vertelplaten 69644_ILMHEA_VERTELPLATEN.indd 1
12/06/17 08:58
Vertelplaat 1 ‘En nu wil ik jullie niet meer horen’, zegt de papa van An streng. ‘Jullie gaan slapen. Denk erom: geen geklets meer. Anders word ik kwoos, eh … kwaas, eh … boos!’ ‘Ja, papa’, zegt An braaf. Haar stem klinkt een beetje pieperig. Dat komt omdat ze haar lachen in moet houden. ‘Ja, Joris’, mompelt El. Ze ligt naast An. Je ziet alleen haar haren nog maar, zo diep is ze weggekropen. An en El zijn elkaars beste vriendinnen. Ze zijn ook nog buurmeisjes. De papa en mama van El zijn een paar dagen op reis. El mag zolang bij An logeren. Ze hebben de hele tijd liggen kletsen en lachen. Op het laatst moesten ze zo hard lachen, dat Ans papa al drie keer boos naar boven is gekomen om te zeggen dat ze moeten gaan slapen. Als papa weg is, blijft het eventjes stil. Maar dan komt er een gek geluid uit Ans keel. Ze klinkt een beetje als een varkentje dat probeert te knorren terwijl het de hik heeft. Dat komt doordat ze haar lach probeert in te houden. Ook El begint te proesten. Maar dan worden ze langzaam weer rustig. ‘Welterusten’, fluistert An. ‘Truste’, fluistert El terug. Een paar minuten hoor je alleen het zachte ademen van de twee meisjes. Maar dan klinkt er opeens gegiechel. En een stemmetje dat zachtjes zegt: ‘Niet doen! Hou op!’ ‘Huh?’ zegt An slaperig. ‘Ik deed helemaal niks, El.’ ‘En ik zei helemaal niks’, antwoordt El. ‘Wie was dat dan die zo giechelde?’ vraagt An. ‘Ik!’ zegt het stemmetje. ‘Ik?’ herhaalt An. ‘Nee, ik!’ herhaalt het stemmetje. ‘Ja, dat snap ik. Maar wie is ik?’ ‘Ik ben ik. Ik ben Hup’, vertelt het stemmetje. Nu zijn An en El meteen klaarwakker. Razendsnel gaan ze rechtop in bed zitten. ‘Hup?’ An is duidelijk stomverbaasd, dat kun je wel horen. ‘Kun jij … kun jij práten?’ ‘Ja, hè hè’, zegt Hup. ‘Dat hoor je toch!’ Hup is de knuffel van An. Normaal ligt hij in bed naast haar, op de plek waar El nu ligt. Vannacht zit hij op de grond naast het bed. Hup zit er niet alleen, hoor. Naast haar zit Aap, de knuffel van El. ‘Hihihi’, giechelt Hup weer. ‘Hou op met kietelen, Aap.’ Nu horen ze ook Aap lachen. ‘Jij praat ook!’ zegt El, al net zo verbaasd als An. ‘O, ja’, lacht Aap. ‘En ik praat niet alleen …’Meteen begint hij door Ans slaapkamer te springen. Hij lijkt wel een stuiterbal. Hij vliegt van de grond op de stoel. Van de stoel op de kast. Hij springt naar de lamp, zwiept even heen en weer en landt dan met een plof op bed.
69644_ILMHEA_VERTELPLATEN.indd 2
12/06/17 08:58
69644_ILMHEA_VERTELPLATEN.indd 3
12/06/17 08:58
Vertelplaat 2 Op dat moment gaat de deur met een zwaai open. Daar staat papa. Een boze papa, dat zie je aan alles. ‘Wel potjandriesnottebelletjes nog aan toe’, moppert hij. ‘Nu zijn jullie wéér lawaai aan het maken.’ ‘Dat waren wij niet, papa’, zegt An. ‘Dat was Aap.’ ‘Ja, ja’, bromt papa. ‘Ik weet wel welke apen het waren … jullie!’ ‘Echt niet, Joris’, zegt El. ‘Het was mijn knuffel. Hè, Aap?’ Ze pakt haar knuffel vast en houdt hem omhoog. Maar Aap zegt niks. Hij is zo stil als een … als een knuffel. ‘Dit is echt de laatste waarschuwing, dames’, zegt papa. ‘Als ik jullie nog één keer hoor, kom jij bij ons in bed slapen, An. Dan mogen jullie niet meer bij elkaar liggen.’ ‘We zullen stil zijn, papa’, belooft An. En ook El knikt heftig. ‘Wel dan, liggen en slapen’, zegt papa streng. Gelukkig gaat hij meteen weer naar beneden. ‘Waarom zei je niks tegen Ans papa, Aap?’ fluistert El. ‘Wij praten niet tegen papa’s en mama’s’, vertelt Aap. ‘Wij praten nooit waar grote mensen bij zijn’, zegt Hup. ‘Die geloven het toch niet.’ ‘Wij wel, hoor’, zegt El gauw. ‘Als je het maar niet verder vertelt’, waarschuwt Hup. ‘Want dan zeggen wij nooit meer iets.’ Dat beloven An en El natuurlijk meteen. Maar dan besluiten ze ook dat ze eerst maar moeten gaan slapen, voor papa nog eens naar boven stormt. Want twee vriendinnen die apart slapen, dat is natuurlijk geen logeren.
69644_ILMHEA_VERTELPLATEN.indd 4
12/06/17 08:58
69644_ILMHEA_VERTELPLATEN.indd 5
12/06/17 08:58