2024 Week 17 woensdag 24 april
69 e jaargang OOK IN MEI IS DE OPSTAPBUS ER GRAAG WEER BIJ!
10-JARIG JUBILEUM OPEN NK MASCOTTE 2024
DRIEDUBBEL FEEST OP DE KLEINE AKKERS
KUNST IN WZC GULDENAKKER
5
9
15
15
Over een eenzame grenspaal ten plattelande
MOEDERDAG Zet je moeder in het zonnetje!
EEN MISLUKTE REPORTAGE
Voor zaterdag 20 april had ik in mijn agenda staan: wandeling naar en onthulling van de nieuwe grenspaal. Ik had me daar op voorhand erg op verheugd. De laarzen aan, en vanaf het Ooievaarsnest over bospaden en door drassige weiden naar de Egelbroeken aan de Ley. De elementen trotseren, als het moet. Tijdens deze wandeling luisteren naar alle wetenswaardigheden die initiatiefnemer Willem van der Kuijlen zou debiteren, want die man weet grenzeloos veel, onder meer van gemeentegrenzen. En daarginds, in die uiterste punt van de grens tussen Alphen en Goirle, staat al sinds 1773 een stenen grenspaal. Eenzaam en verlaten. Een stenen paal die door de tand des tijds stevig is aangevreten. De paal is zelfs nauwelijks nog als grenspaal te herkennen. Geen haan die daar overigens naar kraait, behalve gelukkig de altijd nijvere en wakkere heemkundigen van Goirle en Alphen. En zij namen een besluit: we plaatsen een nieuwe grenspaal en leggen zo getuigenis af van onze gemeenschappelijke historie. En de beide burgemeesters zullen een toespraak houden. Kortom, echt een middag om naar uit te kijken.
Nieuwe grenspaal onthuld, met burgemeesters Van Stappershoef en Schuitmaker en oudburgemeester van Alphen-Chaam Joeri Minses.
DOOR: NORBERT DE VRIES Pastorale Vanwege huiselijke omstandigheden kon ik niet om 14.00 uur
meelopen. Ik besloot daarom met de auto rechtstreeks naar de bewuste grenspaal te rijden, want daar zou het rond 15.00 uur allemaal gebeuren. Ik tikte ‘Baarlese
Baan, Alphen’ in op mijn navigatie en ging welgemoed op weg. Toepasselijk muziekje aan: van de heer Ludwig van Beethoven het begin van zijn zesde symfonie (de Pastorale), een allegro met de titel ‘Erwachen heiterer Empfindungen bei de Ankunft auf dem Lande’. ‘Rechtsaf. U heeft uw bestemming bereikt.’ En ik bevond: de Baarlese Baan is een zandbaan vol diepe tractorsporen en dito plassen bovendien. Parbleu, daar wordt een mens niet vrolijk van. Ik zag al voor me hoe ik me straks vast zou rijden in de modder, en bij een boerderij zou moeten aankloppen voor hulp. Geen risico nemen, dus, hup, de laarzen aan, en lopen. Ergens langs deze baan zou er een afslag moeten
komen ‘waar de Oude Gracht een karrespoor – de Egelbroeken in loopt’, zoals in de uitnodiging stond beschreven. Ik liep, liep, en liep, maar zag geen oude gracht. Wel een motorcrossbaan. Op een groot bord las ik dat op die baan flippers verboden zijn. Wat zijn dat voor dingen, vroeg ik me af. Ondertussen bleef ik maar verder lopen. Het werd me al zwaar te moede. Die reportage dreigde volledig in het slob te geraken (ik speel hier met woorden; slob is modder, maar de uitdrukking luidt: in het slop geraken. Waarbij slop staat voor armoedige steeg.) Ik keek peinzend rond. Platteland zo ver het oog reikt. Heel in de verte reed een trekker over de akkers rond. Ver daarachter: een
Mail vóór 29 april je foto en persoonlijke boodschap naar: (max. 50 woorden)
goirlesbelang@emdejong.nl bosrand. Geen mens te zien in de wijde omtrek. Ja, dat is het platteland. Ruimte, stilte, contouren, eenzaamheid. Hoe zei Nietzsche het ook al weer? Aus dem Lande der Menschenfresser. In der Einsamkeit frisst sich der Einsame selbst auf, in der Vielsamkeit fressen ihn die vielen. Kies maar. Ik liep mezelf intussen inderdaad op te vreten: waarom vind ik die afslag niet? Hoe kom ik ooit te bestemder plekke? Nergens een levende ziel te zien. Zelfs geen dode steen. Ik weende bitter en keerde ontgoocheld terug naar mijn auto. Later vernam ik van Willem, dat ik
echt dicht in de buurt moet zijn geweest. Wel gaf hij toe, dat ‘de eigenlijke paal vanaf de Baarlese Baan nauwelijks te zien is (maar staat heel dicht bij de witte rijksgrenspaal)’. Enfin, een schrale troost dan toch: ik was in de buurt, al wist ik het zelf niet…. Gelukkig kon ik toch nog wat info verzamelen Eerst maar eens in de geschiedenis gedoken. Die oude grenssteen heeft een kwart millennium dienst gedaan. vervolg op pagina 3
“HIJ WAS NET ZO’N GEWONE MAN ALS WIJ NU ZIJN”
Enno Voorhorst in de ban van Bach
DOOR WILMA ROBBEN Gewone man Aan het ander eind van de keu-
kentafel zat Enno tot voor mijn komst nog te studeren. Momenteel is huis zijn favoriete plek. Bewegingsgrage bordercollie Bobby
drentelt om ons heen. Helaas, hij heeft pech. Het is echt geen weer, zelfs niet om een hond uit te laten. Enno (62) steekt van wal: “Door musici wordt Bach gezien als de grootste componist aller tijden. Er wordt zo tegen hem opgekeken, maar hij was natuurlijk ook gewoon een jongetje, net zo’n gewone man van vlees en bloed als wij nu zijn. Zo lang geleden was het nu eigenlijk ook weer niet dat hij leefde. Toen dit huis voor het eerst werd verkocht (1692) was
Bach zeven jaar. Hij had hier kunnen wonen. In ditzelfde huis.” Meer paralellen? Zowel Enno als Johann Sebastian zijn slimmeriken die opgroeien in muzikale gezinnen. Na de middelbare school volgen muzikale opleidingen. Enno: “Bach kreeg eerst een beurs voor de Ritteracademie in Duitsland, een soort Nyenrode van die tijd, een chique school voor mensen die hoge functies bekleedden. Dat deed hij heel goed. Op enig moment rustte het hele muziekleven van Leipzig op zijn schouders. Daarbij vroeg hij zich voortdurend af waar geld mee te verdienen was. De luit was destijds een populair instrument. Daarom kocht Bach - zelf organist - een Lautenwerck, een luit met een pianotoetsenbord. Zodoende kon hij via toetsen luit spelen en muziek componeren waar vraag naar was. Dit principe van vraag en aanbod geldt in de muzikale wereld van vandaag nog steeds.” Achtergrond Enno volgde zijn muzikale opleidingen aan het conservatorium in Tilburg bij Hein Sanderink en in Keulen aan de muziekhogeschool bij Hubert Käppel en David Russell. Daarna wint hij prestigieuze prijzen van Amsterdam tot Japan en geeft masterclasses in diverse landen in Europa, Azië en Amerika.
Goirlenaar Enno Voorhorst, gitaarvirtuoos die zich tot de Nederlandse topmusici mag rekenen (foto: Louise Voorhorst).
vervolg op pagina 15
DE VOORJAARSCOLLECTIE IS BINNEN! Met Koningsdag is de winkel gesloten. Tilburgseweg 92 • Goirle • Tel.: 013-5470715 • www.christianformen.nl
Oisterwijk Heukelomseweg 26 | Koningsdag open
Spaanse margriet
Heeft prachtige bloemen en kan in de felle zon. In diverse kleuren. 1.99 p.st.
1.49
Aanbieding geldig van 24 t/m 28 april 2024 en zolang de voorraad strekt.
Vragen naar Enno’s voorkeur wie van de drie B’s van de klassieke muziek (Bach, Beethoven, Brahms) hij het meest bewondert, is een open deur. “Bach natuurlijk” is het antwoord van deze succesvolle gitaarvirtuoos die zich tot de Nederlandse topmusici mag rekenen. We zitten aan het uiteinde van een lange tafel in zijn door hemzelf doorgebroken en uitgebouwde keuken. Met uitzicht op de tuin, in de Kerkstraat te Goirle. Verleden en heden komen harmonieus samen in het pand uit de zeventiende eeuw dat hij sinds 1996 bewoont samen met Heleen. Hun drie volwassen dochters Elza, Louise en Tessa zijn inmiddels de deur uit.
Schets van het grensverloop anno 1812 (Franse tijd). Het laatste stuk vanaf het Goor is nog altijd de grens.