K AT EN MUS gaan naar zee
1. BUI
‘Ach,’ zucht Mus en ze plukt aan een pluim.
‘Fw,’ doet ze.
Ze hipt heen en weer voor het raam.
‘Pf,’ blaast ze.
Ze flapt met haar vlerk en vliegt op en neer.
‘Scheelt er wat?’ vraagt Kat.
‘Je zit geen tel stil.’
‘Ik heb een drang,’ hijgt Mus.
‘Een drang? Wat is dat?’
‘Ik wil wat,’ zegt Mus.
‘Maar wat wil je dan?’ vraagt Kat.
‘Ik weet het niet,’ zegt Mus.
‘Maar ik weet het wel,’ zegt Kat.
‘Je bent uit je hum.
Je hebt een bui, een brom-bui.’
Mus zucht diep.
Heel diep.
Ze krabt aan haar buik en kijkt door het raam.
‘De zon schijnt,’ zegt ze.
‘Ik vlieg er eens uit.
Dat doet me vast goed.’
‘Pas toch maar op,’ zegt Kat.
‘Er hangt een wolk en die kleurt grijs.
Er zit vast een bui in.’
‘Ach,’ doet Mus.
‘Wat nat doet me niets.
Nat glijdt van me af.
Tot straks, Kat.’
En weg is ze.
Kat is nu alleen.
Hij loopt de tuin in.
Wat vreemd, denkt hij.
Ik ken mijn tuin goed en toch lijkt die nieuw.
Het gras wordt groen en mijn boom ook.
Hier en daar zit een blad in de knop.
Kat steekt zijn neus in de lucht.
O, maar dit kan niet, schrikt hij.
Mijn tuin ruikt niet meer naar mij!
Het ruikt hier naar zon.
Hij plast vlug bij een struik of drie en sluipt dan naar de heg.
Daar ruikt het naar hond.
Daar doet hij dus nog een plas of twee.
‘Wafwafwaf!’ klinkt het.
‘Slik je blaf maar in, hond,’ sust Kat.
‘Ik ben al weg.’
Kat loopt naar de hoek van de tuin.
Daar woont zoon Prik in een hoop mest.
Maar bij die hoop doet Kat geen plas.
Mest stinkt te veel.
Kat kijkt in het rond en snuift diep in en uit.
De tuin ruikt weer naar mij, denkt hij, de tuin is weer van mij.
Hij loopt naar zijn plek bij de voet van de boom.
De kruin is nog dun.
Er valt een geut zon door.
‘Pr, pr,’ spint Kat, ‘hier is het warm, hier blijf ik.’
Hij draait vijf keer in het rond, ploft neer en dut snel in.
Maar na een poos krijgt hij het koud.
Hoe kan dat nou?
O, de wolk zit voor de zon en die ziet er heel zwart uit.
Er komt een bui aan!