Onafhankelijk magazine Tilburg university
jaargang 54 | 6 oktober 2016 #03
Turkije special
Gülen
Couppleger of geleerde
Integratie
Shoarmazaak in een zwarte wijk
Young Turks ‘Things are messed up’
2
In deze Univers
05
11
Gülen: geleerde of couppleger?
Shoarmazaak in een zwarte wijk
De coup in Turkije werd door Erdogan zonder aarzelen toegeschreven aan Fethullah Gülen. Maar wie is deze man eigenlijk? Gülen-kenner en Tilburg University-promovendus Gürkan Çelik geeft tekst en uitleg.
De onrusten in Turkije zorgen ook voor onrusten in Nederland. Historicus en schrijver Zihni Özdil werpt een blik op de Nederlandse maatschappij. En stelt dat we van integratie geen kaas hebben gegeten.
17
23
Nergens meer Nederlands
‘In Turkey things are messed up’
Universiteiten staan bol van de internationale ambities. Tilburg University gaat Engels zelfs als voertaal hanteren. Lopen we niet te hard van stapel?
OVERIGE ARTIKELEN: 26 No place to call home RUBRIEKEN 4 En Passant 4 Commentaar 10 I-con
6 oktober 2016
Tilburg University counts several students who left Turkey to study here. How do they experience all that’s going on in their home country?
10 Wazda? 14 Beeldend 16 De vijf van Eijff 21 Wè nou? 21 Wat heb je nu geleerd? 22 Masterscriptie 22 Over de schutting 28 Dagboek van een eerstejaars
28 Waar is Univers? 28 Briefkaart COLUMNS 3 Luuk Koelman 9 Tom Grosfeld 20 Erik-Jan Broers 27 Leanne Soff
3
Van de redactie Overlast en integratie Turken en Turkije, ik heb daar niet echt een mening over. Vroeger gaf ik Nederlandse les aan Turkse leerlingen en er waren zelden problemen. Hardwerkend, onopvallend, vriendelijk en erg beleefd. Ze hadden vaak slaap, dat wel, maar bij navraag kwam dat door de bijbaantjes die te veel energie vergden. Of mijn lessen waren te saai, dat kan ook. Als je de hele nacht groentenkisten hebt gesjouwd interesseert je een d of een t natuurlijk niet. In keurige bewoordingen excuseerde de vermoeide groentenkistensjouwer zich dan met de vraag of ik alsjeblieft niet naar zijn ouders wilde gaan, want die waren streng. Goed geïntegreerde jongens dus. Voor mij was het een openbaring toen ik in het artikel van Zihni Özdil las dat ‘integratie’ niet moet draaien om hoeveel overlast je veroorzaakt, maar om vermenging van groepen in alle mogelijke vormen. Desnoods in de vorm van een criminele bende. Een hele eye opener, omdat ik tot mijn schande bij mislukte integratie vooral aan overlast dacht. Lees het stuk van Zihni en de rest van dit nummer, omdat er zo veel meer over Turkije te melden is. Francine Bardoel, hoofdredacteur f.bardoel@uvt.nl
Poll
Mag een docent een foute ideologie aanhangen?
48%
10%
Tuurlijk, we leven toch in een vrij land! 42 Stemmen
42%
Ja hoor, als het maar geen fascist, communist of fundamentalist is
Een wetenschapper is objectief en onpartijdig, nee dus!
9 Stemmen
36 Stemmen
Stemmen op de volgende poll kan op Universonline.
colofon
Univers #3 6 oktober 2016
Adres Postbus 90153, 5000 LE Tilburg, univers@uvt.nl Internet www.universonline.nl Basisontwerp Death Valley/Pascal Tieman Cover Adrian van den Eerenbeemt Productie PrismaPrint Uitgave Univers is het driewekelijks onafhankelijk magazine van Tilburg University Volgende editie Univers 4 van jaargang 53 verschijnt op 27 oktober 2016 Redactieraad Voorzitter Wiel Schmetz (w.schmetz@fontys.nl) Dit nummer is gemaakt door Francine Bardoel (hoofdredactie), Martien Bos, Erik-Jan Broers, Adrian van den Eerenbeemt, Laura van Gelder, Nathan de Groot, Tom Grosfeld, Luuk Koelman, Yannick Maas, Zihni Özdil, Joubert Pignon, Daan Rutten, Martin Reyneke, Bas van der Schot, Leanne Soff, Bart Smout, Ton Toemen, Jack Tummers, Ron Vaessen, Marten van de Wier, Marga Walsh.
column Luuk Koelman
Zorgrobot Veertig Brabantse studenten van onder meer Tilburg University gaan aan de slag met robots in de zorgsector. Doel is de robotisering te stimuleren en te versnellen, want de zorgrobot vermaakt ouderen en is een goed middel tegen eenzaamheid. Ik snap wel waarom. Tegenwoordig hebben studenten geen tijd meer om hun grootouders te bezoeken. Dus dat is ons voorland. Daar zit je dan, lichtelijk dementerend in de leunstoel van je seniorenflat, met zorgrobot Happy op schoot. Iets meer dan een halve meter hoog is hij. Het plastic is vergeeld, maar deze uitvoering heeft toch maar mooi een knuffelprogramma aan boord. Elk uur kraakt hij: “Ik vind je lief, krijg ik een kusje?” Dus dat doe je dan maar. Je tuit je lippen en kust het koude plastic. Mensen zie je allang niet meer. Die zijn druk met van alles en nog wat. Je staart met lege ogen naar buiten. Daar dropt een drone een nieuw paar steunkousen op het balkon. Eigenlijk begrijp je het niet. Toen je zoon en dochter klein waren, was je er altijd voor hen. Maar toen jij oud en afhankelijk werd, lieten ze een zorgrobot in je seniorenflat installeren. Op je verjaardag zong hij Lang zal je leven. Wel honderd keer achter elkaar, terwijl zijn oogjes ritmisch oplichtten. Je wist niet meer hoe je hem uit moest zetten. Laatst brak een arm van Happy af. Een student van Tilburg University heeft die toen weer aangeplakt, met secondenlijm. Je eerste bezoek in maanden. Een haastige jongeman was dat. “Zorgrobot Happy geeft u liefde, warmte, respect, begrip en vriendschap,” riep hij nog terwijl hij de deur achter zich dicht trok. Zo jammer dat hij geen tijd had voor een kopje koffie.
6 oktober 2016
4
En passant Commentaar
Personeel in het wild Univers overvalt je: wat ben je aan het doen? “Ik heb net mijn laatste afspraak gehad van vandaag”, vertelt Pauline Snoep, onderwijscoördinator bij Tilburg Law School sinds 1994. “Lang hè”, lacht ze. Tot voor kort droeg ze de titel studieadviseur en Pauline betrapt zichzelf er soms op dat ze zich nog zo voorstelt. “Wat ik heel erg mooi aan mijn werk vind is dat studenten met problemen naar je komen, je die kan oplossen voor ze en dat ze weer opgewekt de deur uit gaan.” Zit & relax Woorden om bij te leven staan op het alumni-gesponsorde bankje bij het Tias gebouw. Ga zitten en relax. Wees niet bang voor studievertraging. Het komt allemaal wel goed. Ga in het gras liggen en staar naar de wolken. Ga als nieuwe hobby postzegels ontwerpen. Later heb je genoeg tijd om geld te verdienen en je schulden af te betalen. M & Aranatha De studentenkerk Maranatha is nog steeds zijn M kwijt en doodongerust. Al sinds 9 september is er geen spoor van de letter te bekennen. Meteen ging er een foto op Facebook en waren er veel mensen bezorgd. Eentje noemde het ‘Goddamn nonsense’.
Vol & verstopt Ken je het gevoel dat je helemaal vast zit vanbinnen? Al je gedachten en emoties draaien rond in je hoofd en je raakt ze niet kwijt. Je kan niet meer vooruit en je hebt hulp nodig. Zo voelt ook dit toilet zich.
6 oktober 2016
Match Volgend studiejaar verdwijnt de numerus fixus. De loting wordt vervangen door een selectieprocedure. Universiteiten en hogescholen mogen zelf weten hoe ze die procedure invullen. Wie zich wil plaatsen voor een voormalige numerus fixusopleiding, moet nu matchingtests doorstaan. Kijken of het past. En omdat matchen tijd kost, zullen steeds meer universiteiten kijken naar de cijfers uit 5 vwo. De toekomst van jongeren wordt steeds vroeger vastgelegd. Toelatingseisen worden steeds hoger, de leeftijd waarop je moet excelleren wordt steeds lager. Is dat erg? Ja, zegt de Tilburgse ontwikkelingspsycholoog Jaap Denissen in een interview met Univers: “Uit onderzoeken blijkt dat jonge mensen nog maar weinig zelfinzicht hebben. Als je ze vraagt hoe ze in elkaar zitten, hebben ze meestal geen flauw idee. Als je jezelf op jonge leeftijd al vastzet, word je een logge olietanker.” Wie wil groeien en zichzelf wil leren kennen, moet de ruimte hebben om fouten te maken. “Try again. Fail again. Fail better,” adviseerde de Ierse schrijver Samuel Beckett ooit. De jeugd is normaal gesproken een ruimte waarin je fouten mag maken, zodat je later in het leven makkelijker je weg vindt. Maar die ruimte wordt steeds kleiner. Een gemiddelde 5-vwo’er is 17 jaar. Hoeveel zelfinzicht heb je dan, en hoeveel inzicht in je eigen toekomst? Bij die ruimte om te falen, hoort ook het risico dat je eerste studiekeuze niet de juiste is. Niet alles hoeft meteen te passen.
5
leestijd
7
minuten
tekst Marten van de wier
Fethullah Gülen couppleger of vriendelijke geleerde?
De Turkse Premier Erdogan houdt hem verantwoordelijk voor de mislukte coup. Maar wie is Fethullah Gülen, en wat is zijn gedachtengoed? Onze eigen Gülen-kenner (en fan) Gürkan Çelik legt uit. ‘Eng lijkt het, omdat het niet wordt uitgelegd.’
V
oor buitenstaanders hangt er vaak een waas van geheimzinnigheid rond de Turkse geestelijke Fethullah Gülen en zijn volgelingen. Is de Gülenbeweging het gezicht van een gematigde en verlichte islam die in harmonie met westerse samenlevingen kan bestaan? Is het een diepreligieuze, conservatiefislamitische beweging? Of misschien allebei? Gürkan Çelik promoveerde acht jaar geleden op de beweging bij de faculteit Geesteswetenschappen, en schreef sindsdien verschillende boeken over Gülen. Na zijn promotie doceerde hij onder andere leiderschap bij hogeschool Windesheim. Nu is hij lector crosscultureel onderne-
merschap bij Inholland, maar dit interview geeft hij in zijn rol als Gülenkenner. Als hij als wetenschapper over de beweging praat, gebruikt Çelik consequent het afstandelijke ‘ze’. Toch was Çelik zelf ook actief in door Gülen geïnspireerde organisaties: zes jaar als voorzitter van de stichting Cosmicus, een studenten- en alumniorganisatie die zich bezighoudt met onder andere lezingen en excursies. Maar noem hem geen Gülenist. “Ik heb een hekel aan dat woord”, zegt Çelik. “Ik ben liberaal, maar geen liberalist. Ik ben sociaal, maar geen socialist. Ik heb moslim, maar geen islamist.” Het tekent de Gülenbeweging: veel op Gülen geïnspireerde organisaties afficheren zichzelf evenmin met zijn naam. >>
Gürkan Çelik
6 oktober 2016
6
De beweging staat onder druk. Volgens de Turkse president Erdogan is Gülen het brein achter de mislukte coup in juli. Dat zorgt voor spanningen tussen aanhangers van Erdogan en Gülen binnen en buiten Turkije. Erdogan heeft inmiddels zesduizend mensen gearresteerd omdat ze bij de coup betrokken zouden zijn. Nog veel meer Turken verloren hun baan: in het onderwijs veertigduizend, deels vanwege vermeende banden met Gülen. Ook in Nederland heeft de Gülenbeweging het sinds juli moeilijk: aanhangers worden bedreigd, en ouders haalden - soms onder druk van anderen in de Turkse gemeenschap - hun kinderen van scholen die aan Gülen gelieerd zouden zijn. Wat is de kern van Gülens gedachtengoed? “In drie woorden: mens, mens, mens. Gülen zegt: ‘Wij zijn eerst mensen, daarna moslims.’ Het gaat erom dat je een ethisch en goed mens bent, en iemand die meedoet aan de samenleving. Onderwijs en dialoog zijn voor Gülen heel belangrijk. Je moet anderen accepteren en in hun waarde laten.” Denk je dat de Gülenbeweging achter de coup zat? “Nee. Ik heb daar geen bewijzen voor gezien. En in de geschiedenis van de beweging de afgelopen vijftig jaar zit geen geweld. Het is niet logisch. Waarom zou Gülen alles wat hij heeft opgebouwd op het spel zetten?” Spreekt Gülen zich uit tegen het gebruik van geweld? “In alle teksten, gesprekken en interviews. Hij gebruikt daarbij stukken uit de Koran en de uit-
spraken van Mohammed, de Hadith. Voor hem is democratie het middel om meer vrijheden te creëren en elkaar te leren begrijpen.” Het is niet zo dat Gülen zich politiek afzijdig houdt, legt Çelik uit. “De beweging is een educatieve, sociale, culturele en religieuze beweging, en ook een politieke. De beweging houdt zich bezig met onderwijs, mensenrechten, liefdadigheid, dialoog. Als je je daarmee bezighoudt, ben je een actor in de politieke arena – net zoals Greenpeace dat ook is.” In 2010 nam Gülen een standpunt in over de modernisering van de oude militaire grondwet uit 1982. “Gülen heeft openlijk steun betuigd aan die grondwetswijziging, omdat die verandering zorgt voor meer vrijheid en democratie, en toetreding tot de EU mogelijk maakt. Koerden, Alevieten, allerlei groepen zouden meer ruimte krijgen.”
ceert een blinde gehoorzaamheid. Gülen is een gezaghebbende figuur, een geleerde, en een activerend leider. Hij weet een grote groep mensen in beweging te zetten. Je zegt toch ook niet: ‘wat een charismatische profeet’? Of ‘wat een charismatische moeder’? Charisma heeft voor mij een andere connotatie.” Wat voor man is Gülen? “Ik heb hem drie keer gezien, en twee keer gesproken. Het is een ontzettend aardige, liefdevolle man.”
Hoe liep het af met dat referendum? “Een meerderheid was voor, maar de regerende AK-partij heeft er nooit werk van gemaakt. Erdogan heeft een spelletje gespeeld. Erdogan is een charismatisch leider, en charismatische leiders zijn meestal ook narcistisch.”
Wat vind je van de kritiek dat de beweging te geheimzinnig is? “Achteraf gezien kun je zeggen dat de beweging meer over zichzelf had moeten vertellen. Maar er was voor de couppoging ook weinig belangstelling, dus die kans kregen ze ook minder. Het is een kleine beweging. Op de 400.000 Turkse Nederlanders zijn er misschien maar enkele duizenden die zich door Gülen laten inspireren.” >>
Hij moet ook minder goede eigenschappen hebben. Wat zijn die? “Wat in westerse ogen misschien een zwakte is: hij vertelt weinig over wat hij meemaakt. Dat houdt hij bij zichzelf. Na de coup heeft hij wel veel interviews gegeven. Dat vind ik een goede zaak. Vroeger deed hij dat niet. Na het incident op 15 juli heeft hij een soort ‘comingout’ gehad.”
‘Waarom zou Gülen alles wat hij heeft opgebouwd op het spel zetten?’
En Gülen, is hij niet charismatisch? “Ik vind charisma niet iets positiefs, het impli-
Wie is Fethullah Gülen? Fethullah Gülen werd in 1941 geboren in een dorpje in het noordoosten van Turkije. Hij haalde op zijn achttiende zijn vergunning om als ‘staatsimam’ te mogen preken in Turkije. Dat deed hij niet alleen in moskeeën, maar vooral ook daarbuiten. Gülen wilde de Turken opleiden tot goede, ethische mensen. Onderwijs speelt in zijn ogen een grote rol in de strijd tegen armoede, onwetendheid en verdeeldheid. Hij moedigde mensen aan om scholen op te richten, en zorgde bijvoorbeeld voor studentenhuizen voor arme studenten. Bij de laatste Turkse staatsgreep in 1997 dwong het leger de Turkse regering van premier Erbakan af te treden. Zijn islamitische partij werd verboden. In 1999 vaardigde de nieuwe regering een arrestatiebevel uit tegen Gülen, die op dat moment in Amerika was voor medi-
6 oktober 2016
sche behandeling. Gülen verblijft sindsdien in de Verenigde Staten, en ontvangt daar dagelijks een groep studenten om over het geloof te praten. Gülen steunde vanuit Amerika de maatregelen die Erdogan in zijn begintijd als premier nam om Turkije te democratiseren en de rechten van minderheden te verbeteren. Sinds 2010 geeft Gülen steeds vaker kritiek op Erdogan, onder andere op zijn harde optreden bij de protesten in het Gezipark in 2013. In Turkije zijn er volgens Gürkan Çelik zeker 300 scholen opgericht geïnspireerd door Gülen. Deze zijn inmiddels allemaal gesloten. Buiten Turkije zijn ongeveer 2000 ‘Gülenscholen’.
7
Fethullah Gülen foto AFP PHOTO/ZAMAN DAILY/SELAHATTIN SEVI
6 oktober 2016
8
Waarom noemen Nederlandse Gülenscholen zich niet ‘Gülenschool’, zoals een montessorischool zich montessorischool noemt? “Ze worstelen daarmee. Formeel-juridisch zijn het geen Gülenscholen. Er is nooit een filosofie geformuleerd zoals voor het montessorionderwijs. Gülen zegt ook dat hij het niet kan accepteren als scholen zijn naam krijgen, omdat hij ze niet heeft opgericht. Hij heeft de oprichting van scholen alleen aangemoedigd.” Een school kan toch op de website zetten dat ze zich door Gülen laat inspireren? “Dat is misschien een oplossing voor hier, voor Nederland. In Turkije is dat niet gebruikelijk. Is het zo belangrijk dat je de naam Gülen koppelt aan een school? Wij Nederlanders willen graag dat iedereen zijn naam op zijn voorhoofd schrijft, omdat we uit een traditie van verzuiling komen. We willen je kunnen identificeren als lid van een bepaalde stroming, anders hoor je er niet bij en ben je misschien wel gevaarlijk.
Ik weet dat die scholen niet voor 100 procent bestaan uit mensen de zich door Gülen laten inspireren. Uiteindelijk is het aan scholen zelf om te beslissen hoe ze hiermee omgaan.” Heeft het ook te maken met de traditie van secularisme in Turkije? Dat het jarenlang risico’s met zich meebracht om een school te verbinden aan een islamitische denker? “Dat is een tweede reden. In het seculiere Turkije was het de gewoonte je religieuze identiteit te verbergen, anders kwam je niet ver als ondernemer of in de ambtenarij. 99 procent van deze
scholen zijn trouwens moderne scholen. Ze verschillen niet van de openbare scholen hier in Nederland.” Voed je zelf je kinderen op volgens de ideeën van Gülen? “Mijn kinderen hebben op een katholieke basisschool gezeten, en gaan nu naar een christelijke middelbare school. Ik voed ze op om ethisch goede mensen te zijn. Dat zijn dingen die ik bij Gülen lees, maar of je het nu Gülen of Erasmus noemt, interesseert me niet.”
‘Wij Nederlanders willen graag dat iedereen zijn naam op zijn voorhoofd schrijft’
Maar als ik vraag naar de grootste islamitische geleerde van dit moment is, dan zeg je... “Ik ken niet de hele islamitische wereld even
foto Charles Mostoller/The New York Times
6 oktober 2016
9
goed, maar ik beschouw Gülen als één van de grote islamitische geleerden van deze tijd.” In het AD kwalificeerden Turkijedeskundigen de beweging onlangs als een ‘conservatief islamitische beweging’ die schuilgaat achter een modern rookgordijn. “Die mensen zijn geen Turkije-kenners en zeker geen ‘Gülenologen’. Ze hebben geen enkel boek van Gülen gelezen.” Maar is de beweging conservatief? “De beweging is geïnspireerd op de islam. Dat kun je conservatief noemen. Geloof is een belangrijk ideaal. Gülen is een islamgeleerde. Hij staat in de traditie van onder andere de in 1960 overleden Koerdische geleerde Said Nursi, die de verzen van de Koran interpreteerde voor de huidige tijd, met het oog op de huidige ontwikkelingen, bijvoorbeeld in de wetenschap. Geloof staat bij hen allebei centraal.” Gülen en Nursi geven religieuze moslims dus adviezen voor het leven in de moderne tijd? “Precies. Gülen vindt geloof een persoonlijke kwestie. Daarom is hij een voorstander van het scheiden van politiek en geloof. Hij is een van de belangrijkste critici van de politieke islam, zoals je die nu bij de AK-partij in Turkije ziet. De politiek is een dagelijks spel, en de islam mag geen spel worden. De islam overstijgt dat niveau. Bovendien mag er volgens Gülen niemand tussen een individu en God instaan.” De Gülenbeweging is helemaal geen enge club dus? “Nee. Eng lijkt het, omdat het niet wordt uitgelegd.” Waarom doet de beweging dat niet? “Onkundigheid. Ze moeten daar meer en meer aandacht aan besteden. Ik zie de coup als een grote kans voor hen: een kans om uitleg te geven over de beweging en hun idealen. Wat motiveert hen? Wat is je brandstof, wat stimuleert je? En waar wil je heen, wat is de bestemming?” En, wat is de bestemming? “Dat mensen een goed mens worden en de samenlevingen goede samenlevingen worden. Is de bestemming dat we allemaal moslim worden? Laat mensen doen wat ze willen doen, of ze nu christen, atheïst of moslim willen zijn. In de islam staat een ding centraal: de vrijheid van de mens. Als er bewegingen of geleerden zijn die daaraan tornen, dan zijn ze niet op de juiste manier bezig met de islam.”
column Tom Grosfeld student CIW
Banga Een aantal leden van Vindicat, die sneue, corporale studentenvereniging verstopt in de uithoek van ons land, liet weer eens van zich horen. Een Almanak met de persoonlijke gegevens van 22 vrouwen. Hete hertjes, worden ze genoemd. Een ordinaire vleeskeuring, waarin uiterlijk en bedprestaties beoordeeld werden. Deze jongetjes hebben niets van het leven begrepen. Is hun maaginhoud zo aangetast door al dat bier, dat er geen vlindertjes in hun buik durven rond te vliegen? Hebben ze het uiterlijk van een vetgemeste cycloop waardoor ze keer op keer afgewezen worden door hun medestudentes? Of vallen ze misschien wel helemaal niet op vrouwen, en proberen ze met deze Almanak – uitsluitend bedoeld voor mannen – indruk te maken op hun geslachtsgenoten? Leven deze jongetjes zo in hun bubbel vol grootheidswaanzin, dat ze niet doorhebben hoe weinig respect ze opbrengen voor ‘hun’ vrouwen? Iedere mannelijke student praat over vrouwen. Dat gaat vaak plat. Dat is vaak vies. Dat is geregeld respectloos. Het hoort erbij, het blijft binnen gesloten mannenkringen. Vrouwen doen precies hetzelfde. Als je dan zo nodig verhalen over het andere geslacht de buitenwereld in wilt gooien, doe het dan met respect. Weet je wat pas stoer is? Een Almanak vol vrouwen van je vereniging, waarin per vrouw een liefdesverklaring geschreven staat. Geen schunnige, denigrerende taal, maar oprechte waarheden. “Ik wil samen met Nienke neerstrijken op de mooiste bloem van de campus om elkaar kleine hapjes nectar te voeren”, in plaats van “Nienke is een sletje die maar al te graag jongens mee naar huis neemt, het liefst twee tegelijk.” In het openbaar met respect over vrouwen praten is schijnbaar nog taboe bij Vindicat, maar er komt een tijd dat ook dit clubje haar eerste voet op de beschaafde wereld zet.
6 oktober 2016
10
I-con
naam Dennis de Groot opleiding Bachelor Human Aspects of Information Technology leeftijd 21 jaar Wat is je favoriete plek in Tilburg? “Waar de gezellige mensen zijn. Overdag de campus, ’s avonds de kroeg. Overigens staat mijn bed ook hoog het lijstje.” Hillary Clinton of Donald Trump? “Is er een derde optie? Ik ben blij dat ik niet hoef te kiezen.” Naar welk land zou je overwegen te emigreren? “Italië. Mooi land, lekker weer en bovenal goed eten.” Je zit in de Kandinsky. Welk biertje bestel je als eerst? “La Chouffe Blond. Dat roept mooie herinneringen op.” Van welke BN-er wil je een gastcollege? “Van Rapper Boef of Lil’ Kleine. Vooral om ze uit te lachen.” Je moet kiezen. Alleen nog maar kunnen schreeuwen, of alleen nog maar kunnen fluisteren? “Alleen nog maar fluisteren, dan neem ik gewoon altijd een megafoon mee.” Welke drank zou verboden moeten worden? “Alle energy drankjes. Die troep stinkt en ik heb toch al genoeg energie.” Wat is je beste life-hack als student? “Lief doen tegen je huisgenoten en dan hopen dat ze je afwas doen.” Wat zou je tegen jezelf in het verleden willen zeggen? “Dat het uiteindelijk allemaal wel goed lijkt te komen.” Wat is de beste late night snack? “Bij de Jumbo verkopen ze 20 frikadellen voor één euro. Veel voor weinig, absolute aanrader.”
Wazda
Managementtaal, turbo-Tilburgs of professorengepruttel. In de rubriek Wàzdà? duidt ex-campusdichter Nathan de Groot maandelijks een bijzondere term die gebruikt wordt op de universiteit.
Term Hammer Piece Vindplaats De Universiteitsraad a deel van de hamer dat de spijker op z’n kop slaat b puzzelstukje van een Hammer landschap (Westfalen) c tegenovergestelde van een Hummer piece d een vergaderstuk dat slechts als formaliteit ter sprake komt De hamer bestaat uit een houten steel en een zwaar kopstuk. Dit stuk van de hamer zou het hammer piece kunnen zijn. Vraag in een bouwmarkt in Leeds om een hammer piece en je zult een kopstuk krijgen, mits ze de onderdelen los verkopen uiteraard. Over losse onderdelen gesproken: dan denk je toch snel aan het plaatsje Hamm in Duitsland. Vanuit Venlo rijdt er een boemeltreintje naar het epicentrum van de negentiende eeuwse legpuzzels. In hoogtijdagen werden hier tot wel drie puzzels per jaar gefabriceerd, die vooral onder de Britse elite populair waren. Elk exemplaar beeldde een mistig landschap uit en bestond uit 144 handgemaakte stukken. Sinds 1928 is er geen Hammer puzzels meer gemaakt en dus steeg de waarde zodanig dat je van één stukje een nieuwe auto koopt anno 2016. Wist u trouwens dat de Romulus en Remus van de autoindustrie Hummer en Hammer heten? De Hummer was een robuuste wagen maar de Hammer verloor door roestige schroeven vaak onderdelen, zogenaamde Hammer pieces. Toch wordt met hammer piece vaak iets heel anders bedoeld. Navraag wijst uit dat dit om een vergaderstuk gaat waarvan het noodlot al beklonken is. Een zogenaamd hamerstuk, onder druk van internationalisering slecht vertaald in het Engels. De voorzitter kijkt slechts snel om zich heen, maar vooral naar de klok, en heft zijn hammer voor een fraai stukje besluitvorming. Ook een beleidswoord of rare term gespot? Stuur hem naar univers@uvt.nl
6 oktober 2016
11
leestijd
6
minuten
Tekst Zihni Özdil illustratie martien bos
Ben je geïntegreerd als je een shoarmazaakje in een zwarte wijk hebt? De onrusten in Turkije werken door in Nederland. Hoe kan dat? Historicus en schrijver Zihni Özdil werpt een blik op de Nederlandse maatschappij. En stelt dat we van integratie geen kaas hebben gegeten.
A
fgelopen zomer leken velen er verbaasd over dat ‘de Turken’ het overnamen van ‘de Marokkanen’ als het gaat om de integratieproblematiek in Nederland. Jarenlang was het een aanname dat Turkse Nederlanders goed aan het ‘integreren’ waren, terwijl Marokkaanse Nederlanders het juist heel slecht deden. De beelden van duizenden Turkse Nederlanders die op een ultranationalistische manier ‘hun president Erdogan’ en ‘hun land’ Turkije verdedigden, lieten die aanname wankelen. Mislukt integratiemodel Door tegenstanders van Erdogan te intimideren, aan te geven bij het Turkse OM en het werk van Nederlandse journalisten onmogelijk te maken, werd het eindelijk duidelijk dat ons concept van ‘integratie’ lange tijd niet gestoeld was op reële criteria. Mede door dat, in wezen failliete, integratiemodel zijn grote groepen mensen in Nederland etnisch gesegregeerd, waarbij van alle minderheden de Turkse Nederlanders de kroon spannen. Een gedachtenexperiment zal wellicht helpen verduidelijken. Stel dat Turkije zich in de jaren na de Tweede Wereldoorlog economisch hard had ontwikkeld. En stel dat Nederland arm en grotendeels agrarisch was gebleven. De Turkse industrie
bloeit en al snel ontstaat er een arbeidstekort. Ankara besluit vervolgens om ‘gastarbeiders’ uit Nederland te halen. Grote groepen mensen uit gebieden zoals Staphorst, de Achterhoek, ZuidLimburg, Zeeland en Friesland vertrekken naar Turkije om daar te werken. Na een aantal jaren brengen ze hun vrouwen en kinderen ook over. De Turkse overheid constateert dat de Neder-
Door het failliete integratiemodel zijn grote groepen mensen etnisch gesegregeerd landers geen ‘gasten’ meer zijn. Vanuit Ankara besluit men dan integratiebeleid te maken. Stel dat de Turkse overheid clubs zoals de SGP, Opus Dei en de Nationaalsocialistische Beweging gaat subsidiëren om in Turkije de ‘integratie’ van Nederlanders te bevorderen. Extreemrechts Deze ultraconservatieve en extreemrechtse clubs
krijgen geld en faciliteiten om allerlei stichtingen, scholen, media en internaten op te richten in heel Turkije. Dit noemt men in Turkije ‘multicultureel’ en ‘integratie met behoud van de eigen cultuur’. Deze clubs slagen er vervolgens in om Nederlanders in Turkije vijftig jaar lang te hersenspoelen en in hun houdgreep te houden. En linkse Turkse intellectuelen en academici zijn de grootste pleitbezorgers van Nederlandse neonazi’s, zwartekousengereformeerden en schimmige katholieke sektes. Zo’n vreemde gang van zaken zou ondenkbaar zijn. Toch is dit exact wat er is gebeurd in Nederland toen de gastarbeiders hiernaartoe kwamen. Vooral Turkse Nederlanders hebben dit ‘integratiebeleid’ omarmd. Van de extreemrechtse Grijze Wolven tot het Turkse overheidsorgaan Diyanet en de fundamentalistische Milli Görüs beweging: deze clubs hebben van de Nederlandse overheid alle middelen gekregen om hun tentakels diep in de Turkse gemeenschap in Nederland te vestigen. Met als eindresultaat dat vandaag de dag het wereldbeeld van veel Turkse Nederlanders over het algemeen zwaar conservatief-religieus, patriarchaal, antisemitisch, homofoob en Turks-nationalistisch is. Brandgevaar Het meest problematische in het kader van burgerschap is dat uit allerlei peilingen blijkt dat >>
6 oktober 2016
12
Zihni Özdil is historicus, NRC-columnist en schrijver. Zijn laatste boek Nederland mijn Vaderland (De Bezige Bij) gaat over de geschiedenis van wij/zij denken in Nederland.
Turkse Nederlanders zich het minst identificeren met Nederland, de grootste taalachterstand hebben, het minst buiten de ‘eigen’ etniciteit trouwen en het meest gescheiden leven van andere groepen. Zo zit Nederland vol met Turkse moskeeinternaten, die worden gerund door die fundamentalistische en extreemrechtse clubs uit Turkije. Een deel van die internaten is ook nog eens illegaal. Een aantal jaren geleden was er enige ophef over Turkse moskee-internaten in Rotterdam, waarvan de deelgemeente wist dat ze brandonveilig waren, maar toch een oogje dichtkneep. NRC Handelsblad maakte naar aanleiding daarvan een fotoreportage. Op de foto’s waren nette slaapzalen, computerruimtes en braaf studerende leerlingen te zien. Niks aan de hand, leek het. Een aantal ‘progressieve’ witte Nederlanders reageerde met: ‘Kijk maar, er gebeuren geen rare dingen.’ Maar als je de Turkse taal niet machtig bent en de context niet kent, ben je makkelijk te beduvelen. Op een van die foto’s was een jongen een boek aan het lezen. Op de kaft stond in het Turks de titel ‘De brieven van onze martelaren’. De auteur van dat boek is een Turkse ex-soldaat en extreemrechtse ideoloog die in zijn boeken onder andere schrijft over ‘de Europese en zionistische samenzwering tegen de Turkse natie’. Zo wordt een hele generatie Nederlanders, die notabene hier is geboren en getogen, nog steeds met de paplepel ingegoten dat ze geen Nederlanders zijn. Schotelantennes Wanneer ik dit soort misstanden aanwijs, is een van de reacties door witte progressieven vaak: ‘Ja, maar Nederlanders die naar Canada en Amerika gingen, houden ook nog steeds van
6 oktober 2016
tulpen.’ Mensen die dat roepen om de segregatie van, met name Turkse, Nederlanders te bagatelliseren, slaan de plank mis. In Michigan heb ik onder andere Holland en Zeeland bezocht. Dat zijn kleine steden die ooit zijn opgericht door Nederlandse immigranten. En de verschillen met de situatie van Turkse Nederlanders kunnen niet groter zijn. Zo spreekt alleen de eerste generatie Nederlandse Amerikanen nog Nederlands. De tweede, derde en vierde generatie bijna niet meer. Bijna niemand trouwt nog binnen de ‘eigen’ etnische groep. Er zijn geen schotelantennes die de hele dag naar Nederland gericht zijn. De meeste Nederlandse Amerikanen en Canadezen weten niet eens wie de premier van Nederland is. Ze zijn allen trots om Amerikaan of Canadees te zijn. Dát zien ze als hun identiteit. Nederland is voor hen een erfgoed dat hun Amerikaansheid aanvult, en niet andersom zoals nu het geval is bij veel ‘allochtonen’ in Nederland. Pleur toch op Dat komt allemaal omdat het Amerikaanse integratiemodel nooit was gestoeld op ‘multiculturalisme’ zoals wij dat in Nederland hebben ingevuld. Geen subsidies naar nationalistische organisaties uit het buitenland om de ‘integratie’
Als je niet wit bent en overlast veroorzaakt ben je geen Nederlander meer van nieuwe Amerikanen te bevorderen. Terwijl onze premier Rutte de segregatie van Turks-Nederlandse jongeren bevestigt door ‘Pleur toch op. Ga terug naar Turkije’ te zeggen, is zoiets ondenkbaar in de Verenigde Staten. Zelfs Donald Trump heeft het niet over het uitzetten van Mexicaanse Amerikanen, maar vooral over illegale immigratie. Met andere woorden, het Nederlandse burgerschap is in culturele zin zeer nauw gedefinieerd. Plat gezegd, als je niet wit bent en overlast veroorzaakt ben je geen Nederlander meer. Vermengen Het tij is nog te keren. Belangrijk is dat we zo snel mogelijk een radicale herdefiniëring geven aan onze concepten van integratie en burgerschap. Daarnaast is het essentieel dat we meer gaan vermengen in Nederland. Vanuit de ideologie van multiculturalistische tolerantie werden voormalige gastarbeiders en hun (klein)kinderen door beleidsmakers op een
paternalistische wijze gestimuleerd te ‘emanciperen’. Hoe moest die emancipatie plaatsvinden? Door zoveel mogelijk een georganiseerd en naar binnen gericht bestaan te hebben waarbij ‘allochtone leiders’ inspraak hebben bij de overheid en de achterban in het gareel houden. Dus een Turkse werkgeversorganisatie (HOGIAF) die gelieerd is aan een religieuze beweging in Turkije is volgens Mark Rutte ‘een toonbeeld van integratie’, ondanks dat vrouwen, LGBT, arbeidersemancipatie enzovoorts worden geminacht door die club. De succesvolle schoonmakersbeweging uit 2012 waar werknemers, man en vrouw door elkaar, vanuit allerlei etnische en religieuze achtergronden hebben samengewerkt om hetzelfde doel te bereiken, wordt echter niet gekenmerkt als ‘een toonbeeld van integratie’. Kleinburgerlijk In Nederland kwam het er eigenlijk altijd op neer in hoeverre een groep voldoet aan het kleinburgerlijke ideaal. Segregatie werd vroeger ‘integratie met behoud van de eigen cultuur’ en ‘multicultureel’ genoemd. Het gebruik van de term ‘eigen’ impliceert per definitie een andersheid ten opzichte van ‘de Nederlandse cultuur’, wat dat dan ook moge zijn. In werkelijkheid heeft iemand uit de Prinsengracht een grotere cultuurshock in de Achterhoek dan in de hogere kringen van Istanbul. Mijn vraag aan zowel Mark Rutte als de (linkse) multiculturalisten zou zijn: Waarom kan ik niet integreren als laagopgeleide stratenmaker of bijstandsmoeder? Of als crimineel? Ben ik geïntegreerd als ik een shoarmazaakje in een zwarte wijk heb en me voor de rest niet bekommer om wat er in Nederland gebeurt? Ben ik geïntegreerd als ik een hogere opleiding heb genoten maar helemaal geen maatschappelijke of culturele binding heb met Nederland? opstand Turks-Nederlandse studenten kunnen een leidende rol nemen in het doorbreken van deze segregatie. Het is ook in hun eigen belang dat ze zelf buiten hun comfort zone treden en hun horizon verbreden. Niet lid worden van een ‘Turkse’ studentenvereniging zou mijn eerste advies zijn. Etnische segregatie doorzetten op de universiteit is de grootste fout die je kunt maken. Ook in intellectueel opzicht. Door elk jaar een Istanbul-reis te doen en een Armeense Genocide-ontkennende spreker uit te nodigen, beperk je je eigen ontwikkeling. Nederland voltooide zijn ontzuiling toen jongeren in de jaren ’60 de normen en waarden van hun ouders ontmantelden. Als Turks-Nederlands jongeren nu niet ook in opstand komen tegen het misplaatste ultranationalisme van hun ouders, de patriarchale genderopvattingen in hun gemeenschap en de paternalistische organisaties en leiders die claimen hen te vertegenwoordigen, zullen ze nog dieper wegzakken in de modder van de segregatie.
13
6 oktober 2016
14
Beeldend
foto Ton Toemen
Ondertussen in Anadolu Bezoekers van het Turks theehuis Anadolu aan het Wilhelminapark, spelen een potje Rummikub. Op de achtergrond een schilderij met de Fatih Sultan Mehmet-brug over rivier de Bosporus. De Brug, die het Europese en het Aziatische deel van de stad met elkaar verbindt, was een van de strijdtonelen tijdens de mislukte staatsgreep. Afgelopen zomer maakte premier Yildirim bekend dat de brug werd omgedoopt tot 'Brug van de martelaren van 15 juli’.
6 oktober 2016
15
6 oktober 2016
16
de vijf VAN EIJFF
Economisme is een nietszeggende term ‘Economisme’ is de sleutelterm van GroenLinks-voorman en nieuwe politieke wonderboy Jesse Klaver. Een nieuw ideologisch modewoordje om het grote ‘Kwaad’ te duiden, of een aanduiding van een reëel probleem? We vroegen het onze tophoogleraar financiële economie, Sylvester Eijffinger. Wat dacht u, toen u de term economisme hoorde? Moeten we het daar echt over hebben? Nou, de term zingt rond, zoals dat heet. Wat denkt u ervan? Ach ja, die Jesse Klaver is een handige jongen. Mag ik dan nog heel even refereren aan het tv-programma van Arjen Lubach, die zo scherp neerzette dat Klaver alles van Obama heeft gejat? Ter zake: ik vind economisme een nietszeggende term. Als ik het goed begrijp, is economisme een negatieve aanduiding voor teveel economie en teveel economen, terwijl er ook andere waarden gelden. Laat ik voorop stellen: die financiële crisis sinds het ineenstorten van Lehman Brothers was en is nog steeds serieus. Geen wonder en
‘Economie en moraal filosofie zijn niet los van elkaar te denken’
6 oktober 2016
ook niet onterecht dat economen dan het publieke debat domineren. Economen zijn dus geen cijferfetisjisten en neoliberale tunneldenkers die vastzitten in hun econometrische modellen? Welnee! Mensen vergeten vaak dat Adam Smith, grondlegger van de economie, zowel een boek over de economie als de moraalfilosofie schreef. En die zijn niet los van elkaar te denken. Zoals ook onze Martinus Cobbenhagen priester én econoom was. Zij hadden oog voor de ‘moral hazard’ dat de cijfers alleen niet zaligmakend zijn. Bent u het dan ook niet een beetje eens met Klaver dat politiek tegenwoordig wordt gereduceerd tot management van het telraam? Toch wel voor een deel,
maar daar gaan de betere economen evengoed tegenin. Kijk, met tellen is niets mis, maar je moet wel weten wat je telt en daarom moet je ook voorbij het gehanteerde model kunnen denken. Neem de briljante Harvard-wetenschapper Philippe Aghion van de ‘endogene groeitheorie’. Die stelde empirisch vast dat investering in Research & Development en onderwijs zich uitbetaalt in een hogere productiviteit. Dat wordt echter nooit meegewogen in de doorrekeningen van bijvoorbeeld de CPB, omdat ze daar niet weten hoe ze dat in de modellen moeten vervatten. En dat leidt tot kortzichtig beleid? Jazeker. Je ziet dat partijen als SP en PVV handig aan de knoppen draaien en zo uit de bus komen als partijen die het financieel op orde hebben. Dat is narrowminded gedacht. Partijen als D66 en CDA investeren daarentegen in onderzoek en onderwijs en dat lijkt misschien duurder, maar levert juist winst op.
17
leestijd
6
minuten
Tekst ron vaessen illustratie Bas van der schot
Nergens meer Nederlands Universiteiten staan bol van de internationale ambities. Tilburg University gaat Engels zelfs als voertaal hanteren en spreekt over een recordaantal internationale studenten. Gaan we echt zo hard, en is dat wel verstandig? Een analyse op vijf speerpunten.
S
inds 2010 presenteert onze ooit Brabantse katholieke handelshogeschool zich als Tilburg University: understanding society. De blik is gericht op de wijde wereld van grote spelers als Shell, Oxford en de Europese Commissie. In die wereld spreekt iedereen Engels, dus beginnen we er al mee in de collegebanken. Daarover is gemor. Het Engels vervlakt ons denken, zelfs slimmeriken beheersen het matig, onze eigen rijke taal gaat verloren. Anderen willen juist dat er zelfs bij de koffieautomaat Engels wordt gesproken. Wat we er ook van vinden, een universiteit opereert internationaal. Dat was in de zestiende eeuw al zo, zegt TSH-decaan Willem Drees. Academisch onderzoek houdt zich niet aan landsgrenzen en getalenteerde kenniswerkers evenmin. Tilburg University wil mee, moet mee en gáát mee. Het is geen open discussie meer, zegt Lokaal Overleg-voorzitter Marinus Verhagen. Met een nieuwe visie op internationalisering en in het najaar een actieplan wordt gas bijgegeven. Iedere faculteit gaat zelf bepalen hoe ze meegaat. Hoog tijd voor een scherpe analyse. Op vijf speerpunten waarderen we de internationale ambities. Waar moet de universiteit werk van maken, waar is ze goed op weg, waar slaat Tilburg University in door?
1.
Populatie
Tilburg University wil internationaler worden en spreekt over een recordaantal internationale studenten. Gaat het zo hard? Nee, er is zelfs sprake van een kleine daling in de internationale instroom. In 2015 had TiU 272 internationale promovendi, goed voor 47%. En 1.563 internationale studenten op een populatie van 12.399. Dat is 12,6%. Actuele cijfers verstrekte de universiteit niet. Wel blijkt uit de instroomcijfers dat de universiteit in 2015 1.998 internationale studenten kon verwelkomen. In 2016 is dat 1.129, een kleine daling. Die zit bij (pre-) masterstudenten, de instroom bij bachelors
nam wel toe. Cijfers die CvB-voorzitter Koen Becking opnoemt: van de hoogleraren is 23% internationaal, van de UHD’s 37% en van de UD’s 33%. Substantieel, vindt Becking.
Tilburg University wil groeien. Omdat het aantal Nederlandse studenten afneemt, moet de groei van buitenaf komen. Dat doet de universiteit alleen om geld binnen te halen, wordt weleens gedacht. Dat is deels waar, vertelt hoogleraar sociologie Peter Achterberg. Universiteiten moeten mee in de race om overheidsgeld. Halen zij minder studenten binnen dan andere universiteiten, dan krijgen ze ook minder geld. Maar het is vooral onwaar. In 2011 kostte een internationale student 4.800 euro, blijkt uit een vertrouwelijke beleidsnotitie. Totale jaarlijkse kostenpost: 5.500.000 euro. Kortom: aan de voorkant komt er meer geld binnen, maar aan de achterkant kost een student geld. Ook hierover verstrekte de universiteit geen actuele cijfers. >>
6 oktober 2016
18
2.
Onderwijs en collegetaal
Het onderwijs verengelst. De universiteit wil 6 van de 21 bachelors en 37 van de 48 masters in het Engels aanbieden, blijkt uit het jaarverslag 2015. Vorig jaar waren dat er 5 en 32. Nieuwe Engelstalige opleidingen die de afgelopen jaren werden toegevoegd zijn bijvoorbeeld Global Law en de Engelse variant van Psychologie. Volgens critici is die laatste puur uit financiële overwegingen opgetuigd. Koen Becking deelt die kritiek niet. Engelstalige bachelors zijn er onder meer omdat het werkveld er behoefte aan heeft, zegt hij. “Ook Nederlandse bedrijven willen iemand met een visie op de wereld en het functioneren van het bedrijf daarin.” Vooralsnog is er geen sprake van dat Nederlandstalige bachelors verdwijnen. En al zou TiSEMdecaan Lex Meijdam dat prima vinden, zolang VWO-scholieren de stap naar een Engelstalige bachelors te groot vinden, blijft zijn faculteit ze aanbieden. Ook Nederlandstalige bachelors hebben meestal een paar Engelstalige vakken. Het Engels biedt uitdagingen. Docenten geven kwakkelend college, studenten beheersen de taal evenmin goed. Aldus het gangbare verhaal. Het is hard werken voor docenten, erkent directeur van onderzoeksinstituut TiLT Ronald Leenes. En de diepgang is wat minder, “Maar de context en het toekomstig werkveld van velen is internationaal, dus wen er maar aan.” Peter Achterberg denkt niet dat
hij minder effectief is in het Engels, wel is hij grappiger in het Nederlands. Oftewel: goed gaat het niet, maar doden zijn er nog niet gevallen. Een aanbeveling: verplicht academisch Engels en Nederlands om de taalbasis te verstevigen. Koen Becking ziet er niets in. Ook niet in een verplichte Engelse cursus voor docenten. Niet in de Basiskwalificatie Onderwijs (BKO) in ieder geval. “De druk daarvoor is al wezenlijk.” Zeker nu alle docenten over een kleine drie jaar het BKO moeten hebben behaald. Ondermaats personeel wordt straks wel via het HR-beleid aangepakt (R&O-gesprekken). Niet iedereen wuift problemen met het Engels weg. De overwegend oudere studenten van de theologische faculteit hebben er moeite mee, vertelt decaan Marcel Sarot. “En katholieke theologie is weliswaar een internationaal vak, maar van oudsher zijn Duits, Frans en zelfs Italiaans belangrijker dan Engels. Wij hebben dus nogal wat oudere docenten die heel taalvaardig zijn, maar niet in het Engels.”
‘Goed gaat het niet, maar doden zijn er nog niet gevallen’
6 oktober 2016
3.
Onderzoek
Tilburg University richt bij de internationalisering op programma’s van de Europese Commissie, Europe 2020 en Horizon 2020. Niet omdat ze die thema’s zo mooi vinden. Wel om meer geld uit de Europese pot van 80 miljard te halen, aldus de visie. Dat kan Tilburg University goed gebruiken om onderzoek mee te doen, vertelt Koen Becking. Onderzoekers publiceren overwegend in de Engelse taal, ook in Tilburg. Er heerst dan ook een internationale sfeer. Faculteiten voeren een Engelse naam, 27 van de 40 onderzoeksgroepen presenteren zich op de website in het Engels. Bij TiLT komt meer dan de helft van het personeel van buiten Nederland. De voertaal is Engels, vertelt directeur Leenes. “Op mijn vakgebied is Nederlands domweg irrelevant.” Bij Humanities hechten ze meer waarde aan de Nederlandse taal en Nederland, zegt decaan Willem Drees. Hij vindt het belangrijk dat het vaste wetenschappelijk persoon er kennis van heeft. Qua ranglijstjes kan internationaliseren ook betekenen: hoger scoren. Maar rankings zijn omstreden. Echte topuniversiteiten als Harvard scoren vrij stabiel, voor een universiteit als Tilburg University is het net de loterij. Soms heb je prijs, meestal niet. Zo stond de universiteit onlangs niet in een top500 van universiteiten, om iets later wél in een top200 te staan.
19
4.
Bestuur
Een universiteit heeft per definitie een internationale kijk op de wereld, zegt Koen Becking. In de eigen burelen valt dat tegen. TiSEM-decaan Lex Meijdam druk het zo uit: “Er kan nog een slag gemaakt worden in het betrekken van nietNederlandse collega’s in het beleid en bestuur van de universiteit.” Faculteitsraden worden bestuurd door Nederlandstaligen. In de universiteitsraad heeft TiU International sinds 2014 een zetel, bij de verkiezingen van 2016 werden dat er twee. Studentenpartij Student Democrats behaalde geen zetel. Jammer, vindt Tobias Klein van TiU International. “Internationale
studenten voelen zich niet vertegenwoordigd.” Dichter bij de macht zijn internationals nooit gekomen. Klein vergelijkt hun positie met die van vrouwen. Lager in de hiërarchie zijn ze beter vertegen-
woordigd dan hogerop (vergelijk de cijfers bij Onderwijs en collegetaal). Dat internationals ook zo slecht zijn vertegenwoordigd, hebben we volgens Klein niet door. Stapsgewijs moet dat anders worden. Hans Haans van fractie Onafhankelijken is er minder uitgesproken over. “Als de beste persoon op de juiste plek zit dan maakt het niet uit of dit een Nederlander is of een internationale medewerker.” Dat er geen internationale eindbaas rondloopt op de campus, is volgens Koen Becking niet gek. “Dat is overal in Nederland zo. Het zou pas anders zijn als er een buitenlander zat in de raad van toezicht of het college van bestuur. Die wil dan natuurlijk alles in het Engels hebben. Wie weet gaat dat nog gebeuren.” >>
6 oktober 2016
20
20
column Erik-Jan Broers
docent rechtenfaculteit
5.
Bestuurstaal en koffiepraat
De universiteit wordt tweetalig, met Engels als standaardtaal. Aldus de nieuwe taalvisie. Bestuursvergaderingen en praatjes bij het koffieapparaat voer je in het Engels, tenzij het Nederlands niemand uitsluit. Dit uitgangspunt wordt verankerd in de code of conduct. Er gaat wat veranderen. “Documenten worden meer en meer Engels,” vertelt Koen Becking. “Omdat er honderden, zo niet duizenden op de campus zijn die geen Nederlands spreken.” Van Marinus Verhagen mag dat (en de hele taalvisie) scherper geformuleerd worden: “Ik vind dat het CvB zich tot doel moet stellen dat alle stukken binnen twee jaar in het Engels zijn. Om de toon te zetten. Je kan het dan binnen vier jaar breder uitrollen.” Hans Haans van fractie Onafhankelijken is blij met het tweetalenbeleid, maar niet met het Engels als standaardtaal. Wat is daar tweetalig aan? De toon wordt al wel gezet. Voorheen zat er een tolk bij vergaderingen van het dagelijks bestuur, sinds september praten ze Engels. Bij lastige onderwerpen kan er vanaf geweken worden, zegt Becking. “Dan verstaat één deelnemer het niet bij de huidige bezetting, maar je kunt elkaar daarbij helpen.” Het is nog even puzzelen en oefenen.
6 oktober 2016
Pokkemons De grote rage tijdens de afgelopen maanden was ongetwijfeld Pokémon Go, een spelletje voor op je smartphone dat teruggreep op een animatieserie en een kaartjesverzameling van eind jaren negentig. Er waren een heleboel van die Pokémons en die konden allemaal ook nog van vorm veranderen, dat hebben ze me indertijd met bewonderenswaardig veel geduld trachten uit te leggen, maar ik was al snel het spoor bijster. En nu waren ze terug. Hordes mensen schuimden de straten af om de wezentjes te vangen met hun smartphones, ze drongen gebouwen binnen, ontregelden het verkeer, haalden allerlei toeren uit. Hele gezinnen gingen op pad, vaders, moeders, kinderen, huisdieren, iedereen en alles werd ingezet voor de virtuele jacht. Je kon er niet aan ontkomen. Ik heb het wel getracht, door met mijn vrouw uit te wijken naar het meest zuidelijk gelegen Griekse eiland. Het mocht niet baten, want we waren nog niet halverwege onze vakantie of er werd een Pokémon gesignaleerd bij het toetjesbuffet van ons vijf sterren ressort. Ongetwijfeld een zogenaamde Water Pokémon die ook op vakantie was. Kinderen trachtten samen met hun vader en moeder het wezen te vangen. Of waren het de ouders die dat samen met hun kinderen deden? Er ontstonden hele discussies over wat de beste jachtmethode was. Mijn aanvankelijke ergernis over al deze onnozelheid wist ik weg te spoelen met de glazen ouzo die ik anders ook wel zou hebben gedronken. Wel leef ik vanaf dat moment in de angst dat er tijdens een van mijn hoorcolleges voor een volle zaal eerstejaarsstudenten ineens een Pokémon zal opduiken.
21
Wè nou?
Wat heb je nu geleerd? college Attitudes & Advertising locatie Cz120
tilburgse reacties op Het nieuws
Koning Willem Alexander komt met koningsdag naar Tilburg. Er is hier natuurlijk veel interessants te bezoeken en te beleven. Maar waar in Tilburg kan hij beter niet komen? “Hij kan beter helemaal niet naar Tilburg komen, punt. Ik ben Breda gewend en daar is het gewoon heel gezellig. Tilburg mist gezelligheid en er is hier ook geen sfeer te vinden. Bovendien ben ik voor NAC dus dan heb je een vete met Willem II.”
Docent?
Willem Sleegers
Marjolein de Vos, 24, communicatie- en informatiewetenschappen.
Onderwerp?
“Ik denk dat hij in Tilburg-Noord niet veel te zoeken heeft. Het is wel algemeen bekend dat het niet een hele fijne wijk is met criminaliteit, geweld, inbraak en dat soort ongure bezigheden. Niet echt een plek voor een koning om te komen.”
Kon je wakker blijven?
Rowie Raaijmakers, 22, sociologie.
“Mij lijkt het verstandig als hij niet onder de studenten komt. Hij had vroeger de reputatie om wel een biertje te lusten en met koningsdag gaan studenten allemaal drinken. Straks wordt hij met een biertje in zijn handen gefotografeerd en wordt hij weer omgedoopt tot Prins Pils.” Jeanine de Rijke, 20, bestuurskunde
“Ik zou niet bij Happy Italy gaan eten als ik hem was. Happy Italy heeft niet bepaald culinair hoogwaardige gerechten die naar de standaarden zijn van een koning. Ook zijn er altijd tering lange rijen. Niet handig om daar met je koetsje in te staan.” Inge Hoeks, 24, Master communicatiewetenschappen
Gedrag en besluitvorming Zonder moeite.
Hoe zaten de studenten erbij?
Zenuwachtige studenten schrijven braaf elk woord op dat er gesproken wordt. De collegezaal is geheel gevuld met aandachtige blikken. Naast mij spreken twee meisjes met angst in hun ogen over het enorm dikke boek dat ze moeten doorwerken. Een boek dat door de gevorderde student beschouwd wordt als een boeketromannetje onder de wetenschappelijke literatuur. Kortom: dit ruikt naar eerstejaars. Of ze over enkele maanden nog steeds zo fanatiek mee pennen is nog maar de vraag.
Had de docent er zin in?
Vol enthousiasme vertelt onze Willem over beslissingen nemen en de rationaliteit van de mens. Wellicht geen memorabel college, ook zeker niet slaapverwekkend. Maar als de film Jurassic World ter sprake komt, is het hek pas echt van de dam. Met een gezicht vertrokken van frustratie verhaalt Sleegers over het complete gebrek aan kwaliteit en de overkill aan sluikreclame. De relevantie ervan wordt mij niet geheel duidelijk, maar amuserend is het wel.
Wat heb je nu geleerd?
Geen opzienbarende bevindingen over besluitvorming en rationaliteit, maar wel één duidelijke boodschap: kijk nooit, maar dan ook nooit, Jurassic World.
6 oktober 2016
22
Over de schutting wat gebeurt er ondertussen op de andere universiteiten?
Masterscriptie
#Negen is de nieuwe zeven Vroeger was alles beter, het motto van oude knarren en populistische partijen. Maar is dat echt ook zo, zeg voor scripties? Op de VU Amsterdam nam Ad Valvas de proef op de som en liet drie oud-hoogleraren scripties opnieuw beoordelen. Die scripties waren allemaal met een negen of meer beoordeeld, maar dat wisten de emeriti niet. En wat is de conclusie na 81 herbeoordelingen? Vroeger WAS het beter. Gemiddeld kregen ze nu een 7,5. Maar ook: hoe recenter hoe lager. De 9+-sen van de laatste acht jaar scoorden het allerslechtst, gemiddeld een 6,6.
#Bier en bouwen Het bierkratje is voor studenten een bron van inspiratie. Waar kun je die al niet voor gebruiken? Tafel, kruk of kastje. Of wat groters. Studenten uit Eindhoven zijn recordhouder bierkrattenbrugbouwen. En nu willen ze met een enorm bierkrattendoolhof het lustrum van een studievereniging vieren. Prima plan vond de uni, meldt Cursor, maar er bleek een kink in de kabel. Een ander had al een claim op het beoogde terrein, “lichtkunstfestival GLOW dreigde een lelijke schaduw te werpen over het feestje van de studenten.” Uiteindelijk zijn ze er samen uitgekomen. Het doolhof komt er toch, het is nu onderdeel van het festival.
#Polderen tegen muggen Ongelooflijk wat je met goede gesprekken en cadeautjes kunt bereiken. Zo begrijpen we dat op het Keniaanse eiland Rusinga muggen succesvol bestreden werden dankzij inspraak en gratis stroom. Dat is volgens Resource in ieder geval de uitkomst van het Wageningse promotieonderzoek van Prisca Oria. Door de feedback van de lokale bevolking vonden malariabestrijders de beste plekken voor muggenvallen. En - voor wat hoort wat - om ervoor te zorgen dat ze blijven meewerken kreeg de bevolking stroom en telefoonopladers cadeau.
#Lijntje met de Jungle Oxford heeft sinds kort een direct lijntje met het vluchtelingenkamp bij Calais, ook wel gekend als de Jungle. Onafhankelijk studentenblad Cherwell meldt dat er op initiatief van Isobel Tarr, een student aan Oxford Brookes University, opnamehokjes staan opgesteld bij het East Oxford Community Centre en het kamp bij Calais. Inwoners van Oxford en de Jungle kunnen van daaruit berichten naar elkaar sturen en afluisteren. Volgens Tarr is het een goede manier om solidariteit en steun te geven.
6 oktober 2016
Direct verband tussen leeftijd en prestaties Bedrijven slaan geregeld de armen ineen omdat ze samen sterker denken te staan. Toch is helemaal niet duidelijk of en wanneer dat zin heeft. Om er meer zicht op te krijgen, onderzocht Judith Dohmen strategische allianties in het Nederlandse restaurantwezen. Leiden allianties tot betere prestaties? Wat zijn eigenlijk de voordelen ervan? Omdat de meeste studies op dat onderzoeksterrein zich richten op grote productiebedrijven, onderzocht Dohmen het Nederlandse restaurantwezen. Ze vroeg zich af in hoeverre het voor de prestaties van een alliantie uitmaakt hoe oud een bedrijf is. Een strategische alliantie is meestal een langdurige samenwerking. Bedrijven leiden hun chefs bijvoorbeeld samen op, of kopen samen spullen in. Van jonge bedrijven wordt verwacht dat ze meer van samenwerking profiteren dan een ouder bedrijf. Maar dat blijkt niet uit Dohmen’s analyse van de Lekker500 restaurantgids. Wel bestaat er een direct verband tussen de leeftijd van een individueel bedrijf en de prestaties. Het is waarschijnlijker dat middel-oude bedrijven van 27 jaar een hoge positie in de ranking krijgen, dan dat oudere bedrijven dat doen. Het is wel waarschijnlijker dat oude bedrijven door de jaren heen stijgen in de ranking, net als jonge bedrijven. Verder mag van strategische allianties in de restaurantbranche verwacht worden dat ze de prestaties van deelnemende bedrijven verhogen. Er wordt kennis uitgewisseld, het is goed voor de reputatie en er zijn minder transactiekosten. Ook blijkt dat samenwerkende bedrijven een grotere kans hebben hoog te scoren in de ranking. Wel is het minder waarschijnlijk dat deze bedrijven stijgen in de ranking. Interessante bijvangsten: restaurants met hogere prijzen komen vaker hoog in de ranking terug, wel stijgen ze minder vaak in de ranking. En wil je het als restaurant goed doen, dan moet je je specialiseren. Met een gevarieerde keuken scoor je lager. Cijfer 8
23
reading time
5
minutes
text Laura van gelder
‘I love Turkey, but things are really messed up right now’ It’s been a difficult summer for Turkey. In the span of a few months, the country witnessed a wave of terror attacks, a bloody coup attempt and a ruthless cleansing operation in its aftermath. Amidst the political chaos, Ümit, Berkay, Merve and Ali left Turkey to study at Tilburg University. How do they experience all that’s going on in their home country?
W
hen Berkay Biçer (21) arrived in Tilburg last August, he stopped following the Turkish news. “Now that I’m here, I don’t want to be stuck in Turkey with my thoughts”, he explains. “There’s so much going on in Turkey right now. The situation changes from one day to the next. For now, I just want to enjoy the experience of studying in another country, which is something I’ve always wanted to do.”
Ümit Avbaz (22) feels the same way. “I still read some news, but I try to focus on my time in the Netherlands. It’s my first time travelling abroad”, he says. Like Berkay, Ümit studies at Boğaziçi University in Istanbul. Because of the political unrest, he had a hard time focusing on his studies. “Now that I’m in Tilburg, I feel relieved. It’s nice to be in a peaceful place, far away from all the political issues back home.” For law student Ali Tunçsav (24), it’s more complicated: “I can’t escape what’s
going on in Turkey by physically removing myself from the situation. It’s my home, my parents are still there.” JULY 15 Only a few months ago, Berkay was getting ready for a night out with friends at his apartment near the Taksim square in Istanbul. “It was a Friday night, so we were planning to go to a club. But suddenly my parents called, saying that something was going on and that I shouldn’t leave the house. They were really worried.” At first, Berkay didn’t think much of it. It could be a false alarm or a military practice. “But when we turned on the television and saw the images of soldiers blocking the Bosphurus Bridge, my friends and I realized that it really was a coup attempt.” Ali was in Ankara at that time, having dinner with his parents at a befriended family’s house. “We didn’t know what was going on. On social media, people were saying there was a coup attempt. My dad said we
6 oktober 2016
24
‘Now I’ve seen the power of the civilians with my own eyes’
Merve Yüksektepe
should withdraw money from the bank and go back to the house. He and my mom were very worried, because they saw a coup before. They know it takes a country back ten years.” Ali could feel how low-flying fighter jets shook the city with sonic booms. “The prime minister announced that it was a coup attempt, carried out by the cult of Fethullah Gülen. He tried to seize power by using Gülenist people in the military.” BRAVERY OR IGNORANCE? During the coup attempt, president Erdoğan urged the Turkish people to take to the streets to resist the coup – and they did. Tens of thousands of civilians confronted heavily armed soldiers and tanks, which led to the surrender of soldiers at several key locations in Istanbul and Ankara. On Saturday, Turkey’s defence minister said the government was in full control again. According to Merve Yüksektepe, it was the people who ended the coup. “Since the War of Independence, we’ve never seen such unification in our history. I had heard stories about the War of Independence, but now I’ve seen the power of the civilians with my own eyes. It was the people who stopped the coup”, she says. “There is a farmer who burned his fields to prevent the fighter jets from seeing clearly.” She pauses for a
moment, and explains it’s emotional for her to talk about it. “What makes me emotional, is the braveness of the people who stopped those miserable things from happening.” But Berkay thinks it was wrong of the government to ask ordinary people to leave their homes and families to go into the streets and confront the military. He doesn’t see any bravery in it: “I thought it was so stupid for unarmed civilians to stand up to tanks and soldiers with guns. It was awful. A lot of people died.” Ali shares Berkay’s opinion. “It’s ignorant that people don’t understand that their own president was making them risk their lives.” The failed coup attempt killed hundreds of innocent people. “Civilians were shot by snipers, run over by tanks and killed by bombs”, says Merve. Enraged mobs attacked surrendering soldiers in the streets, dragging them from their tanks and kicking and beating them. Ali thinks those soldiers were just as innocent. “Imagine you’re 18 or 19 years old and you’re doing your mandatory military service. You’re ordered to something, so you do it. You have to. You have no idea what’s happening. And then you’re killed by your own people. Just out of rage.” According to Ali, the sense of unity and solidarity that Merve describes isn’t shared by all Turks. “I’m glad that the coup didn’t succeed, because I believe in democracy and I think a coup can never be the answer to anything at all. But I don’t think the failed coup attempt united Turkey.
‘Maybe I’m just comforting myself, but I want to believe that things will be better’ Ali Tunçsav 6 oktober 2016
25
‘I thought it was so stupid for unarmed civilians to stand up to tanks and soldiers with guns’
Berkay Biçe
‘I’m very concerned. There are so many problems and no solutions’ Ümit Avbaz
Not all of Turkey, at least”, he says. “It unified the three big parties, and it strengthened the power of the government. But I think it should never be forgotten that the reason the coup attempt could happen in the first place, is the government itself.” CLEANSING Following the failed coup, Erdoğan declared a state of emergency and launched a hunt on sympathizers of Gülen. Tens of thousands were arrested or thrown out of their jobs – not just members of the army, but teachers, judges, policemen and civil servants as well. “Before they had a fall-out, Erdoğan and Gülen were close allies. Now they’re enemies, but they used to be besties”, Berkay explains. “That’s why a lot of Gülenists are working in the government.” As a result, Erdoğan has launched a sweeping cleansing of state institu-
tions in the aftermath of the coup attempt. Ümit thinks a lot of innocent people are being suspended, fired and arrested in the process. “If there’s any suspicion, you’re done”, he says. “I think many innocent people are being falsely accused.” The father of one of Berkay’s friends was also arrested. “He had nothing to do with the coup attempt or the Gülenist movement”, Berkay says. “He’s been in jail for months now, still awaiting trial. We have no idea how long it will take or what’s going to happen to him.” Merve agrees that mistakes are being made. “But the president announced that any mistakes will be restored. Those people are going to get back to their jobs.” In order to prevent history from repeating itself, Merve believes the firings and arrests are necessary. “I can’t say I think it’s a good thing, but it seems like a necessity in order to make things go back to normal again.” FUTURE Ümit worries about the future. “I’m very concerned. There are so many problems and no solutions”, he says. “I love my country, but things are really messed up right now. We need change, but I can’t see how. It only seems to be getting worse and worse.” “I don’t know what will happen, it’s hard to predict”, Ali says. “But despite everything, I still think Turkey is a solid country to pursue your life in. We shouldn’t lose faith in our country, we shouldn’t abandon it. Maybe I’m just comforting myself, but I want to believe that things will be better.”
6 oktober 2016
26
reading time
4
minutes
text Laura van gelder
No place to call home Studying abroad is an adventurous experience. But this year, many newly arrived international students got a lot more adventure than they bargained for. Univers looks back at the housing shortage that forced international students to surf couches, stay at hotels, and even sleep in cars.
M
Without a room in Tilburg, Mariama didn’t get to enjoy the first days of her exchange experience: “After the city tour during the intro days, I still had to take the train to Eindhoven, where I slept in a hostel for a few nights. It was late and dark, and I was smashed. I didn’t have any money left for the bus, so I had to find my way to the hostel on foot. I ended up calling my mom. I was really sad and frustrated.”
Like a hobo Although she wandered for weeks, Mariama is glad that she always had a roof over her head. “I always knew where I’d be the next day. Some people didn’t.” Although Mariama tried to stay positive, it was a stressful time. “You’re always someone’s guest, and you’re always dragging your luggage around with you”, she says. “I was running around like a hobo.”
Mariama isn’t alone. This year, Tilburg University accepted a record number of new international bachelor students, driving up the demand for rooms. With a dramatic shortage of student accommodations, fully booked hotels and no hostels in Tilburg, many newly arrived internationals had nowhere to go. They created a Facebook page called Homeless students at Tilburg to support each other and create awareness about their situation. The page grew to over a hundred members overnight, and local newspaper Brabants Dagblad quickly picked up on it. The newspaper reported on the situation in a lengthy article, which featured a rather shocking
ariama Djiba (22), an Economics student from Berlin, shares an apartment in Tilburg with three Dutch guys. She has a nice room and she gets along very well with her new roommates – even though the house is a little messy. “In the end, everything worked out great”, she says. But with no place to call home for weeks, Mariama had a difficult start in Tilburg. She stayed at seven different places – ranging from hostels to couches to a local family’s house – before finally moving into her own room.
6 oktober 2016
photograph of a homeless student wrapped in a sleeping bag, lying in the back of a car. Abandoned by the university Many wandering international students felt abandoned by the university. “When the university became aware of the problem, the International Office made computers available for students during walk-in-hours, so that they could look for a room online”, says Levent Acar (22), who was homeless for several weeks. He stayed with a friend in Nijmegen and later with a newly-made friend in Tilburg, before finding his own room through a local housing agency. Having a computer at his disposal for a few hours didn’t bring Levent any closer to finding a place to stay. “I had my own laptop, so that wasn’t very helpful”, he explains. “I don’t think it’s the university’s responsibility to find housing for international students, but they could’ve helped more. In the end, that also benefits the university.” When classes started on September 1st, there were still 71 students registered as homeless
27
with the International Office. As an emergency measure, the university made rooms available at the Bastion Hotel. Homeless internationals were offered to share a double room with a same-sex student up until October 1st, for 400 euros per person. The university paid the rest of the costs, and would help students find a permanent place to stay. Elisangela Rosario (38) from Brazil thinks this was an adequate solution. Still, she thinks the university could have handled the housing problem better. “The university was Mariama Djiba: ‘You’re always reactive, not proactive. I think the university should have a better plan someone’s guest, and dragging your luggage around with you.’ and make it very clear to incoming international students that it’s difficult to find housing”, she says. “I also think a more personal approach would have been better. I only had contact with the International Office through email and by phone. I was running out of money and I didn’t know where to go or what to do, so I was really terrified. In that moment, it would have been nice to have face-to-face contact with the people who were trying to help us find a solution.” Dutch only Elisangela spent countless hours searching for accommodation. “Sometimes I’d spend eight hours a day searching, applying, sending emails. But I kept getting the same response: ‘no’. That was really frustrating.” She was especially taken aback by the overwhelming amount of “Dutch only” advertisements, which explicitly state that only Dutch students are invited to respond. “That’s something that really concerned me”, she says. “For me, it wasn’t just about the rooms themselves, but about the concept behind it. I came to the Netherlands because it’s an open-minded, tolerant place. To see that Dutch students and landlords exclude people from other countries, made me really uncomfortable.” Eventually, Elisangela found a place through real estate agency De Huissleutel. It’s slightly over her budget, but she’s happy she found something. Still, it was quite a struggle. Sometimes Elisangela felt like she was caught in a vicious circle, she says. “Most housing agencies require you to pay subscription costs before you can go on viewings and apply for houses. But in order to pay the subscription costs you need a Dutch bank account, and in turn, you need an address to open a bank account. Some agencies are more flexible than others, but still, I think that was a problem for a lot of international students in my position.”
Elisangela Rosario: ‘ I was running out of money and I didn’t know where to go.’
Crisis resolved Now that the housing crisis for newly arrived internationals has largely been resolved, Elisangela doesn’t want to dwell on the past. Instead, she says we should look to the future. “I think the important thing is that we learn from this experience. The university and the international community should work together and look for ways to do things better next year. I’d like to help with that”, she says. “I hope that I can become part of the solution rather than the problem.”
column Leanne Soff
liberal arts student
Infertitaly Italy has a problem. An ageing problem to be precise. Until someone actually manages to find the fountain of youth, the only way to solve such a problem is to increase the amount of babies that are being born. However, this is not as easy as it used to be. Women suddenly seem to have all these ‘rights’ these days. Somehow, they have come to think that their duty no longer lies only in reproduction and that they should be able to have this whole ‘career’-thing. Weird, right? So what can the Italian government do about this? Perhaps a thorough investigation into the reason why Italian women are having less children would be in place? Or maybe the government should make it easier for women to combine a career with having children, by decreasing the costs of daycare? Of course not, silly! These are women we are talking about! They don’t respond to research and financial measures. Let’s just make some posters with patronizing slogans! Now I’ll be honest, they really outdid themselves on this campaign. Slogans reach from “Beauty doesn’t fade, fertility does” to “Young parenthood: the best way to be creative” and “Get a move on! Don’t wait around for the stork”. And in the unlikely event that these incredibly convincing slogans weren’t enough to make you ovulate spontaneously, surely the fact that the 22nd of September is now National Fertility day in Italy will! Does the Italian government let women bathe in semen and dance around the tree of fertility? Do they ritually burn all condoms while singing the hymn of the uterus? If anything, this makes me want to join the nearest abstinence and celibacy group. But who am I to talk? After all, I’m nothing but a walking uterus.
6 oktober 2016
28
Waar is Univers?
door Bart Smout fotografie Jack Tummers
dagboek van een eerstejaars
D
e eerste kroeg die ik op eigen houtje bezoek heet ‘Weemoed’. Waarom? Omdat dit op mijn eigen naam – Welmoed – lijkt. Ik vind een plekje op het terras naast wat authentiek ogende Tilburgers. Ik sla mijn ene been over het andere, mijn groengele sokken worden zichtbaar onder mijn rode flanellen broek. Ik doe mijn jas uit. De ogen van de anderen aan tafel verdwijnen naar de punt van de V-hals van mijn truitje. Een man met een grote hangsnor en een cowboyhoed op smijt zijn sjekkie in de asbak en sist me toe: ‘Zo kleden we ons hier niet.’ Nadat het meisje van de bediening mijn rosé voor me heeft neergezet wordt de sfeer er niet beter op. Als een nieuw sjekkie niet in de asbak maar in mijn glas belandt besluit ik dat dit misschien niet helemaal mijn kroeg is. Ik sta op zonder mijn tafelgenoten te groeten en baan me door de drukte een weg naar mijn kamer. De maandag na dit voorval is De Heuvel uitgestorven. De terrassen staan uit, maar alle stoelen zijn leeg. Er is niemand te zien. Ik loop de Heuvelstraat in. Na even gelopen te hebben langs de winkels zie ik eindelijk iemand. Om me thuis te voelen besluit ik een oude hobby weer op te pakken. Ik ga vlak achter degene lopen. Het is een man. Hij merkt me na een paar meter op en draait zich verschrikt om. Met mijn gezicht bijna tegen het zijne zeg ik met een mongolenstem: ‘Papa?’
6 oktober 2016
Bij een speurtocht voor expats Het is wat. Verhuis je helemaal van het andere eind van de wereld naar Tilburg, sta je op een zaterdagmiddag lampjes te tellen in de Piushaven. Lampjes tellen, zegt u? Jazeker. Om nieuwe expats in Tilburg te verwelkomen, vindt er in restaurant Heaven’s Kitchen een zogenaamde expat meeting plaats, mede georganiseerd door Tilburg University. Expats van over de hele wereld komen bij elkaar. “Belangrijk,” zegt Olivia van de Broek-Neri van het Holland Expat Center, “want je wil niet eenzaam en alleen zijn.” Klapstuk van de bijeenkomst is een speurtocht. Tientallen expats dolen in groepjes door de
Piushaven, in de handen een papiertje met vragen. Zoals: welk merk bier heeft uitspanning Doncurado op de tap? En: hoeveel verschillende kleuren lampjes hangen er buiten bij Heaven’s Kitchen? Een man met zwart haar en een baardje die Giovanni heet is druk aan het tellen. “Zes,” concludeert hij. Hij schrijft het getal op zijn papier. Ook ik schrijf het getal op. Vervolgens lopen we met een groepje door naar Doncurado. We kijken naar de punten van onze schoenen. Is eenzaamheid echt zo erg? vraag ik mezelf af. Volgens mij denkt Giovanni er precies hetzelfde over.
Zingen, bier en Talent Square. Niks meer aan doen, zou je zeggen. In september verbroederden de nieuwe internationale studenten met een biercantus van I*ESN.