Dit is het verhaal van een jonge vrouw die weliswaar beschadigd is, maar niet gebroken. Crystal weet nu hoe ze het leven moet aanpakken. Liefde brengt pijn met zich mee, dus het is beter om niet lief te hebben. Ze voelt tenslotte liever niets dan dat ze pijn heeft. Dus bouwt ze een muur om haar hart en houdt ze afstand van alle mannen.
MIA SHE RI DA N
Dit is geen zoetsappig liefdesverhaaltje
NEW YORK TIMES BESTSELLERAUTEUR
MIA SHERIDAN
Maar dan komt Gabriel haar leven binnen. Ondanks zijn donkere verleden is hij duidelijk een goede man. En hoewel Crystal weet wat ze hiermee riskeert, voelt ze zich onweerstaanbaar tot hem aangetrokken. Ze wordt gedwongen om al haar overtuigingen te herzien – of zou ze nog terug kunnen naar haar veilige fort, nu ze de liefde heeft leren kennen? ‘Ik ben fan en kan niet wachten op het volgende boek van Mia Sheridan!’ – LeaveNoStoryBehind.nl MIA SHERIDAN weet in Alleen maar jij op een prachtige manier te beschrijven dat de liefde pas echt kan bloeien als degenen die liefhebben dat doen. Haar eerdere roman Stilte werd door lezers en recensenten heel positief ontvangen.
ROMAN
nur 340
9 789401 914215
www.zomerenkeuning.nl
Sheridan_Alleen maar jij_WT.indd 1
VOOR DE LEZERS VAN COLLEEN HOOVER
03-07-18 11:27
Dit boek is opgedragen aan Danita, die haar eigen engel Gabriel heeft. En aan iedereen in wie anderen geen vertrouwen hebben.
BWalleenmaarjij.indd 2
10-07-18 11:08
Mia Sheridan
Alleen maar jij
Uitgeverij Zomer & Keuning
BWalleenmaarjij.indd 3
10-07-18 11:08
Eerder verscheen van deze auteur bij Uitgeverij Zomer & Keuning: Stilte
ISBN 9789401914215 ISBN e-book 9789401914222 NUR 340 © 2018 Uitgeverij Zomer & Keuning Postbus 13288, 3507 LG Utrecht Oorspronkelijk gepubliceerd in het Engels onder de titel Most of all you, ©2017 Mia Sheridan. Deze uitgave kwam tot stand door bemiddeling van Grand Central Publishing, New York, in de Verenigde Staten. All rights reserved / Alle rechten voorbehouden Omslagontwerp bij Barbara Omslagbeeld © Getty Images, 610468309 Vertaling Jeannet Dekker Vormgeving binnenwerk studio-mol.com www.miasheridan.com www.zomerenkeuning.nl Alle rechten voorbehouden All rights reserved. No part of this publication may be reproduced, stored in a retrieval system or transmitted, in any form or by any means, electronic, mechanical, photocopying, recording or otherwise, without the prior written permission of the publisher.
BWalleenmaarjij.indd 4
10-07-18 11:08
Proloog Ellie Ik had geen zin om te gaan. ‘Toe, mama, kan het niet morgen?’ Mama gaf niet meteen antwoord, maar ze streek haar blonde haar uit haar gezicht en veegde het zweet van haar voorhoofd en bovenlip. Haar wangen zagen weer rood van de koorts en haar groene ogen waren tegelijkertijd dof en glanzend, net als de plassen op het parkeerterrein van ons appartementencomplex na een regenbui. ‘We moeten wel, Ellie. Ik voel me vandaag goed genoeg en ik weet niet of dat morgen nog zo is.’ Ze zag er niet uit als iemand die zich ‘goed genoeg’ voelde. Zo erg had ik haar in geen weken gezien. Ze zag er zelfs nog beroerder uit dan toen ze dat vel papier op onze voordeur had zien hangen, in huilen was uitgebarsten en daarna drie dagen in bed was blijven liggen. Ze zag er zo ziek uit dat ik er bang van werd en ik wist niet wat ik moest doen. Toen mevrouw Hollyfield nog onze buurvrouw was geweest, klopte ik soms bij haar aan voor hulp. Dan kwam ze kippensoep brengen en soms ook een doos ijslolly’s, en dan praatte ze op zachte, geruststellende toon tegen mama terwijl ik naar tekenfilms keek. Ik voelde me altijd beter na een bezoek van mevrouw Hollyfield en mama volgens mij ook. 5
BWalleenmaarjij.indd 5
10-07-18 11:08
Maar mevrouw Hollyfield was onze buurvrouw niet meer. Ze had iets gekregen wat een bloedprop heette en was op een witte brancard weggedragen. Daarna kwamen jongere mensen die ik nog nooit eerder had gezien haar hele woning leeghalen. Toen ik ze ruzie hoorde maken over wie haar begrafenis moest betalen, begreep ik dat ze dood was. Mama bleef maar huilen en zei telkens: ‘Wat moet ik nu doen? O god, wat moet ik nu beginnen?’ Maar ik huilde niet, al wilde ik dat wel, want toen mama een keer bij de dokter had gezeten, had mevrouw Hollyfield me verteld dat je als een vogel naar de hemel vliegt als je doodgaat. Volgens haar was de hemel de allermooiste plek die je je kunt voorstellen, met straten die met goud waren geplaveid en bloemen in kleuren die je op aarde niet eens zag. Daarom probeerde ik blij te zijn voor mevrouw Hollyfield, hoewel ik wist wat ik allemaal ging missen: haar knuffels, haar lach, die rode ijslolly’s die ik zo lekker vond en dat ze mijn mama kon laten glimlachen. ‘Schiet eens op, Ellie, ik ga je niet dragen.’ Mama liep zo snel dat ik bijna moest rennen om haar te kunnen bijhouden. ‘We zijn bijna bij het huis van je papa.’ Ik slikte moeizaam en voelde me duizelig. Ik wist niet eens of ik mijn papa wilde leren kennen, maar ik was wel nieuwsgierig. Ik wilde weten hoe hij eruitzag, of hij net zo knap was als de acteurs in de soaps waar mama graag naar keek. Die leek ze erg leuk te vinden, dus ik wist dat mijn vader ook zo’n soort man moest zijn, anders had ze hem niet uitgekozen. Ik stelde me iemand voor met dik, golvend haar en grote, rechte tanden. Ik hoopte maar dat hij mij mooi zou vinden, ondanks mijn versleten kleren. Ik hoopte maar dat hij me aardig zou vinden, hoewel hij al was weggegaan voordat ik werd geboren. 6
BWalleenmaarjij.indd 6
10-07-18 11:08
We kwamen aan bij een klein huis. De verf bladderde van de muren en een van de luiken hing scheef. Mama bleef voor het huis staan en kneep in mijn hand. ‘Heer, geef me de kracht. Ik kan niet anders, ik kan niet anders,’ mompelde mama voordat ze zich omdraaide en voor me op haar hurken ging zitten. ‘We zijn er, lieverd.’ Haar ogen waren waterig en haar lippen trilden. Ik schrok omdat ze er zo ziek uitzag, maar ze glimlachte heel lief en keek me recht aan. ‘Ellie, lieverd, je weet dat ik van je hou, hè?’ ‘Ja, mama.’ Ze knikte. ‘Ik heb op deze wereld niet veel goed gedaan, schat. Maar één ding kan niet beter, en dat ben jij. Je bent een heel lief en slim meisje, Ellie. Dat mag je nooit vergeten, oké? Vergeet dat niet, wat er ook gebeurt.’ ‘Dat vergeet ik niet, mama,’ fluisterde ik. Nu voelde ik me nog banger, zonder te weten waarom. Mama ging weer staan en trok mijn trui recht, de trui waaraan een paar knopen ontbraken en waarvan de zoom rafelde. Ze keek fronsend naar mijn schoenen en bleef zeker een minuut lang naar het gat in de neus kijken voordat ze haar rug rechtte, mijn hand vastpakte en me meenam naar de deur van het lelijke huisje. Mama klopte aan. Aan de andere kant van de deur hoorde ik een man schreeuwen. Zijn stem klonk kwaad en maakte me bang. Ik drukte me dichter tegen mama aan. Ze sloeg een arm om me heen en we wachtten. Mama voelde nu heel warm en haar hele lijf beefde. Ze liet haar gewicht op me rusten en ik was bang dat we allebei om zouden vallen. Ik wist dat ze naar de dokter moest, maar ze ging al maanden niet meer, hoewel ze helemaal niet beter leek te worden. Een dokter maakte je toch beter? Na ongeveer een minuut ging de deur open. Voor ons stond een lange man met een sigaret in zijn mondhoek. 7
BWalleenmaarjij.indd 7
10-07-18 11:08
Mama hapte naar adem. Ik keek onopvallend naar hem op en hij keek neer op mama en mij. ‘Ja?’ Mijn mama streek over mijn haar. ‘Hoi, Brad.’ De man zei niets, maar nam een trek van zijn sigaret en sperde toen zijn ogen open. Ten slotte zei hij: ‘Cynthia?’ Ik voelde dat mama ontspande en ik keek naar haar op. Ze had een brede glimlach op haar gezicht. Zo lachte ze ook als ze mevrouw Gadero zover wilde krijgen dat we de huur wat later mochten betalen. Ik keek weer even stiekem naar Brad. Mijn papa. Hij was lang, net als die acteurs in de soaps, maar verder leek hij er niet op. Zijn haar was lang en zag er best wel vettig uit en zijn tanden waren geel en stonden scheef. Maar we hadden dezelfde blauwe ogen en dezelfde kleur haar. Goudbruin, zo noemde mama die kleur. ‘Krijg nou wat. Wat moet jij hier?’ ‘Mogen we binnenkomen?’ We liepen naar binnen en ik keek naar de oude meubels, die niet veel beter waren dan de meubels die mama en ik thuis hadden. Ik hoorde dat mama diep ademhaalde. ‘Kunnen we even ergens met elkaar praten?’ Brad kneep zijn ogen halfdicht en keek van mama naar mij voordat hij zei: ‘Ja hoor. Kom maar mee naar de slaapkamer.’ ‘El, lieverd, ga maar op de bank zitten. Ik ben zo terug,’ zei mama. Ze leek even heen en weer te zwaaien voordat ze haar evenwicht weer vond. De rode vlekken op haar wangen werden nog roder. Ik ging zitten en keek naar de tv voor me. Er werd een footballwedstrijd uitgezonden, maar het geluid stond uit, dus ik kon mijn papa en mama verderop in het huis horen praten. ‘Ze is van jou, Brad.’ 8
BWalleenmaarjij.indd 8
10-07-18 11:08
‘Wat bedoel je daar verdomme mee? Je zei dat je een abortus had gehad.’ ‘Ja nou… nee. Ik kon het niet. Ik wist dat je haar niet wilde, maar ik kon mijn kindje niet weg laten halen.’ Ik hoorde mijn papa vloeken en er kwam een dikke brok in mijn keel te zitten. Mijn papa had me helemaal niet gewild. Hij had tot nu toe niet eens geweten dat mijn mama me had gehouden. Hij had niet eens geweten dat ik bestond. Mijn mama had er nooit iets over gezegd, maar ik had me altijd voorgesteld dat mijn papa een heel goede reden had gehad om te vertrekken. Ik had altijd gehoopt dat hij me in zijn armen zou nemen zodra hij me zou zien en dan zou zeggen dat alles goed zou komen, en dat hij er zo trots op was dat ik zijn dochter was. Dat zegt mama ook altijd. En dan zou hij een dokter zoeken die mama beter kon maken. ‘Het is echt een heel lief meisje, Brad. Je ziet zelf hoe mooi ze is. En ze is ook heel slim. Ze is lief en luistert altijd goed –’ ‘Wat moet je van me, Cynthia? Geld? Dat heb ik niet. Ik kan je niks geven.’ ‘Ik wil geen geld. Ik wil dat je haar opvoedt. Ik… Ik ga dood, Brad.’ Ze sprak zo zacht dat ik haar bijna niet kon verstaan. ‘Ik heb kanker. Terminaal. Ik heb bijna geen tijd meer. Weken, misschien dagen. We zijn uit ons huis gezet. Ik hoopte dat een buurvrouw voor Ellie kon zorgen… maar zij is er niet meer en ik heb niemand anders. Jij bent alles wat Ellie op deze wereld heeft.’ Mijn hart leek te worden fijngeknepen in mijn borst en de kamer draaide om me heen. Er gleed een traan over mijn wang. Nee, mama, nee. Dit wilde ik niet horen. Dit mocht niet waar zijn. Ik wilde niet dat mama als een vogel naar de hemel zou vliegen. Ik wil dat ze hier blijft. Bij mij. ‘Nou, dat vind ik heel erg voor je, maar voor haar zorgen? 9
BWalleenmaarjij.indd 9
10-07-18 11:08
Jezus, ik wilde haar zeven jaar geleden niet en ik wil haar nu nog steeds niet.’ Ik trok een gezicht en pulkte aan het velletje rond mijn nagel. Ik voelde me klein en lelijk, net als de magere kat die ik van mama nooit eten mocht geven. ‘Toe nou, Brad…’ Ik hoorde geschuifel en toen het kraken van een bed, alsof mama was gaan zitten. Ze vroeg om een glas water en mijn papa kwam met een kwaad gezicht de kamer uit. Hij keek me boos aan en ik kroop dieper weg in de bank. Ik dacht dat ik ergens achter in het huis een deur open en weer dicht hoorde gaan, maar ik wist het niet zeker, en toen kwam mijn papa met een glas water uit wat vast de keuken was en liep hij terug naar de gang. Ik hoorde hem vloeken. Ik hoorde hem mijn mama’s naam roepen en daarna rende hij de woonkamer in en smeet hij het glas water tegen de wand, zodat het in stukken brak. Ik schreeuwde en kroop in elkaar. ‘Nou, wat zeg je daarvan? Die slet is er gewoon vandoor gegaan. Weggeglipt door de achterdeur. Kutwijf.’ Ik knipperde en mijn hart ging razendsnel tekeer. Mama? Nee mama, laat me hier niet achter. Laat me hier alsjeblieft niet achter. Ik sprong overeind en rende de gang in. Daar was de achterdeur. Ik smeet hem open en rende het steegje achter het huis in. Er was niemand te zien. Mijn mama was weg. Ze heeft niet eens dag gezegd. Ze had me hier achtergelaten. Ik viel snikkend op mijn knikken. Mama, mama, mama. Brad tilde me op en ik stikte bijna in mijn eigen tranen toen hij me een harde pets in mijn gezicht gaf. ‘Bek houden, wurm. Je mama is ervandoor.’ Hij sleepte me mee naar bin10
BWalleenmaarjij.indd 10
10-07-18 11:08
nen en smeet me op de bank neer. Ik kneep mijn ogen stijf dicht en voelde dat mijn hele lichaam tintelde van angst, datzelfde getintel dat ik soms voelde als ik te lang op mijn voet had gezeten. Toen ik mijn ogen weer opendeed, stond Brad me aan te kijken. Van de uitdrukking op zijn gezicht werd ik nog banger. Hij maakte een geluid van walging, in zijn keel, en draaide zich toen om en liep weg. Hij leek urenlang weg te blijven. Ik bleef ineengedoken op de bank zitten en wiegde langzaam heen en weer terwijl het buiten donker werd. Mama laat me nooit zo lang alleen. Ik ben altijd lief en ik luister altijd goed naar mama, maar ze blijft nooit zo lang weg. Het ruikt hier vies en dat vind ik niet fijn. Er druppelt ergens water en dat vind ik niet fijn. Deze bank kriebelt en dat vind ik niet fijn. Ik ben bang. Ik ben bang. Mama, kom me alsjeblieft halen. Toen Brak eindelijk terugkwam en het licht aandeed, zodat ik mijn ogen half moest dichtknijpen omdat het opeens zo fel was, zag hij er nog kwader uit dan eerst. Hij ging zitten, stak een sigaret op en nam een trek voordat hij de rook weer uitblies. Mijn ogen gingen ervan tranen. ‘Wat moet ik nu met jou, wurm? Wat moet ik in godsnaam met jou?’ Ik keek de andere kant op en slikte de snik weg die wilde ontsnappen. Mevrouw Hollyfield had me verteld dat onze harten altijd moesten blijven kloppen om ons in leven te houden. Ze had me verteld dat je geen pijn meer voelde als je hart ophield met kloppen en je naar de hemel ging. Het hart van mevrouw Hollyfield was opgehouden met kloppen. Het hart van mijn mama houdt straks ook op. Mijn hart klopte nog wel, maar het leek uit elkaar te vallen in mijn borst. Ik wilde geen pijn meer voelen. Ik wilde dat mijn hart ophield met kloppen zodat ik naar de hemel kon gaan en bij mevrouw Hollyfield kon zijn. En bij mama. 11
BWalleenmaarjij.indd 11
10-07-18 11:08
Ik zei tegen mijn hart dat het niet meer moest kloppen. Ik zei dat het geen pijn meer moest doen. Ik zei tegen mijn hart dat ik ervoor ging zorgen dat het me nooit meer pijn kon doen. Nooit meer.
12
BWalleenmaarjij.indd 12
10-07-18 11:08
Dit is het verhaal van een jonge vrouw die weliswaar beschadigd is, maar niet gebroken. Crystal weet nu hoe ze het leven moet aanpakken. Liefde brengt pijn met zich mee, dus het is beter om niet lief te hebben. Ze voelt tenslotte liever niets dan dat ze pijn heeft. Dus bouwt ze een muur om haar hart en houdt ze afstand van alle mannen.
MIA SHE RI DA N
Dit is geen zoetsappig liefdesverhaaltje
NEW YORK TIMES BESTSELLERAUTEUR
MIA SHERIDAN
Maar dan komt Gabriel haar leven binnen. Ondanks zijn donkere verleden is hij duidelijk een goede man. En hoewel Crystal weet wat ze hiermee riskeert, voelt ze zich onweerstaanbaar tot hem aangetrokken. Ze wordt gedwongen om al haar overtuigingen te herzien – of zou ze nog terug kunnen naar haar veilige fort, nu ze de liefde heeft leren kennen? ‘Ik ben fan en kan niet wachten op het volgende boek van Mia Sheridan!’ – LeaveNoStoryBehind.nl MIA SHERIDAN weet in Alleen maar jij op een prachtige manier te beschrijven dat de liefde pas echt kan bloeien als degenen die liefhebben dat doen. Haar eerdere roman Stilte werd door lezers en recensenten heel positief ontvangen.
ROMAN
nur 340
9 789401 914215
www.zomerenkeuning.nl
Sheridan_Alleen maar jij_WT.indd 1
VOOR DE LEZERS VAN COLLEEN HOOVER
03-07-18 11:27