Issuu

CMYK

140 mm

✦

32,4 mm

EVIE BLACKWELL 1

✦

215 mm

Rechercheur Evie Blackwell verruilt de stad Chicago voor het platteland van Carin County, waar ze zich samen met de plaatselijke sheriff Gabriel Thane stort op twee oude, onopgeloste vermissingszaken. Terwijl ze door het oude bewijsmateriaal gaan, doet Evie een verrassende ontdekking, wat een spoor op lijkt te leveren naar een derde cold case-zaak. Maar het wordt past echt gecompliceerd als sheriff Thane en zijn familie meer lijken te weten. Evie bijt zich in de zaak vast en wil niet rusten voor ze elke steen heeft omgedraaid. Maar de zaken blijken gecompliceerd te liggen. Zal de waarheid ooit boven water komen?

DEE HENDERSON brak door met haar serie over de familie

O’Malley. Ze weet als geen ander mysterie, romantiek en familiedrama met elkaar te verweven.

ISBN 978 90 297 2659 7 NUR 330

www.kok.nl

140 mm

Zwart water is het eerste deel in de serie rond de getalenteerde detective Evie Blackwell. Ze komt naar Carin County, Illinois, om een cold case op te lossen: twee vermissingszaken die nooit tot een goed einde zijn gebracht. Samen met de plaatselijke sheriff doet ze een verrassende ontdekking bij het bekijken van oud bewijsmateriaal.

Gabriel Thane was graag sheriff, maar er waren dagen dat hij wilde dat hij niet zo aan zijn werk en telefoon zat vastgeklonken. Het avondje stappen gisteren eindigde abrupt toen hij ergens een caféruzie moest gaan sussen. En nu, zaterdagmiddag, moest zijn gras dringend worden gemaaid en de goten leeggeschept voordat het begon te regenen en toch schoot hij maar niet op. Hij schakelde de grasmaaier uit toen zijn telefoon wederom trilde, haalde het ding tevoorschijn en probeerde zo beleefd mogelijk te klinken toen hij opnam: ‘sheriff Thane.’ ‘Probleem voor je, jongen, op County Road 62, vlak bij de oude brug. Een vrouw heeft een hert aangereden. Maar ze is niet meer bij het wrak. Naar het bloedspoor te oordelen, is ze onderweg naar de stad.’ ‘Hoe erg is het, pa?’ Hij liet de maaier midden in de achtertuin staan en liep met de telefoon tussen zijn kaak en schouder geklemd naar de garage. Uit de oude koelkast daar pakte hij een rode EHBO-tas en een blauw exemplaar met allerhande hulpmiddelen, en griste zijn windjack uit de bijkeuken mee. ‘Grote bok, recht door de voorruit,’ zei zijn vader, ‘airbags zijn opengegaan, tegen een boom beland. Op de grond voor de bijrijdersstoel heb ik haar telefoon gevonden, samen met een opengevallen handtas. Zodoende weet ik dat het een vrouw is. Volgens haar rijbewijs heet ze Evie Blackwell, 36 jaar oud, adres in Springfield.’

Voorpublicatie omdraaiboekje Zwart water.indd 1

09-05-17 12:16

‘Ik rijd vanaf hier die kant op. Bel de Tanners en de Delaines. Misschien heeft ze daar aangeklopt.’ ‘Volgende punt op mijn lijstje. Neem een EHBO-kit mee, het bloed is al plakkerig. Een uur geleden, schat ik.’ Gabe hing op, haastte zich naar zijn sheriffsauto, zette hem in de versnelling, rolde achteruit de oprit af en ging op weg in noordelijke richting. De straat waarop hij reed, ging vanzelf over in County Road 62 en de brug die zijn vader genoemd had, lag nog geen kilometer van de afslag naar het huis van zijn broer Josh vandaan. Als die vrouw in noordelijke richting liep, in plaats van naar de stad, zou ze binnen een paar minuten hulp hebben gevonden. Nu wachtten haar bijna tien kilometer asfalt en weinig verkeer, aangezien de nieuwe brug en het extra stuk snelweg inmiddels af waren. Onwillekeurig stoorde het hem nu dat hij zich had geërgerd aan alle eerdere onderbrekingen. Dit was zijn werk en hij vleide zichzelf graag met de gedachte dat hij een net zo goede sheriff was als zijn vader voor hem. Hij wachtte een paar minuten en belde zijn vader toen terug. ‘Iets gevonden, pa?’ ‘Niemand heeft haar gezien. Ze zullen uitkijken bij hun deel van de weg.’ ‘Heeft geen zin. Als ze de Delaines is gepasseerd, is er tot aan de stad niemand meer.’ Hij zette de zwaailichten aan en gaf gas om de afstand tussen hem en het ongeluk sneller te overbruggen. ‘Beschrijf het bloedspoor eens.’ ‘Ik vermoed dat ze druk uitoefent op een behoorlijk diepe snee, of zoiets. Bij elke pas meerdere dikke druppels. Ze loopt redelijk recht, geen gezwalk, en het spoor wijst er nog steeds op dat ze onderweg is naar de stad.’ ‘Als het een uur geleden is, kan ze drie tot zes kilometer zijn

Voorpublicatie omdraaiboekje Zwart water.indd 2

09-05-17 12:16

gekomen.’ Gabe vermoedde dat ze was gaan zitten, duizelig van de klap en de inspanning van het lopen, wat betekende dat ze zich ergens langs de weg bevond, hopelijk nog bij bewustzijn. ‘Ik rijd nu in zuidelijke richting,’ zei zijn vader. ‘Aaron komt het voertuig wegslepen en Henry handelt de aangereden bok af.’ ‘Fijn.’ Hij nam de afslag en trapte gelijk op de rem. ‘Gevonden, pa!’ riep hij in de telefoon. ‘Net ten oosten van Kimbles land. Bijna een halve liter bloed verloren, te oordelen naar haar blouse. Ik heb je hulp hier nodig. Ze heeft honden. Twee stuks.’ De Duitse herders weken niet van haar zijde. Ze was ongeveer een meter zestig lang, had kort bruin haar, droeg een grijze broek en bijpassend colbertje, en een rode blouse met daarop donker rode bloedspatten. Op haar rechterheup ontdekte hij net onder haar colbertje een holster met pistool. Ze keek net zo verschrikt bij de aanblik van zijn auto als hij van haar was geschrokken. Snel parkeerde hij zodanig in de berm dat hij de weg niet blokkeerde, maar wel een tikje schuin stond om haar te beschermen. Hij stapte uit, maar bleef vanwege de honden op een afstandje. ‘Mevrouw, we hebben naar u gezocht. Ik geloof dat u hulp nodig hebt?’ ‘Ik jaag nooit. Wat een flauwe grap van moeder natuur dat ik aan het begin van mijn vakantie zo’n joekel van een beest te grazen neem.’ Hij kon een grijns niet helemaal onderdrukken. ‘Ja, ik hoorde al dat-ie flink was.’ Hij haalde de tassen en zijn jack uit zijn auto; elke beweging even weloverwogen en traag, omdat de honden zich nu tussen hem en de vrouw in bevonden. ‘Waarom bent u bewapend, als ik vragen mag?’ ‘Illinois State Police. Evie Blackwell. Mijn badge zit in de zak van… mijn colbert, geloof ik.’ Ze probeerde zich te concentreren.

Voorpublicatie omdraaiboekje Zwart water.indd 3

09-05-17 12:16

‘Ja, colbert. Ik moet even gaan zitten, denk ik.’ Ze liet zich ter plekke op de grond zakken, waarna de twee honden jankend om haar heen cirkelden. ‘Kunt u uw honden laten weten dat ik goed volk ben? Ik heb EHBO-spullen bij me. Ze moeten me dichterbij laten.’ ‘U komt me bekend voor.Volgens mij moet ik u kennen. Man, heb ik een knetterende hoofdpijn.’ ‘Stel je honden gerust, Evie.’ Ze zei iets en de beide honden gingen zitten, maar hun ogen waren nog steeds strak op hem gericht. Hij vroeg zich af of zij ook gewond waren. Ze hadden waarschijnlijk op de achterbank gezeten en waren tijdens de botsing misschien wel naar voren gevlogen. Was Will hier nu maar. Zijn broer was geen dierenarts, maar hij wist zo veel van dierverzorging dat de dierenarts hem er vaak bij riep als er wilde dieren bij betrokken waren. Will was goed met nerveuze beesten. ‘Afgezien van die hoofdpijn elders nog pijn?’ Met de tassen en het jack in zijn handen zette hij koers naar haar kant. ‘Overal, maar niks voelt echt ernstig.’ Ze schudde haar hoofd toen hij haar zijn warme jack aanbood en bracht meteen haar hand naar haar hoofd bij de pijn die die beweging moest veroorzaken. Hij haalde een fles water uit de blauwe tas, opende die en gaf hem aan haar. Vervolgens draaide hij een tweede open en gebruikte het koffertje voor noodpijlen als geïmproviseerde waterbak voor de honden. Samen dronken de beesten meer dan twee flessen leeg. De bloedvlek had zich over de hele voorkant van haar blouse verspreid. Gabriel keek naar de handdoek die ze tegen de zijkant van haar gezicht gedrukt hield. Hij had zijn vader nodig voor hij dat ding weg probeerde te halen. Als de stof aan de wond zat vastgeplakt en ze gilde, bestond er een gerede kans dat de honden

Voorpublicatie omdraaiboekje Zwart water.indd 4

09-05-17 12:16

naar hem uitvielen – of erger. Hij luisterde of hij diens auto met zijn typische oude dieselmotor al hoorde. ‘Ben je hier op vakantie, Evie?’ vroeg hij, in een poging haar aandacht te krijgen, zodat hij haar in de ogen kon kijken. Haar overeind helpen leek hem zonder hulp niet zo slim, voor het geval ze flauwviel. Dan zouden de honden pas echt een probleem worden. ‘Werkvakantie.’ Ze fronste en rechtte behoedzaam haar rug. ‘Jij bent sheriff Thane.’ ‘Inderdaad.’ ‘Ann zei dat ik naar jou op zoek moest.’ ‘Ann?’ ‘Falcon.’ ‘Je kent Ann en Paul Falcon?’ ‘Ja. Sorry.’ Ze drukte haar hand weer tegen haar hoofd. ‘Deze hoofdpijn voelt net zo als wanneer je te snel ijs eet, maar dan duizend keer erger.’ Ze keek naar hem op. ‘Een zaak. We werken aan een zaak hier in Carin County.Twee.’ Haar woorden klonken warrig toen ze eraan toevoegde: ‘Zij kan het beter uitleggen. Ik sla wartaal uit.’ ‘Welnee.’ Ze had groene ogen die nog steeds helder stonden, maar wel een beetje betraand waren. Hij hoorde zijn vaders auto. ‘Als de dokter die snee hecht, dan kan hij je ook iets tegen de hoofdpijn geven.’ Haar ogen verraadden een lichte paniek.‘Wat een s nertvakantie, zeg.’ O, dat kon hij zich voorstellen.‘We zullen doen wat we kunnen om daar verandering in te brengen. Denk je dat de honden met mijn vader meegaan?’ Zij had de auto nog niet gezien, maar de honden wel. Zijn vader parkeerde aan de andere kant van de weg, stapte uit, en precies

Voorpublicatie omdraaiboekje Zwart water.indd 5

09-05-17 12:16

op dat moment stopte Will achter hem. Beide honden sprongen overeind en de mannen bleven wijselijk waar ze waren. Will zakte door zijn knieën en nam de dieren in zich op. ‘Evie, hoe heten ze?’ vroeg Gabe. ‘Apollo. Zeus.’ ‘Werkhonden?’ Ze knikte. Will floot ze zachtjes, waarop beide honden jankten. ‘Zeg ze dat het goed is, Evie,’ instrueerde hij haar. De geur van bloed had de twee gealarmeerd en duidelijk gemaakt dat ze haar moesten verdedigen, maar ze wisten niet helemaal hoe. Ze sprak tegen hen in een taal die hij niet kende en de honden gingen weer liggen. Will, die vroeger hospik was geweest, zou zich eigenlijk om de snee in haar hoofd moeten bekommeren, maar het kalmeren en onderzoeken van de honden was ook zijn domein. Gabriel wilde een blik werpen op haar verwondingen, zodat ze wisten waar ze aan toe waren, en haar vervolgens in zijn auto zien te krijgen om naar de dokter te rijden, zodat ze netjes gehecht kon worden. Hij wachtte tot de honden Wills aanwezigheid accepteerden en hem toestonden ze vluchtig op verwondingen te onderzoeken. Vervolgens richtte hij zich met wat natte papieren doekjes tot Evie. ‘Laat de handdoek maar los, Evie, dan kan ik even kijken.’ Hij zorgde ervoor dat niet aan zijn gezicht af te lezen was wat hij zag. Heel voorzichtig weekte hij met de vochtige doekjes het aangekoekte bloed rond de diepe snee bij haar oog los. Ze knipperde, waarschijnlijk omdat het vocht prikte, en hapte naar adem. Hij wist dat het pijnlijk was, helemaal toen er vers bloed over haar wang druppelde. Ze had een uur geleden al gehecht moeten worden, want het bloed in de diepe snee begon al te stollen. Maar met zwaluwstaartjes

Voorpublicatie omdraaiboekje Zwart water.indd 6

09-05-17 12:16

kon hij de wond misschien tijdelijk dichten. Gabriel maakte de wond schoon en drukte er met een hand achter haar hoofd een stuk gaas op om het laatste bloeden te stoppen. Ze verzette zich niet, maar hield haar adem in tegen de pijn. Haar opvallende ogen vulden zich opnieuw met tranen. Hij sloot de wond met zwaluwstaarten, nam een vers gaasje, legde dat op de snee, pakte haar hand en instrueerde haar die op het gaas te houden, terwijl hij het met pleisters vastplakte. Haar ademhaling werd wat regelmatiger, ongetwijfeld opgelucht dat hij bijna klaar was. ‘Dit houdt wel tot er een arts naar kan kijken.’ Ze hield haar hoofd iets naar achteren en keek naar zijn vader. ‘U lijkt op hem.’ ‘Caleb Thane, mevrouw,’ zei de man, en hij hurkte voor haar neer. ‘Vader van deze twee.’ ‘Ik ken uw naam ook… geloof ik. Ik heb een vraag voor u over… O, ik weet het even niet meer.’ ‘Ik vermoed dat die hoofdpijn het moeilijk maakt je iets te herinneren,’ stelde Caleb haar gerust. ‘Mijn honden?’ ‘Will zal voor ze zorgen,’ beloofde Caleb. ‘Evie, zijn die honden in Nederland getraind?’ vroeg Will. ‘Ja.’ ‘Dat dacht ik al. Ik zal goed op ze passen.’ Will liep naar zijn auto en riep de honden. Ze jankten even en keken naar Evie, die ze over hun vacht aaide, achter hun oren krabde en geruststelde, voordat ze de viervoeters aanmoedigde naar Will te gaan. Ze lieten haar met tegenzin alleen en keken steeds achterom, terwijl ze naar Will liepen. Hij opende het portier van zijn dubbele cabine, en de honden sprongen er moeiteloos in. Gabriel vermoedde dat dit – de honden rustig, Evie opgelapt – vooralsnog het beste was wat ze konden doen. ‘Ik wil graag dat

Voorpublicatie omdraaiboekje Zwart water.indd 7

09-05-17 12:16

je gaat staan, Evie,’ zei hij, en hij stak zijn hand uit naar haar arm. ‘Laten we proberen naar mijn auto te lopen.’ Ze knikte. Zijn vader hielp aan haar andere kant en samen hesen ze haar overeind. Evie trok bleek weg. ‘Voorzichtig!’ Gabriel had het woord amper uitgesproken of Evie zakte tegen hem aan. ‘Mijn rug verstijfde opeens,’ wist ze nog net uit te brengen. Haar hand klauwde zich om zijn overhemd. ‘Au!’ ‘Lopen maakt je spieren weer los, wij helpen je.’ Tien stappen maar, dan had hij haar in zijn auto. Aarzelend zette ze nog een stap en haar hand ontspande een beetje. Na nog een stap knikte ze en liepen ze samen langzaam naar zijn auto. Gabriel haalde haar wapen uit de holster en gaf het aan zijn vader.Toen tilde hij haar in zijn auto, dekte haar toe met zijn jack en trok de gordel over haar heen. Hij legde zijn hand even op de hare en gaf die een kneepje. Wat een vreselijk begin van een vakantie. Hij zou ervoor zorgen dat het niet ook zo eindigde. ‘Pa, kun jij ervoor zorgen dat alle persoonlijke zaken uit haar auto worden gehaald, voordat hij wordt weggesleept?’ Caleb knikte en gaf hem het wapen en de holster terug, die Gabriel achter haar stoel stopte. ‘Doe ik, jongen. Huisarts of ziekenhuis?’ ‘Ziekenhuis. Onder die hoofdpijn schuilt een flinke hersenschudding.’ ‘Ik vrees dat je gelijk hebt. Zie je daar, rijd voorzichtig.’ Gabriel klauterde in zijn auto en wierp een blik op Evie. Ze had haar ogen gesloten en rond het gaas was duidelijk te zien hoe de huid verkleurde en opzwol. Hij startte de motor, zette de radio uit, keerde en reed terug naar de stad. ‘Ik stink naar zweet en bloed,’ verzuchtte ze.

Voorpublicatie omdraaiboekje Zwart water.indd 8

09-05-17 12:16

Hij grinnikte om die milde klacht. ‘Na de dokter staat je een hete douche te wachten.’ ‘Uitstekend.’ Ze was een moment lang stil. ‘Ik had de plek van het ongeluk waarschijnlijk niet moeten verlaten, bij de auto moeten blijven –’ ‘Eerlijk gezegd zou ik hetzelfde hebben gedaan. Niet veel verkeer, huizen afgelegen. De wandeling heeft je wond geen goed gedaan, maar dat is wel te herstellen.’ Ze zweeg en hij dwong zichzelf wat te ontspannen. ‘Het Florist-gezin…’ zei ze zachtjes. ‘Daar wilde ik je vader naar vragen.’ Alleen het noemen van die naam deed hem al verstijven. ‘Ik ken die zaak. Een hulpsheriff verdwijnt, zijn vrouw, elfjarige zoon… Dat geval is nooit echt uit beeld geweest.’ Ze draaide voorzichtig haar hoofd zijn kant op. ‘Nu weet ik het weer. Ik heb twee weken vakantie, plus aan beide kanten een weekend, zestien dagen dus, genoeg tijd om uit te zoeken wat er gebeurd is. Ann wilde me helpen.’ Evie was hier om een cold case op te lossen? Ann Falcon ging haar helpen? Dat riep een heleboel vragen op. Gabriel keek in haar richting en hun blikken kruisten elkaar. De hare was inmiddels een stuk afweziger. ‘Evie? Hé, kijk me eens aan.’ Haar ogen werden iets helderder. ‘We praten verder over het werk nadat je een dokter hebt gezien, goed? Waar logeer je? Heb je een hotelkamer geboekt?’ ‘Eh… huis.’ ‘Ja? Waar?’ Ze keek hem verward aan. ‘Ik weet niet… niet zeker.’ ‘Weet Ann het?’ ‘Ja.’

Voorpublicatie omdraaiboekje Zwart water.indd 9

09-05-17 12:16

‘Sluit je ogen maar. Laat de komende twee uur gewoon aan je voorbijgaan. Het wordt echt beter.’ ‘Beloofd?’ Erger kan het niet worden, dacht hij. ‘Dat kan ik wel beloven, ja.’

Benieuwd hoe het afloopt met Gabriël en Evie? Lees verder in Zwart water van Dee Henderson: 13 juni in de boekhandel.

Voorpublicatie omdraaiboekje Zwart water.indd 10

09-05-17 12:16

CMYK

140 mm

✦

32,4 mm

EVIE BLACKWELL 1

✦

215 mm

DEE HENDERSON brak door met haar serie over de familie

O’Malley. Ze weet als geen ander mysterie, romantiek en familiedrama met elkaar te verweven.

ISBN 978 90 297 2659 7 NUR 330

www.kok.nl

140 mm