TAS blad

V

lEksklusiel voor TAS»

•

TUSSEN STATUS EN OPROER.

hoogleraren klem

D e e l l : Het begon In mei, op 11-11 kwam de totale breuk. Hij heeft ongekamd haar, een smerig spijkerpak en een slordig baardje. Zijn spreken Is rusteloos, af en toe hakkelend, m a a r vastberaden. Tegenove ons zit de zoon van de Tilburgse hoogleraar Godefroy, Frans, eenentwintig derdejaars-socioloog (niet te verwarren met de vermaarde TAS-redakteur Godfroy zonder e). Het begon allemaal In mei, toen de katolleke-werkgevers-voorzltter van Boven de Tilburgge hogeschool sloot. Daarvoor was e r al wel sprake van een reeks spanningen en friksies, maar Frans geloofde dat ze gezien moesten worden als de gewone konsekwenties van het alom aanwezige jeneratiekonflikt tussen ouders en kinderen en koesterde het vertrouwen lat in een wederzijdse dialoog alle moeilijkheden vredig uit de weg zouden kunnen worden geruimd. Maar in mei vielen hem, zoals hij ons toevertrouwde, als het ware de schellen van de ogen. Plotseling zag hij de autoriteit van zijn vader In al haar konsekwenties temidden van het GROTE KONFLIKT tussen regeerders en geregeerden, haves en havenots, uitbuiters en onderworpenen. Zijn vader werd plotseling de personiflkatie van de geïnstitutionaliseerde onderdrukking binnen de maatschappelijke verhoudingen, toegespitst in de strijd om een demokratlese hogeschool, sijh hogeschool. Al de wrijvingen van de afgelopen jaren, al zijn antevredenheid bleken meer te zijn geweest dan een natuurlijk konflikt ;ussen generaties, ze waren de uitingen geweest van de onvrije verhoudingen overal binnen de samenleving, veroorzaakt door de schrijnende zelfgenoegzaamheid van de bezittende, machthebbende klasse, in welk miljeü hij werd opgevoed tot een nieuwe bezitter, een nieuwe machthebber. Maar zover was het nog niet: hij moest zich van nu af verzetten, metterdaad. Frans Godefroy, zoon van een hoogleraar, stortte zich in de bezetting. Met hart en ziel. De gevolgen bleven niet uit. Toen hij, teleurgesteld na het bedriegelljke optreden van hoogleraar van Oijck, en de opheffing van de bezetting die daarop volgde, s-avonds bij de ouderlijke woning in het landelijke Diessen aankwam vond hij de deur voor hem gesloten. Na over ie eerste beduusdheid, tengevolge van de autoritaire maatregel van zijn vader, te zijn heengekomen wist hl] dat hij vanaf dat moment outcast was en dat dat ook noodzakelijk was. Hij besloot eindelijk zijn eigen leven te gaan leiden eh begon na enige tijd met een paar medestanders een kommune; Frans was nu radlkaal, maar het ligt voor de hand, dat het tijd zou kosten voordat zijn belangrijke beslissing zou uitmonden in een bewuste, doelmatige verzetshouding. Het kommuneleven werd een teleurstelling. Hij moest tot de jammerlijke ontdekking komen dat zijn situatie e r niet zonder meer vrijer op werd door louter te trachten een taak op te vatten in een radlkaal oppositionele, linkse organisatie. Hij dacht erover na en stak zijn teleurstelling tegenover zijn omgeving niet onder stoelen of banken. De kameraden noemden hem al gauw pslechologlst en zelfs anarchist. Zelf wilde hij niet in een geprekodeerd kader terechtkomen, maar uit zijn gedrag bleek hoe dan ook een overtuigde afkeer van sentralisme en partijdiktatuur en hij ging In zijn prakties verzet het sukses van de oude provotaktiek herontdekken. Op een koele pktoberavond vergaderde in het Tilburgse studententrefsentrum EIGEN HUIS de Tilburgse Studenten Raad, een parlementair orgaan, overgeleverd uit oeroude tijden waarin nog niemand dacht (en als ze eraan dachten werden ze niet gehoord) een bewustwording, sekspol en zelfbeheer. Frans was e r aanwezig en had zijn motor meegenomen. De TSR lag overhoop, over van alles, maar nog steeds werd e r niet gedacht aan bewustwording, sekspol en zelfbeheer. Frans achtte het moment gekomen en draaide de gashandle van zijn In de vergaderruimte gestalde voertuig enige minuten lang open, terwijl door een medestander het licht werd

uitgedraaid. Het politieke nulbrein v.d.Goorbergh, saboteur van de demokratle, probeerde met luider stemme (maar toch niet ordinair) zijn ongenoegen over het ondemokraties optreden van de publieke tribune kenbaar te maken en werd daarbij in de felle lichtbundel van het motorrijwiel gezet. De linkse parlementariërs zagen hun in paniek, m a a r niettemin zorgvuldig opgestelde taktiek In duigen vallen, maar de studentenpolltiek was ontmaskerd. In feite was het werk van kommissies van beroep en toezicht, waarin de volgens het Algemeen Dagblad zogeheten studentenlelder tijdens de hogeschoolbezetting en eveneens' hooglerarenzoon Theo van Berkum overigens nog verdienstelijk jurldiesdeskundig werk leverde, overbodig geworden. In het Nieuwsblad van het Zuiden van woensdag 12 november j . l . staat een bericht over de algemene staking tegen Verlnga aan de Tilburgse hogeschool, waarin de zoon van de Tilburgse demograaf een eigen rol schijnt te hebben gespeeld. Tijdens de demonstratieve tocht van de soslologiestudenten naar het sosiologles Instituut, fungeerde de hooglerarenzoon als woordvoerder en bood naiAens de protesterende studenten de door hen geformuleerde ultimatieve eisen aan de fakultelts-voorzitter Stouthard aan. Daarbij had hij zich gestoken in een zwart plastic toga met een papieren bef. Opmerkel-ijk was het kommentaar bij een foto van dit tafereel, die we hierbij afdrukken. Dat de gebruikte kledij een interessante noot voor het Nieuwsblad was, kan diverse oorzaken hebben. Oppervlakkig beschouwd - en waarschijnlijk zal de Tilburgse krant inderdaad hieraan gedacht hebben - houdt het verband met de datum van de manifestatie, de elfde van de elfde, welke datum In zuidnederland nog altijd een folkloristlese waarde heeft, dag van boertigheden. Wij van onze kant hebben in ons archief een foto gevonden die een enigszins ander licht op de zaak kan werpen. Er blijkt uit dat Frans Godefroy zijn voorliefde voor eksotlese kledij niet van een vreemde heeft, en dat de kamavalstraditie op verkapte wijze in vele geïnstitutionaliseerde vormen onopgemerkt voortleeft. Ook het mlljeu waaruit Frans voortkomt, schijnt met deze gebruiken sterk te maken te hebben. De Tilburgse hoogleraren hebben het moeilijk, want enerzijds hebben zij de patemallstlese autoriteit In de gezinssituatie, die door hun kinderen niet altijd m e e r wordt geslikt, anderzijds blijven zij de taak van paternalist van zichzelf overnemen in hun funktle van hoogleraar. Frans Is in opstand gekomen tegen zijn vader, maar eenmaal met hem gebroken hebbend, gaat de opstand tegen zijn vader en tegen al diens kollegaas door. Toen de optocht naar het sosiologles Instituut langs ^en kolleezjezaal van het hoofdgebouw kwam, stond daar professor van Dljck voor het raam te schudden van het lachen om hetgeen zich aan zijn ogen ontrolde. "Big brother is watching you" skandeerde Frans door een elektries versterkte toeter. Toen hij zijn oude vijand - voor hem bleef hij de volksverlakker zo stupide en meewarig als big brother voor het venster aan de gang zag, toeterde hij van Dljck een aantal malen "kwek" toe, wat voldoende was om hem eraan te herinneren dat men zijn oude verraderlijke rol nog niet vergeten was, wat hem wit van kwaadheid deed wegtrekken. Het is natuurlijk allemaal erg aardig, zo n ontwikkeling van zelfgenoegzaam hooglerarenzoon tot beroepsprovokateur van het maatschappelijk vaderdom, maar het lijkt ons nog niet duidelijk wat e r van dit soort lieden wordt, die e r nog niet eens aan toe zijn om tradities als van de toga, van vader op zoon overgeërfd, vaarwel te zeggen. Laat onze radikale vadermoordenaar in de gaten houden, dat het niet zo eenvoudig is om aan een onvrije opvoeding van jaren zomaar te ontkomen, door zijn nieuwe talrijke vaders "kwek' toe te roepen. Het zou wel eens In een generatlekonfllkt kunnen blijven steken. BIG BROTHER IS WATCHING YOU .

Tilburgse Studenten Werkgroep Homofilie

mededeling:

Indien deze opzet slaagt, dan zal een verdere ontwikkeling naar openheid, Integratie en politisering steeds in het oog worden gehouden. Het betreft hier een voorziening in privé-behoeften, die hard nodig blijkt. De societeitsavonden zullen worden gehouden op woensdag, om de veertien dagen, te beginnen vanaf woensdag 19 november. Plaats: wijnkelder van het eigenhuis kompleks van de Atso, Academielaan 9 .(de kelder is te bereiken langs de ingang aan de oprit naar de sporthal). Wij hopen dat iedereen dit initiatief zal kunnen waarderen en dat het spoedig de situatie In Tilburg in een heel andere fase zal brengen.

Vanaf woensdag 19 november zal e r in het trefcentrum van de Atso een sociëteit worden gehouden voor homofiele jongeren, werkenden, scholieren, studerenden, studenten etc. etc. Hoewel het niet ligt in de lijn van het denken van de T.S W/H. om besloten sociëteiten voor homofielen in te richten en daarmee de ongeaksepteerdheld van de homofiel te bevestigen, is toch gebleken, dat langs deze weg op den duur iets gedaan kan worden aan het klimaat in het algemeen De belangrijkse- reden om hiermee te beginnen is wel gelegen in de pastorale Namens de T.S. W.H. ofwel 'maatschappelijk werk'funktie, die de werkgroep heeft. Wilfried Martens. Het komt ons steeds m e e r voor, dat jongeren in e e r s t e instantie toch zoekei naar besloten kontakt met soortgenoten, en dat, als dit niet mogelijk is,, zi;jOln*ormaties: Ton Willems geheel beneden de drempel van zelfakseptatie blijven hangen. rof Verbernelaan 24, tel. 71914.

Bourg de V. des T unie

Up

T

sae

|T

LA JOIE DIL\3VRE EN TUNESIË.

Wanneer men het over de dactatuur in het Westen heeft, denkt men in het algemeen aan Spanje, Portugal en Griekenland. Daarnaast kan het voorbeeld van Latijns-Amerika worden aangehaald. Maar al te •gemakkelijk worden de regimes vergeten, die naar de buitenwereld de schijn hooghouden demokratisch en socialistisch te zijn, maar in werkelijkheid toch niet minder dictatoriaal zijn. Zo'n regime is bijvoorbeeld dat van Bourguiba in Tunesië. Dit artikel beoogt nu Juist de dictatoriale, essentiële karaktertrekken van de huidige regering in Tunesië naar voren'te halen. Sinds 1957 is Tunesië een republiek, met aan het hoofd nog steeds Habib Bourguiba, voorzitter van de enige toegestane politieke partije de P . S . D . (Parti Socialiste Destourien)*

mm 'm*»*

DE POLITIEK VAN BOURGUIBA. Bourguiba, traditioneel een vriend van het Westen en in het bijzonder van de V. S. heeft pas in 1964, onder druk van de U. G. T. T, (Union Generale des Travailleurs Tunesiens) een zogenaamd socialisme doorgevoerd. Deze unie was tot die tijd behoorlijk zelfstandig en machtig. 1. Het Destourien-socialisme. E r is beslist niét veel kennis voor nodig om in te zien, dat het woord "socialisme" in Tunesië slechts een etiket is, dat door Bourguiba is uitgekozen om de werkelijke bedoeling van de regerende bourgeoisie te verbergen. » En inderdaad, op vragen door westerse journalisten gesteld over het socialistische systeem in Tunesië, antwoordt Bourguiba telkens weer met: "Het systeem? Maar het systeem dat ben ik zelf". En de volgelingen van het regime haasten zich om een soort Bourguibisme op touw te zetten. De meest schaamtelozen onder hen hebben e r zelfs een filosofie voor de Derde Wereld van trachten te maken. Maar wat Is nu eigenlijk het Destouriensocialisme? Om op deze vraag te kunnen antwoorden moeten we teruggaan naar twee bronnen: a. de redevoeringen van Bourguiba, en b. de realisatie van het bovengenoemde "socialisme". ad a. In de redevoeringen van Bourguiba zijn vele kontradikties te vinden. Bijvoorbeeld deze: Bourguiba is een heftig tegenstander van de theorie van de klassenstrijd, die volgens hem onmenselijk ^is. Vandaar zijn oproep aan Mie klassen om voor het welzijn van de natie samen te werken. Dit is de befaamde opvatting van de "Unitê Nationale", die te vergelijken is met de christelijke liefdadigheid. Toch verzet Bourguiba zich herhaaldelijk tegen het idee als zou er in Tunesië sprake zijn van klassen. Om kort te gaan kan men zeggen dat het Destourien-socialisme geen enkele samenhangende ideologie-basis heeft en dat het eigenlijk niet meer is dan een ratjetoe van hier en daar bij elkaar geraapte ideeën. Hetgeen hij over de eigendom te vertellen heeft is niet minder tegenstrijdig. De eigendom, meent hij, heeft een "fonction sociale", hetgeen volgens ons Impliceert de afschaffing van de privé-eigendom. Maar Bourgiuba laat geen moment voorbij gaan om de bezittende klasse te verdedigen en hen aan te moedigen het kapitaal (zowel binnen- als buitenlands) te gebruiken voor de uitbuiting van de arbeidersklasse. zA b . De socialistische realiteit in Tunesië: ' • Dat wat als Destourien-socialisme verwezenlijkt is, kan slechts eem bevestiging zijn van de theoretische tegenspraken van het regime van -, Bourguiba. Datgene wat als socialistisch verwezenlijkt werd, is in twee groepen samen te vatten: economische hervormingen en landhervormingen. De economische hervormingen bestaan uit een vereenvoudiging van de goederenomloop en uit de vereniging van de distribuerende handel in "Unites commerclales"! Hetgeen het regime betej^de mogelilkheid biedt om de haiidel te controleren en daarmee de steeds zwaarder wordende belastingen te kunnen doorvoeren, zonder ook maar iets te veranderen aan de kapitalistische karaktertrekken van de handel in Tunesië" Wat de landhervorming betreft, mag men, als wordt afgegaan op de gegevens van de regering hierboven, tot een verandering in een ruim socialistische zin concluderen. En jawel, onder Invloed van Ben Saleh, staatssekretaris van economie en oud-syndioalist (onlangs aan de dijk gezet vanwege zijn "avonturisme"), stelt het regime, zich voor de boeren in produktle koöperaties te verenigen om de nog steeds archafsche produktiemethode in Tunesië te moderniseren. Toegegeven, bij de Invoering van dit plan is de regering stukgelopen op de oppositie van'de boeren. Maar zij heeft de bezittende klasse, die vandaag nog net zo «Is gisteren de boeren uitbuiten, in het geheel niet verontrust. Wat volgens Bourguiba van het grootste belang is, zijn niet zozeer de produktieverhoudingen, alswel de produktle zelf. Je zou je kunnen afvragen of in een dergelijke visie nog wel van socialisme sprake i s . Maar hoe het ook zij, de laatste maanden hebben de kranten ons geleerd dat Bourguiba genoeg heeft van het avonturistisch "socialisme" van Ben Saleh en dat hij met r a s s e schreden terugkeert naar de vrije ondememingsvormen. 2. De redenen van het halt toeroepen aan het socialisme. Het onlangs door Bourguiba dood verklaarde "socialisme" onthult ons hoe weinig er de regering aan gelegen was. Maar wat zijn de diepere redenen van deze daad? •yv-. Ten eerste is ze de uitbarsting, van de tegenstrijdigheden van de regering die haar voortbestaan nog slechts te danken heeft aan de sterke persoonlijkheid van Bourguiba. Sinds Bourguiba zijn "socialisme" heeft ingevoerd, is hij voortdurend bezig de rol te spelen van scheidsrechter tussen zijn eigen ministers, die In twee groeperingen kunnen worden -Do ene groepering, die van de -minister van economische zaken, is vóór een socialistische hervorming in de economie, terwijl zij fel contra revolutionair i s . -En de andere groep: het merendeel van de overige ministers, die

1

deel

samengesteld is uit grootgrondbezitters en rijke handelaars. De vrouw van de president, Wassila Bourguiba, lid van de P . S . D. en van oorsprong bourgeois (haar vader was een van de weinige grootgrondbezitters), speelt in dit blok een zeer belangrijke rol. Ten tweede is e r een zekere druk van de V. S., waarvan de Invloed in Tunesië met de dag meer voelbaar wordt en die de 'traditionele vriendschap tussen onze beiden volken" bevestigt. ie Verenigde Staten houden overigens niet op de tunesische •egering te bestoken, die trouwens toch niet meer i s dan ) een van de vele speelpoppen in handen van de V. D. Als "de situatie -er dan zo voor staat, zou men zich af kunnen vragen wat dan de rol van de linkse krachten in dit land kan zijn. LINKSE KRACHTEN IN TUNESIË ?

Zonder al te veel de waarheid geweld aan te doen, kan men'Stellen dat er momenteel geen linkse krachten In Tunesië werkzaam zijn. Sinds het verbod van de P . C. T. (Parti Communiste Tunisien) in 1964 en het neerslaan van een jonge beweging. Perspectives genaamd, is e r geen enkel serieus protest meer. Voegen we dit dan bij het feit dat de tunesische vakverenigingen volledig door de ene partij van het land zijn opgenomen, dan kan men zich indenken wat voor een lege politiek e r over Tunesië waart. Zo is bv. de secretaris-generaal van de U.G. T. T. (de . arbeidersvakvereniging) lid van de partij en oud-burgemeester van de hoofdstad. Het nehoeft geen betoog, dat een dergelijke stroman op een (Uitermate goede wijze de verdediger van de arbeidende klasse zal zijn. Wat e r dan nog overblijft is de U. G . E . T . (de algemene studentenvereniging in Tunesië). Enige jaren geleden was deze organisatie tamelijk zelfstandig en representatief en buiten de vertegenwoordigers van de beide politieke clans in de regering van Bourguiba, vielen er ook nog voorstanders van andere stromingen in waar te nemen. Ongelukkigerwijs is deze organisatie Binds haar vijftiende cingres in augustus 1967 in handen gevallen van het tegime en is nu niet meer dan een liefderijk gekoesterd kweeksel, waaruit de P. S. D. haar jonge funktionarissen kan recruteren. De algemene secretaris van de P . S. D., de heer Sayah, heeft altijd van de jonge partijvolgelingen geëist alle middelen aan te wenden om welke progressieve elementen dan ook van deze organisatie buiten te sluiten. f>I. (wordt vervolgd). •destourien is een arabisch woord en betekent grondwettelijk.

tJe onrust onder de studenten houdt ook de NATO bezig, omdat men v r e e s t ^ oat studentenrevoltes zullen leiden tot "grote chaos" in geheel West-Europa Sommige w a a m e m e - r s , aldus het "draft report" van de Nato, voorspellen dat de beginnende onrust in de middelbare scholen meer zorgen gaat baren dan die aan de universiteiten. Een van de samenstellers van het rapport is Mr. James Huntley, die de politieke radikaliteit van de jongeren botweg reduceert tot een generatlekonflikt. Zijns inziens is de autoriteit van de vaders gedegenereerd door de zonen, die zich vaders plaats willen toeeigenen. Ouders zijn e r niet in geslaagd hun gezag te handhaven. Zij weigeren hun kinderen iets te vertellen over de burgerlijke verworvenheden ivan de volwassenen. Door dit al, stelt het rapport, dè meest diepgewortelde institutie - huwelijk en gezin - grondig in twijfel getrokken. Hierdoor hebben de jongeren nauwelijks een positieve kijk op een nieuwe maatschappij. Het zijn ziekelijke adolescenten die iedereen willen Vernederen en die plannen smeden om alle tafels omver te werpen, bovenop hun vaderen. Studenten hebben, histories gezien, altijd roet in het eten gestrooid. Latijns-Amerikaanse studenten zijn erop uit om de grondwettelijke regeringen en het onderwijs te verzwakken. Het Nato-rapport vermeldt een aantal aanbevelingen om "het getij voorgoed te keren". De staat zal haar greep op de universiteiten moeten verstevigen om de studentenbeweging in de hand te houden. Vol trots vermeldt het rapport dat het ook gelukt is om de arbeidersbeweging in de 19e eeuw in te tomen. Op de TV, zo meent Huntley, moet minder aandacht besteed worden aan "anti-sociaal gedrag". In Nato-kringen is men ook grote voorstander van gedwongen werkperiodes tussen middelbare school en universiteit. Dit om (}e aankomende volwassenen vertrouwd te maken met de nieuwe filosofie van de vooruitgang". Etcetera. De tijd is rijp dat we ons wat m e e r bezig gaan houden met de Nato Hiertoe is gelegenheid op het Nato-kongres te Amsterdam van 21 tot 22 november. Vergeet de demonstratie n i e t .

-^m

VAN SPIRO AGNEW. • EN DE TERREUR 1

cslo^mt "Amerika gaat een tijd van grote onderdrukking tegemoet' zei Noam Chomsku vorig jaar in een Interview in Vrij Nederland. Heeft die onderdrukking tot nu toe slechts betrekking gehad op de radikale négerorganisaties als Black Power en Black Panther - onder andere in de willekeurige arrestaties van belangrijke Panther-voormannen voor gefingeerde of onbewezen zware misdaden a l s moord - en gewapende overvallen op de Untermenschen in de getto s, momenteel wordt door de regering het openlijke sein gegeven tot de oprichting van burgerwachten en t e r r e u r tegen de linkse organisaties van de jeugd - de vietnamcomité s, de dienstweigeringscomités, de SDS enzovoorts - en dat is wel het meest vreemde en opvallende, dat dit gedaan wordt door officiële woordvoerders van de regering. Spiro Agnew, een van de moderne aanvoerders van een herleefd MoCarthyisme, laat over zijn haat geen gras groeien. Naar de mening van deze vice-president van het grootste, machtigste, meest vrije en demokratische land van de wereld, is de jeugd die tegen het Vietnam-beleid demonstreert een groep van langharige kommunisten, homofielen, idioten, dieren, een mening dus die (wat verwacht je anders van zo n vrij en demokratisoh land als de USA) opmerkelijk veel overeenkomst vertoont met die van Hitler en somnaige ingezonden-brieven schrijvers die het liefst over alles de zweep zouden leggen of zonder pardon zouden willen Jcapotschieten, want met beesten hoef je niet zoveel geduld te hebben. De sfeer in Amerika was voor de moratorium-dagen behoorlijk opgepept door de uitlatingen van Agnew en Nixon (de laatste zei zelfs: "Deze mensen zijn niet alleen tegen mijn Vietnambeleid, maar tegen de hele regerlngspolltlek." Je ziet waar het kapitalisme toe leidt: seniliteit bij beroepspolitici) en de mogelijkheid dat de kranten en de teevee nig iets positiefs over de demonstraties zouden weten te melden en dat dat zou doordringen in bet brein van de eenvoudige Yank, werd vooraf verhinderd door de volslagen paranoïde hetze van Spiro Agnew tegen de kommunisten, die volgens hem de top van de teevee-burokratie zouden bevolken. Men zegt dat de t e r r e u r in amerika in het dagelijks leven helemaal niet zo illusionair is. Uit verhalen van mensen die in Amerika geweest zijn en hun ogen ook voor iets anders dan de magistrale flatgebouwen, de rijkdom en de officiële propaganda gebruikt hebben, kan je iets opmaken over het dagelijks geweld (en niet alleen struktureel) tegen mensen met afwijkend

uiterlijk en opvattingen. Je vraagt je toch wel eens af of het nou werkelijk zo erg gesteld is met Amerika. Is een film als Easy Rider, die het verhaal vertelt van drie aardige jongens die op grote motors door de VS reizen, maar die het eindpunt geen van allen halen omdat ze door "the man on the street" doodgeslagen, doodgeschoten en doodgereden worden, (iedereen die kan moet deze film gaan zien) een film die de werkelijkheid een beetje weergeeft? Uit de woorden van Nixon kan men opmaken dat het wel zo is Want regelrechte oproepen tot uitroeiing van de linkse jeugd zouden niet gedaan kunnen worden als ze niet een alledaagse werkelijkheid waren in het verziekte, pathologische denkraam van de gewone Yank. Hitler kon aan de macht komen omdat wat hij openlijk durfde uit te spreken, weerspiegelde wat e r in stilte leefde in de hoofden van de op orde en tucht beluste middenstander. Nixon en Agnew zijn aan de macht gekomen op eenzelfde manier. De onverzoenlijkheid van de huidige president kan men al halen uit zijn verkiezingsredevoeriijgen, waarin hij ook ronduit de waarheid aan de kant van de overdonderde en hardwerkende amerlkaan stelt, de "stille meerderheid", en hen een grote pluim op de hoed steekt. Voor hun "christelijkheid" en hun gehoorzaamheid. Ook voor hun racisme, hun intolerantie en hun gewelddadigheid? Toch verwachtten sommige progressieve kommentatoren hier en in de VS dat Nixon niet die kant op zoi gaan. Ze krijgen ongelijk. In de Volkskrant van zaterdag 15 november stond een verslag van de moratorium-akties van de hand van ene Jan Martijn. Een citaat uit dat wat deze heer weet te melden: "Maar vrijdag bleef het rustig. Een onzekere rust was het. Want al willen de organisatoren kalmte, e r Is een kleine minderheid van revolutionairen, vooral uit de kringen van de "Students for a Democratie Society" die onlusten wil". En de Volkskrant, die het allemas zo goed bedoelt en daarom ongelijk gekregen heeft in het Hilterman-proces blijkt nu slechts de reflector te zijn van Nixon's, Agnew's en de "stille meer derheid"-angsten voor, en dat is bij allen, de Volkskrant Incluis, Identiek, "de kleine minderheid van revolutionairen". Een mooi rijtje: Nixon, Agnew, de gezeten amerlkaanse, racistische burger en de Volkskrant. Oei; Volkskrant, oei oei. "Amerika gaat een tijd van grote onderdrukking tegemoet".

dmm mil (M imwm Het was een klein mannetje, in een onooglijk zwart jasje, dat schurkend tegen de kou in de kraag van de jas naar buiten stond te turen, over straat, waar elk ogenblik de stadsbus om de hoek kon komen (stadsbussen komen altijd om de boek). Met bet draaien van zijn hoofd veranderde zijn bochel van plaats, vooral als bij de zwarte vioolkist (waarin een van de nieuwste modellen automatische geweren zat) van dé ene naar de andere hand liet verhuizen. Het mannetje was eigenlijk nog onooglijker dan zijn jasje: zijn gezicht was zonder enige uitdrukking, behalve zijn ogen, die klein, rond, fel en zwart waren, geheimzinnig als een modderige diepe plas in de nacht en verwijderd, ver en onbenaderbaar, als gevaarlijke dieren die snachts roven, moorden en neuken in pikdonkere berfstwouden; maar voor de rest was bij onooglijk, van de zwarte puntschoenen tot bet alpinopetje op het kalende hoofdje. En hij was klein, vandaar dat ze hem Fritsje noemden, de mensen in de buurt, die hem zagen als een verlaten, zonderling type, iemand die pas op late leeftijd de liefde van zijn moeder beeft moeten missen en zich daarna (ook omdat bij met zijn opgekropte sexuele energie • niet uit de weg kon, zodat zijn ogen vaak pijnlijk in zijn hoofd, bonsden van , geilheid door al die mooie meisjes bij wie je door hun mini-jurkjes er bijna in kon kijken; en snachts, o) tot een agressief wezen ontwikkelde, éen van die uitgestotenen en gevaarlijk geworden, zieke of oude stieren, die in de boeken van Karl May renegaten beten en die mensen en kinderen zonder reden aanvallen. De vioolkist veranderde weer van plaats. Met een verliefde blik keek bij er naar en dacht aan het harde koude staal, dat de solide kracht bad van een masjlne. Net wilde bij nog een blik op de inhoud werpen, toen de bus eraan kwam. Hij keek op zijn horloge. Het was twaalf minuten over negen. Drie minuten achter op zijn schema door die verrekte chauffeur. Als nu niemand hem maar tegenkwam die hem kende, dan zou hij weer kostbare minuten op zijn zorgvuldig opgezette en vart bulten geleerde schema (dat bij daarna verbrand bad) verliezen, door de kletspartijen die je verplicht bent te beginnen. "Hoe Is bet met jou Fritsje? 1 1 "O, goed", zou hij antwoorden en schichtig om zich been kijken. "Je doet zo vreemd de laatste tijd". Misschien zou men hem meetronen, een café in, waar bij achter de borrel al gauw tot weemoed zou vervallen en de tranen in zijn keel en ogen zou voelen zitten. "Laat dat niet gebeuren, asjeblieft, laat dat niet gebeuren" dacht hij hardop en de mevrouw die naast hem zat, keek medelijdend naar bet kleine gebochelde mannetje, dat stevig zijn vioolkist omklemde. Op het stationsplein vergeleek bij de tijd van zijn horloge met die van de grote klok die daar - gode zij dank - door de Nederlandsobe Spoorwegen was aangebracht. Behalve bet reisschema van de stadsbus had hij niets over het hoofdgezien bij zijn organisatie, bij stond nu op twee minuten en dat. was ook begrijpelijk, want leder die weleens in zijn huisje was geweest (dat waren e r niet veel) zou kunnen getuigen dat al zijn bezittingen, boe luguber ze ook waren, altijd afgestofd en netjes opgeprikt of opgeborgen waren. Fritsje was inderdaad een zonderling type. De mensen In de buurt, hoe weinig die ook van hem wisten, hadden gelijk. Op een foto van een bloot meisje met een indrukwekkend opengesperde scheur had bij, precies op de kardinale plaats, een dooie muis gehangen, zodat je, wilde je de essentiële lichaamsdelen (jazeker, pssentieel, welke lust is sterker dan / \ die vnn hot paren, uitgezonderd de vernietigingsdrift?) bekijken, je het ^ X

rotte karkas van het muisje opzij moest schuiven. Door bet ene oog van de schedel die hij bezat kon je burgemeester aanschouwen, terwijl, in bet andere oog kijkend, je een indrukwekkende pomoscene kon zieh. Weinig van dit alles werd in de kranten vermeld, later, toen bij door zijn sensationele dood de aandacht van de publieke opinie op zijn schamele bestaan wist te vestigen. Wel werd in elk kranteverslag gemeld, dat hij een uitgebreide verzameling linkse literatuur aanwezig bad, maar dat daarnaast een groot schilderij stond, waarop de levende swestika en de bamer-en-sikkel elkaar grijnzend de band gaven vriendelijk en goedkeurend toegelachen door een dollar met borsten, dat wist geen van de objektieve reporters zich te herinneren. Rustig en door niets anders dan zijn lichamelijke misvorming opvallend, hobbelde hij door de mensenmassa in de richting van het drukste plein van de stad en keek vanuit de hoeken van zijn ogen sommige uit de massa naar voren komende mensen aan, langbarigen; mooie jonge meisjes die vooral zo mooi zijn door de dierlijkheid van spieren en de onbewustheid van hun eigen lichamelijke macht; moeders met kinderen; oudere mannen; simpatiefc op zich maar bij baatte hen net als de anderen, die, druk met zichzelf bezig, zich voor hem niet interesseerden en waarvan het onmogelijk was de aandacht anders dan voor hun bochel te trekken, in ieder geval niet voor HIJ DIE HIJ WAS, en dus zeker niet voor de diepe roerselen, die hem net als ieder ander, elk uur van de dag teisterden en hem achtervolgden tot in zijn diepste dromen. Al die mensen (een grappenmaker zegt: dikke en dunne, arme en rijke, enz. enz. een schets tot op het bot van het bestaan, net zoals dit verbaal, ach , ook al geven professoren - wier mening over het leven mij in het algemeen niets zegt - nog zoveel stof tot noteren, multo mappen vol: ik zal steeds weigeren de zaak tot mijn hersens en geheugen laten doordringen) nooit tot elkaar te brengen, want zoveel onbenul bindt hen: hun werk, hun geliefde naasten, de verslaving aan alkohol en sigaretten, veelgebezigde uitdrukkingen, vaststaande meningen, als hij niet zo gedesillusioneerd was, zou bij iedereen willen toeroepen: mensen kijk om je been, zie de ellende van je eigen ziel, kijk naar de pijn, de wonden, de stukgeslagen ogen, de mensen die alles niet meer dragen kunnen, de zelfmoorden, mensen die vanaf de schouwburg naar beneden springen, enige pillen teveel voor hen is het eenvoudig na erg veel lijden snijden ze de polsen door zoals een paard in doodsangst zichzelf tegen een muur te pletter rent en god die daarvoor zijn ogen sluit Kreunend en zuchtend hees bij zijn pijnlijke lichaam de trappen van de kerk op. De toren was erg hoog, halverwege moest bij hijgend uitrusten en het zweet van zijn voorhoofd wissen, maar toen hij boven was moest bij rillen van de koude wind, zo hoog, en hij kon vanuit de toren neerkijken op die mensen op het plein, die zo klein waren geworden dat je ze niet meer als mensen kon zien. Het was twee uur precies, zaterdagmiddag, bet drukste moment van de week. Hij opende de vioolkist, pakte het geweer uit en drukte bet aan zijn hart. Hij legde aan over de torenrand en ratelde het magazijn leeg, met stoten, alsof hij klaarkwam, 250 kogels. De tranen liepen over zijn wangen. Het plein was leeg, afgezien van de lichamen die plat op de grond lagen. Schokkend van bet huilen legde hij het geweer terug in dé vioolkist. Toen bij naar beneden sprong, zag bij de hemel, en in zijn val gilde hij zijn longen leeg: " DE TANDEN VAN DE NACHT". K.

EEN I.Q. ALS WAARDENUMMER,

de mens, naar Gods beeld en gelijkenis geschapen, volgens de evolutieleer afstammend van de apen, wordt binnen afzienbare tijd beloond, en komt niet meer in aanmerking voor de dood. Het is ook allemaal een kwestie van tijd, of ze de geboorte kunnen bepalen van een jongen of een meid bidden is dan helemaal niet meer nodig, want den Here heeft aan alles het schijt.

hĂłe heeft de gevestigde orde zo kunnen worden, de mensheid die ze bevolkt is een grote, losgeslagen horde, god is de man die het zogenaamd schiep, hij is bedankt, voor mij hoefde dit alles niet.

de aarde is voor ons allemaal, of we nou langharig zijn of kaal, bruin, blank, zwart of geel, de huidige macht denkt niet zo, ze is zichzelf teveel

wat heeft dit leven ons nog te bieden als we e r de zin niet meer van inzien, we zijn overspoeld door het materialisme h$t is voor onze geest teveel gewordeff de maatschappij is een grote bende, ziek,leeg en krankzinning, we verzuipen in de kennis, die techniek en wetenschap hebben voortgebracht, in zo'n wereld zijn we geen mens meer, maar een object met een I. Q. als waardenummer

hoort, zegt het voort, ze hebben een gaatje in mijn schedel geboord, ik was helemaal niet geestelijk gestoord, een chemische druppel heeft mijn denken in de kiem gesmoord (biologische tijdbom)

de wereld is rot, gemeen en beroerd, e r wordt enorm gekletst, geroddeld en geouwehoerd we tollen in het rond en snoeren elkaar de mond we hollen, jachten en jagen, och, we zien wel wat ervan komt,

zon, ik dank je hartelijk voor de stralen die jij zo gul hebt uitgezonden, mijn lichaam, zo wonderlijk in zijn soort, heeft jouw warmte mogen ontvangen toerlijk, een genot om dat te mogen beleven, een verrukking, Ifl bent zo groots, zo heet, zo machtig, niets heb ik met jou gemeen het is geweldig door jou beroerd te worden op borst, bulk, op heel mijn naaktheid. diep reikend tot in mijn poriĂŤn welke gij doet uitzetten en het haar laat gedijen. steeds dichter komt gij nader tot mij en voel Ik jouw warmtebron krachtiger, wanneer gij door wilt breken, slaan de wolken op de vlucht. aan voel ik me lichamelijk fijn en geestelijk helemaal opgelucht.

we werken ons kapot, want we zijn hardstikke zot, de grote, nette heren gaan over onze lijken als het mot, we pezen en zuchten, we tobben maar aan, als we dood zijn i s alles voor niets gedaan. het is gewoon fijn, naakt samen te zijn geduld heb ik veel moeten beoefenen, om de echte liefde te zoeken, na lange tijd heb ik heel diep gezucht, eindelijk is de kloof tussen ons overbrugd dit moment te mogen beleven is het waard ons geheel aan elkaar te geven

N

anarchisme buitenparlementaire oppositie

ENIGE GEDACHTEN OMTRENT EN

van de wetenschap, de grootte van de bevolking. Industrialisatie, milieu) Is het nodig dat een voortdurende bezinning plaatsvindt op deze regels, om na te gaan of zij nog voldoende aan hun doel beantwoorden. Wanneer het parlement volledig konsekwent de haar opgedragen taak uitvoert, kan het geen kritiek uitoefenen qp de spelregels als geheel, omdat het zelf (volgens voorgaande) deel uitmaakt van deze regels. Er ontstaat dan alleen een soort kaatsen met één bal op dezelfde bulk. Omdat de huidige maatschappij struktuur kennelijk niet meer voldoet (vanwaar anders revolutie, gezagskrises gewelddadig optreden van de overheden enz.) wordt het hoog tijd dat tedereen zich gaat bezinnen op het stelsel en nagaat in hoeverre het beantwoordt aan de ideologie. Het resultaat van deze bezinning moet zijn, ofwel een alternatieve maatschappijstruktuur, ofwel een wegnemen van de belemmeringen die een Ideologies verantwoord funktioneren van de parlementaire demokratie onmogelijk maken. In beide gevallen moet de parlementaire en maatschappelijke struktuur dus aan een fundamenteel krities onderzoek worden onderworpen. Dit is nu binnen het huidige kader een onmogelijke zaak, want de parlementaire demokratie is een heilige koe. Dat deze heilige koe het demokraties weiland rulïieert en niet de hoeveelheid melk produseert die we ervan verwachten, is voldoende reden om haar te slachten. De koe moet ontheiligd worden, heilig is onaantastbaar en een dergelijk dogmatisme past niet ipet betrekking tot de demokratiese spelregels, het is ondemokraties. Wat is nu de oorzaak van het dogmatisme met betrekking tot ons parlementaire stelsel? Een goede omschrijving van de feitelijke situatie i s : de demokratie is een stelsel van elkaar bekonkurrerende politieke elites (schumpeter). De demokratiese staatsvorm is voornamelijk ontstaan als uitvloeisel van de Franse Revolutie. Onder het motto: vrijheid, gelijkheid, broederschap, ontworstelde de bourgeoisie zich aan de overheersing van de adel, en kerk. Het proletariaat speelde een belangrijke rol in de beginfase van de revolutie, maar toen de macht van adel en kerk grotendeels vernietigd was, was het de bourgeoisie die de nieuwe staatsvorm van de parlementaire demokratie introduseerde. De vrijheid werd gelijk gesteld met demokratie, maar de wezenlijke Inhoud van het eerste begrip was een liberale, vrijheid voor iedereen. Dat vrijheid voor iedereen niet betekent gelijke kansen voor iedereen behoeft geen uitgebreid betoog. Wanneer Ieder individu vrijheid van handelen heeft, zal het voor degenen die al een voorsprong hebben door bezit of ontwikkeling niet moeilijk zijn deze verder te vergroten, tn ieder liberaal stelsel komt zodoende toch steeds het schuim bovendrijven, ten nadele van de niet-bezittende klasse (ik verwijs hier naar de periode van voor de tweede wereldoorlog). In feite is er sinds het ontstaan van de parlementaire demokratie hierin geen fundamentele verandering gekomen, cijfers wijzen dit uit. (denk aan het percentage arbeidersjeugd in de verschillende onderwijsinstellingen, vooral in middelbaar en hoger onderwijs). Het voorgaande plaatst de parlementaire demokratie in een bedenkel-ijke omlijsting en roept twijfels op over de vraag of dit systeem wel een optimale garantie is voor een demokratiese samenleving. De parlementaire demokratie als maatschappij vorm is verworden tot een instrument dat de belangen van de bourgeoisie behartigt. Het is daarom niet verwonderlijk dat een kritiese opstelling van het parlement t . a . v . eigen positie en funktie achterwege blijft. Een tweede m . i . Hoe rot en repressief onze maatschappij is, blijkt dagelijks weer uit de gevaarlijker gevolg van déze situatie is, dat het parlement steeds meer van kranten. Een besef van de werkelijke machtsverhoudingen schijnt haast zijn macht gaat overhevelen naar allerlei ondoorzichtige burokratiese niet meer door te dringen in de bewustzijnskast van vele mensen. Zij foeteren tegen alles wat van het normale en geïnstitutionaliseerde leefpatroorfinstanties, en zo steeds meer zijn systeem-intern-kritlese funktie gaat afwijkt. Voorbeelden van deze verstikkende mentaliteit vinden we bij de verliezen. Wanneer een parlement ''Notstandgesetze'' gaat aannemen ingezonden-brieven-schrijvers. Zo schrijft een nederlands staatsburger een (Berlijn), wanneer een parlement een oorlog steunt die moet voorkomen dat "open brief over Griekenland" aan de ambassadeur.van Griekenland met de vrije verkiezingen worden gehouden (Vietnam), dan is zo n parlement volgende inhoud bezig haar funktie te ondergraven en verloochent het de demokratiese "Ondergetekende distantieert zich uitdrukkelijk van de Hetze, die reeds ideologie. Er is een proses van ontdemokratisering aan de gang, de geruime tijd door welbekende linkse elementen gevoerd wordt. Deze maatschappij wordt steeds burokratieser, autokratleser en technokratieser. salon-kommunisten - die zelf geen enkel Ideaal hebben - hebben de onder De potentieel revolutionaire krachten in de maatschappij worden aan banden gang gezworen van elk ordelijk bestel in kerk en maatschappij. Met gelegd door wetten (zoals stakingswetgeving) en door sociale regelingen die schijnheilige leuzen en onder de valse vlag van "strijd tegen de goedkoper zijn dan sociale onrust. De staat (de burokratle) trekt door verdrukking" willen zij het Nederlandse volk opnieuw onder de knoet brengen monopolies steeds meer macht naar zich toe. Door onduidelijkheid bij van een veel gevaarlijker vijand dan het nazisme. verkiezingen wordt de ontdemokratisering in de hand gewerkt. De Genoemde elementen hebben - als tragies gevolg van de degeneratie van het maatschappij wordt langzamerhand door de staat opgeheven. Planning en begrip "demokratie" - hier te lande vrij spel: op de universiteiten (waar management nemen een steeds belangrijker plaats in, de wetenschap is zij niet opzien tegen de meest schandelijke bejegening van buitenlandse een slaaf van zichzelf geworden. gasten); op straat (waar zij een ware t e r r e u r uitoefenen); In de zogenaamde Het is duidelijk dat fundamentele veranderingen niet zullen ontstaan vanuit vrije pers en via radio en televisie, waar men ongestrafd - met goedvinden de gelegaliseerde instituten zoals ons parlementje, maar door een van de overheid - tegen de wil van de meerderheid van ons volk, bewustwording binnen de maatschappij. In Parijs is duidelijk geworden hoe dagelijks linkse propaganda bedrijven. De misdadige klnderroof door belangrijk kleine radikale groeperingen hierbij kunnen zijn. Ook dit past kommunistiese gangsters In Griekenland na de tweede wereldoorlog,- roere! binnen Bakoenins theorieën over de anarchistiese revolutie. Een kleine kern deze '' heren " liever niet aan. God tegene het Griekse volk en behoude he^ van toegewijde kameraden zou de revolutie in goede anarchistiese banen voor een nieuwe hel onder het kommunisties fasjisme '. leiden en houden. Het gevaar is evenwel niet denkbeeldig dat deze groep Lang leve God, koningin en vaderland; waar het leven zo goed Is zich zal opwerpen tot een nieuwe machtselite, zoals is gebeurd in de Russiese revolutie van 1917, doe oorspronkelijk veel kenmerken bezat van een Bakoenistiese revolutie, maar al gauw verzandde in een nieuwe burokratle. Daarom moet de buitenparlementaire oppositie steeds terdege rekening houden met dit gevaar.. M.i. moet het enige doel van deze kleine aktlegroepen zijn, het op gang brengen van en op gang houden van een bewustwordingsproces In brede lagen van de maatschappij. Ze moeten zich daarom niet buiten de maatschappij stellen, want, met dit doel voor ogen, is hun enige strijdmiddel de konfrontatie. Door persoonlijke inzet, aantonen van alternatieven, kontakt en konfrontatie met de tegenstander, intern en ekstern bestrijden van autoriteiten en hiërarchieke strukturen moet men bereiken dat de parlementaire demokratie diskutabel wordt en een werkelijk demokraties alternatief gevonden. Tekenend zijn de reakties van de parlementalr-demokratiese machthebbers op buitenparlementaire akties. Deze vaak onbeheerste en ongemotiveerd heftige reakties, gebruiken van fysiek geweld en andere maatregelen, ontstaan doordat de ntiparlementaire strijd zich richt op de voos geworden dogma s van de burgerlijke demokratie", zoals de openbare orde, welvaart, seks, bevriende staatshoofden en de dingen die zij uitvreten. Do fanatieke reakties bevestigen echter slechts de noodzaak san de buitenparlementaire oppositie.

"Want wij hebben niet te worstelen tegen bloed en vlees, maar tegen de Overheden, tegen de machten, tegen de wereldbeheersers dezer duisternis " (Efeziers 6:12). Nieuwe versohlj'nselen In het maatschappelijk, politiek en kultureel leven veroorzaken een nieuwe belangstelling voor het anarchisme. Het anarchisme is lange tijd een miskende stroming geweest, waarvoor*historici weinig belangstelling hadden, zoals gebleken is ten on rechte . Oe mei revolutie in Frankrijk vertoonde veel kenmerken van een anarchistiese revolutie, niet in het minst door het op de voorgrond treden van anarchistiese elementen (in de groupuscules). Deze groep gaf in feite de aanzet tot de revolutie en opvallend hierbij was, dat ze al gauw zeer vele aanhangers kreeg. Een ander opmerkelijk faset was dat de revolutie geheel buiten de gevestigde partijen omging en e r zelfs een gespannen verhouding bestond tussen de politieke linkervleugel in Frankrijk en de "leidere' 1 van de opstand. De ' revolutie was een zaak van de buitenparlementaire en antiparlementaire oppositie en ze was, zeker voor ze verneukt werd, een totale revolutie, hiermee bedoel ik gericht op de omverwerping van de gehele bestaande maatschappelijke struktuur, volgens de antiparlementaire ideologie. Hoewel ik geen duidelijke omschrijving van deze ideologie tot mijn beschikking heb, meen Ik toch als kenmerken te mogen sinjaleren: verzet tegen alle absoluteiten, manipulatie (informatiekanalen, wetenschap), de konsumptiemaatschappij e n z . , in het algemeen zou men kunnen zeggen: tegen de ontdemokratisering van onze samenleving. Men moet onderscheid maken tussen demokratie als ideologie en als maatschappijstruktuur. Oe kern van de ideologie kan men ruwweg aanduiden met recht op gelijke kansen voor iedereen. In een maatschappij van enige omvang moeten, om deze rechten te handhaven, en om het welzijn van de betrokkenen te maksimaliseren, bepaalde Instanties in het leven worden geroepen. Er moeten konkrete regels geformuleerd worden om de demokratiese ideologie in praktijk te kunnen brengen, deze regels moeten door instellingen worden uitgevoerd en e r moet kontrole zijn op het demokraties funktioneren van deze instellingen. Het is duidelijk dat de meningsverschillen betreffende onze maatschappijstruktuur niet veroorzaakt worden door verschillende opvattingen over de demokratiese ideologie, maar zich toespitsen op de praxis. Het voornaamste probleem van de demokratie is de regeling van de procedure van vertegenwoordiging. In ons goede vaderlandje werd destijds een parlementaire demokratie in het leven geroepen, om de demokratiese ideologie in praktijk te brengen. Het parlement is binnen dit stelsel het voornaamste kontrolerende orgaan, dat moet toezien op het demokraties funktioneren van onze maatschappij, m . a . w . kontroleren of de demokratiese regels juist worden toegepast en nageleefd. Men mag echter nimmer uit het oog verliezen, dat het parlement een onderdeel uitmaakt van de demokratiese maatschappijstruktuur en niet van de demokratiese ideologie. Het behoort daarom zelf tot het kompleks spelregels, die alleen een middel zijn om de demokratiese ideologie in praktijk te brengen. Omdat de spelregels een optimale demokratie moeten bewerkstelligen onder bepaalde veranderlijke omstandigheden (bv. de stand

een Iëmönstrêren

OP DE ZAK VAN DE BELASTINGBETALER

-

mm

OP DE ZAK VAN DE BELASTINGBETAJ

studenten een rentedragende lening te sluiten en daarnaast nog een Het Imaazje van de student is er sinds het uitsterven van de studentikoze tradities van uitspattingen en patserigheid danig op achteruit gegaan. Tijdens toelage stelsel. Het ware beter dat de kommissieleden zich hielden bij hun ochtendblad en de Tilburgse bezetting kon je het allemaal lezen in de ingezonden-brieven hun ideeën onder de kop "lezers schrijven" prijsgaven, want zij zijn de rubrieken van de kranten (een gezellige bloemlezing hiervan is bijeen Sleutelaars van de maatschappij die altijd weer de inzittenden op hun gebracht in het onlangs bij Pegasus verschenen boekje "Tilburg het gemak weten te stellen door het voertuig aan de gang te houden zonder begin ", voor ƒ 4, 90 verkrijgbaar bij de data-bank en de zich voor do vraag te willen interesseren of het door versleten onderdelen kru-blblioteek). In "Het Vaderland" van 8 mei '69;. "Weet u meneer, ze moesten de studenten een pak slaag geven, een flink pak slaag met een harde (|n het mechaniek of door de steeds moerassiger wordende grond onder zich komt, dat de rit zo onbehaaglijk wordt. politieknuppel of met een zweep, dat moesten ze. Blanke sabel d'r over! ^•Inderdaad de heren Andriessen & Co zien er geen gat meer in. In de Ze moesten die langharige herrieschoppers eens leren wat werken i s . Ja, echt werken met je handen. Dan zouden die praatjesmakers wel eens anders jngozonden brieven lezen ze, dat de student nu studeert op kosten van de belastingbetaler en later diens baas is, voorzien van een vorstelijk piepen. In werkkampen ermee. En als ze niet willen werken dan de zweep •aarinkomon onbereikbaar voor zijn vroegere ondersteuners. Te gek, e r maar over of ze een paar dagen in een donkere cel stoppen. Ze durven denken de heren, en daar hebben ze gelijk in. Van nu af aan is dat uit: de wel onze belastingcenten opmaken en dan maar demonstreren. Presidenten afgestudeerde die-meer dan ƒ 15. 000, — per jaar verdient zal zijn beledigen, dat kunnen ze. Maar studeren, ho maar. Daar hebben ze geen genoten toelage in gedeeltes moeten gaan terugbetalen. Enkele willen het tijd voor. Nee, ze moeten meebeslissen, terwijl ze pas komen kijken. kwaad maar helemaal met wortel en tak uitroeien: ƒ 1.500, — Universiteiten bezetten. Ze moesten ze e r met het waterkanon uitspuiten kolleezjcgeld, en als je geld nodig hebt (wie niet?), dan kun je een gewone en als dat niet helpt moesten ze maar uitgerookt worden met traangas. En rentedragende lening krijgen, mits je meerderjarig bent. Het zijn als dat niet helpt moeten ze het gebouw maar in brand steken. Dan zijn we natuurlijk allemaal op zich geen onaardige ideeën, maar hebben opze dat stelletje gelijk kwijt. Nietwaar? " En in dé Telegraaf van 9 mei: deskundigen e r ooit aan gedacht, dat de boze burger de student het recht om "Gezien de rellen in Tilburg en Amsterdam zouden twee vragen interessant zijn. Hoeveel van de protesterende studenten leven van een Be demonstreren en niet produktief te zijn alleen hierom ontzegt, omdat hem studiebeurs? Wat is de gemiddelde leeftijd van de rellenschoppers in het recht ook ontzegd werd, omdat hij aan de moraal van "arbeid adelt" en Amsterdam: moet daarvoor de kiesgerechtigde leeftijd op 18 jaar gebracht "wie niet werkt krijgt ook geen eten" wel zal moeten geloven, of hij wil of worden?" B e t . En hij wil het niet. Als je het niet wil, maar wel moet geloven, zeg dan *egcn diegenen die aan die verplichtingen weten te ontsnappen, dat ze De onvrede van de publieke opinie komt in grote lijnen op twee punten tot ongelovig en verdorven zijn, zeg dat je ze in werkkampen zou willen stoppen, uiting. Ten eerste: "Ze komen pas kijken; wat denken ze eigenlijk wel?" en je moet eens zien hoe je jezelf weer aftobt voor de grote must: werken en ten tweede: "Ze luieren en demonstreren van onze belastingcenten." en vreten, hoe dan ook, voor wie dan ook, en waarom dan ook. De twee argumenten komen bovendien meestal tegelijkertijd voor, wat Demonstreren en luieren: weigeren mee te doen aan de algehele zou kunnen betekenen dat men hen die niét pas komen kijken, die hetzij ontluistering van een menselijke samenleving. Demonstreren tegen de door leeftijd,- hetzij door bewezen prestatie hun spor en verdiend hebben, NATO on horen roepen: "Van onze belastingcenten": de beste leus die tegen wél een vrijbrief geeft te mogen luieren op kosten van de belastingbetaler. de NATO denkbaar i s . En niets doen, de beste demonstratie tegen de Een vreemde stelling, die men uit de mond van diezelfde belastingbetaler ontm'cnselijkende arbeidsmoraal. Als er dan nog mensen zijn die aan die niet zo onomwonden zal horen uitspreken, maar die de weinige moraal enigszins weten te ontkomen, en als burger via de be lastingen binnengelopen, hun schaapjes op het droge hebbende gelukkigen toch in deze drop-outs ondersteunt (hij zou natuurlijk moeten weigeren belasting staat stelt haar in praktijk te brengen; zij zijn de idolen van de zwoeger tic betalen, als hij het kon) zou hij zich getroost kunnen voelen (als hij dat die zichzelf tot produktiefaktor laat degraderen om ooit de GOUDEN TOP, kon) met de gedachte dat zijn zuurverdiende geld nog ergens aan besteed i's. de IVOREN TOREN, het DOLCE FAR NEENTE te kunnen betreden. Ze Hoe kun je het aan hem duidelijk maken? Je zou een brief moeten insturen bereiken dat punt nooit, maar zullen voortdurend de blik erop gericht naar de krant, maar hij zou de sensuur niet doorkomen: "Weet u meneer, moeten houden om niet tot paria te vervallen en zichzelf bewust elke weg naar het GROTE SUKSES af te snijden. S e moesten die deskundigen een pak slaag geven, een flink pak slaag met De kommissie Andriessen, ingesteld om het beursbeleid te saneren, leest Ben harde staking of een fabrieksbezetting, dat moesten ze. Verzet ertegen! de ingezonden-brieven-rubrieken van de krant. Af en toe verschijnt er dan Ze moesten die arbeidsslaven eens leren wat vrij zijn i s . Ja, echt vrij een tussenrapport. Donderdag 13 november kwam het derde, waaruit op te zijn met lichaam en geest. Dan zouden die gelovige onderdanen wel uit maken valt dat het de kommissie behaagt het volgende te adviseren. ledere een ander vaatje tappen. De werkkampen uit! Als ze niet willen werken, student bij het wetenschappelijk en hoger beroepsonderwijs moet een dan werken ze ook niet. Laat ze de belastingcenten m a a r opmaken, laat ze studietoelage kunnen krijgen van 5000 gulden per jaar. Daarvan zou 3500 maar demonstreren. En laat ze vooral presidenten beledigen, ledereen mag gulden als lening moeten worden verstrekt. Een en ander onafhankelijk van studeren, niemand hoeft het. Laat ze zelf zien wat ze met hun tijd doen. het inkomen van de ouders. Over de lening moet rente worden betaald. De | Laat ze beslissen over hun eigen leven. Bedrijven bezetten. Ze moesten terugbetaling moet gebeuren met 15% van wat per jaar meer aan inkomen de werkelijke parasieten van de samenleving met het waterkanon uit hun wordt genoten dan ƒ 15. 000, —, te beginnen twee jaar na het einde van de | luuksueuze buroos spuiten en als dat niet helpt moesten ze maar studie. Ook "minderjarige" studenten moeten voor deze regeling in uitgerookt worden met hun eigen gifgas. En als dat niet BeSpt moeten we aanmerking kunnen komen. Sommige leden van de kommissie lezen de |hun ondernemingen, kerken en militaire hoofdkwartieren met hun eigen ingezonden brieven in hun ochtendblad nog beter, en willen een jaarlijks |napalm vernietigen. Dan zijn we die troep gelijk kwijt. Nietwaar?" kollezjegeld van ƒ 1.500, —, met de mogelijkheid voor meerderjarige

-Katholieke Openbare Bibliotheek—

gezocfff VOOR ZO SPOEDIG MOGELIJK een penningmeester en een sekretaris en een propaganda-agent en zo, die het nieuwe bestuur moeten gaan vormen van de STUDENTEN FILMLIGA TILBURG gegadigden dienen te beschikken over een brede kulturele belangstelling, toegespitst op het medium film, en over voor de specifieke funkties kreatieve handvaardigheid. Sollicitaties met grote spoed richten aan ondergetekenden, of opgeven bij Cces (hogeschool kamer 40). Indien geen belangstelling zien we ons genoodzaakt de sft op te heffen, want wij houden er na al die jaren mee op. B Cces Goos - Urban Hovers - Theo Kuijpers - Tom Odems - Chris van Hiel Honk Wijnen - Jan Wilms. I

-Willem II straat 21-23 Telefoon 25984/35137

Tilburg-

Filialen: 'Wassenaarlaan 40 - Telefoon 34712 Ringbaan West 96a - Telefoon 34825 Roelof Kranenburgplein 51 - Telefoon 71597 ABONNEMENTEN VANAF f 1 , - PER JAAR

JE BASiS f!

®(ma>

mm

•éM ^^mm

•ie dacht dat de situatie een beetje duidelijker is geworden voor de tilburgse -tudent, die de opkomst, de bloei en het verval van de mei-bezetting van nabij heeft kunnen meemaken, wie dat dacht vergist zièh behoorlijk, het waren toch wel heerlijke dagen toen, eenheid en solidariteit met mensen ils, noem op, wim van den goorbergh, tim van kooten, jos wemer, bruno -troen, peter thomassen, hans van der meijs, noem maar op, noem maar op, pieter paul van besouw, wim nuijens, paul van loon, jos huijnen, theo i-uijs, allemaal kameraden studenten, die het ook niet konden helpen dat ze hun hersens' in hun portemonnee droegen en die toch ook in dezelfde positie als wij zaten te.zuchten boven hun studieboeken. en omwille van de solidariteit werden veel zaken die ergens naar roken al gauw vergeten en vergeven; zo werd er, onder het waakzaam .oog van de publieke opinie, 4oen aandacht geschonken aan die mensen, die onafhankelijk van de .lulayergade'ring in een poging de dialoog te herstellen, zich door . kuratoren & senaat in een wonderlijk perverse situatie, zich over hun weekste en ordelijk gerangschikte delen lieten strelen, en zij, die unvermoeibaar van elke aulavergadering een bijeenkomst van het tilburgse studentencorps st. olof trachtten te maken,. (inderdaad gingen ze na afloop gezamenlijk naar de soos) met al zijn gekonkel, insinuaties en ronduit vuile politiek, waren gebroederlijk naast een van de redakteureh van dit opruiend studentenblaadje gezeten, solidair m e t de strijd voor een ^^^ •iomokratiese hogeschool.' f-fl^-i.^). maar de tilburgse student die het allemaal heeft kunnen meemaken (en je kon in die tijd met elk meisje, dat je in alle kleuren de verhalen vertelde van de bezetting, genoeglijke nachten doormaken) (moet je horen, ik heb met een linkse student geneukt, geweldig) wordt nu, door ditzelfde klupje oude heren weer in de studentcnpolitiek gesleept, zonder dat hij daar ook maar iets tegen kan doen.' als je dit leest zijn de verkiezingen alweer .ichter de rug. misschien is dit ook de laatste keer dat je iets van ons in .lit blad le^st, want'de heren steken niet onder stoelen of banken wat ze met dit blad van plan zijn: een slaafs en volgzaam blad dat interviews met .Ie rektor publiseert en elk professoraal plan luidkeels toejuicht, en voor lit nobele streven'moeten natuurlijk enigen verdwijnen, I laten we e r even een voorbeeld bijhalen, het was,een avond, een tijd na de liezetting, toen beneden in posjet een vreemd gezelschap aanwezig was: paul van eeuwijk, hans beljaars, jos huijnen, tim van kooten, die toen op lie progressieve toer was, en ik. jos huijnen had een luuksueuze'bto, en die zou meegaan naar amsterdam, waar toen nét het maagdenhuis bezet was. • opletten, dit is een belangrijk verhaal !!) maar onze jos, de geniale chauffeur en geniale rechtenstudent was, toen we allen het maagdenhuis via •lat ingewikkelde trappenstelsel zouden binnengaan, eensklaps verdwenen. /. ijn k a r r i è r e in de rechten gedoogde niet dat hij gearresteerd zou worden. •n de angst had hem belet zelfs een smoes te verzinnen, ach ,laat ik mij niet te zeer opwinden over deze vrienden van scheffer, de weinige hersens die ze hebben, drageli ze in het fotovakje van hun portemonnee en uit hun vestzakken steekt het mokkende hoofd van de orde:' ieder zijn plaats, ieder zijn taak. en wie daaraan niet gehoorzaamt i s een extremist, aksies zijn gericht "op anarchie en .maatschappijhervorming in marxistische zin". KSgfa Kg£M

mmhm. ƒ4,90 UITGAVE PEGASUSAMSTERDAM VEBKRUGBAAR: DATABANK KRU-BIBLIOTEEK BOEKHANDEL

TILBURGS ALGEMEEN STUDENTENBLAD

UnarohistisoHi Maandblad

alarm In de maand tnei van het Jaar 1922 verscheen het eerste nummer van het anarchistisch-maandblad Alarm. Met behulp van een vriend, die als administrateur wilde optreden en een drukker, die bereid was krediet te geven, was het me gelukt twaalf pagina's van twee kolom (formaat 21 bij 28 centimeter) op de markt te brengen. Die markt bestond uit buitenissige jongeren, nieuwsgierige arbeiders en verwonderde intellectuelen, bediend door vrijwillige colporteurs en libertaire groeperingen. Op de voorpagina's wekten provocerende afbeeldingen gemengde gevoelens. We brachten eens een houtsnede van Jan Wiegcrs omtrent een expressionistische naakte dame met brede heupen en veel schaamharen, maar meestal agressieve politieke caricaturen. De inhoud was zodanig, dat mijn medewerkers en ikzelf alles deden, om het blad te torpederen. Het mag een wonder heten dat het van 1922 tot en met 1924 nog vrij regelmatig verscheen, maar toen twee jaar nodig had om te sterven, met achter zich een totaliteit van dertig nummers. De ontdekking van het dadaïsme deed er commercieel geen goed aan.

Wilde en uitbundige ontboezemingen tegen alle aspecten der bestaande samenleving (staat, eigendom, huwelijk, opvoeding, godsdienst, moraal) gingen alle perken te buiten. Aan persoonlijke aanvallen op gevestigde politici en salon-revolutionairen geen gebrek. Daartegenover stond dat er - met kleine letters - omstandige kronieken over binnen- en buitenlandse politiek, en veel te lange lijsten van nieuw-verschenen publikaties in werden afgedrukt. Verder zwaarwichtige academische beschouwingen over anarchisme contra marxisme, verwoede aanvallen op de partij-communisten (piet op de raden-communisten, wier ideeën ons sterk beïnvloedden) over libertaire filosofieën, literatuur en anti-godsdienstige vrijdenkerij. In zoverre zijn de schaarse nog bewaarde nummers wel karakteristiek en tegenhangers van-keurige vrijheidlievende publicaties als het latere Bevrijding. Dit journalistiek ongewone mengsel van proletarische agressie en intellectuele bezinning kenmerkte zich overigens door een basis, die nooit verloochend is geworden. Droevig doelwit van onze aanvallen waren de bonzen van alle vakverenigingen en de kamerleden van alle partijen, gelijkelijk beschuldigd van reformisme en parlementarisme. We geloofden (althans WILDEN geloven) aan een sociale revolutie, zoals die zich in de Sovjet-Unie had voorgedaan, maar dan met een veel verdere strekking: een omwenteling die ook de staat en zijn legers zou liquideren. De kern der propaganda betrof bezetting der bedrijven, algemene staking en dienstweigering, schepping van een federatie van communes. Men heeft gezegd dat Alarm een pré-Provo-orgaan is geweest uit de jaren na 1920. Maar de voorgewende speelsheid ervan wa i van een grimmiger sarcasme, de dwaasheden waren te zeer bittere ernst. De sfeer was een andere dan die, waarin na 1960 de happenings bij het Lieverdje en het planten van de vrijheidsboom op de Dam zouden plaatsvinden. Crisis, werkloosheid, fascisme en oorlog kondigden zich meedogenloos aan in de geesten der revolutionairen. In die zin denk ik terug aan mijn 22ste jaar, toen ik begon Alarm uit te geven. Het experiment zou niet voor herhaling1 vatbaar zijn. Het was te zeer een beeld van de tijd: een tijd die oppervlakkige optimisten "the gaj twenties" hebben genoemd A. L. Constandse.

Al de nachten, dat ik oni je huilde Als ik smeekte om je liefde, De kerels die je steeds weer ruilde De lach, die om je lippen hing „ Als ik smeekte om je liefde, Aan je vinger de gouden ring Als blijk van mijn genegenheid. Als ik smeekte om je liefde Was dat niet uit haat of nijd Omdat je me weer belazerd had, Als ik smeekte om je liefde En jij-lachend met een ander zat, In het park met je banken Als jij huilde, diep in de put. Daarvoor wil ik je nog bedanken Eu voor je tieten en je kut. Tk.

tas 8

advertenties administratie abonnementen academielaan 9 tilburi druk: paul van daele breda tel. 39516 lay-out: vincent van oosterhout breda tel. 40547

redaksie Thom Aussems, Frans van Beek, Mohamed Chairet, Frans Godfrey, Rob de Koning, Thieu van Riel, André Rooyakkers, Martin Rummens, Harry Verkooyen, Wim Vermeulen, Hans van de Watering.

won de We vinden het erg fijn dat we deze keer TAS onder de naam ALARM kunnen uitbrengen, zeker omdat we A. L. Constandse bereid hebben gevonden een paar oude artikelen uit Alarm voor ons uit te zoeken en daarbij nog een nieuw stuk te schrijven. A. L. Constandse is momenteel zeventig jaar, maar het is gewoon te gek meneer hoeveel linkse opruiende aktiviteiten hij nog uitricht. We noemen alleen al het programma van de VPRO op vrijdag. Constandse is een van die weinigen die niet zoals de ex-kommunlst en nu fel anti-linkse J.de Kadt en het klupje rond Accent gedesillusioneerd de linkse klup hebben verlaten. Hij heeft erg veel geschreven, ook over anarchisme én vooral zijn "Anarchisme van de daad" Is een goed overzicht van wat al die vreemde llbertalren gedaan hebben. Maar laten we het duidelijk stellen: het gaat er ons niet om, eens iemand van zeventig In het zonnetje te zetten, dan zou mijn opa ook hier aan het woord kunnen komen als hij niet dood was, maar om de toch wel sterke parallellen tussen de twintiger jaren en deze tijd, door iemand die ze allebei ge-engageerd heeft meegemaakt, te laten tonen. Geen eerbied voor de ouderdom, wel voor een konsekwente houding. Redaksie.

rewolutie

liefdesromannetjes. En men vindt brochures en boeken die zich bezig houden met "vrije liefde" en sexuele hygiëne. Geen enkel tijdschrift Is gewijd aan de wellust, openlijk en zonder bijbedoelinkjes besproken: als één der bronnen van levenskracht, als een gelukzaligheid, als een prikkel MEN KAN DE REVOLUTIE NIET ORGANISEREN: de revolutie zal zich In de bcstaansstrljd. Lange studies worden geschreven over de zelf organiseren en geen enkele theorie zal weten op welke wijze ze zich schilder- en beeldhouwkunst, over de bewerking van hout, steen of zal ontwikkelen, noch hoeveel krachten de vrije massa's zullen metalen. Ik zoek vergeefs gedocumenteerde artikelen die de wellust als ontplooien. Daarom zal het werk der anarchisten, DIE IN DE REVOLUTIE een kunst beschouwen, welke er de vroegere verfijningen van uiteenzet, DE REVOLUTIE MAKEN, beginnen iuist dan wanneer zij buiten staat en en welke nog onbekende voorstelt. Niet dat de wellust u onverschillig i s . regering om organisatievormen moeten bestrijden, die de persoonlijke Maar in het geheim, in het donker, met gesloten deuren praat en vrijheid zouden kunhen verzwakken of aanvallen. redetwist gij erover. Alsof de natuur niet oprecht wellustig was. Alsof Om dit doel te bereiken zuUen de massa's zich ook van nieuwe de warmte der zon en de geur der weiden niet tot wellust nodenl meesters moeten ontdoen. Een gunstige omstandigheid hierbij Is deze Zeker, ik ken de reden wel van uw houding. En haar oorsprong. Het dat die "bourgeois" niet meer de vertegenwoordigers zijn ener officiële christelijk vergif stroomt nog in uw aderen. De christelijke besmetting macht die men goddelijk heeft willen maken en dat ze bijgevolg niets tast u geestelijk aan. Het koninkrijk van uw meester Is buiten deze wereld gewljds en helllgends meer zullen hebben. Ze moeten machteloos worden En gij zijt er de onderdanen van. Ja, gij socialisten, revolutionairen, gemaakt, want zij die de revolutie zullen willen organiseren, zullen haar zelfs anarchisten, die zonder de wenkbrauwen te vertrekken honderd doden. NIET DE ORGANISATIE MAAKT DE ACTIE, MAAR DE kolommen met theorie over afbreken van sociale opbouw slikt, maar wie REVOLUTIONAIRE ACTIE MAAKT INTEGENDEEL DE VRIJWILLIGE tweehonderd regels met een beroep op de ervaring der wellust "hinderen ORGANISATIE. "vervelen" - d.w.z. "aanstoot geven". O, slaven. . ^-. De staat Is contrarevolutionair, omdat hij de onvrijwillige verbinding Is, (Alarm, augustus 1922). door de meesters- en uitbuiters gewild. Hij Is de slaafsheid, het militarisme en de negatie der vrijheid en der natuurlijke solidariteit. De staat ië slechts een grote, grote gewapende kapitalist en de partij Is zijn profeet, die strevende naar machtsultbreldlng geen enkel initiatief bulten zich duldt. Indien we geweld gebruiken moeten In de revolutie willen we nooit de gewapende staat, wij verkiezen de gewapende opstand Zat zijn we van de pruiken. in de bedrijven-. De prulken - dat is wat verleden heeft en gezag en dienstjaren en reputatie - en wat In seniele onvruchtbaarheid geen naakte jeugd meer (Alarm, oktober 1923) begeren kan. De prulken - dat is de traditie die haar gebrek aan kracht te overdekken zoekt door wat stekelige borstels van lijken, geparfumeerd met "geur" uit het jaar nul. De pruiken - dat is wat "massa" zoekt en aanhang en opbouw en Ik weet dat de wellust een onderwerp Is waarover ge liever niet ziet organisatie. Wat cijfert en rekent met "leden" - met nullen, niets dan schrijven of hoort spreken. Het behandelen hindert u, of roept bij u nullen. anecdotes van slecht allooi op. Ge hebt boeken in uw bibliotheek, die schier alle onderdelen der menselijke werkzaamheid omvatten. Ge bezit De pn^ken - dat is wat hartstochtloze impotentie aan leven vermoordde. dlctionalres en encyclopedieën. Ge telt misschien honderd werken over Hier met de passie en het genot en de heidense wildheid, die we terug een speciaal deel van de handenarbeid. En ik spreek niet over politieke verlangen, omdat ze kookt In ons bloed, in onze handen, in ons begeren. of sociologische boekjes. Maar op uw planken is geen enkel deel gewijd En de pruiken.... we offeren ze op 't altaar der christelijke en aan de wellust. Er zijn kranten die zich bezig houden met kennis van maatschappelijke deugd aan de goden, opdat dezen sterven van de stank. oude munten, van postzegels, van familiewapenen, van hengelen of van het balspel. De minste poëtische of artistieke richting heeft haar orgaan. En de duivel zal de mis opdienen. Het kleinste kerje of isme heeft zijn berichtenblad. Het wemelt van (Alarm, augustus 1922).

cfe ptuiten

wellust

ÜH.EEH DOZSNTJE AWHAS5EN EN EEH MEXICAANSE STEEN OM OP DE SCHOUW Z E T T E N . EEN SOEVE-NIERTJE. .

/HIER HEB JE EEN

/ M A » IK D i t STEEN

[

(4

ÉÊÊI JSf Ju Ji

,^\

^

EVEN ZirN,MEVROUW...

sü

m

LHAFreNrua*

I

'KBITIESE BIBLIOTHEEK: MA. /VR.: 12. 30 - 14. 00 tTüR 17.30 -18.30 UUR VOORTAAN GEVESTIGD NAAST DISKOBAR VAN HET ATSO-TREFCENTRUM| Songbooks van Dylan, Jimmy Hendricx, The Doors etc. AKSIE: Jrg. 1 no. 8 •Strategie van de studentenopposltle •De BWA verslikte zich in de positie van de akademlkus •Evaluatie vai) aksie "Goed Leven" •Pedagogiese Akademie Rotterdam Nummers van aksie kosten voortaan slechts ƒ 0, 80. Nieuw: o. a.: Constandse: Seksualiteit en levensleer (inleiding tot ideeën van W. Reich) ƒ 1,! W. Reich: Massapsychologie van het Fascisme (samenvatting) ƒ 0,35 Ussel: Geschiedenis van het seksuele probleem (samenvatting) ƒ 0,75 Houten: Kritlese en traditionele theorie f 0,30 , Hoffmann:De krisls van de staat en het recht ƒ 0, 20

Gaan we nog even terug naar de öjd vóór dat de beslissing waar de 8e medische faculteit gevestigd zou worden, gevallen was. Er waren al vele' Brabantse handen ineengeslagen om de 8e medische faculteit binnen Tilburgs wallen te krijgen. Het mocht allemaal niet zo baten. Ook een doortimmerd artikel van hogeschoolblad redakteur Ben Pauw in het Nieuwsblad van het Zuiden maakte weinig indruk. Een andere actie die in die dagen voor hetzelfde doel gevoerd werd ging uit van onze aimabele van oor-tot-oor glimlachende burgemeester Becht. Met veel glamour en trompetgeschal werd een door Becht te ondernemen goodwill-excursie langs de fractievoorzitters van de 2e Kamer aangekondigd. Het publiek hield gespannen de adem in. Alleen de Nederlandse groot-aannemers wereld ging rustig door met ademhalen. Op de hoogte als zij waren van de verhoudingen in de bouwwereld wisten zij, dat indien de 8e medische faculteit In Maastricht gevestigd zou worden deze alleen maar gebouwd zou kunnen worden door de N.V. Melchlor te Maastricht. Van deze laats N. V. gaan nu nog regelmatig in Maastricht geruchten als zou zij na de oorlog de ambtenaren van de geldzuivering flink wat werk bezorgd hebben. WU men een verklaring voor de verdere sterke groei van dit bedrijf na de oorlog dan stuit men op een Ingewikkeld net van relaties waarover dl bedrijf beschikt in zowel de particuliere als de overheidssector. Een spoor binnen deze relaties leidt naar de oud-burgemeester van Heerlen en ex-abonnee van dit blad, jawel, meneer Becht, wiens naam in die tijd dan ook op het commissarissenlijstje van deze grote N.V. voorkwam Nu pas kunnen wij begrijpen waarom de aannemerswereld rustig doorging met ademhalen toen zij hoorden van Bechts goodwill-reis. Becht Is Inmiddels burgemeester van Tilburg geworden. Hij had er ongetwijfeld belang bij de 8e medische faculteit in Tilburg te krijgen (image voor de stad Tilburg, image voor hemzelf en werkgelegenheid voor op straat geschopte textielarbeiders); maar had hij misschien ook nog eventuele persoonlijke financiële belangen in Limburg? Het was erg dapper van Becht tijdens de bezetting van de hogeschool af te treden als curator om als dat nodig mocht blijken als hoofd van de Tilburgse politie opdracht te kunnen geven de bezetters uit de hogeschoo te stuiteren. Hoe kan hij echter waarmaken dat zijn Limburgse belangei gescheiden konden worden gezien van de Tilburgse, temeer daar die relaties in Limburg zo griezelig informeel kunnen zijn?

-Katholieke Openbare Bibliotheek-

L

-Willem II straat 21-23, Telefoon 25984/35137

FRANS DE KOK GRAMMOFOONPLATEN HEUVELSTRAAT 104 - TILBURG TELEFOON 0 4 2 5 0 - 3 3 4 7 0

Tilburg.

Filialen: Wassenaarlaan 40 - Telefoon 34712 Ringbaan West 96a - Telefoon 34826 Roelof Kranenburgplein 51 - Telefoon 71597 ABONNEMENTEN VANAF ƒ 1 , - PER JAAR

/bet leger:) Zoals kleine jongens hetdoen, de oorlog die onvoorstelbaar is, voorstelbaar, denkbaar maken, vergelijken met het jongensklupje dat bedrijgd wordt door grotere jongens uit een andere buurt. Want IS het ook niet onvoorstelbaar: er bestaan ergens maatschap pijen die zo'h vreemde ordening hebben dat alle jonge mannen van negentien en twintig jaar het bevel krijgen zich aan te slulte bij een gewapende ben de; enzeker , het was te voorspellen, regelmatig zijn er daar oorlogen : het materieel dat hen ter beschikking staat liegt er niet om! (En even regelmatig als de oorlogen komen de inwoners van die landen in een gevaarlijke toestand van waanzin:'de ouderen debatteren in de kafees ov^p de vijand en zijn spionnen; de kinderen spelen oorlog en niemand wil de vijand zijn; de meisjes willen van nu af aan slechts nog koude uniform knopen liefkozen; de moeders strelen trots de vechtpet van hun zoons; en de priesters, dat soort dat altijd aan de winnende kant staat, de priesters zegenen de wapens en brullen vanaf de preekstoel het schuimbekkende kerkvolk toe: "Zij strijden VOOR God, onze jongens, zij strijden TEGEN de Duivel". Maar wee dé zonderling, die onverstandige die zich schaart aan de zijde van de duivel. Hij zal het lot ondergaan van de eerbiedwaardige Marquis de Sade, de man met de priemende Ogen, de gevangenisboef, de dekadente, zij zullen zich op hem werpen en hem in het openbaar teréchtstellen. Hun afkeer van de nazi's is even huichel achtig als tam liefde voor de vrijheid. De tweede wereldoorlog heeft groot leed berokkend aan de westerse kuituur. Tel het aantal vernielde kerken, geroofde schilderijen en gesmolten klokken bij elkaar op en je krijgt het getal van de ellende. Nazi's zijn onuitstaanbaar door hun geschreeuw; maar morgen zullen die vrijheidslievenden de nieuwe Hitler in zijn met schaamhaar afgebiesde mantel hullen. Ze zijn het zelf. Hun liefde kan slechts in dollars uitgedrukt worden. Hun waarde rekent men in getallen.

(de staat:) Presies zo handelt de gebarsten koffiepot van beroepsbestuurders, volksvertegenwoordigers & professoren: volledig bekend met het lot van de mensheid vaardigen zij nieuwe wetten uit, of prijzen die aan, wetten die maar één doel hebben, één doel, de eer en de glorie van hun eigen geestelijke holheid verlengen tot in de eeuwen der eeuwen. Amen. Welke houding kan je innemen ten opzichte van zo'n groep levende ordners, pratende buroladen, drinkende kasten, als je zelf tenminste niet al een schrijfblok bent, tam magiese bezweringen niet tot je hebt laten doordringen? Er is maar één middel: de laatste resten van je menszijn die je nog over hebt tegenover hen steUen,' dat kleine gedeelte dat ze je gelaten hebben (teveel om dood te gaan, te weinig om van te leven) gebruiken om de laatste rekening te presenteren. TROTYL. NITROGLYCERINE. Tegenover de magie van hun wettelijke formules, juridiese spitsvondigheden, wetenschappelijk géïnompel & parlementaire bezweringen: de eksplosie die het eindelijk medisijn is en die alle muizinissen, alle stoffigheden uit het denken van de mensen zal wegvagen en de zon zal laten doorbreken, de zon die een nieuwe wereld zal beschijnen, vol mensen die elkaar vrij Hef kunnen hebben, die in. staat zijn te voelen en gelukkig kunnen zijn.

(de kerk:) Wie, die hier aan deze katolieke hogeschool al langer, dan een half jaar rondloopt, weet niet dat kerk en universiteit de twee laatste koppen zijn van de zevenkoppige hellehond Cerberus, wiens andere koppen het kapitaal, het parlement, het leger, het fatsoen en de angst zijn? De tovenaars van de kerk en de universiteit, altijd geheimzinnig in de weer, hun magiese spreuken over ieders hoofd uitstortend, in grote •' potten hun verlammende mengsels brpuwend, deze ^tovenaars, die elkaar bizonder gevonden hebben aan deze söhool, zullöl ALS HE-TÖÖRDEEL " KOMT, ontmaskerd worden. Hun goden zullen afgoden blijken te zijn, en een echte meester blijkt niet te bestaan. Mensen zijn tot meer in staat Hun boeken staan vol met woorden die alleen door ambtenaren en dan denken volgens de logika van welke oude zak dan ook, mensen hebben rechters gelezen kunnen worden; en nog nooit is door een van hen iets emoties, laat'die ontploffen, laat zijn woede rondwaren, een spook voor verzonnen dat waard is aan kleine kinderen geleerd te worden. Ze kunnen de heersers, een goede fee voor de overheersten, de gebrachte nota. volkeren uitroeien, vrouwen verkrachten roet hun slappe handen (want zoals bekend is een onderdrukte drift de hoofdoorzaak van geweld en (de teevee;) En pas als het avond wordt, doe je de gordijnen van je macht en perverse agressie) en neerknielend in het nog ongeronnen hersens open, en draait de rode lampjes aan. Je neemt plaats aan het bloed de zegen ontvangen. En de kunstenaars? Zij maken kunst, waarin raam, Je gedachten overdreven opgemaakt: maar het kontakt zal nooit de leegte en de doodsheid van de maatschappij zich weerspiegelen. meet dan- prostitutie zijn; een haastige vertegenwoordiger die zijn "Spiegeltje, spiegeltje aan de wand, wie is het deugdzaamst in het hele doodse zaad zal lozen tussen je gevoelens, en al je halve emoties zijn land?" koopwaar: met gespreide benen komen de opgepoetste woorden over je lippen. Terwijl in de verte een mooie vrouw even eenzaam de lelijkste muziek aller tijden draait. Eine kleine nachtmusik, sonaten aus dem leib des lebens, der elender hund. lage tanden, lage angst, lage gevoelens... .hoge woorden Maar snel koop je een zakagenda en verkoopt je oren, niets wetend van de borsten die snel groeiend aan de horizon verschijnen, het laatste oordeel aankondigend. Je vult je zakken met kiezel van de stad, breekt de huizen af, steekt het hoofd van burgemeester en wethouders op je bajonet. Je schiet een salvo in de richting van'het winterpaleis, der vlezige muren scheuren en baren duizend kinderen. Er komen honden, blauwe tongen, zware klauwen, en kraaien eten van faun ogen. De lucht wordt zwarter, sneller, de tepels zijn nu duidelijk zichtbaar, strelen de ereksies van de bomen, die al gauwfaunvruchtbaar groene sperma spuiten. De wereld loopt onder. De hemel is zwart. Je ziet niets meer. Alleen de toren zingt zijn klokken . Redding komt waar Ik het niet verwacht. Een veldslag hoog boven mij • gaat woeden, onverbiddelijk, er zal weer bloed gaan vloeien, en pijn zal het doen. dwaasheid, zotheid, dolhuis, in de dwangbuis met de keizer, aan de strop met de president; schiet de bankiers en de verzekeraars een kogel door het hoofd. STEEK DE BRAND IN DE RUKSDAG. LANG LEVE VAN DER LUBBE. De vrijheid vliegt rond, zilveren vleugels, het vuile licht verdwijnt. Ik was mijn handen in de beek. Ik reinig mijn De VPRO kan momenteel best leden gebruiken. geslacht van de maden. Ik zie dat wij met Velen zijn, wassend onze Wij zoeken mensen, die bereid zijn aan een geslachtsdelen, mannen, vrouwen, kinderen. En de liefde klimt in mij ledenwerfkampagne mee te werken. Brieven aan en oneindig lang bemin ik malend een blonde vrouwen met blonde ogen VPBO, Ppstbus 11, Hilversum met vermelding: en vooral daar blond haar. En we gillen de hemel vol als we komen, "Ledenwerfkampagne".we komen, we komen. De oude meesters wissen het zweet van ons hoofd, en reinigen met veren onze buiken.'-

K.

DE STAKING. Iedereen heeft het verhaal op VPRD-vrijdag kunnen horen. De rcdaksie van dit opruiend studontenblaadje is opgepakt toen zij informatie ging halen en solidariteit ging brengen bij de stakende mijnwerkers in Winterslag, Bclgisch-Limburg. Daar, in Limburg,, dan nog geen tien jaar geleden oen werkelijk paradijs was voor pastoors en katholieke ondememe brak zo'n week of zeven geleden een wilde staking uit op de mijn van Winterslag, waar acht duizend mensen werkzaam zijn. In de afgelopen jaren is die belgische provincie in de stroomversnelling van de techniek terechtgekomen, wat voor de ondernemers hoge winsten en voor de arbeiders een aalmoes opleverde. De arbeiders van de mijnen zitten nog steeds met maksimale lonen die op het minimumloon in Nederland neerkomen (ongeveer 1500 franken) en bovendien waren er plannen de mijnen te sluiten. Dus werd er gestaakt voor de eis 15%. Die staking werd niet erkend door de met de regering kollaborerende vakbonden: noch door de katholieke ACV, die de meeste leden in Limburg heeft, noch door de kleine "socialistische" ABW. De aan de ABW gekoppelde Belgische Socialistische Partij, die een onderdeel is van de rechtserooms-rode regering was zeer verontwaardigd over deze staking, 'die natuurlijk weer door een kleine minderheid, enige onverantwoordelijke kommunlsten was opgezet en roep de verstandige meerderheid op het werk te hervatten en het loon-overleg over te laten aan de (korrupte) vakbonden. De arbeiders zetten toch door. In de loop van de staking werden drie staklngskomitees opgezet: 1. HET ABW-KOMITEE, waarin de leiders van de plaatselijke afdeling, ondanks het duidelijke misnoegen van de vakbonds-funktionarissen hun 15% blijven eisen; 2. DE MÜNWERKERSMACHT, die steunt op de radikale jonge arbeiders en studenten uit Leuven en die de felste ën de meest linkse groep is; 3. HET PERMANENT STAKINGSKOMITEE, waarin de volksunie - een niet onverdachte vlaams-nationalistiese partij - en de liberale partij samenwerken in een poging de arbeiders Voor hun rechtse karretje te

jaarlijks per mijnwerker 90.000 bfr. subsidieert, voldoende om elke mijnarbeider eèn jaarsalaris te garanderen dat ver ligt boven het huidige. De regering kan de arbeiders uitbetalen als ze wil, maar ze wil de sociale programmatic niet veranderen, omdat .zij het harnas is van de bazen en de syndikaten om de arbeiders onder kontrole te houden. Als de regering toegeeft, wordt het stalen harnas doorbroken en wordt voor alle arbeiders van België duidelijk dat een strijd tegen de bazenkliek tot een overwinning kan leiden. De mijnstaking in België heeft weer eens duidelijk aangetoond dat de vakbond met het grootkapitaal samenhokt, doordat ze op alle mogelijke manieren probeert de arbeiders te verkopen, de ene keer door de staking niet te erkennen, de andere keer door ze te steunen. Verder hebben de vakbondsleiders elk kontakt met de basis verloren. Ze zijn gearriveerd, hetgeen alleen al blijkt uit het feit dat drie socialistiese ministers Bertrand, Major en Berton, oud vakbondsleiders zijn. De arbeiders staan op hun recht als ze algemene demokratiese vergaderingen eisen waarop alle aangesloten vakbondsleden een oordeel zullen geven over degenen door wie ze verraden zijn en hun vervanging eisen. De arbeiders willen vertegenwoordigers van de vakbond, van wie ze gezien hebben dat ze de mijnwerkers verdedigen. In tegenstelling tot stakingen elders zagen we in België veelvuldig het gezegde opduiken dat de strijd nog niet ten einde is als iedereen weer aan het werk is. Men pleitte voor het oprichten van komitees, die kontrole zouden moeten uitoefenen op vakbond en patroons, zodat men onmiddellijk kan ingrijpen als het nodig is. Dit alles onder het motto: "onze macht moet blijven bestaan". Een ander punt van kritiek is het tweeslachtig gedrag van de Belgiese televisie. Voorzitter Vanwetswinkel van het socialistiese ABW vertelt van een tv-ploeg, die schijnbaar met genoegen kennis nam van de perfekte organisatie waarmee vo'edselpaketten werden uitgereikt aan de hongerende mijnwerkersgezinnen. Tot zijn grote verbazing zag hij 's avonds hoe de tv het deed vóórkomen alsof het permanent stakingskomitee de organisatie van de voedseldistributie in handen had.

foto's: stakingspiket . leuzen op de mijn (op de voorgrond onze hoofdredakteur nog op vrije voeten) jong geleerd, oud gedaan

icinc IN DE BELGISCHE MIJNEN, J I H fvb

|iF

spannen, maar dat gesaboteerd wordt door de Docialistische Jonge Wacht, die er ook aan meewerkt. Het ABVV en de Mijnwerkersmacht ontwikkelden zich tot de twee komitees die samen het grootste gedeelte van de mijnwerkers achter zich wisten; het ABW door de radikale onderhandelingen en de voedselhulp en de Mijnwerkersmacht door het harde werk bij stakingspiketten en demonstratie s. DE ACHTERGRONDEN, Enige tijd geleden zijn zeven Limburgse mijhen gefuseerd in één zetel: Het Verenigd Kempies Kolenbedrijf. Bij die fusie zijn alle onroerende goederen (destijds door de afzonderlijke gemeenten geschonken aan de oprichters van de mijnen) die buiten de mijnen liggen, gebleven aan de vroegere maatschappijen, die nu niet meer bestaan. Kapitaalvlucht dus ten voordele van de vroegere eigenaars. Het gevolg was dat er aUeen "blote mijnen" overbleven. Vanwege de vlucht van de onroerende goederen (grond en huizen) in de zakken van de eks-eigenaars, werken de mijnen momenteel met een verlies. Een logiese konklusie is dan dat er onmogelijk dividenden uitgekeerd kunnen worden, aan de aandeelhouders. Toch heeft de raad van aandeelhouders van de mijn in Zolder jaarlijks een pot van 150 mij. Bfr. te verdelen, waarvan een gedeelte aandelen in een elektriciteitsmaatschappij, die in 1968 zijn deuren heeft gesloten. De schijnbare onmogelijkheid van dividenduitkeringen wordt begrijpelijker als men weet dat geen enkel aandeel officieel genoteerd staat op de Brusselse beurs. Kontrole op deze aandelen door de gemeenschap is dus onmogelijk. Vandaar. De handelwijze van de eks-eigenaars wordt nog bedenkelijker als men ziet waarop deze "heren" eigenlijk zitten te spekuleren: mijnsluiting. De steeds verder teruglopende rendabiliteit van de mijnen tendeert ook wel in die richting. Op den duur ligt sluiting voor de hand. Als dan de mijnen eindelijk dichtgaan, krijgen de "heren" er weer een voordeeltje bij, omdat de staat verplicht is de overgebleven "oude rommel" te vergoeden aan de eigenaren. En dan te bedenken dat de Belgiese staat

Men dient wel goed in de gaten te houden dat binnen het Belgiese tv-bestel geen enkele konkurrentie bestaat, bij gebrek aan een zuilenstelsel. In de praktijk is de macht over dit kommunikatiestelsel in handen van de gevestigde orde. Een zaak die de Belgiese mijnwerkers erg hoog zit is de traditionele korte termijn planning van de Belgiese regering, zé dat er bij de sluiting van de mijnen, geen enkel alternatieve werkgelegenheid bestaat. Wat dit betreft worden de "achterlijke" Vlamingen nog steeds gediskrimineerd t.o.v. de Walen. Daarbij komt nog dat het pakket sociale voorzieningen voor de Belgiese arbeider erg belabberd is. Een behoorlijke pènsioensregeling is er nauwelijks. Wekelijkse procentopslag verdwijnt als sneeuw voor de zon, als de arbeider één dag niet op het werk verschijnt. Als men door onvoorziene omstandigheden in geldnood kdmt, kan men geen beroep doen op zoiets als een Bijstandswet. En men geraakt snel in de puree als men als ondergrondsmijnwerker • maksimaal 120 gulden kan verdienen, DE RIJKSWACHT. In België gaat het allemaal wat harder toe dan hier. De Rijkswacht (de belgiese pendant van de marechaussee) is niet mis bij sociale konflikten. De mijnwerkers herinneren zich het drama van Zwartberg 1967 nog goed, waarbij twee mijnwerkers door de Rijkswacht werden doodgeschoten. Bij de staking in de mijnen werden de arbeiders zelf vrijwel met rust gelaten, behalve bij de piketten, maar langharigen en studenten waren direkt de lul. Zo kwam het ook dat bijna de hele redaksie 's middags om 2 uur in een Rijkswacht-bus gestopt werd, om, angstig de handen ter bescherming voor de geslachtsdelen houdend, naar het brigade-kantoor (bureel!) vervoerd te worden. Daar viel het allemaal nogal mee, afgezien van de politie-fotoos en het opvragen van de straflijsten, wat erg snel gebeurde. We werden nog wel een tijd vastgehouden, maar toen werden we eindelijk gemaand het koninkrijk België in gepaste haast te verlaten. Dat deden we, maar niet voor we de vuist hadden opgestoken.

n

iEKsklusiet voor ïASm

•

hoogleraren klem

TUSSEN STATUS EN OPROER

MTÈZ r

IdosiTioin Bijna niets in onze pseudo-wetenschappelijke wereld maakt zoveel indruk als het citeren van een persoon die, al of niet terecht, een akademiese titel mag bezigen. Het is dus niet in de laatste plaats om deze reden dat deze kwasi-wetenschappelijke metode ook hier gebruikt wordt als aanloop voor deze hooglerarenklem. We citeren: "Prof. Bosman heeft zijn denken gericht op de economische organisatie; hij denkt steeds pragmatisch en ziet meer de delen dan het geheel van een systeem; hij verlangt in principe een wetenschappelijk sluitende redenering en neemt geen genoegen met subjectieve interpretaties; hij is geen uitgesproken ge-engageerd denker, meer deskundig adviseur op verzoek en tenslotte is hij e r niet op uit, iemand ergens van de overtuigen". (1) Nu hangt het natuurlijk maar helemaal van iemands interpretatiekader af hoe het bovenstaande citaat uitgelegd zal worden. Neem bijvoorbeeld een man zoals de Moor. Hij zou bij het lezen ervan waarschijnlijk terstond zijn werkkamer verlaten, oversteken naar het oude provisorium en collega Bosman snikkend van ontroering dit kostbare letter-kleinood onder ogen brengen. Maar gelukkig zijn er tegenwoordig steeds minder mensen die behept zijn met dergelijke akademiese- en jeugdsenümentele trauma's. Daar is dan echter wel een ander referentiekader voor nodig dan dat van het gemiddeld produkt van de oude Alma Mater. 1. Professor Bosman heeft zijn denken gericht op de economische organisatie; hij denkt sterk pragmatisch en ziet meer de delen dan een geheel van een systeem. Dit komt ons voor als een weinig slimme kwallfikatie. Het is meestal nogal wiedes dat een hoogleraar economie zich met de economische organisatie zal bezighouden. Beter ware geweest wanneer we zouden weten met welk soort economische organisatie deze hoogleraar zich zoal bezig houdt: de bestaande economische organisatie of bijvoorbeeld een alternatieve economische organisatie. Wil men daar achter komen, dan is objectieve voorwaarde eens te rade gaan bij Bosmans publicaties en uitlatingen. Het antwoord wordt dan al gauw duidelijk. Behalve een vaag verhaal dat hij in 1948 Paul Sweezy's. Theory of Capitalists Development eens onder ogen gehad moet hebben heeft hij zich in hoofdzaak bezig gehouden met detailpunten van onze kapitalistische economische organisatie. Een veel gehoorde, toch wel 'kritiesche' uitspraak van hemmag hier overigens niet onvermeld blijven: "Oud-vakbondsman Roemers had allang commissaris bij Philips moeten zijn". Tegelijk mét deze uitspraak signaleert de toehoorder meestal een alcohol-belletje aan z'n lippen; dat werkt dan weer erg ontnuchterend natuurlijk. Dit zou allemaal nog Hnnr^OT toe zijn wanneer ons niet de volgende'onbenullige uitspraak onder ogen was gekomen: "In de Sovjet-Unie begrijpt men gewoon niet en aanvaardt men ook niet, dat ik de ene dag ergens als commissaris van een bank meepraat en de volgende dag als kroonlid in de S.E.R. Naar mijn beste weten behoeft dat geen tegenstelling te zijn én ben ik in staat de andere dag een andere pet op te zetten, altans dat denk je van jezelf". (2) Afgezien nog van de volstrekt naïeve gedachtengang welke in dit soort redeneringen schuilgaat, in de zin van: als iemand kritiek heeft op onze economische organisatie dan is hij vóór die van Rusland; e r kleven fouten aan het russiese systeem dus die kritiek is niet terecht, schijnt Bosman niet te begrijpen dat het juist de samenballing van macht in één hand door accumulatie van allerlei funkties is waar een vraagteken bij geplaatst di ent te worden. Vooral de nagenoeg onbeperkte mogelijkheid die er voor déze personen bestaat hun denkmodel te verkopen aan groepen die ook al gekenmerkt worden dooi1 veel macht en een nagenoeg identiek denkpatroon. Dit leidt vaak tot aankondigen en aanhalingen in die kringen van het volgende soort: 'tot U spreekt professor Bosman, publicist van dit en dat, kroonlid voor de S. E. R. etc. etc'.', hetgeen in Nederland meer dan voldoende is om het gemiddelde publiek te doen zwijmelen. Er zou trouwens door wiskundigen en sociologen wel eens een formule ontwikkeld kunnen worden ter bepaling van de macht van de individuele hoogleraar. Een eerste suggestie wordt hier alvast gratis door ons verschaft: de machtjvan een hoogleraar = titel van de hoogleraar (telt steeds voor Wat ik in deel 3 van hoogleraren klem schreef over de uiteindelijke resultaten van de finansiele prosedure rond professor de Moor en zijn funksie bij O. & W, is niet helemaal juist. In nummer 9 van TAS zal ik daar uitgebreid op terugkomen. Pas in de tussentijd op voor overdreven verwachtingen.

100. punten) + het aantal commissariaten x de niet betaalde nevenfunkties + het kwadraat van het aantal wetenschappelijke medewerkers - de tiende machtswortel uit het aantal wetenschappelijke publikaties + de som van overige iüvloedsfaktoren (adviseursschappen, informele kontakten met het bedrijfsleven etc.) De indruk hebbende dat de tweede faktor in de rechterkant van deze formule voor Bosman nogal groot zal zijn (o.a. commissariaat bij Mees en Hope-Ned. Overseas Bank en de Coöperatieve Centrale Boerenleenbank; U weet wel die met meer dan 1000 filialen), bovendien ondertekenaar van de advertentie van de actiegroep Wereldkerk ten behoeve van nêerlands stille, doch ongeruste katholieke meerderheid, en dat de wetenschappelijke component in de formule nogal klem zal worden (men vergelijke daartoe bv. Schouten's en Stevers' wetenschappelijke akUviteiten sinds zij .van het Centraal Plan Bureau zijn gekomen met die van Bosman sinds hij het C. P. B. heeft verlaten) zou de uitkomst van de bovenstaande formule ter meting van macht voor Bosman wel eens erg hoog uit kunnen vallen. Een niet te meten positieve invloed op zo'n totale macht gaat bovendien uit van de hoge verwachtingen die men onderhand van hem moet hebben, door het al jarenlang voorkomen van zijn naam op het kandidatenlijstje van Schmelzer voor de ministerspost van economische zaken. Wanneer het eenmaal zover zal komen, misschien in 1971 al, dan beginnen wij toch langzamerhand wel te geloven dat de wet die zegt dat Iemand net zo lang carrière maakt tot hij het nivo van zijn eigen incompetentie gehaald zal hebben, opgaat. 2. 'Hij verlangt in principe een wetenschappelijk sluitende redenering en neemt geen genoegen met subjectieve interpretaties; hij is geen uitgesproken ge-engageerd denker'. Tot op zekere hoogte kunnen ook wij de eis van objectieve interpretatie der feiten onderstrepen. Maar het overtreden van dit gebod door iemand die dit gebod zelf stelt is ten ene male onvergeeflijk. Ter illustratie nogmaals Bosman Zelf: "Persoonlijk vind ik het meest interessant de neo-marxistiesche visie op de verspilling die optreedt, niet zozeer dó bewapening (want die verspilling is door heel andere oorzaken gegeven) als in de reclame, die een nogal wezenlijk onderdeel is van de huidige orde". (3) In deze uitspraak ondekt men in hem de verburgelijkte en oudere katholiek die vanuit z'n studeervertrek met veel fluweel, pluche en donkerbruin hout de maatschappelijke stromingen vrijblijvend volgt. Zelfs zo vrijblijvend dat de onwetenschappelijke en subjektieve interpretaties gewoonweg niet uit kunnen blijven. Een verspilling van 1.165.319.miljard $ aan militaire uitgaven door NATO-landen sedert de tweede wereldoorlog (4) durft hij nog 'niet zozeer een verspilling' te noemen maar ziet hij 'gegeven door andere oorzaken'. Hij gelooft onder andere niet dat deze militaire uitgaven gestimuleerd worden door het . gebrek aan andere rendabele investeringsmogelijkheden voor het ' overtollige kapitaal van de kapitalistische en monopolistische ondememmgen met name in de Verenigde Staten. Evenmin weet hij waarschijnlijk dat Amerika, zijnde 6% van de wereldbevolking en 50% van 's .werelds hulpbronnen exploiterend en controlerend een geweldige militaire macht nodig heeft om deze dominante positie te handhaven of uit te breiden. We raden Bosman toch aan om als geld-, krediet- en bankwezen specialist eens na te gaan in hoeverre het internationale monetaire systeem dat gebaseerd is op een overgewaardeerde amerikaanse dollar, die bovendien als monetaire reserve door de rest van de wereld wordt gebruikt, mee heeft geholpen het westerse systeem over te laten gaan van de kapitalistische naar de imperialistische fase. Natuurlijk moet men erg voorzichtig zijn met het geven van een dergelijk • advies aan deze ook overgewaardeerde hoogleraar. Hij is onder andere een van die hoogleraren waarvan met name bekend is dat jse staan te popelen op de invoering van het one-man-one-vote principe binnen de hogeschool. Dit met zozeer vanuit een fundamenteel demokratiese overtuig! ng dan wel om zonder veel gezichtsverlies de hogeschool vaarwel te-kunnen zeggen, om de cheque die het bankwezen reeds lang aan hem heeft uitgeschreven nu eindelijk eens te kunnen gaan incasseren. Maar ach, uiteindelijk hoeft men memand té verwijten dat hij in het land der blinden leeft, maar wel kan hem verweten worden dat hij daar nog steeds als één-oog koning is. Een één-oog waarvan we zeker, en hierin moeten wie Paul Kuypers teleurstellen, geen inspirerend leiderschap behoeven te verwachten. Daarom: M dat ene oog eruit bi opgerot naar het bankwezen. 1. Dr, G. F. Pikkemaat in: Actueel Marxisme. Annalen van het Tkijmgenootschap, 57e jaargang afl. 2, dec.69 pag. 130. 2. idem pag. 109. 3. idem pag. 110. 4. NATO Letter Paris 1947 t/m'1965.

.

—

— -

ORANJEVRUSTAAT TILBURG. De Tilburgse enklave van de Oranjevrijstaat is geproklameerd. Het volksdepartement voor subkultuur & kreativitcit trad als eerste naa buiten op donderdagavond 12 februari in de stadsschouwburg. Aan de autoriteiten van Het Bestel en de aanwezige (nog) grij sdenkende kunstbroeders werd het Oranjeboek kultuurbeleid Tilburg aangeboden. Op zaterdagmiddag 14 februari werd de oprichting van de enklave gevier met een kabouterfeest op de Heuvel. De strijd tegen het grijsdenken is begonnen! Sluit je aan bij de schare vr kultuurkabouters en neem deel aan de aktiviteiten van de volksdepartementen. Neem het heft in eigen handen bijv. in het komitee gaarkeuken stadsschouwburg, de aksiegroep kunstmatige ophoging (K.O.) Heuvel, de B.V. D. (Bond van Dienstweigeraars), buro de Kraker Tilburg en vele anderen. Van nu af aan laten wij het gezag rechts liggen. De Tilburgers zelf zullen het imaazje van htm stad gaan uitmaken. (Tussen haakjes: vergeet het gironummer van het komitee afscheidskado burgemeester Becht niet; vele duizenden nooddruftlgen zullen u dankbaar zijn).