TAS blad

<éJ

é)

dh B

4e jaargang •

Tas a Paris

E]

n.

D

n ü

TAS-IN,

N o . 15

4 juni 1968

TAS-BLAD - Tweewekelijks onafhankelijk studentenblad Redactieadres: Academielaan 9, Tilburg, tel. 72337 Advertentie-administratie: H. Gianotten, Bredaseweg 57, tel. 23036. Hoofdredacteur: Koert de Jager Red^ktie: Piet v. Asseldonk, John Bergs, Paul Jamma Peter v. d. Ven, WHfried Speekenbrink Zakelijke leiding: John v. d. Heijning

4

TAS-UIT

Dit is het laatste TAS-blad van deze jaargang. Het voor U liggende nummer is voornamelijk gewijd aan de troebelen te Parijs. Tilburg is geen Parijs. „Nog niet", zeggen sommigen. „Nooit", zeggen anderen. Wie zal 't zeggen? Vergeleken met de reusachtige problemen waarvoor onze franse collega's zich gesteld zien, is Tilburg in ieder geval nog steeds het Madurodam, van de universitaire wereld, met mini-relletjes waar de meesten van ons zich nauwelijks over op weten te winden. Wanneer een studentenblad een afspiegeling -zOU moeten zijn van haar omgeving, dan kan niemand ontkennen dat TAS in dat opzicht zijn best heeft gedaan. Maar we hebben meer willen zijn dan een „echo van het dagelijks gebeuren" (of gebrek aan gebeuren). Zonder onszelf op de borst te willen rammen, kunnen we in ieder geval zeggen dat we, met wisselend succes, getracht hebben van TAS iets meer te maken dan een stukje verplichte litteratuur, c.q. een stevige bodem van diverse prullebakken.

Het aan het licht brengen van kleine misstandjes, informatie proberen te verschaffen over mysterieuze clubjes en commissies waar bijna niemand ook maar de geringste ballen van afwist, interviewtjes afnemen bij mensen die iets te vertellen had Jen (ook degenen die 't later „niet zo hadden gezegd, laat staan bedoeld"), het opdienen van discussiemateriaal, en een flinke scheut politiek, ziedaar de zaken waarvoor de redactie de afgelopen 15 nummers Uw aandacht heeft gevraagd. Ju hoeverre wij erin gt.-'aagd zijn aan TAS vorm en inKoud te gevcs!: wij laten het graag over aan de beoordeling van onze lezers. Tenslotte een driewerf hoera voor al degenen die aan de totstandkoming van de 4e jaargang, op enigerlei wijze hebben meegewerkt, te weten de lieden die zich gewillig lieten interviewen, de schrijvers en inzenders van cartoons, artikelen en mededelingen, daarbij inbegrepen die ene die geen wit papier kan verdragen (we noemen geen namen. Urban). Helaas ook nog een driewerf ba, voor allen die

In dit nummer: Tas a Paris, oftewel „paniek te P.", verslagen, impressies, informaties

en

reportages uit de eerste a tweede hand. FOTOOS: John op

Bergs

Agfa-Clack

m e t èn z o n d e r blitz-lampjes....

luidkeels hebben verkondigd dat het blad, vol in: — te links, — te rood, — te eenzijdig, — niet objectief, — niet onafhankelijk, — niet neutraal, — anderszins, was, zonder serieuze pogingen te ondernemen om er iets aan te doen, zonder stukken in te zenden (ook geen boze), zonder zelfs maar te proberen in de redactie te infiltreren. De redactie gaat op vacantie (mag 't soms?). Het volgende redactieteam heeft zich al geformeerd. Het is niet eens uitgesloten dat TAS nog roder, linkser, eenzijdiger, afhankelijker, subjectiever, anderszins wordt. Men zij gewaarschuwd. Wij wensen ze in ieder geval succes. Dit was het TAS-blad . . . . Goedenavond Redaktf '0*»tJL

Tilburgse *9to*a./< studenten in Parijs TILBURG, 25 mei. — In een rood Fiatje met daarop in zwarte letters het woord „PRESS" geplakt, vertrokken woensdag middernacht vier studenten van de Tilburgse hogeschool' naar Parijs. Het waren Koert de Jager, John Bergs, Paul Jansma en Wilfried Speekenbrink, samen tweederde deel van de redactie van het Tilburgse Algemeen Studentenblad. Vanaf woensdagmorgen negen uur tot donderdagavond een uur of zeven hebben zij in Parijs en voornamelijk in de studentenwijk, het Qüartier Latin, de, Franse revolutionaire sfeer geproefd. De vier studenten hebben er gesproken mei studenienleidcr; ze hebben er bezoeken gebracht aan de Sorbonne, het Odéon CJI aan verschillende studentenorganisaties en woensdagavond zijn ze verzeild geraakt in een demonstratieve optocht, waarbij een iooonhuis van rechts georiënteerde studenten in brand laerd gestoken. Vrijdagnacht was het gezelschap weer terug in Tilburg en na een hazenslaap begonnen de verschillende redactieleden hun gegevens uit te toerken. Het verslag van een gesprek, dat Wilfried Speekenbrink had met een van de studentenleiders, volgt hierbij.

U ziet hier de 4 wakkere borsten in het Odéontheater: v.l.n.r. Wilfried Speekenbrink, Koert de Jager, John Bergs en Paul Jansma.

Mi

.•

'

•

•

s^MOBM^

'-hl

MEDEDELINGEN:

LAST POST

(waaronder 1 hele interessante!)

Er komt een kentering in het tilburgse studenten Perswezen. Eerst zorgde een revolutionaire THEATER POCHETTE vraagt voor de her- redactie ervoor dat het Hogeschoolblad een opening van haar disco-bar op zondagavond vrolijker aanzien kreeg. Dat was in september. 9 juni a.s. een disc-jockey uit Tilburgse Het kwam de drie redacteuren wel op een Studenten. moeizame strijd met de secretaris van het Curatorium te staan, maar goed, het nieuwe formaat hebben we nog steeds. Twee meisjes van de Academie voor Schooi- Daarna was het Tas-blad aan de beurt. Het en Beroepskeuzewerk zoeken een lift naar nieuwe team wenste slechts acht-pagina-nummers uit te geven en dus moesten de financiële Lyon tegen geringe vergoeding. mogelijkheden wat ruimer worden. Een geduNadere informatie Koestraat 121A. rige indoctrinatie van de Atso-penningmeester (de man met het blozende snorretje) leverde de gewenste gelden op. En dat niet alleen. We ADRESWIJZIGINGEN ontvangen tussen de kopij de laatste tijd ook A. F. Lagas, naar Willibrodusplein 1 kritische nootjes. Bijna een unicum voor Tas O. H. van der Staak, naar Heuvelstraat 51 en tevens een bewijs dat de mensen de inhoud P. B. Vehmeyer, naar Leo XIII straat 51a, tel: 31662 van het blad aandachtiger zijn gaan lezen. ZoA. G. Nagelkerke, naar Wilhelminapark 67, P. M. Grim, naar Bosscheweg 399a, tel: 32644 wel de groeiende stroom brieven alsook de F. G. Harterink, naar Wilhelminapark 60 verwachting dat deze tendens zich het volgend R. H. de Rooy, naar Predikherenlaan 375 jaar zal doorzetten, hebben de redactie doen W. J. Curiël, naar Predikherenlaan 375 besluiten een rubriekje te creëren voor ingezonde brieven en meer van die gein. Tenzij U per se anders wilt zullen wij voor EEN GOEDE ALGEMENE ONTWIKKE- Uw anonimiteit in termen van B. B. te P. borg LING IS DE FRANJE VAN UW I.Q.I! staan. Hieronder treft u een zes-tal vragen aan, dat u in staat stelt uw algemene ontwikkeling te toetsen. De test is volgens het multiple-choice-system opgezet; het is derhalve de bedoeling, dat u uit het scala antwoorden op iedere vraag het goede antwoord aankruist. Oplossingen dienen vóór 15 juni a.s. in ons bezit te zijn. De inzenders van goede oplossingen dingen mee naar de vele mooie prijzen. 1. — WIE IS DANIEL COHN BENDIT? • een franse bandiet • een duitse bandiet • Miss France 1968 • alle genoemde antwoorden zijn juist. 2. _

WAT IS „TAS"? • russisch persbureau • links • rechts • tilburgs algemeen socialistenblad • soort koekjes • alle genoemde antwoorden zijn juist.

3. — WAT DOET EEN PRESIDENTCURATOR? • alles • niets • God mag het weten. 4. —WIE OF WAT IS FLIPPER? • een oraal voorbehoedsmiddel • homofiel • tienerprogramma: wees hipper met flipper • geen der genoemde antwoorden is juist. 5. — WIE IS JOZEF LUNS? • Koning van Nederland • voorzitter comité: Luns'time is nog lang niet over • Heüige Jozef • Minister van binnenlandse zaken. 6. -— WIE OF WAT IS PEKAZUS? • koffiejuffrouw • schoensmeer • alle genoemde antwoorden zijn juist • geen der genoemde antwoorden is juist J, R. Hegbons

LITERAIRE KRITIEK?

PUBERALE KRETEN — Ach!, zo goed kan ik me Ben voorstellen,, terwijl hij rond het middernachtelijk uur literaire kritiekjes in zijn multocahier schrijft! Het studieboek dichtgeslagen bij. pagina 156, de pen aangepunt voor een verwoede woordenstrijd en in de maag de slechte oploskoffie borrelend, zodat vlak voor het slapengaan het humeur voor de nacht en vroege ochtend nog danig wordt bedorven. „Kom", had Ben gedacht, „de studie aan de kant. Lang leve de kunstkritiek". De daad bij het woord voegend, schreef hij bij wijze van begin de door hem zo gevreesde woorden (cliché, amateur, kreet, puber, zwaar gefrustreerd, bombastisch, rethorisch enz.) op een kladvelletje. En ja. Reeds vormde zich in zijn geest het vinkentouw waarmee hij de woorden aan elkaar zou rijgen tot een geheel dat de gemiddelde tilburgse student versteld zou doen staanl van Ben's intelligente doch meedogenloze kritiek 1). Tjee tjee. — En nu herinner ik mij, terugdenkend aan mijn middelbare-schooltijd, dat het ons, pubertjes van de derde met beginnende baard, als de grootste belediging voorkwam wanneer men ons gedrag afdeed met het cynische en vernietigende „puberaal". Wij liepen bijgevolg de ganse dag met de handen diep in de zakken gegraven, een sigaret losjes in de mondhoek, met grote passen te speuren naar kleine klasgenootjes die wij ervan zouden kunnen betichten nog niet tot de jaren des verstands gekomen te zijn. Natuurlijk geleek die situatie op die met de fameuze pot en ketel, of op die waarin een reeds veroordeelde dief zijn maat bij de rechtbank aanklaagt wegens diefstal.

In vorige aflevering van Tas publiceerde B. v.d. Linden een kritiek t.a.v. het „Tas-literair". Naar aanleiding hiervan enkele opmerkingen en rechtzettingen: Allereerst dient V.d. Linden duidelijk te worden gemaakt dat aen kritiek iets anders is dan een opsomming d«r gedichten met de bemerkingen mooi of lelijk, zus of zo — nota bene zonder enig argument waarom mooi of lelijk, — Analoog: Ben van der Linden signaleert in zijn literaire kritiek tot drie maal toe etc. kreten. Is het niet de grootste kreet om V.d. Lindens „literaire kritiek" en détail voliemand anders van het slaken van kreten te gend: beschuldigen, ad infinitum? En trouwens: „De dood", door hem al of niet te waarderen, net zo min als over gedichten, puberteit & is niet nodeloos versierd door de laatste regels; literaire kritiek weet kriticus v.d. L. iets deze zijn essentieel, waaraan het voorafgaande over de werkelijkheid van frustraties. Ik min of meer noodgedwongen voorafgaat. citeer uit zijn verhaaltje: „Oh satire, welk „America...", cliché-gedachte, cliché-manier, machtig wapen zijt gij?" 2) wel wel, zeker op cliché-papier. Enfin, het leek h.v. allemaal nergens op! Vreemd dat zoiets als „strand" daarentegen lof oogstte. Welnu, dit 1 ) „Liever één goed stuk, dan tien waardeloze pubestukje gedicht, door V.d. L. „strand" gedoopt, rale kreten te plaatsen", (B. van der Linden). is het laatste onderdeel van „America", en door 2) Het vraagteken is geen onderdeel van B. van der lay-out- of drukkersfout verschoven. Lindten's originele tekst. "Dood van X" zou de fabrikant als amateur bestempelen. Kan V.d. L. ons duidelijk maken wat het verschil is tussen amateurdichter (belachelijk woord!) en professional? Middelbare school? Inderdaad, onze gedichten zijn al — met een weemoedige blik leg ik het tasblad neer. zo, ik wist niet wat psichologen en enkele jaren oud. So what? teologen allemaal voor voer nuttigden!, „Pose", wordt door V.d. L. ten onrechte toezouden er ook nog mensen zijn, die niet geschreven aan Van Hausner. Zoals hij had ten gronde zijn gegaan aan een seksuele kunnen zien is het anoniem. Hieruit blijkt nogmaals hoe slordig V.d. L. leest en bekritiseert. gepréokupeerd- resp. gefrustreerdheid!? (Tas is geen Telegraaf of Nieuwsblad v. h. Z.!) al met al een behoorlijk stuk voor de nieuw Tot slot zegt hij: „Liever één goed stuk, dan uit te komen sextant van juni. het mist tien waardeloze puberale kreten". Hij heeft echter de nauwlettendheid, waarmee de volkomen gelijk! Daarom, V.d. L. hierin tegeseksuele handelingen geobserveerd c.q. bemoet komend, dragen wij hem op voorlopig schreven zijn. zijn bek dan maar te houden. of zou piet van asseldonk altijd gaan ijlen bij het klaarkomen!? H. Rh. jr. namens de kommune R. v. H. H. v.d. W. Zo zie je maar weer Ben, er zijn mensen die het literaire werk anders lezen. De volgende reactie is overigens wel iets intelligenter geformuleerd.

Gelukkig wordt aan Piet's potentiële capaciteiten nog niet getwijfeld.

ê

•

DE SORBONNE De Sorbonne, op een steenworp afstand gelegen van de Boulevard Saint Michel, is een pompeus gebouw. Er heerst dag en nacht een levendige drukte. De bloedtransfnsiedienst van het Franse Rode Kruis heeft van deze drukte goed gebruik weten te maken. Vele studenten en burgers ondergaan ter plaatse een flinke aderlating. Men kan zich niet aan de indruk onttrekken dat het „Croix Rouge'' in de zeer nabije toekomst een groot aantal gewonden verwacht. In de poorten van de universiteit worden kwistig pamfletten verspreid, welke de eisen van de studenten en de aangenomen moties kenbaar maken. Het internationaal affiche met de afbeelding Sorbonne (Foto: zie pag. Binnenplaats van de Gaulle en dé woorden „la chienlit, c'est lui", laat geen twijfel over omtrent de -talen zijn leuzen in hel blauwe verf op de 4. pedagogische opleidingen voor de docenvraag wie in Frankrijk het nest bevuilt! ten. muren, vloeren en deuren gekalkt. In tegenWanneer men via deze ingang de binnenplaats stelling tot de situatie in het Odeon theater is Boven de beelden van de grote politici en hereikt, treft men hier op het eerste gezicht de gang van zaken hier wanordelijk. wetenschapsmensen uit de historie van Frankeen zeer merkwaardige situatie aan, die ge- Enige weerstand ondervinden we bij het betre- rijk: Richelieu, Mazarin, Racine e.a., is een lijkt op een Fancy-Fair. den van de aula, waar ideeën omtrent het spandoek bevestigd dat oproept te strijden voor Over het plein verspreid debatteren groepjes nieuwe Frankrijk geperfectioneerd worden. „liberté, égalité en fratemité". burgers en studenten onder fel gekleurde para- Het aantal belangstellenden is echter aan- Met strakke gezichten volgt eenieder de plansols. merkelijk geringer dan in het theatre l'Odéon. nen voor een „nieuwe mens"; de sfeer waarin Het geheel maakt een rustige, gezellig-romme- De coördinatie van de vergadering wordt dit alles geschiedt, is rustig en zakelijk; her en lige indruk; iedere vierkante meter van de geregeld door de universiteitsraad, geflan- der wordt aantekening gemaakt van de debatomringende muren en zuilen is beplakt met keerd door hoogleraren. ten met een enthousiasme, waarmee de student afbeeldingen van Mao Tse Tung en aankon- De besluiten die genomen worden hébben de colleges van de hoogleraar noteert. <ügingen van de te houden demonstraties. De voornamelijk betrekking op de situatie op de muurkranten bewijzen ook hier goede dien- Franse universiteiten, die vergeleken bij andere Zij zijn er diep van doordrongen, dat in Franksten. rijk de revolutie is begonnen, welke grote omlanden vrij slecht genoemd mag worden. wentelingen teweeg zal brengen. Persfotografen maken opnamen van de vele De aangenomen moties pleiten voor: Het is een ernstige zaak, doch van een fanaspandoeken en de revolutionaire vrouwelijke en mannelijke studenten, die wind en regen 1. de solidariteit van stu<tenten en docenten tisme onder de studenten (een groep extremistrotseren. voor wat betreft de hervorming op de ten uitgezonderd), valt in het geheel niets te bespeuren. franse universiteiten. In de foyer van de faculteit der letteren geven kinderen een demonstratie „action-painting". 2. voldoende collegezalen en ten hoogste 25 De methoden die gebruikt worden om de hervorming door te voeren zijn rationeel, idealisHet doel hiervan ontgaat me. studenten per college. De Sorbonne blijkt minder streng bewaakt dan 3. een democratische verkiezing voor de aan- tisch doch perfekt opgesteld. het Odeon theater. In de reusachtige trapporJ. R. Hegbons komende docenten.

"LE POUVOIR EST DANS LA RUE" 7 n.m. Op de Boulevard St. Michel worden pamfletten uitgedeeld. Er staat weer een demonstratie op touw. Vanavond wordt geageerd tegen het feit dat de studentenleider Cohn Bendit (West-Duitser van origine) het land niet in mag . Er formeert zich een klein groepje met spandoeken. Rode vlaggen voorop. Ook ziet men hier en daar de zwarte vlag van de anarchie. De groep wordt groter. De eerste kreten stijgen op: „Cohn-Bendit a Paris" en „De Gaulle chienlit c'est lui". Weldra lopen er geen 300 studenten meer maar 3000. Er zijn opvallend veel vrouwelijke studenten bij. Vooraan wordt de Internationale aangeheven. Gebalde vuisten gaan omhoog. Het weerkaatst tegen de huizen en plant zich voort naar achteren. De lucht lijkt met elektriciteit geladen. De voor hun huizen staande burgers kijken met iets van vertedering toe. Een student met 'n rode doek om zijn hoofd klimt in een vlaggemast en scheurt de blauwe en witte baan van de nationale vlag (Cohn-Bendit heeft ondertussen in Amsterdam de uitspraak gedaan dat de tricolore gemakkelijk veranderd kan worden in de Rode Vlag). De hele meute aplaudiseert. Men trekt verder richting Assemblee Nationale. De stoet is inmiddels aangegroeid tot 10.000. Overwegend studenten „Le parlement est mort vive la me?'. (Het parlement heeft 's middags de motie van

wantrouwen, ingediend door de linkse opposi- kijkt onbewogen toe:: Achter de brandende tie, verworpen). Het is een kreet die hier in ramen ontstaat paniek. Van binnenuit probeert men met 'n tuinslang te blussen. Een dikke Parijs niet nieuw is. Toch verloopt de demonstratie zeer gedicipli- Fransman, met een grote snor ziende dat roe' neerd. Studentenordebewaarders herkenbaar mand ingrijpt windt zich op, gesticuleert heftig, aan een band om hun arm zorgen dat de zaak wil naar voren stormen en moet door omstanin goede banen blijft. Op de boulevard St. ders worden vastgehouden. In de verte weerGermain gekomen blijft de stoet staan. Er wordt klinken brandweersirenes. Aan het eind ven de gesist om stilte, binnen enkele sekonden is het straat wordt een langzaam oprukkend cordon volkomen rustig. Er klinkt een metaalachtige agenten zichtbaar. De zwarte helmen en schilstem door een megafoon. Het blijkt dat de den glimmen in het licht der straatlantaarns. Seine-bruggen massaal door de C.R.S. (oproer- Ook de reeds aanwezige C.R.S. doet een stap politie) zijn afgezet. Er wordt een dringend be- naar voren en neemt de karabijn in de hand. roep gedaan niet verder te gaan om gevechten Demonstranten en toeschouwers zoeken een te voorkomen. Leden van de U£/EF vormen goed heenkomen. Een verslaggever van de een menselijke keten tussen de demonstranten O.R.T.F, praat opgewonden in een microfoon. en de C.R.S. De zijstraten zijn nu afgezet. „SS, CRS, SS, Overal in de stad maken extremistische groeCRS". Inplaats van de zoeven gebalde vuist pen gebruik van de gespannen situatie. De eerkomt de Hitlergroet. De menigte wordt onrus- ste charges worden uitgevoerd. De eerste getig. Enkele agressieve groepjes scheiden zich af. wonden worden weggebracht. Men ontdekt op een huis het opschrift: „Comité De studentenleiders ontbinden de demonstratie de defense de la République". Vier, vijf man en roepen op tot kalmte en zelfbeheersing. De dringen naar voren, slaan de ruiten in en pro- meesten verspreiden zich. Hier en daar weerberen het bord te verwijderen. Een verkeersbord klinkt nog de kreet „Le pouvoir est dans la wordt uit de grond gerukt en als stormram ge- rue", nog versterkt door ritmisch handgeklap. bruikt. In benzine gedrenkte lappen (uit de Eindelijk tegen vier uur is de rust weergekeerd tank van een solex) worden aangestoken en in het Quartier Latin. Maar morgen is er weer naar binnen geworpen. De gordijnen vatten een dag. On coniinuera le combat! vlam. De op 30 meter afstand staande C.R.S. Koert de Jager %

\

Odeon: Experiment Het centrale comité heeft zelfs een rode-kruis team in het leven geroepen welke gratis de gewonden verzorgt, medicamenten verstrekt en de slapeloze „camarades" van vitaminetabletten voorziet. GRATUITE DES MEDICAMENTS La grève des banqaes et des P.T.T. (cheques postaux) privant beaucoup de gens d'argent liquide, nous réclamons la gratuite des medicaments et des soins aux enfants, aussi longtemps que nécessaire. Comité d'Action Revolutionnaire Odéon, 22 mai 1968 Erick X., De leider van Odéon, in gesprek met TAS, Een voorpost van de „bourgeoisie" in een van ouds revolutioimair „quartier latin", is de eerste indruk die men van het Odéon krijgt, zodra men vanaf de Boulevard St. Germain een van de nauwe straatjes inloopt die naar het beroemde gebouw leiden. Pompeus rijst het theater uit het stadsbeeld op, ogenschijnlijk beladen met het odium van onaantastbaarheid. Toen op 10 mei de bezetting van het Odéontheater een feit werd en daarmee het eerste sein gegeven was voor de overname van talloze fabrieken en openbare gebouwen, bleek overduidelijk hoe broos het bolwerk was. Niet erg fier maar toch zeker wel indrukwekkend wapperen nu op het dak van het theater, evenals trouwens op de Sorbonne, de zwarte vlag van het anarchisme en de rode socialistische vlag, studentikoos geflankeerd door gipsen koppen en handen; men gaat al snel vermoeden dat deze uit de recquisietenkamer vandaan gesleept zijn. Enkele meters hieronder, maar toch nog hoog genoeg om van grote afstand gelezen te kunnen worden, prijkt een spandoek met het opschrift: „l'Odéon est ouvert" of, zoals de heren van het „Comité d'Action Revolutionnaire" het zeggen: „l'ex-theatre de l'Odéon n'est plus un theatre mais une tribune politique revolutionnaire". Inderdaad kan iedereen, studenten en arbeiders maar ook „andere" burgers en zelfs werkgevers, de zaal zélf vrij in en uit lopen om er te discussiëren over de huidige situatie en de voorgestelde hervormingen. De ingang naar de localiteiten welke enkele weken geleden nog de acteurs, toneelknechten, decors, directie en administratie herbergden, wordt echter streng bewaakt door een speciale studentenwacht. Uitbundig wuiven met perskaarten, steeds maar weer herhalen dat we van de „presse syndicale des étudiants hollandais" waren en moeizame gesprekken in halfFrans, half-Engels verschaften we ons tenslotte toegang tot het heilige der heilige, de „foyer des acteurs". Op het moment 'van onze binnenkomst was er juist een vergadering van de ,chèfs" aan de gang. Tussen de vele slordig gedrukte pamfletten waarin voor een nieuwe mens gepleit wordt en met richtlijnen voor de organisatie, hangen nog steeds levensgroot de portretten van reeds lang vergane toneelgrootheden aan de wand. Op zijn minst opmerkelijk is het dat men ook hier, in het centrum der revolutie, het materiaal van het „bourgeois-capitalisme" in tact heeft gelaten. In de vele, smalle gangen heerst een bruisende activiteit welke maar gedeeltelijk geabsorbeerd wordt door de eikenhouten lambrizering en de dikke vloerbedekking die men in elk oud theater terugvindt.

PERFECTE ORGANISATIE Het is de organisatoren niet aan te zien, dat ze reeds twee weken de scepter zwaaien in dit gebouw. Sedert het begin van de bezetting van het Odéon hebben ze 3 a 4 uur per dag geslapen in een daarvoor ingerichte „salie de repos", maar de humor en het enthousiasme waarmee gewerkt wordt heeft er niet onder geleden. De ratelende stencilmachine en een eigen persbureau houden de buitenwacht voortdurend op de hoogte van het verloop der discussies, de nieuwe ideeën die steeds concreter vormen aannemen en de besluiten welke het comité neemt. Opvallend ook is het grote aantal zeer charmant geklede vrouwelijke studenten, dat heupwiegend door het gebouw paradeert. Ook in het kleine perskantoortje was het goed toeven: de lust tot het inwinnen van informaties werd aanzienlijk verhevigd door de wel zeer modieus geklede studente aan de andere zijde van de tafel. Het contrast in kledij tussen de vrouwelijke studenten van Parijs en Tilburg is trouwens hemelsbreed, wellicht een afspiegeling van een totaal andere mentaliteit! Tijdens deze rondgang door het gebouw worden we voorafgegaan door een der jonge gardisten (kenbaar aan een rode band) die hier en daar toestemming geeft enkele foto's te maken doch steeds onder die ene voorwaarde: geen individuele personen te fotograferen, maar groepen of situaties. Als we met onze begeleider op het dak van het theater belanden, zien we dat hier uitvoerige maatregelen getroffen zijn tegen een eventuele bestorming van het gebouw door de franse oproerpolitie, de C.R.S. 24 uur per dag wordt de situatie op straat vanaf het dak en vanachter de ramen van de één étage lager gelegen foyer gadegeslagen. Vier brandslangen zijn uitgelegd om de pohtie een fris onthaal te bezorgen: de kraan behoeft slechts opengedraaid te worden. Weer ergens anders in de doolhof van gangen, trappen en ruimtes werkt een ploeg jongens in een volledig ingerichte filmstudio aan een film over het Parijse studentenoproer, dit met oogmerk het buitenland een meer „objectieve" informatie te geven over de gebeurtenissen in de franse hoofdstad, dan de zgn. „bourgeois"pers en met name l'Express en Ie Figaro dit doen. Ook al doet de organisatie op het eerste geacht zeer rommelig aan, na een excursie door het Odéon en gesprekken met in het gebouw aanwezige niet-studenten, onderkent men een bijna germaanse „gründlichkeit" in het actiepatroon.

En, om nog enkele voorbeelden te- noemen van de perfectie waarmee de revolutionnaire beweging in het Odéon geregeld wordt: een „section antiprovocation" die ervoor zorgt dat er aan het gebouw niets beschadigd wordt; een actiecomité om de ideologie van een nieuwe samenleving in praktijk te brengen; en een juridische commissie die de mogelijkheden van een legale bescherming van de groep bestudeert. En ga zo maar door, aan alles is gedacht. VRAAGGESPREK MET ERICK Na enig geharrewar met de mensen van de perskamer slaagden we erin om 4.00 uur precies een interview te hebben met een der leiders van de „mouvement du 22 mars", en die tegelijkertijd de man achter de schermen is van het Odéon: Erick X (achternaam verzweeg hij liever, omdat hij bevreesd is voor represailles van de kant van de „flics") Deze Erick is 30 jaar oud, heeft blond, licht golvend haar en dito baard, staalblauwe ogen, geruite blouse met schillerkraag en heeft dezelfde gelaatstrekken welke Rudi Dutschke zo kenmerken. Is in Zuid- Amerika en Zuid-Afrika geweest en studeert nu filosofie en economie aan de Sorbonne. Spreekt naast zijn moedertaal vloeiend Spaans en Engels. Wat is de leidende ideologie achter de beweging van 22 maart? Erick X. Onze beweging is ontstaan vanuit de praktijk, vanuit een ontevredenheid met het leven zowel in als buiten de universiteit. Abrupter dan we zelf dachten zitten we nu opeens midden in een revolutie. Het ging allemaal zo snel in zijn werk dat de vage ideeën die we hebben over hervormingen eigenlijk nti pas duidelijk worden. Onder de druk van de situatie natuurlijk. Ik kan niet zeggen dat we een algemene theorie hebben. Dus de franse studenten hebben niet zoals de S.D.S. in Duitsland één bepaald patroon van ideeën die voornamelijk afkomstig zijn van de filosofie van Herbert Marcuse? Erick X. Nee, we hebben meer ideologische voormannen: bijvoorbeeld Erich Fromm, Marty, Foucault en Marx. Wat de revolutionnaire studentenbeweging nu wil is niet een nieuw politiek of economisch systeem. Het is niet zo dat wij primair tien procent loonsverhoging willen of iets dergelijks. Wij willen op de eerste plaats een nieuwe mens ,een nieuwe samenleving. En daarvoor moet het Gaullistische regime veel dieper aangepakt worden. KRITISCHE UNIVERSITEIT NIET VOLDOENDE Een nieuwe mens, zoals de kritische Universiteit daar ook aan werkt?

*

ent met een „NIEUWE MENS" Erick X.: ja maar het idee van de kritische universiteit alleen vind ik niet voldoende. Een radicale verandering bereik je niet alleen met nieuwe theorieën die ontstaan uit een kritische benadering van onze wereld. Je moet de straat op om wezenlijke hervormingen door te voeren. Het gaat om het daadwerkelijke verzet. En de participatie van de studenten daarin. In Nederland is niet meer dan één derde van de studenten politiek geëngageerd, om dan nog maar niet te spreken van het aantal dat veranderingen wil zoals jij die voorstaat. Is de situatie wat dit betreft in Frankrijk anders? Erick X.: We hebben hier in Parijs ongeveer tien procent super-activisten. Van de rest sympathiseert de helft met ons en de andere helft staat min of meer onverschillig tegenover de beweging. SOLDARITEIT NOODZAKELIJK Wat zijn de oorzaken van de solidariteit van de kant van de hoogleraren en wetenschappelijk medewerkers met de actie der studenten? Erick X.: Het staat bijna iedereen in Fmakrijk vrij zich aan de universiteit te laten inschrijven. We verkeren echter al geruime tijd in de beroerde situatie dat studenten als zij zouden afstuderen ,en vooral aan de filosofie- en letterenfaculteit, zij niet aan werk kunnen komen (ook in Nederland raken we langzamerhand met dit verschijnsel vertrouwd) om die reden blijven dan ook velen de zgn. eeuwige student. Deze situatie waarin men geen passend beroep kan vinden en waardoor men zijn examens gaat -uitstellen, verontrust de wetenschappelijke staf natuurlijk. DE UNIVERSITEIT STAAT GEÏSOLEERD Vervolgens: de universiteit is in feite een sociaal systeem dat sterk geïsoleerd staat van de maatschappij. De universiteit kun je vergelijken met een ghetto waaruit voor hoogleraren weinig ontsnappingsmogelijkheden zijn. Het is natuurlijk te gek om los te lopen dat bijvoorbeeld hoogleraren in de maatschappijwetenschappen enerzijds zich het grootste deel van de dag met de mens bezighouden en anderzijds van die zelfde mens helemaal vervreemd zijn. Deze tegenstrijdigheid wordt nü echte („face-to-face") contacten met „the man in the street". In de verouderde universitaire structuur is daar gewoon geen ruimte voor! Het politieke aspect is ook niet te verwaarlozen: de meeste universiteiten in Frankrijk zijn van

ouds links georiënteerd, in het bizonder de alpha-faculteiten. En tenslotte: de 'malpayement' van de wetenschep stemt natuurlijk ook niet tot tevredenheid over de regering. )p dit moment komt een meisje in witte jas net rode band de kamer binnenstormen. Ze verontschuldigt zich dat zij het gesprek stoort maar volgens haar zeggen heeft zij dringend het een en ander met Erick te overleggen. Erick gaat akkoord mits zij het kort houdt. Elkander vluchtig maar voortdurend kussend nemen zij een document door. Voorzover wij het zeer rap gevoerde gesprek kunnen volgen, betreft het de plannen voor de demonstratie van die avond. (Tijdens het verdere verloop van het interview zullen er trouwens meer heldhaftige en lieftallige revolutionnairen de kamer komen binnen-' vallen). Een vraag over het gezamenlijk optreden van arbeiders en studenten. Vooral in Engeland en Duitsland werken de arbeiders de studentenbeweging tegen. Is er in Frankrijk sprake van samenwerking en zo ja, is deze dan reëel of werkt men langs elkaar heen met ieder een ander doel voor ogen? Erick X.: Ik kan niet zeggen dat er een werkelijke eenheid bestaat tussen de studenten en de arbeiders. Er zijn wel van onze kant acties gaande om de zo gewenste solidariteit te bewerkstelligen maar die zijn tot dusver weinig succesvol gebleken. Lees maar wat „l'Humanité", het partijblad van de communistische partij, over ons schrijft! Een van de oorzaken is dat de vakbonden de leiding van de revolutie voor zichzelf opeisen. Zijn jullie nog steeds in staat de door de studenten begonnen revolutie in de hand te houden ? Erick X.: Nee, dat dreigt mis te lopen. De vakbonden eisen slechts veranderingen in het economisch systeem: hoger loon of meer vakantiedagen. Hun doel is direkter en beperkt zich meer tot een strijd tussen werkgevers en werknemers met de overheid als meestal partijdige scheidsrechter. Maar wij willen meer, zoals ik al zei, ons doel is een totale maatschapWij mochten de volgende boeiende sollicitatie ontvangen:

DE KORENBEURS mei als trefpunt voor vele studenten de

ORCHIDEE-BAR

kelijk van elkaar de vrijwel gemeenschappelijke idealen tracht te realiseren, zullen de pogingen opgeslorpt worden door de onvermijdelijke tegenacties van de behoudzuchtigen. Het resultaat is in dat geval niet meer dan een druppel op een gloeiende plaat en dat zou onder déze omstandigheden jammer, erg jammer zijn. paul jansma

FRUSTRATIE

Zeer Geachte RedacZeuren,

CAFé - RESTAURANT - HOTEL

pelijke ommekeer en hierin gaan zij maar moeizaam met ons mee. Willen radicale hervormingen uiteindelijk succes hebben dan zal heel de nieuwe generatie, dus studenten en jonge arbeiders, moeten samenwerken. Als je onafhan-

Alhoewel geringe literaire scholing gehad hebbende maar toch alles van de moderne literatuur zover die verschenen is na ' lands meest Onverbiddelijke Bestseller, doe ik U ende hierbij kond' misschien wel interesse te hebben in een plaats op het redactie-nest, van ons tweewekelijkse ONAFHANKELIJKE STUDENTENBLAD. Het snelst ben ik te bereiken onder spreekbuisnummer 74131. Uw reactie nogal benieuwend afwachtend, We zien het al: een veelbelovend, jong talent is onder ons opgestaan.

het niet kunnen nalaten en het niet kunnen doen au fond en dan op je kop gaan staan en je gescherpte tong tussen je tanden uitgestoken om te lachen om te huilen en dan op je kop gaan staan en je gescherpte tong tussen je tanden uitgestoken en ingeslapen H. Rh. jr. R. v. H.

Geopend dagelijks tot 2 uur

J

•

De draaiweerstand laat het indirect verlichtende bioscooplicht geleidelijk opbloeien. De nachtvoorstelling is afgelopen. Met de laatste beelden van de „nouvelle-vague-film"nog voor ogen staan alle bezoekers op, knipperen onwennig met hun ogen, knopen hun jas dicht en steken een sigaret op. Er wordt bijna niet gepraat. Men kijkt bedrukt als bij een begrafenisplechtigheid. De overgang van de filmwereld vol glamour naar de realiteit vergt kennelijk enige tijd. De genummerde zittingen van de pluche, grijze bioscoopfauteuils klappen dof tegen de leuningen en de stroom bezoekers schuifelt wat suf en levenloos naar buiten. Ik ook. Bij de zuchtende tochtdeuren laat ik twee strakgetruide meisjes met lang exotisch haar galant vóór gaan. Ze danken met een hoofdknikje en een gewrongen, geforceerde glimlach, die overgaat in een tevergeefs gecamoufleerde lange lome geeuw. Het is ook al twee uur, denk ik

BALANS verontschuldigend. Buiten ruikt het fris. De zomerwarmte is verdwenen door een Uchte onweersbui en je ruikt het verfrissende Ozon (03). In de zwarte plassen op de opdrogende trottoirtegels weerkaatst zich de oranje-straatverlichting. In de nabijgelegen automatiek worden de laatste loempia's, kroketten, nazibaïlen en frikandellen uit de muur getrokken. („Berelullen uit de muur eten".) Stukjes cellofaanpapier worden achteloos op de geelbetegelde, vettige vloer geworpen. Juist om de hoek staan een jongen en meisje stevig tegen elkaar aangedrukt — hun monden onhygiënisch op elkaar — voor elkaar lief te wezen. Op weg naar huis hoor ik met een dronken kerel enige Heikrekelflarden naar buiten vallen: „Jij bent de zon in mijn leven. Roosemarie ..." Het is al laat, maar thuis aangekomen, ga ik toch maar achter mijn schrijfmachine zitten, om mijn laatste cursiefje voor het TAS-blad te

schrijven. De vakantietijd nadert met rasse ging POLITEIA kreeg dit jaar in Tilburg een schreden, al belemmert de tentamen- en ex- afdeling. Deze Tilburgse Politeia-afdeling deed amenbarricade nog enigszins het uitzicht erop. reeds van zich spreken met het organiseren van Binnenkort kunt U uw succes-agenda vervan- een witte zondag, werkeloosheidsacties en progen door uw polaroid-zonnebril. U kunt uw testdemonstraties en door het verspreiden van Voigtlander-kleinbeeld voor de dag halen. De pamfletten. tijd van zwetend dansen, okselfris, Nivea, pop- — Een kommune fungeert als levendig en famuziek uit transistorradio's, kabki shorts, T- naat actiecentrum van de linkse radicalen. shirts, sweaters, andere jongens en meisjes, vrij- — De Tribune blijkt een linksere koers te vaheid, kokende radiatoren en caravans die maar ren. niet waterpas te krijgen zijn, breekt aan. Eigen- — Het lustrum van Olof sloeg veel kritiek los, lijk moeten we voor de studieboeken, agenda's, die nu niet meer als irrelevant en van onmachverenigingsarchieven e.d. zuchtend dicht te tige jaloersheid getuigend weggewuifd werd, tslaan de balans opmaken van het achter ons maar gehoor vond tot bij de Hogeschoolleiding liggende academisch jaar. (Teach-in). — De nieuwe hoogleraar. Prof. Arntz, blijkt Het afgelopen studiejaar zal de geschiedenis van duidelijk linkse signatuur en is politiek geingaan als het jaar van ontluikende en naar bui- ëngageerd. ten barstende studentenonlusten. De demon- — De corps-radicalen zijn met een lachertje straties zijn revoluties geworden. In de komen- afgedaan, al blijft het beangstigend dat deze de vakantietijd zullen de onlusten vermoedelijk lieden nog stemmen haalden. wel wat afnemen, maar het is geenszins uitgesloten dat ze in het komend academisch jaar Als V deze feiten, die stellig nog uit te breiden weer fel en op nog grotere schaal gaan oplaaien. zijn, op U laat inwerken, zult U beseffen dat er Ook in Nederland (denk aan de G.U. in Am- in de Tilburgse Hogeschoolgemeenschap duisterdam en aan de daar zeer invloedrijke AS delijk twee fel tegenover elkaar staande groeVA) broeit iets. Het afgelopen jaar heeft de pen opereren. De klatergouden jacketstudenten S.V.B, in de landelijkee studentenpolitiek de met hun misplaatst en ongegrond superioriteitsmeerderheid weten te behalen. De zich hier gevoel, liberaal-katholieke en archdische, gemanifesterende radicalisering naar links van isoleerde corpsmentaliteit tegenover de politiek de Nederlandse student, treedt ook in Tilburg links georiënteerde, fel bewogen studenten, die aan de oppervlakte, zij het Tilburg eigen, enige in woord en metterdaad aansturen op een kostijd later en minder omvangrijk. Ik noem U mopolitische mentaliteit en grootscheepse herslechts enige feiten uit het afgelopen acade- vormingen in universitaire, landelijke en wereldmische jaar ,die deze bewering wat kunnen lijke politiek. Ze schromen daarbij geweld niet. illustreren. De meeste te noemen feiten zijn in Conflictsociologie en guerilla- en revolutionhet Tas-blad al eens ter sprake geweest. Ik acht naire litteratuur drinken ze gretig in. Of deze mij dan ook ontslagen van de plicht er uit- twee duidelijk elkaar bestrijdende en minachvoerig op in te gaan. tende groepen binnen één (Hogeschool-Gemeenschap nog lang vreedzaam zullen kunnen — De kritiek op het beleid van het curatorium, samengaan, waag ik ernstig te betwijfelen. Met de Hogeschoolleiding, en de structuur daarvan deze wellicht wat dreigend en donker klinkende klinkt met de dag luider. woorden neem ik afscheid van U, lezer, van de — In Tilburg behaalde de S.V.B, de meerder- Hogeschool en van Tilburg. Het ga U goed! heid in de grondraad, maar zegde het vertrouwen in het zittende ATSO-bestuur (nog?) niet op. — De politieke socialistische studentenverenipiet van asseldonk

"FEDERATION des ETUDIANTS REVC REVOLUTIONNAIRES" De psychologische faculteit van de Sorbonne is een modern gebouw. De verschillende kamers en collegezalen zijn thans bezet door inderhaast geïmproviseerde comité's: Comité; cultuur, pers, interfacultair overleg. Wij zijn op zoek naar de FER (de federatie van revolutionairen studenten). In een van de zalen is het hoofdkwartier van deze marxistisch-leninistische organisatie gevestigd. Lange tafels liggen vol pamfletten en documentatiemateriaal. Ook hier slogans aan de muur. Een meisje in een lange broek en strakke trui staat ons te woord. Het is trouwens opvallend welk 'n grote rol de vrouwelijke studenten spelen. Ze weigert namen van leiders en het aantal leden van de FER te noemen. De sfeer dreigt even onvriendelijk te worden. Wij willen weten wat het aandeel is van FER in de revolutionaire beweging.. Het blijkt een organisatie te betreffen die door middel van buitenparlementaire actie een nieuwe orde wil vestigen, geschoeid op marxistisch-Leninistische leest. De FER bestaat al sinds de Algerijnse opstand en keert zich sindsdien tegen het „bourgeois-régime" in Frankrijk. De laatste maanden verzet men zich vooral tegen het plan Fouchet, een plan dat de onderwijshervormingen weinig effectief aanpakt. De FER probeert het verzet te bundelen niet alleen tegen dit plan maar ook tegen de gevestigde orde op

m

internationaal niveau. Ze doet vooral een appèl op de „latente revolutionaire krachten van de werkende klassen. Binnen de Franse studentenorganisatie vormt de FER een militante extremistische groep. Een van de concrete programma punten is dat men onder meer wil komen tot een nationaal stakingscomité, waar-

„De situatie van de jeugd is dezelfde als die van de arbeiders. Het is een algemene aanval op: — het recht van gezondheid — het recht om te werken

F. E. R.

— het recht om te leven.

in zowel afgevaardigden van studenten als arbeiders zitten. Men heeft weinig fiducie in de officiële vakbonden (ook de communistische) CGT). Ook zocht de FER geen verbinding met officiële politieke partijen. Er zijn wel nauwe relaties met de „Organisation Communist Internationalist" welke organisatie geïnspireerd is door Trotskystische ideeën.

Tout est possible ! Op-hetzelfde ogenblik worden in verschillende collegezalen bijeenkomsten belegd met stakingscomité's, nieuwe manifesten worden opgesteld, in de hal wordt druk gediscussieerd. In een verlaten collegezaal zit een meisje eenzaam collegedictaten over te schrijven. Zal inderdaad alles mogelijk blijken?

Wat de relatie met de UNEF betreft is de FER van mening dat deze linkse Unie te gematigd is. Ze vindt dat de UNEF bij de oprichting van federale, regionale en tenslotte een nationaal stakingscomité moet voorgaan. Het is duidelijk dat de FER geen genoegen neemt met een ondergeschikte rol in deze „grande revolution". De slogans die gebezigd worden liegen er niet om:

*

KOERT DE JAGER

PHËüi

„Stud enten zetten ons klem"

Vv at is precies het aandeel van de franse studenten in de golf van sociale onrust die nu al enkele weken over Frankrijk spoelt? Zijn zij het alleen maar geweest die de eerste steen geworpen hebben naar het gaullistische bolwerk, of gaat hun invloed verder? Hoe staat het met de „liason" tussen arbeiders, boeren en studenten? Het is duidelijk dat het de studenten zijn die de „revolutie" op gang gebracht hebben. Reeds lang vóór 22 maart, toen 6 militanten werden gearresteerd aan de faculteit der letteren in Nanterre, naar aanleiding waarvan de „Beweging van de 22e maart" tot stand kwam, bestond een vrij algemeen onbehagen onder de franse studenten, wetenschappelijke medewerkers en hoogleraren. Met name het plan Fouchet, een hervormingsplan voor het onderwijs, dat de problemen nauwelijks serieus aanpakt, was onderwerp van discussie en ontevredenheid. Men ziet in het plan niets anders dan een poging de „Université bourgeoisie" verder te verstevigen, door middel van bepaalde (sociale) selectiedrempels het aantal studenten te beperken, en vooral een poging om kost wat kost het heilig ideaal van de wetenschap het „Savoir neutre et objectif" te handhaven, d.w.z. géén politiek binnen de universiteit, géén engagement en géén maatschappij-kritiek. De alternatieve hervormingen die de verschillende studenten-groeperingen voorstaan lopen parallel met andere Europese studentenbewegingen, m.n. die van de „kritische universiteit" in Duitsland (en ook in Nederland.) De kernpunten hiervan zijn: — een reeële medezeggenschap van de studenten in alle beslissingen omtrent het universitaire beleid; — de autonomie van de universiteit, wat vooral wil zeggen: geen onderwijs ten dienste van de „étabUssement", maar een geedgaigeierde maatschappij-kritische wetenschap. Daarnaast hebben de eisen van de studenten betrekking op een groot aantal concrete zaken: hervorming van examenprocedures, de mogelijkheid tot beroep bij examenuitslagen; politieke en syndicale vrijheden binnen de faculteiten; afschaffing van vóór-selecties in het eerste jaar. Voorlopig speelde alles zich nog af op het niveau van discussies, studie, en meetings binnen de verenigingen. Leidraad bij de gesprekken waren vaak de theorieën van Erich Fromm, Herbert Marcuse, Marx en anderen. Na de 22e maart, de arrestaties en de sluiting van de faculteit van Nanterre, kwam de beweging pas goed op gang. Men realiseerde zich nu dat verzet tegen het plan Fouchet slechts kon betekenen verzet tegen het huidige bestel, verzet dus tegen het régime de Gaulle.

REVOLUTIE": TOVERWOORD VAN HET QUARTIER LATIN „Revolutie" is nu het toverwoord geworden in het Quartier Latin, aan de Sorbonne, en aan de andere franse universiteiten. Wanneer de parijse arbeiders, in navolging van de studenten, de fabrieken gaan bezetten, lijkt het front tegen de regering compleet. Het bezette theater Odéon wordt tot symbool van een nieuwe directe democratie, het is een ontmoetingsplaats geworden van studenten, arbeiders en andere bevolkingsgroepen, een reusachtig podium, waar vrij gediscussieerd kan worden. Opvallend is dat in de hele studentenbeweging de leidersfiguren eigenlijk ontbreken. Daniël Cohn-Bendit, zoals hij overigens zelf toegeeft, is niet meer dan een symbool, een „stem van de revolutie", men kan niet zeggen dat hij er een duidelijke richting aan geeft. De enige instantie die enig houvast geeft is de UNEF (Union Nationale des Etudiants Francais), die over een duidelijke organisatie beschikt.

schap in de bedrijven. In plaats van te strijden voor reeële structurele hervormingen nemen zij genoegen met deze eisen en identificeren zich daarmee met de establishment. Het verwijt geldt vooral de leiders en de oudere leden van de vakbonden. Bij de jongere arbeiders menen de studenten een volledige solidariteit te hebben bereikt. Dit laatste zou ook moeten blijken uit het feit dat zij het vooral zijn die samen met de studenten demonstreren en discussiëren.

Behalve deze problemen bij het vormen van een eenmansfront tussen arbeiders en studenten, bestaat voor de toekomst het mogelijke gevaar dat de studentenbeweging ook uiteen valt in kleinere groepen. Bij de aanvankelijke directe confrontatie met de autoritaire

Het hoofdwartier van de U.N.E.F.

Daarnaast bestaat er een zeer uiteenlopende variëteit aan politieke studentengroeperingen. Hoe verschillend echter hun ideeën vaak zijn, in de huidige strijd voor hervormingen zijn zij verbonden door de gemeenschappelijke vijand van het gaullisme en door het „heilig vuur der Revolutie". Het is doorgaans de (linkse) UNEF die de manifestaties organiseert, het is ook de UNEF die een eigen ordedienst en een eerste-hulp brigade heeft ingesteld en daarmee onnodige excessen bij de betogingen weet te voorkomen. Wanneer zich botsingen tussen de oproerpolitie en extremistisch© manifestanten voordoen, komt de ordedienst van de studenten in actie door ogenblikkelijk de provocateurs te isoleren van de rest van de demonstranten. Het samengaan van arbeiders en studenten blijkt moeilijker te zijn dan de verschillende theorieën verkondigen. Volgens de studenten hebben de officiële vakbonden de omstandigheden aangegrepen, alleen maar om enkel „klassieke" eisen kracht bij te zetten: loonsverhoging, werktijdverkorting en medezeggen-

structuur van universiteit en regering, was het niet moeilijk voor de verschillende partijen en vleugels binnen de franse studentenwereld over de geschilpunten heen te komen. Nu de dialoog pas goed op gang begint te komen, nu er alternatieve oplossingen worden gevraagd en nu de studentenactie geïsoleerd worden van de vakbondsacties, is het niet uitgesloten dat ook de studenteneenheid minder sterker is dan zij zich laat aanzien. Voorlopig echter is men nog „één in de revolutie", een revolutie die hoe dan ook niet meer te stuiten is. Uit de gebeurtenissen van de laatste weken zal in ieder geval een meer bewuste Franse student geboren worden. Naast de concrete verlangens en eisen waarvoor de regering nu niet meer blind kan zijn, is dit wel het meest positieve punt van de hele beweging in Frankrijk, een Frankrijk waar op 't ogenblik geschiedenis wordt gemaakt

Wilfrid B. M. Speekenbrink

\J

STRANGERS IN THE .NIGHT De nederlandse regering (i.e. het regeringsburo Internationale Technische Hulp verstrekt studiebeurzen aan buitenlanders die in Nederland studeren. Dit betreft alleen beurzen voor postdoctorale opleidingen en studies op voortgezet middelbaar nivo (bijv. Sociale Academies, Leergangen), en dat in het algemeen slechts voor enkele jaren. In Nederland worden geen beurzen voor volledige akademische studies uitgekeerd aan studenten uit het buitenland. Korrupte selektiemethoden van regeringsinstanties in diverse landen, waarmee de nederlandse regering ervaring heeft, zijn hier misschien debet aan. Maar is het gerechtvaardigd, dat de nederlandse regering deze zaken zo gemakkelijk neemt en vanuit de ervaring met enkele landfen voor alle landen (die door dit beleid mogelijkheden ontnomen worden) generaliseert? (NB: Dit geldt niet voor onze overzeese rijksdelen.) Zou het niet de moeite waard zijn te onderzoeken of deze generalisatie terecht is? En is het dan zó onmogelijk i.p.v. die regeringsinstanties, rechtstreeks onderwijsinstituten te benaderen, zodat selektie plaatsvindt op basis van vergelijkende eksamens? (Misschien zou dit een taak kunnten zijn van van al bestaande, of op te richten bevoegde partikuliere stichtingen.) Of is deze nederlandse regeling een gevolg van een kwalijk trekje, van de nederlandse volksaard: (misplaatste) zuinigheid? Akademische studies zijn immers veel duurder dan middelbare of post-doctorale opleidingen!

De eerste beursalen, die dus niet-akademische studies volgen — voortgezet middelbaar en post-doctoraal (specialisaties en praktijk) — zijn afkomstig uit Afrika, m.n. uit de vroegere franse en engelse koloniën. Wellicht is de toekenning van beurzen juist aan studenten uit déze landen enerzijds een gevolg van de nog steeds bestaande band tussen de koloniën van weleer en hun oorspronkelijk overheersend moederland, en anderzijds van het vage beleid 'van de europese oud-koloniale machten — nagenoeg alle betrokken bij de E.E.G. — voeren vanuit een gemeenschappelijk idee. Het zou nuttig zijn na te gaan, of hier een of andere vorm van diskriminatie in het spel is! T.a.v. deze niet-akademische opleidingen schijnt het beurzenbeleid van de nederlandse regering onlangs een merkwaardige zwenking te hebben gemaakt. Gebleken is, dat de toekenningen in belangrijke mate zijn verminderd, waarschijnlijk met het oog op bezuiniging. Het lijkt er op, dat de regering niet beseft, dat reeds toegezegde studies nu niet kunnen doorgaan, en dat reeds (enkele jaren) AANGEVANGEN STUDIES WORDEN AFGEBROKEN! Is zij zich er wel van bewust wat dit betekent voor het vaderland van deze buitenlandse studenten, en verder voor de (eventu-

eel) goedbedoelde nederlandse hulp aan de ontwikkelingslanden? Is deze beleidswijziging wéér een voorbeeld van de ontwikkelingshulpstrategie van de nederlandse regering? Zij sluit volkomen aan bij het parlementaire geharrewar over de bekende 1 %. Eigenbelang schijnt in Nederland nog steeds voorop te staan. Nog een voorbeeld: 200. 000. 000,-•— guldtens worden als hulp aan Indonesia „geleend' ', d.w.z. gaan als bedrijfsinvesteringen de deur uit: goed voor Nederland???

Het wordt tijd dat de nederlandse regering o.m. voor wat betreft ontwikkelingshulp een andere koers gaat varen. Het lijkt ons hierbij op zijn plaats, dat op de regering druk uitgeoefend gaat worden, om haar alsnog te doen inzien, dat voor een efficiëntere ontwikkelingshulp steun aan het onderwijs in die landen noodzakelijk is: de betreffende nederlandse regeringsinstanties dienen dus het beleid t.a.v. de beurzen aan buitenlandse studenten ten spoedigste te herzien, en m.n. aan het technisch en akademisch onderwijs meer aandacht te besteden, door dze studenten in staat te stellen in Nederland ook volledige akademische en technische studies te volgen. José Quitón D. Urban Hovers

OVANAUM

f

Mtotê

Eindelijk een half zware die 't helemaal heeft. Uitgelezen Kentucky én geurige Virginia tabakken. Dat geeft de Halfzware Van Nelle die zachte volle smaak.

Hebt u nog nooit Halfzware Van Nelle geprobeerd? Voor éénvijfentwintig. Meer niet! Neem de proef.