Als genade als regen op ons neerdaalt, worden levens weer fris en nieuw
Twintig jaar later vraagt haar broer haar te komen helpen met de verpleging van hun moeder. Zijn verzoek houdt in dat Suzanne oog in oog zal komen te staan met familie die haar nog steeds niet accepteert. Bovendien weet niemand van het bestaan van Alexa af en is ze vastbesloten haar geheimen voor zich te houden. Ook voor Paul Aldrich. Paul is opgelucht wanneer hij Suzanne weer ziet. Nu kan hij haar eindelijk om vergeving vragen voor zijn misstap jaren geleden. Maar wanneer hij Alexa ontmoet, krijgt hij alleen maar meer vragen. Regen van genade is het eerste deel in de Zimmermantrilogie, waarmee Kim Vogel Sawyer terugkeert naar waar ze groot in is geworden: romans over de mennonieten.
Regen van enade
Op zeventienjarige leeftijd raakt Suzanne Zimmerman zwanger en wordt ze door haar moeder weggestuurd uit de mennonitische gemeenschap tot het kind geboren is. Daarna moet ze de baby weggeven en kan ze terugkeren. Maar Suzanne blijft weg. Ze verhuist naar Indiana en gaat daar aan de slag als verpleegster, terwijl ze in haar eentje zorgdraagt voor de opvoeding van haar dochter Alexa.
Regen van enade
ISBN 978 90 297 2393 0 NUR 302
ROMAN
uitgeverijvoorhoeve.nl kok_2014-KimVogelSawyer-RegenVanGenade.indd 1
21-04-15 09:41
Voor Kaitlyn, die zonder aarzeling vergeeft en niet meer aan de afwijzing denkt
Regen van genade def.indd 2
15-04-15 17:42
Kim Vogel Sawyer
Regen van genade Roman
Vertaald door Connie van de Velde
Regen van genade def.indd 3
15-04-15 17:42
Denk niet aan de zonden uit mijn jeugd, maar denk met liefde aan mij en laat Uw goedheid spreken, Heer. Psalm 25:7
Regen van genade def.indd 5
15-04-15 17:42
Proloog
Suzanne Voorjaar 1994 Het sissende geluid van naderende banden op nat wegdek verbrak de gespannen stilte tussen de moeder en de dochter op het bankje bij de bushalte. Suzy keek even naar haar moeder. ‘Hij komt er aan,’ zei ze timide. Zou de afkeurende houding van haar moeder milder worden nu het moment van haar vertrek was aangebroken? De lijnen rond haar moeders mond bleven hard en streng, de diepe rimpel tussen haar wenkbrauwen zag eruit alsof hij nooit meer zou verdwijnen. Suzy dook nog dieper weg in haar wollen jas – een jas die veel te warm was voor de klamme meimorgen, maar ook te dik om in haar kleine, kartonnen koffer te passen. Ze zou tot ver in de winter wegblijven en moeder had erop gestaan dat ze hem droeg. En ze deed altijd wat haar moeder zei. Nou ja, bijna altijd. Wie had kunnen weten dat een domme fout zulke verstrekkende gevolgen zou hebben? Het spijt me zo, God. De bus kwam kreunend tot stilstand bij de stoeprand en moeder pakte Suzy bij de elleboog om haar te laten opstaan. Moeders greep was hard en onpersoonlijk, maar Suzy was er blij mee. Haar normaal gesproken zo hartelijke moeder had haar de afgelopen twee weken niet een keer aangeraakt, alsof ze bang was dat Suzy’s schandvlekken op haar zouden overgaan. Daarom drukte ze haar elleboog tegen haar ribben, omdat ze de druk van moeders ruwe werkhand tegen haar lijf wilde voelen. Maar de jas was te dik. Suzy vocht tegen haar tranen. ‘Pak je koffer.’ Zodra Suzy het handvat van de oude koffer in haar hand had, duwde moeder haar door de grijze motregen naar de bus. De zolen van hun zwarte veterschoenen kletsten op de natte stoep en ver7
Regen van genade def.indd 7
15-04-15 17:42
oorzaakten vieze druppels op hun geelbruine kousen. De vlekken herinnerden Suzy aan de donkere smet die nu voor altijd op haar ziel zat. Ze duwde de gedachte opzij en keek door de openschuivende deur van de bus naar binnen. De buschauffeur keek van moeder naar Suzy. Zijn blik leek te blijven rusten op hun witte kapjes en bungelende linten – die van moeder zwart, die van Suzy wit. Gewend aan nieuwsgierige blikken van niet-mennonieten, deinsde Suzy niet terug voor de onderzoekende blik van de man, maar toen moeder op scherpe toon begon te praten, wilde ze het liefst door de grond zakken. ‘Ik ben Abigail Zimmerman, en dit is mijn dochter. Ze heeft een enkele reis naar Indianapolis.’ Enkele reis… Suzy slikte moeizaam. Moeder schudde haar elleboog even heen en weer. ‘Laat hem het kaartje zien, Suzanne.’ Suzanne. Niet Suzy, zoals ze haar hele leven liefkozend was genoemd. Ze slikte weer en haalde het gekreukte plaatsbewijs uit haar zak. De buschauffeur schoof achter het stuur vandaan en plukte het langwerpige papiertje uit Suzy’s ijskoude vingers. Hij keek er even naar, knikte en maakte een uitnodigend handgebaar. ‘Stap in. Je hebt een lange rit voor de boeg.’ Suzy klemde haar tanden op elkaar om niet in tranen uit te barsten. Hij moest eens weten hoe lang. Ze draaide zich om naar haar moeder met een stil gebed dat de moeder die haar kindertranen had gedroogd en pleisters had geplakt op zere knieën, de angst in haar ogen zou lezen en haar armen om haar heen zou slaan. Iets liefs tegen haar zou zeggen. Zou laten merken dat ze haar vergaf. Moeder boog zich voorover, en Suzy’s hart maakte een sprongetje. ‘De mensen in de… in Indianapolis weten wat ze moeten doen. Doe wat ze zeggen.’ Moeders harde gefluister veroorzaakte een wolkje condens rond haar gezicht, dat de diepe, boze rimpels rond haar ogen en haar mond verzachtte. ‘Dat zal ik doen.’ Vragen die Suzy angstvallig binnen had gehouden, brandden op haar lippen. Wat hadden moeder en vader tegen 8
Regen van genade def.indd 8
15-04-15 17:42
Clete, Shelley en kleine Sandra gezegd? Wist de gemeenschap dat ze wegging? Zou ze naar huis mogen bellen? ‘Als het achter de rug is, kun je weer naar Arborville komen. Dan zal het zijn alsof dit nooit gebeurd is.’ Moeder deed een stap naar achteren en stak haar gebalde vuisten diep in de zakken van haar dunne regenjas. Suzy’s ogen vulden zich met tranen, die haar zicht vertroebelden. De koffer zat haar in de weg, maar ze stak haar vrije arm uit naar haar moeder. ‘Moeder, ik –’ ‘Je zult je neef Andrew en zijn vrouw in elk geval gelukkig kunnen maken. God zal je fout goedmaken. Stap in, Suzanne.’ Moeder wees met haar kin naar de bus. ‘Stap in, zodat we deze narigheid achter ons kunnen laten.’ Achter ons… Suzy’s schande had zich als een vlek verspreid en haar hele familie bezoedeld. Ze boog haar hoofd, de last was te zwaar om te dragen. ‘Als het achter de rug is, praten we verder.’ Moeders woorden bezegelden Suzy’s lot. Met lood in haar schoenen stapte ze in de bus. De onhandelbare koffer en haar trillende ledematen maakten haar onhandig. Door het smalle, halfdonkere middenpad strompelde ze langs dommelende passagiers naar het laatste bankje en liet zich daarop neerzakken. Ze klemde haar koffer tegen haar gekwelde hart – tegen haar buik, die het bewijs van haar schande droeg – en liet haar hoofd hangen. Lusteloos speelde ze met het plastic handvat van de koffer. Ze deed geen moeite om een plekje op het beslagen raam schoon te wrijven om te zien of moeder haar gedag zou zwaaien. De bus schoot met een ruk naar voren, waardoor Suzy ook naar voren schoot. Een golf van misselijkheid overviel haar. Ze kneep haar ogen stijf dicht en schreeuwde in gedachten: Wacht! Laat me eruit! Ze wilde niet zo ver weg gaan. Ze had haar moeder nodig. Ze zou haar vader en zussen en broer missen. En Paul. De laatste opmerking van haar moeder weerklonk in haar hoofd: ‘Als het achter de rug is, praten we verder.’ Als deze baby geboren was 9
Regen van genade def.indd 9
15-04-15 17:42
en Suzy hem aan anderen had afgestaan. De pijn in haar borst werd zo erg, dat ze nauwelijks meer adem kon halen. Ze legde haar voorhoofd tegen het koele glas en liet de lang ingehouden tranen stilletjes over haar wangen glijden. Ze zou de dagen tellen tot ze deze nachtmerrie achter zich kon laten en terug kon naar haar huis in Kansas om weer moeders en vaders Suzy te zijn.
10
Regen van genade def.indd 10
15-04-15 17:42
Als genade als regen op ons neerdaalt, worden levens weer fris en nieuw
Twintig jaar later vraagt haar broer haar te komen helpen met de verpleging van hun moeder. Zijn verzoek houdt in dat Suzanne oog in oog zal komen te staan met familie die haar nog steeds niet accepteert. Bovendien weet niemand van het bestaan van Alexa af en is ze vastbesloten haar geheimen voor zich te houden. Ook voor Paul Aldrich. Paul is opgelucht wanneer hij Suzanne weer ziet. Nu kan hij haar eindelijk om vergeving vragen voor zijn misstap jaren geleden. Maar wanneer hij Alexa ontmoet, krijgt hij alleen maar meer vragen. Regen van genade is het eerste deel in de Zimmermantrilogie, waarmee Kim Vogel Sawyer terugkeert naar waar ze groot in is geworden: romans over de mennonieten.
Regen van enade
Op zeventienjarige leeftijd raakt Suzanne Zimmerman zwanger en wordt ze door haar moeder weggestuurd uit de mennonitische gemeenschap tot het kind geboren is. Daarna moet ze de baby weggeven en kan ze terugkeren. Maar Suzanne blijft weg. Ze verhuist naar Indiana en gaat daar aan de slag als verpleegster, terwijl ze in haar eentje zorgdraagt voor de opvoeding van haar dochter Alexa.
Regen van enade
ISBN 978 90 297 2393 0 NUR 302
ROMAN
uitgeverijvoorhoeve.nl kok_2014-KimVogelSawyer-RegenVanGenade.indd 1
21-04-15 09:41