OLIVIER PLANCKE
PROPERE
HANDEN HOE MACHTIG IS DE MAKELAAR?
DEEL 4
MOGI BAYAT
4. ‘HIJ IS EEN KLEINE JORGE MENDES’
Niet meer dan acht jaar had Mogi Bayat nodig om uit te groeien tot de machtigste spelersmakelaar ooit in België. Maar een spelersmakelaar mocht je hem niet noemen, hij definieerde zichzelf liever als een tussenpersoon. ‘J’interviens’, zei hij wel vaker. Zijn manier van werken was atypisch te noemen; zo stond Mogi heel graag in het middelpunt van de belangstelling terwijl zijn collega’s liever de kalmte en schaduw van de achtergrond opzochten. Elke afgeronde deal plaatste hij op zijn officiële Twitteraccount, op de eretribune van RSC Anderlecht knuffelde hij op een bijna aanstellerige wijze Herman Van Holsbeeck, alsof hij er tot het meubilair behoorde. Neem naast zijn aanstellerig gedrag nog een heleboel gestolen cliënten en bijgevolg verloren commissies bij, en je weet waarom Mogi zich niet populair maakte in de makelaarsgilde. Ex-makelaar Nenad Petrović zei dat Bayat voor een trumpisering van het vak zorgde, voor een verheerlijking van zichzelf. Maar naast door zijn aanzienlijke visibiliteit onderscheidde Bayat zich ook qua manier van werken. Een klassieke voetbalmakelaar bezit een portefeuille met spelers, Bayat stelde zich meer ten dienste van voetbalclubs. Bayat was dus meer un intermédiaire, een tussenpersoon tussen drie partijen: clubs, spelers en makelaars. Hij maakte deals mogelijk vanuit zijn professionele vertrouwensband met de betrokken partijen. Maar om intermédiaire te kunnen zijn, moest er vertrouwen zijn. Mogi zei dat er zonder vertrouwen, respect en discretie geen deals gemaakt kunnen worden. Hij begreep al snel dat de clubs en niet de spelers de sleutel in handen hebben. MOGI BAYAT 85
Bayat probeerde dan ook bij elke club op een goed blaadje te staan. Een spelersmakelaar getuigde daarover anoniem aan Sport/Voetbalmagazine. ‘Hij is een kleine Jorge Mendes. Hij werkt voor de clubs en niet voor de spelers. Mogi heeft het Italiaanse en vooral Engelse model op België toegepast. Bij een club als Tottenham moet je eerst langs bepaalde makelaars. Dat zijn dan geen spelersmakelaars meer, maar clubmakelaars.’ Bayat slaagde erin zich telkens in bestaande dossiers te murwen, en dacht altijd een stap verder dan zijn collega’s. Een uitgekiende en bijna maniakale voorbereiding was een van zijn voordelen tegenover andere makelaars. Terwijl hij een inkomende transfer afsloot ten voordele van club x, maakte Bayat altijd dat hij een oplossing kon aanbieden aan club y die een speler zag vertrekken. Op die manier kon Bayat zijn omzet opnieuw vergroten door op korte tijd twee transfers te realiseren zonder veel tijd te verspillen.
In 2015 had Anderlecht een goede transferzomer achter de rug. Het zag sterkhouders zoals Chancel Mbemba en Aleksandar Mitrović vertrekken voor de gezamenlijke transfersom van 24 miljoen euro. Herman Van Holsbeeck scoorde goede punten in het Astridpark door deze financiële kleppers te realiseren; met een aanzienlijk budget moest hij nu de transfermarkt op om degelijke vervangers voor te vinden. Het vertrek van de Congolees Chancel Mbemba naar Newcastle was een ferme aderlating voor de paars-witte defensie. Bayat was dankzij zijn uitstekende relatie met Dirk Degraen ook een welkome gast bij KRC Genk. In Limburg liep met Kara Mbodj een vergelijkbaar type als Mbemba rond. De Senegalees van KRC Genk was misschien iets nonchalanter, maar wel fysiek sterker dan de Congolees en daarenboven een echte leider. Bayat vernam uit eerste hand dat Kara graag een stapje hogerop wilde, terwijl de toenmalige trainer van KRC Genk, Peter Maes, geen graten zag in het vertrek van zijn verdediger. Een droomdeal leek in de maak. Anderlecht en KRC Genk onderhandelden zich, onder leiding van bemiddelaar Mogi Bayat, een weg naar een afgesproken
86
Propere handen
transfersom van 4,5 miljoen euro. Peter Maes was nooit wild geweest van Kara en dacht al aan een ideale vervanger om zijn elftal te perfectioneren. Met Miloš Kosanović van KV Mechelen, net zoals Maes een cliënt van Dejan Veljković, had hij de perfecte speler gevonden voor het hart van zijn verdediging. Maar Maes had geen rekening gehouden met Mogi Bayat. De makelaar had zijn bevriende clubs Anderlecht en Genk op het punt waar hij hen wilde: bij een gezamenlijk akkoord over Kara Mbodj. De pers was de onderhandelingen op het spoor gekomen en het moest een kwestie van tijd worden voor de transfer officieel werd gemaakt. Maar Bayat had nog een dwingende voorwaarde voordat de formaliteiten konden beginnen. Uit het niets eiste Mogi dat KRC Genk Sébastien Dewaest nam als vervanger voor Kara. Peter Maes hoorde het donderen in Keulen. Maar de link kon snel gelegd worden. Naast zijn goede relaties met Anderlecht en Genk, had Mogi wellicht nog betere banden met zijn ex-ploeg Charleroi, waar Dewaest toen onder contract stond en broer Mehdi de grote baas was. Tegen de zin van Maes gaf Genk toe, want 4,5 miljoen euro voor een centrale verdediger in België was best wel veel geld. Voor de komst van Dewaest moest nog 2 miljoen euro worden overgemaakt aan Sporting Charleroi. Opnieuw veel omzet voor Mogi Bayat in een langgerekte transactie van 6,5 miljoen euro, maar ook KRC Genk en Anderlecht sloten goede zaken af. Het bewijs dat Bayat er telkens naar streefde om alle partijen gelukkig te maken.
Mogi en de mandaten De kern van zijn grote business had Bayat te danken aan de mandaten die hij rechtstreeks verkreeg van clubs. Zo’n mandaat geeft een makelaar de controle over een transferdossier. Op de Belgische transfermarkt is een mandaat tussen twee clubs meestal niet nodig, omdat het hier vaker ‘beperkte’ bedragen betreft en alle clubs de Belgische transfermarkt goed kennen. In een internationale context komt het wel vaker voor dat een club een mandaat geeft aan een gereputeerde makelaar die de reglementering in een bepaald land goed kent. Herman Van Holsbeeck stond erom MOGI BAYAT 87
bekend om transferopdrachten uit te besteden aan Bayat, maar hij was heus niet de enige. Veel Belgische clubs gaven met overvloed mandaten uit aan Bayat, ook al betrof het slechts transfers tussen reeksgenoten uit de Jupiler Pro League. Nochtans heeft elke Belgische profclub wel een CEO, sportief manager of technisch directeur, van wie het takenpakket het transfereren van spelers inhoudt. ‘Het is niet normaal dat een makelaar telkens een mandaat moet hebben voor Belgische transfers. In ons voetbal kent iedereen iedereen. Dat toont eigenlijk ook wel het gebrek aan professionalisme bij de Belgische clubs,’ indiceert een anonieme makelaar. Door het verworven clubmandaat speelde Bayat zijn invloed op een transferdossier grondig uit. Hij maakte de speler heel duidelijk dat alleen hijzelf de controle heeft over een eventuele transfer, ook al was Bayat niet de makelaar van de speler. Op die manier kon hij ook een tweede mandaat – deze keer van de speler – bemachtigen om de deal volledig te beheersen en bij de club én de speler commissies te verwerven. En dat deed hij op een nonchalante manier, weet diezelfde makelaar: ‘Hij zegt tegen de speler: “Ik heb een mandaat van de club, en als jij mij geen mandaat geeft, gebeurt er niets.”’ Op die manier dekte Bayat zich in, zodat hij de deal nooit meer uit handen zou moeten geven. Het is een methode die de Franse Iraniër vaak toepaste, hoewel een makelaar in één transferdossier slechts één partij mag vertegenwoordigen. De praktijken van Bayat druisen dus tegen de reglementen in. ‘Dat zijn belangenconflicten die bekend zijn in de branche, maar er is niemand die daar stappen tegen onderneemt. Je kan deze werkwijze zien als een vorm van dreigen, maar niet op een manier die strafrechtelijk een inbreuk betekent.’ De bekendste uitvoering van deze twijfelachtige manier van handelen, kwam aan het licht bij de transfer van Sofiane Hanni van Anderlecht naar Spartak Moskou. Alweer was dit een deal waarin Bayat in eerste instantie niets te zoeken had. De Moskovieten maakten zelf hun interesse in Hanni kenbaar aan Anderlecht, en vroegen in Brussel de transfervoorwaarden van de Tunesiër op. Hanni zelf was een vertrek uit het Astridpark genegen, want ondanks zijn knappe prestaties voelde de middenvelder er zich nooit echt geapprecieerd. Ook de derde partij in het verhaal, Anderlecht, stond niet weigerachtig tegen een nieuwe
88
Propere handen
uitgaande miljoenentransfer. Met Dejan Veljković als spelersmakelaar van Hanni was er trouwens een tussenpersoon met Oost-Europese connecties die de deal veilig kon thuisbrengen voor alle belanghebbenden. En toch slaagde Bayat er opnieuw in om deze deal te kapen. Als huismakelaar van Anderlecht ving hij de interesse van Spartak Moskou in Hanni op, waarna hij Herman Van Holsbeeck vroeg om in dit dossier de club te vertegenwoordigen via een clubmandaat, wat in deze situatie hoogst onnodig was omdat alle partijen al goed naar elkaar toe werkten. ‘Daarop belde Bayat naar Moskou om te melden dat hij het mandaat van Anderlecht had bemachtigd, waardoor de Russen verplicht werden om via hem te werken. Heel vreemd, omdat er al een andere makelaar in opdracht van Spartak informeerde naar de voorwaarden van Anderlecht over Hanni. Als je een mandaat hebt, dan heb je de controle. Dan stel ik mij wel vragen. Door dat mandaat te krijgen trekt hij heel die deal naar zich toe, dan schakelt hij Veljković en anderen uit en krijg je boze mensen.’
In 2017 kreeg makelaar Stijn Francis de opdracht van Club Brugge om José Izquierdo naar Brighton & Hove Albion te loodsen. Maar ook hier probeerde Bayat de transfer te kapen. Zoals wel vaker gebeurde, kreeg hij toen een mandaat van Watford om Izquierdo naar Vicarage Road te halen. Bayat had echter een beperking gekregen van zijn opdrachtgever, waardoor collega-makelaar Francis aan het langste eind trok, aangezien Brighton een groter bedrag veil had voor de Colombiaan. Door het bod van Watford werd de commissie van Francis bepaald op een percentage van de meerwaarde die hij Club Brugge bezorgde. Dankzij de verworven mandaten hield Bayat steeds een grote controle bij de clubs. ‘Ze geven ook effectief de mandaten aan Mogi, hé. Dan moet je je nergens zorgen om maken als makelaar,’ verklaart Francis de macht van Bayat.
MOGI BAYAT 89
Speedy Bayat Een belangrijke pijler in de makelaarsstrategie van Bayat was zijn capaciteit om zich in elk transferdossier te kunnen wurmen, zoals hij eerder deed bij Obbi Oulare. Ook Patrick De Koster, de manager van Rode Duivel Kevin De Bruyne, kreeg wel eens te maken met Bayat. Anderlecht wilde bij Zulte Waregem Idrissa Sylla weghalen, een cliënt van De Koster. Opnieuw had Bayat een mandaat gekregen van Anderlecht om Sylla te kunnen transfereren, waardoor De Koster opeens zijn commissie moest delen met de perfide Bayat. Volgens de makelaar deed De Koster daarbij geen slechte zaak. Hoewel Bayat de transfer regelde, deelde De Koster ook in de commissie. ‘Eigenlijk verdient De Koster meer. Want zonder mijn tussenkomst zou er geen deal zijn geweest’, beaamde Bayat over deze aan De Standaard.
Ook Eric Depireux, de toenmalige spelersmakelaar van Karim Belhocine, ondervond de slinksheid van Bayat. Toen Mogi nog niet ’s lands grootste makelaar was, snoepte hij zijn collega een mooie transfer af. Depireux stond op het punt zijn cliënt Belhocine van KV Kortrijk naar KRC Genk te loodsen. Op een ongelofelijke manier lukte het Bayat om de deal te kapen en Belhocine op eigen houtje naar een andere ploeg te transfereren, zo verklaarde Depireux aan La Dernière Heure. Hij voelde aan dat Mogi zich begon in te laten met het dossier van Belhocine. Zoals verwacht werd van een goede en betrouwbare makelaar, stelde Depireux het belang van zijn cliënt boven het zijne. Om de transfer van Belhocine naar Genk niet te hypothekeren liet hij Bayat begaan. De speler, een laatbloeier, was al boven de dertig jaar, dus was het Belhocines laatste kans om nog een toptransfer te maken. Depireux had bij KRC Genk een afspraak gemaakt om de mogelijkheden over een transfer van Belhocine te bespreken. Mogi Bayat zou Belhocine oppikken en samen zouden ze naar het stadion van Genk rijden, waar Depireux hen opwachtte. Maar Bayat en Belhocine daagden nooit op in de voormalige koolmijnenstad. Depireux viel van zijn stoel toen hij te horen kreeg dat beide heren onderweg waren naar Luik. Mogi had
90
Propere handen
zonder medeweten van Belhocine én Depireux het bestuur van Standard warm gemaakt voor de speler van KV Kortrijk. Belhocine had er altijd van gedroomd om ooit voor de Vurige Stede te spelen, en zo’n kans zou hij nooit meer krijgen. Belhocine, Standard en Bayat kwamen tot een vergelijk, waarop Bayat zijn commissieloon mocht cashen, terwijl Depireux – de rechtmatige zaakwaarnemer van Belhocine – 8 procent provisie misliep.
Een ander moeilijk onderdeel van de job als spelersmakelaar is een speler te ontdoen van zijn contract bij een club. Maar Mogi beheerste dat facet als de beste. Dat maakte hem ongelofelijk interessant voor de clubs, die hem gemakkelijk wisten te vinden als ze zich in zo’n situatie bevonden. Hij kreeg vaak het verwijt dat hij zich in dergelijke dossiers moeide, terwijl hij de spelers in kwestie nog nooit eerder had ontmoet. Dat zette uiteraard kwaad bloed bij de rechtmatige makelaars van die spelers, maar Mogi leverde altijd foutloos werk af voor de clubs. Op de koop toe werkte de Frans-Iraanse Belg een flink stuk goedkoper dan zijn concurrenten. Hij zou slechts 7 procent commissie gevraagd hebben, terwijl andere makelaars gemiddeld 10 tot 15 procent aanrekenden voor hun diensten. De vergelijking van het honorarium tussen Bayat en zijn concurrenten zorgde bijgevolg voor een serieuze besparing bij de voetbalclubs. Een speler die 1 miljoen euro per jaar verdiende bij een club en er een contract had voor drie jaar, kostte die club tussen 300.000 en 450.000 euro aan makelaarscommissies voor die periode met een andere zaakwaarnemer dan Bayat. Werd hij vertegenwoordigd door Bayat, dan kostte diezelfde speler de club slechts 210.000 euro. Die korting kon Bayat waarmaken bij alle clubs door in te zetten op kwantiteit. Die strategie leverde hem de bijnaam Speedy Bayat op. Bij Bayat ging het er niet om één grote slag te slaan, maar wel om omzet te maken, en liefst zo snel mogelijk. Een concurrent van Bayat vertelde aan Het Laatste Nieuws dat hij aan Sporting Charleroi, waar zijn broer Mehdi Bayat algemeen directeur is, zelfs helemaal geen commissie vroeg.
MOGI BAYAT 91
Januari 2018, Mechelen Het unieke commerciële brein van Mogi Bayat kwam nogmaals tot uiting bij de transfer van Silvère Ganvoula. Anderlecht haalde de spits, afkomstig uit de Republiek Congo, weg uit Westerlo, maar in de hoofdstad werd Ganvoula nog niet klaar geacht voor het grote werk. Op dat moment zat KV Mechelen in een mindere sportieve periode en kon het een frisse aanvaller goed gebruiken. Beide clubs kwamen al snel tot een akkoord over een uitleenbeurt van Ganvoula aan Malinwa, die een volledig seizoen in beslag zou nemen. Helaas voor KV Mechelen sloeg de motor van Ganvoula niet aan in het geel-rode shirt: de aanvaller loste de verwachtingen nooit in bij de club, die nochtans 450.000 euro als huursom betaald had. De ongemotiveerde huurling kreeg slechts mondjesmaat speelminuten en Mechelen kon niets meer aanvangen met hem. De situatie leek stilaan hopeloos: voor Anderlecht was hij absoluut nog niet klaar, en bij Mechelen was hij ook allesbehalve een meerwaarde. Op het eerste gezicht leek de uitleenbeurt op een serieus verlies voor beide clubs uit te draaien. Anderlecht hoopte dat Ganvoula zich zou ontwikkelen, KV Mechelen rekende op een spits die voor hen het verschil kon maken en betaalde bijna een half miljoen voor een tegenvallende en lusteloze speler. Tot Mogi Bayat de uitzichtloze situatie ontmijnde. Hij regelde de ontbinding van het huurcontract en zorgde dat KV Mechelen een serieuze korting op het huurbedrag kreeg. Op de tijdelijke transfer rekende Bayat dan ook geen commissie aan. De rasverkoper positioneerde zich met dit teken van welwillendheid enkele stappen verder op het schaakbord. Als wederdienst voor deze daad van goede wil, mocht Bayat later zijn cliënten Fabien Camus, Clément Tainmont, Yacouba Sylla en Nicolas Verdier naar KV Mechelen brengen. ‘Je moet niet alleen nemen, je moet ook geven.’
Bij clubs die een doorgedreven scoutings- en transferbeleid voeren, had Bayat niets te zoeken. Deze scout driven clubs zijn niet afhankelijk van aanbiedingen door makelaars die snel een cliënt ergens willen plaatsen,
92
Propere handen
of van lastminuteopportuniteiten. Ze voeren een gericht transferbeleid en hebben op voorhand de benodigde profielen opgesteld. De sportieve leiding weet als het ware wat ze willen en daarvoor hebben ze geen hulp nodig van makelaars, behalve bij het effectief afronden van een gewilde speler. Voorbeelden van dergelijke clubs zijn Club Brugge en KRC Genk, die de voorbije jaren met een specifiek doel voor ogen de transfermarkt op gingen. Sinds Club Brugge en KRC Genk deze verstandige politiek doorvoerden, was de activiteit en invloed van Bayat er minimaal. Hij voelde wel aan waar en wanneer er deals gesloten konden worden. Bij clubs die zich in een benarde sportieve situatie bevonden of die in elke transferperiode veel spelers verhandelden, wist hij wel zijn macht uit te oefenen. Vorig jaar zat KV Mechelen in degradatienood, en toen kwam Bayat daar op de proppen met enkele spelers die de club zogezegd uit het moeras gingen slepen. Dure spelers zoals Clément Tainmont, Nicolas Verdier, Fabien Camus en Yacouba Sylla arriveerden er allemaal door toedoen van Bayat, maar een groot succes bleken ze niet. Na de degradatie deed KV Mechelen dan ook geen beroep meer op de makelaar, want de gehaalde spelers van Bayat leken bovendien geen goedkope krachten. ‘Als hij voelt dat er een probleem is, dan komt hij. Dan doet hij packagedeals, zoals ook bij Eupen en KV Mechelen deed toen. Dat is ook een kunst, maar tegelijk ook schaamteloos. Dat is minder een kwalitatieve oplossing voorstellen bij die clubs, maar meer liegen en bedriegen. Het is meer de indruk wekken de clubs te helpen, dan dit ook effectief zo is,’ verklaart een collega-makelaar. Mogi Bayat leidde zijn handel als een echte supermarkt. Hij stelde de clubs, die meer zijn klanten waren dan de spelers, geregeld aantrekkelijke promoties voor, als ware hij een tapijtenverkoper. Zo bood de koning van de spelersmarkt zijn cliënten vaak een 1+1-actie aan. Wanneer een club een beroep deed op zijn diensten om een goede speler te halen bij een ander team, gooide hij er vaak een minder goede speler bij, tegen een verminderde prijs weliswaar. Daarnaast kreeg een club meer korting naarmate ze vaker met hem samenwerkten. Zo vergrootte Mogi zijn omzet en kon hij twee deals afsluiten in een heel korte tijdspanne, waardoor hij tweemaal omzet boekte in plaats van één keer langs de kassa te passeren. Als extra geste deed hij de verkopende club een groot plezier door MOGI BAYAT 93
ze te helpen af te raken van een overbodige en minder goede speler. Een van de leuzen van Bayat was: ‘Je moet niet alleen nemen, je moet ook geven’, klonk het in De Standaard. Wanneer een club hem mandateerde om een speler te kopen, was Bayat er als de kippen bij om de transactie af te sluiten. Maar wanneer een club dringend van een speler af moest, was hij er zo mogelijk nog sneller bij. Bayat pochte vaak dat hij als zowat de enige makelaar, beschikte over de competenties en het netwerk om clubs te helpen bij zowel aankopen als verkopen, bovendien met een flinke meerwaarde. Wanneer een club spelers op overschot had en de makelaars van die spelers geen oplossing vonden, deed Mogi alsnog het onmogelijke. Hij leunde niet achterover tot een club een speler uit zijn portefeuille kwam halen. Hij was een makelaar die de drie partijen – de koper, de verkoper en de speler – probeerde samen te brengen. En daar was hij goed in. Clubs hielden van zijn manier van werken, hij haalde hun rommel altijd weg en zijn contracten waren minutieus voorbereid, ook dankzij de hulp van zijn handlanger, advocaat Laurent Denis.
19 augustus 2016, Watford In 2016 had Anderlecht nog wat ballast aan spelersmateriaal. Een jaar eerder werd de Italiaanse spits Stefano Okaka voor 3 miljoen euro opgehaald bij Sampdoria. Na een sterk debuutseizoen bij paars-wit kreeg de bonkige spits het aan de stok met trainer René Weiler tijdens de voorbereiding op het nieuwe seizoen. De Zwitser had vragen bij de mentaliteit en het functioneren van Okaka in zijn spelersgroep. Het liefst van al zag Weiler hem vertrekken uit Anderlecht. Gelukkig voor Weiler en Anderlecht lonkten de Chinese yuans met een glimlach naar de boomlange Okaka, want Jiangsu Suning toonde interesse. Er werd een afspraak vastgelegd tussen de Chinezen en de aanvaller, om te zien of een transfer mogelijk was. Bij deze deal zou Anderlecht 12 miljoen euro vangen, Okaka zou in China jaarlijks 4 miljoen euro opstrijken. Over een win-winsituatie gesproken. Maar niemand had rekening gehouden met de hautaine houding van Okaka en zijn entourage. De Italiaan ontving een royaal salarisvoorstel van Jiangsu Suning, een
94
Propere handen
exuberant aanbod dat hij wellicht nooit meer had kunnen evenaren bij een andere club in zijn latere carrière. Maar Okaka viel ten prooi aan gulzigheid en eiste een nog hoger salaris, waarop de Chinezen beledigd stante pede op het vliegtuig richting Oost-Azië stapten, samen met hun 12 miljoen euro. Gedesillusioneerd aanhoorde Anderlecht het ontluisterende nieuws over de afgeketste transfer van Okaka. Er werd lichtjes gepanikeerd bij Sporting omdat er niet veel tijd meer overbleef om de Italiaanse ex-spits van AS Roma nog te kunnen lozen aan een andere club. De spits naar de B-kern sturen na het sluiten van de transferdeadline was ook geen optie, want aan kapitaalsvernietiging doet Anderlecht niet. Andermaal maakte Mogi Bayat zijn status van almachtige makelaar waar. Anderlecht wuifde Okaka uit naar het Engelse Watford, waar Bayat met eigenaar Giampaolo Pozzo een belangrijke connectie had. The Hornets maakten 6 miljoen euro over aan Anderlecht, wat nog altijd het dubbele was van de initiële aankoopprijs voor Okaka.
Een grote omzet met veel transacties was voor Bayat belangrijker dan enkele, maar grotere deals. Om zo veel mogelijk business te genereren moest hij wel bijna dag en nacht beschikbaar zijn om te leveren. Met zijn drie smartphones bij de hand werkte hij elke dag als een bezetene, ook op de meest onmogelijke uren. Mogi slaagde er soms in om tot vier transfers per dag af te ronden, die hij trots deelde op zijn Twitteraccount. De alomtegenwoordige spelersmakelaar wist wanneer hij op topniveau moest acteren: bij de start van de transfermercato. Drie dagen nadat de winterse transfermarkt in 2018 officieel geopend was, legde Bayat er meteen al vier in het mandje. Bij Zulte Waregem bracht hij Hamdi Harbaoui en Damien Marcq aan, die overkwamen via bevriende clubs Anderlecht en Charleroi. Essevee betaalde voor Harbaoui een half miljoen euro, Marcq kostte de West-Vlamingen bijna 1 miljoen euro. Daarnaast regelde hij de overgang van Clement Tainmont van Charleroi naar KV Mechelen; daar was naar verluidt een transfersom van 400.000 euro mee gemoeid. Bij Club Brugge trok hij zich de transfer aan van Krépin Diatta, die tussen 2 en 3 miljoen euro opbracht voor het Noorse Sarpsborg. MOGI BAYAT 95
Waar andere managers niet konden leveren in de gevraagde tijdspanne, deed Mogi het onmogelijke. Herman Van Holsbeeck wilde bij Anderlecht in augustus 2016 af van zijn spits Idrissa Sylla, die Bayat eerder voor de neus van zijn legitieme zaakwaarnemer Patrick De Koster naar Anderlecht gegidst had. Het enige probleem voor Anderlecht was dat er enkel interesse vanuit Engels grondgebied kwam, waar het slotoffensief van de transfermarkt al was ingegaan. Veel tijd was er dus niet te verliezen, en dan werd het belang van superagent Mogi Bayat onontbeerlijk. De Koster zat op dat cruciale moment in Guinée en voorspelde dat de deal van Sylla naar Engeland onmogelijk nog voor de Engelse deadline afgerond kon worden. Als de grote voorvechter van de belangen van Anderlecht sprong Bayat op het vliegtuig en kwam 24 later terug in het kantoor van Van Holsbeeck met alle getekende documenten, waardoor de transfer van Sylla naar Queens Park Rangers een positief gevolg kende. Zo was Anderlecht hun overbodige aanvaller kwijt en kon het nog 3 miljoen euro in ontvangst nemen, terwijl de investeringssom voor Sylla anderhalf miljoen euro bedroeg. Tijd verloor hij nooit, zeker niet als de transfermarkt op zijn einde liep. Op 31 augustus, de laatste dag van de jaarlijkse zomermercato en één dag na de transfer van Sylla naar Queens Park Rangers, was Anderlecht nog hopeloos op zoek naar een extra centrale verdediger. Herman Van Holsbeeck had Uroš Spajić van Toulouse op zijn lijst staan en mandateerde Bayat, die enkele mensen kende bij de Zuid-Franse club. Enkele uren later zorgde Bayat ervoor dat de Servische verdediger in het bureau van Van Holsbeeck stond om een huurcontract te tekenen. ‘In het voetbal, als je de juiste mensen kent, kun je in tien minuten een deal afspreken’, loog Bayat niet in De Morgen. Het tijdelijke contract van Spajić werd later omgezet in een definitieve overeenkomst, waarbij Anderlecht een zacht prijsje betaalde aan Toulouse, dat niet meer rekende op de Servische verdediger. Bayat slaagde er een jaar later in om de verdediger te verkopen aan het Russische Krasnodar voor 6 miljoen euro. Andermaal bewees Bayat zijn waarde voor Anderlecht en aan Van Holsbeeck, die wederom zijn vertrouwen in de makelaar niet beschaamd zag worden. ‘Mogi als makelaar, het is alsof dat beroep voor hem is gemaakt’, dixit Herman Van Holsbeeck in Sport/Voetbalmagazine.
96
Propere handen
Ook de transfer van Robert Berić naar Anderlecht gebeurde enorm snel in augustus 2017. In tegenstelling tot de geruchten werd de Sloveense spits niet door makelaars aangeboden bij paars-wit, maar was het trainer René Weiler die de lange spits van SaintÉtienne er graag bij wilde. Van Holsbeeck ging te rade bij Mogi Bayat, die zoals steeds van alles op de hoogte was. Volgens Van Holsbeeck wist hij vijf minuten later al of een overgang mogelijk was en hoeveel de transfer precies moest kosten. Terwijl Bayat onderhandelde met Saint-Étienne over de transfer van Robert Berić naar Anderlecht, rondde hij er nog snel de transfer af van Rémy Cabella van Marseille naar Les Verts. Timemanagement van het hoogste niveau. ‘Het netwerk van Mogi is indrukwekkend en hij handelt snel. De transfer van Silvio Proto werd in mijn bureau in gang gezet. Mogi kreeg telefoon van Proto: hij wilde weg bij Oostende. Na het gesprek is hij vertrokken om alles te regelen. De dag erna lees ik in de krant: Proto naar Olympiakos. Typisch Mogi. Hij is een dealmaker die verslaafd is aan werken.’ Het waren de woorden van Herman Van Holsbeeck aan Sport/Voetbalmagazine, die de handelswijze van de topmakelaar samenvatten: direct, pijlsnel en dodelijk efficiënt.
Paria in Brugge en elders Na de transfer der verzoening van Obbi Oulare naar Watford was Bayat niet langer een ongewenste figuur op Olympia; hij rondde er nadien nog de transfers af van Krépin Diatta en Benoît Poulain. Vincent Mannaert mocht de makelaar ook nog dankbaar zijn voor de verkoop van Anthony Limbombe. De snelle winger lag lange tijd op koers voor een transfer naar het Engelse Huddersfield, maar omdat Limbombe naar verluidt te gulzig was op financieel vlak, sprong zijn droomtransfer naar de Premier League af. Opnieuw een probleem voor Club Brugge, terwijl het einde van de transfermarkt met rasse schreden naderde. Bayat loodste Limbombe eind augustus naar FC Nantes en Club ving nog 8 miljoen euro voor deze transactie. Bayat hielp Club uit de nood en sprak zijn connecties aan bij bevriende clubs. Waldemar Kita, de voorzitter van MOGI BAYAT 97
Nantes, zag wel graten in de komst van de (toenmalige) kersverse Rode Duivel. L’Équipe bracht enkele maanden na deze transfer het verhaal naar buiten dat Bayat de helft van de tekenbonus van de speler, een eenmalige premie wanneer de speler een contract tekent bij een nieuwe club, ontvangen zou hebben. Op die manier zou de makelaar een grotere commissie genereren. Maar in Frankrijk geldt er per transfer een maximumpercentage van 10 procent op de transfersom. Voorzitter Kita ontkende met klem deze aantijgingen jegens Bayat, maar Limbombe werd door de Franse politie wel ondervraagd om klaarheid te verschaffen over de commissie die Bayat incasseerde op zijn transfer. Collega-makelaar Stijn Francis pikte het nieuws uit Frankrijk ook op: 'Als ik mag geloven wat er op die transfer van Limbombe verdiend zou zijn, dan denk ik soms dat wij naïef zijn.' De clubs die een beroep op hem deden, wilden meteen resultaten zien. ‘In deze sector vindt hij die vijftig oesters opent misschien vier parels. Zij die lui zijn waarschijnlijk nog minder. Zij die werken, boeken resultaten’, verklaarde Bayat aan Het Nieuwsblad. En die resultaten volgden elkaar met succes op. In 2017 keerde hij zichzelf een dividend uit van 7,8 miljoen euro via zijn Belgische vennootschap Creative & Management Group. In de laatste vijf jaar maakte hij zelfs 8,6 miljoen euro winst en haalde een rendement van 2,7 miljoen euro op jaarbasis. Zijn activa bestonden voor 7,5 miljoen euro uit pure cash. Dit zijn cijfers die alleen een makelaar van een Belgische topper, zoals Patrick De Koster met Kevin De Bruyne als topcliënt, kon evenaren. Bayat deed het niet met één grote cliënt, maar wel met veel kleine transacties. In 2017 verwierf hij ook een mandaat voor het Luxemburgse vennootschap International Sports and Football Management. Tot op heden is nog niet bekend waarvoor dat mandaat dient. Maar zijn onorthodoxe manier van werken sloeg niet aan bij alle clubs. Een van de eerste cliënten van Mogi Bayat was de flankspeler Christian Brüls, die in 2011 het mooie weer aan het maken was bij KVC Westerlo. KRC Genk toonde interesse in de speler, maar de Kemphanen waren niet van plan om Brüls zomaar te laten gaan. Zowel Genk als de speler gaf Mogi Bayat een mandaat om de transfer alsnog te regelen, wat in strijd was met de internationale makelaarsregels en waarbij Mogi
98
Propere handen
opnieuw twee keer langs de kassa kon passeren. Westerlo boog niet, terwijl Brüls – ingefluisterd door Bayat – de trainingen staakte om op die manier een transfer af te dwingen. De transfer naar Limburg werd uiteindelijk een maat voor niets. Enkele maanden slaagde Bayat er toch in om zijn cliënt te laten verhuizen: AA Gent werd de volgende bestemming voor Christian Brüls. De deur zou nooit meer opengaan voor Bayat bij Westerlo, die dreigde dat Westerlo uit eerste klasse zou verdwijnen. Iets wat later trouwens ook effectief gebeurde, maar zonder invloed van Bayat. In februari 2019 blikte Brüls nog eens terug op deze veelbesproken transfer, zonder de naam van Bayat te noemen. ‘Een keer werd ik voor een transfer verplicht om met een bepaalde makelaar te werken, terwijl ik al een vaste makelaar had: bij mijn transfer naar AA Gent. Eigenlijk wilde ik toen naar KRC Genk, maar ik heb toen zelf mijn keuze niet kunnen maken,’ noteerde Gazet van Antwerpen. Ook bij Standard werd Mogi lange tijd de toegang tot de onderhandelingstafel ontzegd; vooral onder het bewind van Roland Duchâtelet was hij niet welkom op Sclessin. Toen Bruno Venanzi de club overnam van de Limburger en Michel Preud’homme er opnieuw aan de slag ging, forceerde Bayat er mondjesmaat weer een opening. Maar door de veelbesproken transfer van Adrien Trebel van Standard naar Anderlecht belandde hij weer op de zwarte lijst van de Rouches. Bayat had echter moed en durf te over en in de zomer van 2017 stelde hij aan Olivier Renard, de sportief directeur van de Rouches, de Nigeriaanse middenvelder Uche Agbo voor. Agbo was een speler op overschot bij Watford, die Bayat probeerde in België te plaatsen. Bij Standard kon hij wel wat business gebruiken, dus was dit de ideale gelegenheid om zijn waarde bij de Waalse topclub te promoten. Renard was gecharmeerd door het profiel van Agbo en zocht zelf toenadering tot Watford, waardoor hij Bayat passeerde. Dat viel niet in goede aarde bij de makelaar, die zo zijn commissie zag wegvallen. ‘Standard kende de speler niet, ik stelde hem voor aan Renard en ik voerde de onderhandelingen met de directie van Watford. Renard en Bruno Venanzi handelden de deal af, zonder mij, en ik gaf mijn akkoord aan de eigenaar van Watford om de deal toch te laten doorgaan’, vertelde hij aan La Dernière Heure. ‘Mijn relatie met Watford is net zo goed als die met Anderlecht, Charleroi en AA Gent. Renard en Venanzi deden MOGI BAYAT 99
wat zij dachten te moeten doen. De toekomst zal uitwijzen of Renard de goede weg kiest met die methode. Als hij binnen twee jaar niet langer sportief directeur is van Standard en in zijn zetel thuiszit, dan heeft hij zich vergist. Als hij dan nog aan de slag is bij Standard en de Rouches staan in de top drie, heeft hij fantastisch werk geleverd.’ Andere Belgische clubs stootten Bayat eerst af, maar openden later de deuren opnieuw voor hem, wetende dat de machtige makelaar altijd wel zijn waarde zal leveren. Bij KV Kortrijk stond Bayat goed bij algemeen manager Patrick Turcq, die hij in 2016 naar zijn bevriende club AA Gent loodste. Op die manier had hij nog een extra mannetje bij de Gentenaars, naast zijn goede relatie met manager Michel Louwagie. Na het vertrek van Turcq werd het sportieve beleid van KV Kortrijk hertekend, omdat Bayat er wel erg veel invloed kreeg op het transferbeleid. Maar de nieuwe CEO van de club, Matthias Leterme, besefte al gauw dat hij de diensten van Mogi Bayat weer nodig had. ‘Er was een conflict geweest tussen de club en Mogi Bayat. Ik was toen nog geen manager. We hebben dat vorige zomer [in 2017] op een correcte manier bijgelegd. Wij wilden Jérémy Perbet, en daarvoor heb je Mogi nodig’, verklaarde Leterme aan Het Laatste Nieuws. Ook Joseph Allijns, de voorzitter van KV Kortrijk, bevestigde dat Bayat na een korte tussenpauze weer vriend aan huis is in het Guldensporenstadion. ‘Het is juist dat we met Mogi nog een aantal zaken uit het verleden moesten regelen en dat we daarover nu tot een akkoord zijn gekomen. Er is overleg geweest binnen de raad van bestuur van de club om dat dossier met Mogi op een correcte manier te regelen. Het kan het begin zijn van een vruchtbare samenwerking. Met Mogi kunnen we trouwens evengoed transparant werken als met eender welke andere makelaar. Dat hangt van ons af. Het komt er gewoon op aan dat als je je handtekening onder een overeenkomst zet, je weet wat je precies ondertekent. Mogi heeft heel veel invloed, hij is een sterke makelaar met een ongelooflijk netwerk en hij kan soms meer en beter dan een andere makelaar aan een goeie en betaalbare speler voor ons geraken. Ik denk dat het tijd is om het beeld van Mogi te nuanceren: hij is iemand die hard en goed werkt’, aldus Allijns aan Sport/Voetbalmagazine. Bayat probeerde telkens voor een win-winsituatie te zorgen. Dat bevestigde Landry Mulemo. ‘Toen ik in 2011 voor vier jaar bij KV Kortrijk tekende,
100
Propere handen
werd mijn contract gelijkgesteld met het contract dat ik had in Turkije. Ik was aangenaam verrast.’ Ook in Limburg, bij KRC Genk, was Bayat voor lange tijd de zogenaamde huismakelaar, ook al wilden Bayat en de club het nooit zo noemen. Zijn grote status bij de club had veel te maken met de aanwezigheid van Dirk Degraen, met wie Bayat het goed kon vinden. Degraen, zelf ex-makelaar, was in Genk de sportief directeur. Meer dan vijf jaar hielp Degraen mee aan het uitstippelen van het sportieve beleid van de Genkenaars, met dank aan de instroom aan transfers van Bayat. Naar verluidt zouden de banden van Degraen met de makelaar de reden zijn waarom KRC Genk hem in 2014 ontsloeg. Een makelaar bekende anoniem aan Sport/Voetbalmagazine dat er binnen de club onder invloed van Bayat zaken gebeurden die niet erg koosjer waren. De bewuste makelaar wilde een cliënt van hem die bij Genk onder contract stond, transfereren naar het buitenland. In dat geval moest die makelaar naar verluidt een bepaald percentage aan Bayat doorstorten. Toenmalig voorzitter Herbert Houben banaliseerde die geruchten. ‘Ik ken dat gerucht, maar het is flauwekul. Wij hebben geen bevoorrechte relaties met makelaars. Het is wél zo dat Mogi Bayat met verschillende dossiers bij ons is gekomen die beantwoordden aan onze noden. Hij is daarvoor vergoed volgens de wettelijk vastgelegde barema’s. Hij zaagt daar niet over. Zo zijn er niet veel.’ Mogi Bayat reageerde nooit op deze geruchten, die overigens nooit bewezen werden.
MOGI BAYAT 101
www.lannoo.com Registreer u op onze website en we sturen u regelmatig een nieuwsbrief met informatie over nieuwe boeken en met interessante, exclusieve aanbiedingen. Tekst
Olivier Plancke
Grafisch ontwerp en omslag Zetwerk
Wim De Dobbeleer
Mediactief
Als u opmerkingen of vragen heeft, dan kunt u contact nemen met onze redactie: redactielifestyle@lannoo.com Š Uitgeverij Lannoo nv, Tielt, 2019 D/2019/45/473 – NUR 480-489 ISBN: 9789401461115 Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand en/of openbaar gemaakt in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch of op enige andere manier zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.