valt ze met haar neus in de shit. Haar kamer is dubbel verhuurd en zij
is te laat. Ze wordt snel ondergebracht in de bungalow van een van de
LIS LUCASSEN
A
ls de Nederlandse uitwisselingsstudent Dani aankomt in Californië,
universiteitsdocenten… waar ook de zoon van deze docent blijkt te wonen. Deze Jackson is niet alleen superaantrekkelijk, maar ook nors en ongrijpbaar. Wat Dani niet weet, is dat Jax gebukt gaat onder een dierbaren erbij. Dani doet haar best om Jackson terug te halen naar the bright side of life. Dat is niet makkelijk, vooral omdat hij haar niet wil opzadelen met zijn problemen. Want wat als hij dit ook verknalt? Wat Jax niet weet, is dat Dani zo haar eigen trauma’s heeft om te overwinnen. En nog belangrijker: dat ze hoe langer hoe meer voor hem valt.
Genadeloos is het tweede deel in de California Campus-serie van de razend populaire Nederlandse new adult-auteur Lis Lucassen. Eerder verschenen in deze serie de roman Grenzeloos en de short reads Gestrand en Gesloten.
ISBN 978 94 0191 531 1 NUR 340
@zomerkeuning @zomerenkeuning zomerkeuning
9 789401 915311 w w w.z om er enk euni ng.nl
GenADeloOS
vreselijk schuldgevoel. Hij heeft zijn leven goed verkloot en dat van zijn
#2
A S Gen DeloO Als liefde je breekt LIS LUCASSEN roman
1
Onrustig wiebel ik met mijn voet, mijn blik strak gericht op een van de twee deuren die uitkomen op de wachtruimte. Het papier in mijn handen is inmiddels verfrommeld aan de randen en misschien zou ik het moeten neerleggen, maar het is nog zo ongeveer mijn enige houvast, dus verkreukelt het met de seconde meer in mijn zweterige handpalmen. Een deur gaat open. Niet de goede deur. Niet míjn deur. Niet de deur waar ik een uur geleden volkomen verdwaasd uit ben gelopen. Verdwaasd en dakloos, als ik de man van het Housing Office moet geloven. Ik kijk op naar de persoon die uit deur nummer twee komt en sla direct mijn blik neer. Oké dan… Kijk toch weer op, stiekem en bijna schuldig, want de jongen, de man die zojuist uit het kamertje van de Student Counseling is gestapt, is adembenemend mooi. Het papier in mijn handen kraakt doordat ik er nog steviger in knijp en het geluid lijkt door de stille wachtkamer te denderen, zo hard dat meneer Ongelooflijk Knap mijn kant op kijkt. Hij heeft blond haar, kortgeschoren aan de zijkanten maar langer bovenop, een lok valt brutaal over zijn voorhoofd. Ontembaar. Lang, met brede schouders, verpakt in een simpel blauw shirt met het universiteitslogo van The Sharks erop en nummer 21, eronder een wijdvallende korte broek die tot net over zijn knieën komt, gespierde benen 5
BWgenadeloos(cor).indd 5
31-07-19 16:59
en grote voeten gehuld in spierwitte Nike High Tops. ‘Je weet wat ze zeggen over grote voeten,’ klinkt de stem van Liesbeth in mijn hoofd. Ik voel een blos op mijn wangen kruipen en glimlach vriendelijk naar hem. De blik die ik terugkrijg is minder vriendelijk. Vijandig zelfs. Zijn blauwe ogen staan hard als ijs en hij blijft me een moment uitdagend aankijken. Ik slik en herken die gevoelloze blik iets te goed. Snel wend ik mijn hoofd af en hoor hoe hij na een korte aarzeling met stevige passen langs me heen de wachtruimte uit loopt. Het is een geluk dat hij niet struikelt over mijn koffer, die ik nogal onhandig in het pad heb geparkeerd, zie ik nu. Ik laat de adem die ik onbewust heb ingehouden, ontsnappen en laat het papier even los om met mijn ineens nog klammere handen langs mijn bovenbenen te wrijven. De spijkerbroek die ik draag, voelt ruw en verstikkend aan, en ik baal van mezelf dat ik niet toch gekozen heb voor wat luchtigere kleding. Het is half februari en heerlijk weer. Niet gek, aangezien we op een steenworp afstand van de Stille Oceaan zitten. Aan de andere kant: de jongen heeft zonet de temperatuur in de ruimte met zo’n tien graden laten zakken en het is een wonder dat er op dit moment geen ijskoude rillingen over mijn rug trekken. Met een zucht laat ik me achterover zakken tegen de leuning van het plastic stoeltje, leg mijn achterhoofd tegen de muur en sluit mijn ogen. Denk weer aan het gesprek van een uur geleden met de vriendelijke man van het Housing Office, meneer Bowen, waarin hij me vertelde van de stomme fout die ze hadden gemaakt: de studentenkamer die mij was toegezegd, is per abuis ook aan een andere student verhuurd. Die student is er twee weken geleden ingetrokken en de rest van de kamers en woonruimtes die de organisatie beschikbaar heeft voor buitenlandse studenten zit vol. Het nieuwe 6
BWgenadeloos(cor).indd 6
31-07-19 16:59
semester begint overmorgen en het ziet er niet naar uit dat er voor die tijd nog een andere kamer vrijkomt. Dat kon nog zeker wel een paar weken duren, wist de man uit ervaring. ‘Er zijn altijd wel studenten die uitvallen,’ vertrouwde hij me hoopvol toe, maar toen realiseerde hij zich dat dat misschien niet helemaal een passende reactie was en trok hij zijn gezicht weer in de plooi. ‘En nu?’ wist ik eruit te persen. ‘Sja… ik vind het ontzettend vervelend. Ik heb al contact gezocht met de particuliere verhuurders met wie we samenwerken, maar die zaten ook helemaal vol. En daarbij worden die huren niet volledig gedekt door het uitwisselingsprogramma. Het kan zijn dat daar eerder een plek vrijkomt, maar dat betekent dan ook dat u zelf een hogere bijdrage in de kosten moet leveren.’ Ik schudde mijn hoofd. ‘Dat gaat ’m niet worden.’ De wanhoop begon me inmiddels in de greep te krijgen en ik vroeg me af waarom ik in hemelsnaam niet twee weken eerder naar Caltech was afgereisd. Ja, dat wist ik heel goed: aangezien ik eerst een tijdje wilde rondreizen en via New York in iets meer dan twee weken naar Los Angeles ben gereden. ‘Ik heb even voor u rondgebeld,’ bekende hij toen ineens. ‘En?’ Mijn stem klonk te hoopvol en ook lichtelijk geïrriteerd, aangezien hij wat mij betrof met dit nieuws had kunnen beginnen. ‘Waarschijnlijk is er wel een tijdelijke oplossing.’ Wat die tijdelijke oplossing precies inhoudt, vertelde Bowen er niet bij. Wel dat ik ‘even’ – ahum – moest plaatsnemen in de wachtkamer, tot hij me weer zou binnenroepen. Het ‘even’ duurt inmiddels ruim een uur en een kwartier, getuige de wijzers van de klok die precies tussen de twee deuren aan de muur hangt en waar ik direct op kijk als ik mijn ogen weer opendoe. 7
BWgenadeloos(cor).indd 7
31-07-19 16:59
Ik zucht, draai en ga weer verzitten – mijn kont is inmiddels zo stijf als een van de surfplanken die ik gisteren nog probeerde te bestieren op het strand bij Santa Monica. Net als ik besluit dat ik er genoeg van heb en al half overeind kom, stapt er een vrouw de wachtkamer binnen. Haar hoge hakken klikklakken over de goedkope tegelvloer en ze heeft haar blik strak op de deur gericht. Met vastberaden passen beent ze me voorbij, blijft voor ‘mijn’ deur staan, klopt kort en sluit dan haar hand om de deurkruk. Zonder te wachten op het ‘binnen’ dat je normaal gesproken verwacht na een klopje op een deur stapt ze de kamer in. De deur valt dicht. En ik zit hier nog steeds, mijn kans om nu naar binnen te gaan is vervlogen. Aan de andere kant: als de vrouw die zo lijkt te zijn weggelopen uit een of andere Hollywoodproductie straks weer naar buiten komt, ga ik naar binnen. Dat weet ik wel. En dan laat ik me niet meer afschepen door een of andere pennenlikker die me vagelijk belooft dat alles wel goed gaat komen. Het papier in mijn hand kraakt vervaarlijk. Het is de toelatingsbrief die een paar maanden geleden op de mat viel. Net op het moment dat de bodem onder ons gezin werd weggeslagen. Het duurt nog geen tien minuten of de vrouw stapt het kantoor van Bowen weer uit, gevolgd door de man himself. Ze lopen doelbewust op me af en ik voel opnieuw een paar helderblauwe ogen op me gericht. ‘Miss Meyers?’ De vrouw steekt haar hand uit; een perfecte manicure met nagels die in een zachtroze tint zijn gelakt. Of is het zalm? Een tere hand, die, als ik haar de mijne geef, verrassend krachtig blijkt te zijn. ‘Aangenaam kennis te maken. Ik ben Anne Hathaway.’ 8
BWgenadeloos(cor).indd 8
31-07-19 16:59
Ik frons en bekijk haar nog eens goed. Die naam… ‘Net als de actrice, inderdaad.’ Ze geeft me een vriendelijke knipoog en haalt een hand door haar blonde haren, die licht krullend op haar schouders vallen. ‘Don heeft me gebeld en verteld van je probleem.’ Míjn probleem? Ik onderdruk een verontwaardigd lachje. Don hier heeft mooi praten, aangezien het zijn probleem is dat er op dit moment een andere student in mijn kamer zit. Niet het mijne. Ja, dat is het geworden omdat ik nu dakloos ben. ‘En het geluk wil dat ik een kamer voor je heb,’ gaat mevrouw Hathaway onverstoorbaar verder. Als ze al iets van mijn irritatie verneemt, laat ze dat niet merken. Of ze doet zoals ze hier wel meer doen: alle ongemak met een grote glimlach onder het tapijt vegen. Mijn oren spitsen zich als mijn brein haar met licht zuidelijk accent uitgesproken woorden heeft verwerkt. ‘Een kamer?’ Ze knikt en Don ook. Als een blije puppy. ‘Anne hier doceert binnen de faculteit Amerikaanse Literatuurwetenschappen en heeft onlangs een appartement gekocht net buiten de campus. Ze is zo genereus geweest om de ruimte ter beschikking te stellen.’ Don staat er zowat bij te stralen en ik moet bekennen: zijn enthousiasme werkt aanstekelijk. Een appartement net buiten de campus klinkt als een droom en natuurlijk vraag ik me direct af waar het addertje onder het gras zit. Hoe zit het met de huur, bijvoorbeeld? Ik stel de vraag en richt me tot Don, maar het is Anne die antwoord geeft. ‘Dat is allemaal met Don geregeld. Hij heeft me uitgelegd hoe het zit met het uitwisselingsprogramma. Wat leuk dat je ook uit Nederland komt, toevallig heb ik een tijdje geleden nog een andere studente mogen ontmoeten. Ook uit Nederland.’ Haar gezicht betrekt even, een schaduw van iets – pijn, onrust, ik kan het niet helemaal plaatsen – trekt over haar 9
BWgenadeloos(cor).indd 9
31-07-19 16:59
knappe gelaat. Ze herstelt zich razendsnel. ‘Maar goed, als je wilt, kan ik je wel even brengen? Ik begrijp dat je je spullen al bij je hebt?’ Ik knik. Nadat ik de huurauto had ingeleverd bij het verhuurbedrijf heb ik me met een Uber hierheen laten rijden. De grote koffer die ik vanuit New York en via Nashville, Oklahoma en de Grand Canyon naar Las Vegas en uiteindelijk hierheen heb gesleept in de kofferbak van mijn gehuurde Ford Mustang – het paste net – staat midden in de wachtruimte. Ik denk terug aan de jongen met de blauwe ogen die hem maar net ontweek. ‘Super.’ Anne klapt kort in haar handen. ‘Dan rijden we gewoon direct door. Jax zal inmiddels ook wel thuis zijn, dan kun je hem gelijk ontmoeten.’ ‘Sorry?’ Ik denk dat ik haar niet goed heb verstaan. ‘Jackson, mijn zoon. Hij studeert hier ook en het appartement is in principe van hem.’ Ze knipoogt naar mij, draait zich dan naar Don en wijst naar de koffer. Don snapt de hint, hijst het ding omhoog en loopt voor Anne en mij uit de wachtkamer uit. Dus daar zat de adder. In het appartement. Dat niet voor één persoon blijkt te zijn. Ik forceer een glimlach op mijn gezicht. Een andere keuze heb ik niet, want binnen mijn budget heb ik niet gerekend op nog meer hotelkosten, dus een kamer huren in een van de vele motels in de buurt van de universiteit zit er gewoonweg niet in. Daarnaast is het maar tijdelijk. Hopelijk duurt het niet al te lang voordat er binnen de reguliere huisvesting een kamer vrijkomt. Een eenpersoonskamer welteverstaan.
10
BWgenadeloos(cor).indd 10
31-07-19 16:59
valt ze met haar neus in de shit. Haar kamer is dubbel verhuurd en zij
is te laat. Ze wordt snel ondergebracht in de bungalow van een van de
LIS LUCASSEN
A
ls de Nederlandse uitwisselingsstudent Dani aankomt in Californië,
universiteitsdocenten… waar ook de zoon van deze docent blijkt te wonen. Deze Jackson is niet alleen superaantrekkelijk, maar ook nors en ongrijpbaar. Wat Dani niet weet, is dat Jax gebukt gaat onder een dierbaren erbij. Dani doet haar best om Jackson terug te halen naar the bright side of life. Dat is niet makkelijk, vooral omdat hij haar niet wil opzadelen met zijn problemen. Want wat als hij dit ook verknalt? Wat Jax niet weet, is dat Dani zo haar eigen trauma’s heeft om te overwinnen. En nog belangrijker: dat ze hoe langer hoe meer voor hem valt.
Genadeloos is het tweede deel in de California Campus-serie van de razend populaire Nederlandse new adult-auteur Lis Lucassen. Eerder verschenen in deze serie de roman Grenzeloos en de short reads Gestrand en Gesloten.
ISBN 978 94 0191 531 1 NUR 340
@zomerkeuning @zomerenkeuning zomerkeuning
9 789401 915311 w w w.z om er enk euni ng.nl
GenADeloOS
vreselijk schuldgevoel. Hij heeft zijn leven goed verkloot en dat van zijn
#2
A S Gen DeloO Als liefde je breekt LIS LUCASSEN roman