Hoover-Negen november def.qxp_Hoover 04-05-17 13:44 Pagina 1
COLLEEN HOOVER 9 november
Dezelfde datum, dezelfde plek, vijf jaar lang Fallon lijdt nog steeds onder de gevolgen van een heftige brand die haar voor het leven heeft getekend. Op de dag dat ze naar New York verhuist, ontmoet ze Ben. Ze brengen de rest van de dag samen door en op het vliegveld spreken ze af elkaar de komende vijf jaar jaarlijks op deze datum en plek te zullen ontmoeten. Maar wat gewoon een leuke afspraak lijkt, zou voor Ben weleens meer kunnen zijn. Heel veel meer. ‘Van swooning naar ugly crying en weer terug: 9 november is écht intens.’ – CosmoGIRL! ‘Ik werd zo ongelooflijk blij van dit boek dat ik maar blééf lezen.’ – Evelyn Romp, Boekhandel Westerhof Zwolle
COLLEEN B E S T S E L L E R A U T E U R
HOOVER 9 november
Eén man, één vrouw, één datum, ieder jaar www.zomerenkeuning.nl
9 789401 908061
COLLEEN HOOVER is de #1 New York Times bestsellerauteur van onder meer Oprecht, Misschien ooit en Onvoorwaardelijk. Ze is de populairste New Adult-auteur van het moment in Nederland en ver daarbuiten.
9 NOVEMBER 8-05-2017_Adult 08-05-17 15:26 Pagina 6
9 NOVEMBER 8-05-2017_Adult 08-05-17 15:26 Pagina 3
Colleen Hoover
9 NOVEMBER
Uitgeverij Zomer & Keuning
9 NOVEMBER 8-05-2017_Adult 08-05-17 15:26 Pagina 7
Ik ben doorzichtig, van water, Doelloos ronddrijvend. Zij is een anker, dat zinkt in mijn zee. – Benton James Kessler
9 NOVEMBER 8-05-2017_Adult 08-05-17 15:26 Pagina 8
9 NOVEMBER 8-05-2017_Adult 08-05-17 15:26 Pagina 9
Fallon Ik vraag me af wat voor geluid het zou maken als ik dit glas naar zijn hoofd zou gooien. Het is een dik glas. Zijn hoofd is hard. Alles voor een klinkende klap is aanwezig. Ik vraag me af of hij zou bloeden. Er liggen servetten op tafel, maar niet van het soort dat veel bloed zou kunnen opnemen. ‘Dus ja, ik ben wel een beetje ontdaan, maar het is nu eenmaal zo,’ zegt hij. Bij het geluid van zijn stem klem ik het glas nog stijver vast, in de hoop dat het in mijn hand blijft en niet eindigt tegen de zijkant van zijn schedel. ‘Fallon?’ Hij schraapt zijn keel en probeert zijn woorden te verzachten, maar nog steeds snijden ze als messen door me heen. ‘Ga je nog iets zeggen?’ Met mijn rietje prik ik in het holle gedeelte van mijn ijsblokje, terwijl ik me voorstel dat dat zijn hoofd is. ‘Wat moet ik zeggen?’ mompel ik, eerder als een brutaal kind dan de volwassene van achttien die ik ben. ‘Moet ik je soms feliciteren?’ Mijn rug raakt de leuning van het zitje en ik sla mijn armen voor mijn borst over elkaar. Ik kijk hem aan en vraag me af of de spijt die ik in zijn ogen zie wordt veroorzaakt doordat hij me 9
9 NOVEMBER 8-05-2017_Adult 08-05-17 15:26 Pagina 10
heeft teleurgesteld of doordat hij weer eens domweg doet alsof. Hij zit hier nog koud vijf minuten, of hij heeft zijn kant van het zitje alweer veranderd in zijn podium. En weer word ik gedwongen zijn publiek te zijn. Zijn vingers trommelen tegen de zijkant van zijn koffiekopje terwijl hij me een paar hartslagen lang zwijgend aankijkt. Roffelderoffel. Roffelderoffel. Roffelderoffel. Hij denkt dat ik uiteindelijk wel zal toegeven en hem zal vertellen wat hij wil horen, maar hij heeft me de afgelopen twee jaar niet vaak genoeg gezien om te weten dat ik dat meisje niet meer ben. Als ik weiger op zijn act in te gaan, slaakt hij ten slotte een zucht en plant zijn ellebogen op tafel. ‘Nou, ik dacht dat je blij voor me zou zijn.’ Ik dwing mezelf ertoe snel mijn hoofd te schudden. ‘Blíj voor je zijn?’ Dat kan hij niet menen. Hij haalt zijn schouders op, en zijn toch al irritante gelaatsuitdrukking maakt plaats voor een zelfvoldane grijns. ‘Ik wist niet dat ik het in me had om weer vader te worden.’ Aan mijn mond ontsnapt een ongelovige schaterlach. ‘Sperma in de vagina van een vierentwintigjarige spuiten maakt je nog niet tot een vader,’ zeg ik ietwat bitter. Zijn zelfvoldane glimlach vervaagt, en hij leunt achterover en houdt zijn hoofd schuin. Dat schuin gehouden hoofd was altijd zijn vaste gebaar wanneer hij niet zeker wist hoe hij op het witte doek moest reageren. ‘Als je kijkt alsof je diep over iets nadenkt, kun je daar vrijwel elke emotie mee uitdrukken. Verdrietig, peinzend, verontschuldigend, meelevend.’ Ik hoop niet dat hij er nu aan denkt dat hij het grootste deel van mijn leven mijn acteercoach was en dat deze blik een van de eerste was die hij me leerde. ‘Denk je dat ik het recht niet heb om mezelf vader te noemen?’ Hij lijkt beledigd door mijn reactie. ‘Wat ben ik dan volgens jou?’ 10
9 NOVEMBER 8-05-2017_Adult 08-05-17 15:26 Pagina 11
Dat vat ik maar op als een retorische vraag, en ik begin nu in een ander ijsblokje te prikken. Vaardig rijg ik het aan mijn rietje en breng het geheel naar mijn mond. Met een hard, zorgeloos gekraak bijt ik erop. Hij verwacht vast niet van me dat ik op die vraag antwoord geef. Hij is geen ‘vader’ meer geweest sinds de avond dat mijn acteercarrière tot stilstand kwam, toen ik nog maar net zestien was. En als ik eerlijk tegen mezelf ben, weet ik niet eens of hij vóór die avond wel een echte vader was. We waren meer een acteercoach en een student. Een van zijn handen zoekt zich een weg door de kostbare geïmplanteerde haarfollikels boven zijn voorhoofd. ‘Waarom doe je zo?’ Hij raakt met de minuut meer geërgerd door mijn houding. ‘Ben je soms nog steeds kwaad dat ik niet ben komen opdagen bij je diploma-uitreiking? Ik heb je al gezegd dat ik twee dingen tegelijk te doen had.’ ‘Nee,’ antwoord ik op vlakke toon. ‘Ik had je niet eens uitgenodigd voor mijn diploma-uitreiking.’ Hij schuift naar achteren en kijkt me ongelovig aan. ‘Waarom niet?’ ‘Ik had maar vier kaartjes.’ ‘Ja, en?’ zegt hij. ‘Ik ben je vader. Waarom zou je me in godsnaam níét uitnodigen voor je diploma-uitreiking van de middelbare school?’ ‘Je zou toch niet zijn gekomen.’ ‘Dat weet je niet,’ kaatst hij terug. ‘Je bént niet gekomen.’ Hij rolt met zijn ogen. ‘Natuurlijk ben ik niet gekomen, Fallon. Ik was niet uitgenodigd.’ Ik slaak een diepe zucht. ‘Je bent onmogelijk. Nu snap ik waarom mam bij je is weggegaan.’ Hij schudt even zijn hoofd. ‘Je moeder is bij me weggegaan omdat ik het bed in ben gedoken met haar beste vriendin. Mijn persoonlijkheid had er niets mee te maken.’ Ik weet niet eens wat ik daarop moet zeggen. Die man heeft absoluut nul komma nul spijtgevoel. Daar haat ik hem om, maar tegelijk benijd ik hem ook. Leek ik maar meer op hem in plaats van op mijn moeder. Hij trekt zich niets aan van zijn vele gebre11
9 NOVEMBER 8-05-2017_Adult 08-05-17 15:26 Pagina 12
ken, terwijl de mijne in mijn leven in het middelpunt van de aandacht staan. Mijn gebreken maken me ’s ochtends wakker en houden me elke nacht uit mijn slaap. ‘Wie had de zalm besteld?’ vraagt de ober. Hij had geen beter moment kunnen kiezen. Ik steek mijn hand op, en hij zet mijn bord voor me neer. Maar ik heb geen trek meer, dus schuif ik met mijn vork de rijst heen en weer. ‘Hé, wacht eens even…’ Ik kijk op naar de ober, maar hij heeft het niet tegen mij. Aandachtig neemt hij mijn vader op. ‘Bent u…’ O god, daar gaan we weer. De ober slaat met zijn hand op de tafel, en ik krimp in elkaar. ‘Jazeker wel! U bent Donovan O’Neil! U hebt Max Epcott gespeeld!’ Mijn vader haalt bescheiden zijn schouders op, maar ik weet dat deze man geen enkele bescheidenheid kent. Ook al heeft hij de rol van Max Epcott niet meer gespeeld sinds het televisieprogramma tien jaar geleden is gestopt, hij doet nog steeds alsof het heel wat voorstelt. En mensen die hem herkennen dragen eraan bij dat hij nog steeds zo reageert. Het lijkt wel alsof ze nog nooit een acteur in levenden lijve hebben gezien. Dit is L.A., verdorie. Iederéén is hier acteur! Ik heb nog steeds zin om ergens in te prikken en spiets mijn zalm aan mijn vork, maar dan onderbreekt de ober me om te vragen of ik een foto van hen tweeën wil maken. Zucht. Met tegenzin laat ik me uit het zitje glijden. Hij wil me zijn telefoon aangeven om de foto te maken, maar ik steek afwerend mijn hand op en loop vervolgens om hem heen. ‘Ik moet even naar het toilet,’ mompel ik, en ik loop weg. ‘Maak maar een selfie met hem. Daar is hij dol op.’ Ik haast me naar de toiletten om even van mijn vader verlost te zijn. Ik weet niet waarom ik hem gevraagd heb vandaag met me af te spreken. Misschien is dat omdat ik ga verhuizen en hem god mag weten hoelang niet zal zien, maar dat is allemaal niet genoeg excuus om mezelf aan deze beproeving te onderwerpen. 12
9 NOVEMBER 8-05-2017_Adult 08-05-17 15:26 Pagina 13
Ik trek de deur van het eerste toilethokje open. Die draai ik achter me op slot en ik haal een beschermend hoesje uit de dispenser en breng dat aan op de wc-bril. Ik heb een keer gelezen over een onderzoek naar bacteriën in openbare toiletten. In alle onderzochte toiletten bleken in het eerste toilethokje telkens de minste bacteriën aanwezig te zijn. Mensen gaan ervan uit dat het eerste hokje het vaakst wordt gebruikt, dus slaan ze het over. Maar ik niet. Het is het enige wchokje dat ik voortaan zal gebruiken. Ik ben niet altijd zo panisch voor bacteriën geweest, maar nadat ik op mijn zestiende twee maanden in het ziekenhuis had gelegen ben ik ietwat geobsedeerd geraakt door hygiëne. Als ik klaar ben op de wc, doe ik er minstens een volle minuut over om mijn handen te wassen. De hele tijd kijk ik ernaar, want ik weiger in de spiegel te kijken. Het wordt elke dag makkelijker om mijn spiegelbeeld te vermijden, maar desondanks vang ik nog steeds glimpen van mezelf op als ik een papieren handdoekje wil pakken. Hoe vaak ik ook in een spiegel heb gekeken, nog altijd ben ik niet gewend aan wat ik zie. Ik breng mijn linkerhand omhoog en raak de littekens aan die over de linkerkant van mijn gezicht lopen, over mijn kaak en omlaag naar mijn hals. Ze verdwijnen onder de kraag van mijn shirt, maar onder mijn kleren lopen de littekens door over de hele linkerkant van mijn romp, tot vlak onder mijn middel. Ik laat mijn vingers over de delen van mijn huid gaan die nu lijken op gebobbeld leer. Littekens die me er voortdurend aan herinneren dat de brand echt was en niet alleen maar een nachtmerrie waaruit ik mezelf wakker kan maken door in mijn arm te knijpen. Na de brand lag ik maanden in het verband, zonder dat ik het grootste deel van mijn lichaam kon aanraken. Nu de brandwonden zijn genezen en ik alleen nog de littekens heb, betrap ik mezelf erop dat ik ze telkens obsessief aanraak. De littekens voelen aan als uitgerekt fluweel, en het zou normaal zijn om hoe ze aanvoelen net zo vreselijk te vinden als hoe ze er in mijn ogen uitzien. Maar ik vind ze juist wel lekker aanvoelen. Keer op keer laat ik mijn vingers afwezig over mijn hals of arm gaan, de brail13
9 NOVEMBER 8-05-2017_Adult 08-05-17 15:26 Pagina 14
letekens lezend op mijn huid, tot ik me realiseer wat ik doe en ermee ophoud. Ik zou geen enkel aspect van die ene grote gebeurtenis die mijn leven onder mijn voeten vandaan heeft getrokken prettig moeten vinden, ook niet als het alleen maar is hoe het onder mijn vingertoppen aanvoelt. Maar hoe het eruitziet is een ander verhaal. Net als mijn andere gebreken zijn ze met een roze highlighter gemarkeerd, maar dan zodanig dat de hele wereld ze kan zien. Hoe ik ook mijn best doe ze te verbergen onder mijn haar en kleren, ze zijn er toch. Ze zullen er altijd zijn. Een blijvende herinnering aan de avond die alles wat goed aan me was kapotmaakte. Ik hou me nooit zo bezig met data of gedenkdagen, maar toen ik vanochtend wakker werd, was het eerste waar ik aan dacht de datum. Waarschijnlijk omdat het de laatste gedachte was die ik had voordat ik gisteravond in slaap viel. Het is nu op de dag af twee jaar geleden dat mijn vaders huis werd verwoest door de brand die mij bijna het leven kostte. Misschien is dat wel de reden dat ik mijn vader vandaag wilde zien. Misschien had ik gehoopt dat hij er ook aan zou denken – dat hij iets zou zeggen om me te troosten. Ik weet dat hij zich al genoeg heeft verontschuldigd, maar kan ik hem ooit wel vergeven dat hij mij was vergeten? Gemiddeld bleef ik maar één keer per week bij hem. Maar die ochtend had ik hem ge-sms’t dat ik die nacht zou blijven slapen. Dus je zou denken dat zodra mijn vader zag dat zijn huis in de fik stond, hij mij in mijn bedje wel zou komen redden. Maar niet alleen gebeurde dat niet, hij vergat ook straal dat ik er was. Niemand wist dat er iemand in het huis was – pas toen ze me op de bovenverdieping hoorden schreeuwen. Ik weet dat hij zichzelf dat erg kwalijk neemt. Wekenlang heeft hij zich er elke keer dat hij me zag voor verontschuldigd, maar die verontschuldigingen werden mettertijd net zo schaars als zijn bezoekjes en telefoontjes. Ik voel nog steeds een heleboel wrok, ook al zou ik willen dat dat niet zo was. De brand was een ongeluk. Ik heb het overleefd. Op die twee dingen probeer ik me te focussen, maar elke keer als ik naar mezelf kijk valt dat me zwaar. Ik denk eraan elke keer dat een ánder naar me kijkt. 14
9 NOVEMBER 8-05-2017_Adult 08-05-17 15:26 Pagina 15
De deur van de toiletten zwaait open en er komt een vrouw naar binnen, die even naar me kijkt, dan snel haar blik afwendt en doorstiefelt naar het laatste wc-hokje. Je had het eerste moeten nemen, mevrouwtje. Ik bekijk mezelf nog één keer in de spiegel. Vroeger droeg ik mijn haar altijd tot boven mijn schouders, met blitse oorbellen in, maar de afgelopen jaren is het een stuk gegroeid. En niet zonder reden. Ik kam met mijn vingers door de lange, donkere lokken die ik altijd zo draag dat ze de linkerkant van mijn gezicht grotendeels bedekken. Ik stulp de mouw van mijn linkerarm over mijn pols en trek dan de kraag op om het grootste deel van mijn hals te bedekken. Zo zijn de littekens amper zichtbaar en kan ik mijn aanblik in de spiegel wel verdragen. Ik dacht vroeger altijd dat ik er wel leuk uitzag. Maar haar en kleren kunnen nu maar tot op zekere hoogte dingen verbergen. Ik hoor dat er wordt doorgetrokken, dus draai ik me snel om en loop naar de deur voordat de vrouw het wc-hokje uit kan komen. Meestal doe ik er alles aan om mensen uit de weg te gaan, en niet omdat ik bang ben dat ze naar mijn littekens zullen staren. Ik ga ze uit de weg omdat ze níét staren. Zodra mensen mij zien, kijken ze meteen weg, omdat ze bang zijn bot of oordelend over te komen. Het zou voor de verandering weleens leuk zijn als iemand me in de ogen keek en mijn blik vasthield. Het is heel lang geleden dat dat is gebeurd. Ik geef het niet graag toe, maar ik mis de aandacht die ik vroeger altijd kreeg. Ik ga de toiletten uit en loop terug naar het zitje, teleurgesteld dat ik daar nog steeds de achterkant van mijn vaders hoofd zie. Ik had eigenlijk gehoopt dat zich een of ander noodgeval zou voordoen en dat hij terwijl ik op de wc zat had moeten vertrekken. Het is een treurige zaak dat ik liever een leeg zitje zou treffen dan mijn eigen vader. Die gedachte doet me bijna fronsen, maar opeens word ik afgeleid door de gast in het zitje waar ik langs moet. Meestal merk ik mensen niet op, gezien het feit dat zij er alles aan doen om oogcontact met mij te vermijden. Maar in de ogen van deze jongen ligt een intense, nieuwsgierige blik, en ze kijken me recht aan. 15
Hoover-Negen november def.qxp_Hoover 04-05-17 13:44 Pagina 1
COLLEEN HOOVER 9 november
Dezelfde datum, dezelfde plek, vijf jaar lang Fallon lijdt nog steeds onder de gevolgen van een heftige brand die haar voor het leven heeft getekend. Op de dag dat ze naar New York verhuist, ontmoet ze Ben. Ze brengen de rest van de dag samen door en op het vliegveld spreken ze af elkaar de komende vijf jaar jaarlijks op deze datum en plek te zullen ontmoeten. Maar wat gewoon een leuke afspraak lijkt, zou voor Ben weleens meer kunnen zijn. Heel veel meer. ‘Van swooning naar ugly crying en weer terug: 9 november is écht intens.’ – CosmoGIRL! ‘Ik werd zo ongelooflijk blij van dit boek dat ik maar blééf lezen.’ – Evelyn Romp, Boekhandel Westerhof Zwolle
COLLEEN B E S T S E L L E R A U T E U R
HOOVER 9 november
Eén man, één vrouw, één datum, ieder jaar www.zomerenkeuning.nl
9 789401 908061
COLLEEN HOOVER is de #1 New York Times bestsellerauteur van onder meer Oprecht, Misschien ooit en Onvoorwaardelijk. Ze is de populairste New Adult-auteur van het moment in Nederland en ver daarbuiten.