manier waarop hij naar me keek, het speelse lachje dat zijn mondhoeken omhoog krulde, het was genoeg om me de hele ochtend een kriebel in mijn buik te bezorgen. Zijn vrouw heb ik inmiddels een paar keer gezien. Ze brengt Max af en toe naar school en ik heb haar een keer in de voetbalkantine zien staan. Het verbaasde me enorm dat zij bij hem hoorde. Ze lijkt me erg sympathiek, maar haar uiterlijk is niet om over naar huis te schrijven. Ze is zo gewoontjes, echt een grijs muisje. Geen spoortje make-up, altijd van die stemmige kleding, en ze heeft haar peper-en-zoutkleurige lokken steeds zo slordig opgestoken. Ze is op zich niet onaantrekkelijk en haar figuur mag er best zijn, maar ze lijkt zo weinig om haar uiterlijk te geven. Ik had een ander soort vrouw bij hem verwacht. Meer zo’n voetbalvrouw. Lang, blond, geföhnd haar, een grote merkzonnebril op het welgevormde neusje en uiteraard gekleed volgens de laatste modetrends. ‘Ben je vrij vandaag?’ vraagt Karsten. ‘Nee, ik moet zo naar een klant in Utrecht, maar vanmiddag ben ik wel vrij. Ga je eigenlijk nog naar dat tennisfeest volgende week?’ ‘Misschien. Is het een aanrader?’ ‘Het kan best leuk zijn, hangt een beetje van de gastenlijst af,’ zeg ik en ik strijk zachtjes met mijn hand door mijn haren. ‘Ga jij?’ ‘Waarschijnlijk wel. Als het net zulk lekker weer is als vandaag, lijkt het me wel leuk.’ 8

Acht minuten_Acht minuten 03-11-13 06:58 Pagina 9

‘Tja, als jij gaat, ga ik natuurlijk ook.’ Hij knipoogt naar me en ik voel een tinteling langs mijn ruggengraat gaan. ‘Ik denk er nog even over na,’ zeg ik met een glimlach. ‘Ik moet gaan, het zal wel druk zijn onderweg.’ ‘Rij voorzichtig.’ Hij legt zijn hand heel kort op mijn schouder. ‘Zie ik je dit weekend nog langs de lijn?’ ‘Ongetwijfeld.’ Zijn gezicht is opeens wel heel dicht bij dat van mij. ‘Ik kijk ernaar uit.’ Met een bijna jongensachtige uitdrukking in zijn ogen draait hij zich om en loopt van het schoolplein af. Als ik twee minuten later bij mijn auto aankom, voel ik mijn telefoon trillen in mijn tas. Nieuwsgierig bekijk ik mijn scherm. Check je linkerzak… Verbluft breng ik mijn hand naar de linkerzak van mijn colbert. Mijn hartslag neemt toe als ik daadwerkelijk iets van papier aantref in mijn zak. Het is een post-it. Vanavond. 21.00 uur. Landgoed Clingendael. Derde boom rechts… Nee, grapje: eerste bankje dat je tegenkomt bij de hoofdingang. Wanneer heeft hij dat briefje in mijn zak gedaan? Verbaasd lees ik nogmaals de tekst en er verschijnt een klein lachje op mijn gezicht. Derde boom rechts? Ik stuur een bericht terug. Ik denk er nog even over na… Mijn telefoon begint meteen weer te trillen. Tot vanavond. De rest van de dag kan ik me slecht concentreren. Ik ben in tweestrijd. Ik wil ontzettend graag gaan, verstand op nul en al dat geruzie achter me laten. Maar er speelt zo veel meer en daar kan ik niet voor vluchten, hoe graag ik ook zou willen. Wat moet ik doen? Zal ik gaan? Sam slaapt bij zijn vriendje, dus voor hem hoef ik niets 9

Acht minuten_Acht minuten 03-11-13 06:58 Pagina 10

te regelen. Eigenlijk is er dus niets wat me tegenhoudt, behalve mijn eigen wirwar aan emoties. Maar wat heb ik eigenlijk te verliezen? Ik moet niet zo moeilijk doen. Hoe vaak krijg je in je leven zo’n uitnodiging? Daar zeg je gewoon geen nee tegen. Punt uit. Dus ik ga. Met etenstijd komt Karlijn langs. Ik vertel niets over mijn date op Clingendael. Ik bespreek veel met haar, soms zelfs te veel, maar dit hou ik liever voor mezelf. Ik wil niet dat ze weet dat Mathijs en ik gisteravond weer een knallende ruzie hebben gehad. Haar huwelijk is zo eng perfect dat ik weleens jaloers ben. Misschien overdrijft ze verschrikkelijk en is ze in werkelijkheid doodongelukkig, maar als ik haar verhalen mag geloven, is ze nog net zo verliefd als vijftien jaar geleden. Haar seksleven is nog nooit zo goed geweest en haar man verrast haar nog altijd met rode rozen, dinertjes en tripjes naar Londen en Parijs. Verschrikkelijk burgerlijk natuurlijk, maar toch voel ik een steek van afgunst door mijn lijf trekken als ik haar dolenthousiaste berichtjes en foto’s op Facebook zie verschijnen. Ik post bijna nooit meer iets op Facebook, want Mathijs staat geen enkele keer naast me op de foto. Ik ben altijd alleen met Sam, alsof ik een gescheiden moeder ben. Nou ja, altijd is overdreven, hij was laatst mee naar het tienminutengesprek op school. Maar om daar nou een foto van te maken… Rond halfacht werk ik Karlijn de deur uit met een smoesje. Ik moet opschieten. Ik heb vanochtend wel gedoucht, maar ik wil uiteraard zo fris mogelijk voor de dag komen. Gewapend met een haarmasker, een gezichtsscrub, mijn tandenborstel en een scheermesje spring ik onder de douche. Als ik de hete stralen over mijn rug voel lopen, denk ik 10

Acht minuten_Acht minuten 03-11-13 06:58 Pagina 11

toch weer terug aan gisteravond. De ruzie met Mathijs spookt al de hele dag door mijn hoofd. Hij vond me egoïstisch, dat heeft hij letterlijk gezegd. Ik dacht alleen maar aan mezelf en toonde geen enkel begrip voor zijn situatie. Hij had behoefte aan steun, niet aan verwijten… Als ik ruim een uur later in mijn auto stap, verbaas ik me over de drukkende hitte. Het is nog altijd drieëntwintig graden. Ik voel de behoefte om een van mijn vriendinnen te bellen, maar tegelijkertijd wil ik niemand vertellen waar ik naartoe ga. Exact op dat moment hoor ik vier korte piepjes. Nieuwsgierig vis ik mijn mobieltje uit mijn tas. Ben je al onderweg? Ik kan een glimlach niet onderdrukken en besluit niets terug te schrijven. Laat hem maar even zweten… Ach, wie hou ik eigenlijk ook voor de gek, hij is ervan overtuigd dat ik kom, zo zelfverzekerd is hij wel. Aangekomen op Clingendael open ik met een toch wel nerveus gevoel mijn portier en vang een glimp van mezelf op in de weerspiegeling van mijn zijraam. Ik zie eruit alsof ik een avondje ga stappen met vriendinnen. Hoge hakken, blote benen en een halflang rood jurkje. Ik heb even getwijfeld of ik een simpel zwart strandjurkje zou aantrekken, maar ik vond rood beter passen bij de stemming van de avond. Ik loop wat onwennig over de stoep. Toen ik het briefje net gelezen had, vond ik het wel een aanlokkelijk plan, maar nu het bijna zover is, slaat de twijfel toe. Waarom hier? Wat is hij van plan? Waarom niet gewoon in een restaurant? Of in een hotel, als het blijkbaar niet thuis kan…? Ik ben nieuwsgierig naar wat hij aanheeft. Is het nog 11

Acht minuten_Acht minuten 03-11-13 06:58 Pagina 12

steeds het pak dat hij vanochtend droeg? Of heeft hij zich speciaal omgekleed? Waarschijnlijk wel. Ik heb zin om hem te zien, maar tegelijkertijd zou ik het liefst de andere kant op rennen. Ik weet niet zeker of deze avond me zal geven wat ik nodig heb. Als ik de hoek om sla, hou ik heel even mijn adem in. Het is rustig. In de verte zie ik een stelletje met een blauwe kinderwagen lopen. Het bezorgt me een rotgevoel in mijn buik. Zo liepen Mathijs en ik er vroeger ook bij. We konden urenlang wandelen in het park samen met onze kleine Sam. Picknicken in het zonnetje, schommelen in de speeltuin, mokka-ijsjes eten terwijl we genoten van de zonsondergang. En moet je ons nu eens zien? Ik hou van de sfeer die dit park ademt. Het liefst loop ik op het strand; het geluid van de golven die zachtjes breken in de branding zorgt voor een kalm, ontspannen gevoel in mijn lijf. Maar het aanzicht van de welgevormde bomen en de fraaie vijverpartijen zorgt eveneens voor rust in mijn hoofd. Ik zou bijna vergeten wat de reden is dat ik hier ben, maar als ik het bankje zie opdoemen, begint de adrenaline als vanzelf door mijn lijf te pompen. Hij is er nog niet. Hoe laat is het eigenlijk? Acht minuten over negen… Ik ben iets te laat, maar hij is klaarblijkelijk nog later dan ik, en daar hou ik niet van. Het was zijn idee om af te spreken, dan is het ook zaak dat je op tijd bent. Bovendien sta ik nu moederziel alleen in een best wel verlaten park. Gekleed in een rood jurkje. Straks word ik nog aangerand door een of andere malloot. Ongeduldig gris ik mijn mobieltje uit mijn tas. Zal ik hem bellen? Nee, hij hoort meteen aan mijn stem dat ik geïrriteerd ben. Ik kan beter een berichtje sturen. Waar ben je? Ik sta op je te wachten. Een tel later ontvang ik een antwoord. Ik kom eraan. Mooi jurkje. Staat je goed, dat rood… 12

Acht minuten_Acht minuten 03-11-13 06:58 Pagina 13

Verwonderd draai ik mijn hoofd alle kanten op. Waar is hij dan? Ik zie hem helemaal niet. Maar opeens verschijnt hij. Ik kijk toe hoe hij met grote passen zelfverzekerd op me af loopt. Donkergrijze pantalon. Hagelwit overhemd. Een stralende lach. Hij ziet er werkelijk fantastisch uit en ik voel op slag een lichte kriebel in mijn buik. Hij heeft een blik in zijn ogen die ik heel lang niet meer heb gezien. Ik smelt meteen… Dit is de man op wie ik op slag verliefd werd. Dit is de man met wie ik oud wil worden. Mathijs. Mijn Mathijs. ‘Je bent gekomen,’ zegt hij als hij vlak voor me staat. ‘Twijfelde je daaraan?’ ‘Nee,’ antwoordt hij met een speels lachje. Hij geeft me een zoen op mijn lippen. ‘Rode lippenstift en een rood jurkje? Zozo. Jij bent heel wat van plan.’ ‘Tja, als een man met me wil afspreken bij een parkbankje, dan zijn de verwachtingen hooggespannen, dat begrijp je…’ ‘Hm, wat zal die man dan van plan zijn met je?’ zegt hij plagerig. ‘Nou, ik hoop dat hij in ieder geval zijn excuses aanbiedt…’ Ik kijk hem diep in zijn ogen. ‘En verder…?’ ‘Geen idee. Ik laat me graag verrassen.’ Ik leg mijn hand op die van hem en hij trekt me zachtjes naar zich toe. ‘Het spijt me. Je hebt gelijk. Ik heb me veel te veel op mijn werk gestort en ik heb jullie te weinig aandacht gegeven. Ik ga het anders aanpakken.’ ‘Meen je dat echt?’ ‘Zeker weten. Jij en Sam zijn alles voor me.’ Ik zoen hem teder en opgelucht op zijn lippen. Mijn kus wordt tot mijn verbazing gretig beantwoord. Mathijs zoent me alsof we elkaar maanden niet hebben aange13

Acht minuten_Acht minuten 03-11-13 06:58 Pagina 14

raakt. En eigenlijk is dat ook wel een beetje zo. Maar de manier waarop hij zijn handen nu over mijn blote armen laat glijden, is verre van plichtmatig. ‘Wat doe je? Waar gaan we heen?’ vraag ik als hij mijn arm beetpakt en me richting de bosjes trekt. ‘De bosjes?’ breng ik fronsend uit. ‘Wil je gaan seksen in de bosjes?’ ‘Spannend toch,’ zegt Mathijs met een knipoog. ‘Ik hoop dat je genoeg energie hebt, want dit gaat langer duren dan acht minuten…’ ‘Maar in de bosjes?’ zeg ik vertwijfeld. Mathijs hoort me niet of hij negeert me. Hem kennende waarschijnlijk het laatste. Hij troont me mee de bosjes in en de kleine prikkeltakjes zwiepen vrijwel meteen tegen mijn blote benen. Mathijs duwt me toch best wel wat ruw tegen een boomstam. Nu ik zeker weet dat niemand ons kan zien, kom ik zelf ook steeds meer in de stemming. We doen het altijd in bed, nooit op een andere plek, laat staan buiten in de natuur. Hij begint me vol overgave te zoenen, ik voel zijn handen overal op mijn lijf. Zijn ademhaling is onrustig en ik geniet van de manier waarop hij me aanraakt. Zo liefdevol, maar tegelijkertijd zo wild en onstuimig. Al snel bedrijven we gepassioneerd de liefde. Staand tegen een statige oude eikenboom die wel tegen een stootje kan. Het is totaal niet comfortabel, maar ik geniet van elke seconde. Mathijs had gelijk, dit moeten we vaker doen, het mag van mij inderdaad wel uren duren… ‘O, shit.’ Mathijs kijkt me met een schuldbewust lachje aan. ‘Eh, wat? Je bedoelt dat je…?’ Hij maakt zich langzaam los uit mijn omhelzing. ‘Je bent ook zo lekker…’ ‘Maar…? Dit duurde nog korter dan acht minuten,’ 14

Acht minuten_Acht minuten 03-11-13 06:58 Pagina 15

breng ik met grote ogen uit. ‘Welnee, het waren er zeker tien.’ ‘Pff, hooguit negen,’ zeg ik met een misprijzend lachje. ‘In ieder geval meer dan acht,’ antwoordt hij met een brede grijns.

Acht minuten_Acht minuten 03-11-13 06:58 Pagina 16