137
Dierbare jeugdigen, Mijn generatie heeft het behoorlijk verknoeid. Jullie zijn nu aan zet. Wij rijden ademloos rond in vervuilende en opgezwollen SUV’s, terwijl jullie welbewust autodelen, openbare bussen en fietsabonnementen nemen, elektrisch rijden of simpelweg te voet gaan. Wij wonen in afgelekte en bekakte fermettes aan de afrit van de zogenaamde Groene Rand. Ieder zijn eigen, private, omhekte en gestofzuigde tuin met gepolijste oprit. Jullie wonen in de stad bijeen, delen huizen en appartementen. Alles is dichtbij, een volkstuintje met eigen kweek op het ringland en een kruidenbak op het terras. Of hooguit een geveltuintje met verwilderde klimplanten die je voordeur haast overwoekeren. Wij winkelen in mottige mega shopping malls zonder daglicht, maar mét muzak en anoniem overspannen personeel. Jullie bezoeken de buurtwinkel en praten met de baas en de vrouw van de baas en de dochter van de baas en de vriend van de dochter van de baas en nog een hoop anderen. Wij eten ranzige vetzakkerij en vreten beestenvlees tot we obees en vol cholesterol naar de maagring moeten grijpen. Jullie eten zelfgeteeld, vegetarisch en kortgeketend en bio en slow en verantwoord en gezond en lekker en mooi. Dat mooi en lekker, dat blijven jullie zelf dan ook langer. Wij bezoedelen de wereld met fijn stof en grofvuil en wegwerpzakken en plastieken pakken. Wij vergroten de afzichtelijke afvalberg. Jullie sorteren, hergebruiken en recycleren en doen in biologisch afbreekbaar
10
Jeugd?
138
en in tweedehands en in kringloopwerking. Wij willen alles blank en zonnebankblank en toch spierwit en bang en achter vierdubbele hekkens en sloten. Jullie doen in kleur, in regenboogvlag en verschil, in nieuw en onverwacht. May you grow up to be righteous May you grow up to be true May you always know the truth And see the lights surrounding you May you always be courageous Stand upright and be strong May you stay forever young. Bob Dylan, Forever Young
Wij hebben ons eigenste rigide idee van zelfgenoegzame waarheid. Zo en niet anders – vooral niet anders. Alles beter weten. Jullie zijn open minded, flexibel, curieus en creatief. Wij zijn gefrustreerde ex-gekooiden die losgeslagen ledig rondvogelen en onze geliefden hypocriet en egocentrisch dumpen. Jullie gaan voor liefde, voor waarachtigheid, voor echtigheid en zorg voor mekaar. Wij werken tegenzinnig en alleen maar voor meer en nog meer centen. Wij leven voor lange weekends en de vroegst mogelijke pensioenen. Jullie zoeken nut en goesting en zin en begeren en verlangen in vervullende arbeid die iedereen ten goede komt. Wij willen dat alles direct opbrengt, dat wat we doen meteen rendeert. Voor wat hoort wat. De economie regeert. Jullie, jullie kunnen loslaten, spontaan doen, zonder onmiddellijke efficiëntie of snel geldelijk profijt.
De Wereld van De Wachter
139
Wij doen aan kunst als gladde versiering, als voorspelbare bravigheid met kleuren die passen bij de gordijnen. Sympathiek en interessant, zo gedragen we ons als tijdverdrijf, en neerbuigend ten opzichte van zij die zogezegd écht hard werken. We doen aan kunst die er amper mag zijn, met toegeknepen en afgeschaafde subsidies. Jullie leven in de kunst als een vitale kracht, die wezenlijk is voor het samenleven, als basis van de mensheid, als existentiële noodzaak in een doordrammende beschaving, als luis in de pels. Wij consumeren nutteloze wegwerpgoederen die ons aangepraat worden door debiele reclamecampagnes en nog meer door afgunst en door vergelijken met onze buren die we verder nooit spreken. Jullie kopen duurzaam en sober en alleen als het echt nodig is en zonder verplichting van glossy bladen. Wij lopen ons te pletter om niks te missen, we draven en rijden van hot naar her: hop hop, van huis naar buitenhuis en terug, van bubbelbad naar wellnessclub, van amusementspark naar Bongobonbed and breakfast, van dure attracties naar georganiseerde plastiekpret. Jullie blijven lekker chill en cool, gewoon naast de deur, in de straat, rustig op een terraske of gewoon terug op de stoel op het trottoir. Moet het meer zijn? Wij lopen als opgefokte konijnen met rooddoorlopen ogen achter de lichtbakken van de neonreclames aan. Tot we stilvallen en uitgebrand en ziek terechtkomen bij allerhande psychowerkers, die ons met diagnostische labels brandmerken en ons volsteken met pillen om te slapen en te kalmeren, en met pillen om op te staan en te activeren. Jullie kunnen loslaten en verschil verdragen en gewoon doen en vertragen en talenten koesteren in plaats van beperkingen af te rekenen.
10
Jeugd?
140
Wij verzuren uit angst om te verliezen wat we nog niet hebben. We verkneuteren en sluiten ons op in een schichtige ikkigheid. Vanuit onze bolster gooien we met simpele verklaringen in zwart-witte termen van ‘Wij’ en ‘Zij’. Jullie kunnen nuanceren en weifelen en veranderen en toch ook open kijken; jullie kunnen complexiteit toelaten en de zelvigheid laten vallen. Ten slotte, nog het ergste van al. We zijn jaloers. Wij zijn zo afgunstig op jullie dat we een karikaturaal pseudojeugdig lijf willen imiteren door liposuctie en liposculpting en belachelijke diëten van dure gezondheidsgoeroes en haarimplantaten en borstvergrotingen en schaamlipverkleiningen en antirimpelcrèmes en botox en obsessioneel sportachtig gedoe in krakende lycrapakjes. We laten ons bleke rimpelvel aantrekken en slikken polyvitaminepreparaten en vermageringspillen en blauwe en roze Viagra. Om eruit te zien als jullie. En jullie hebben dat allemaal niet nodig. Het gaat vanzelf. Het is gewoon schoon en goed genoeg in alle soorten en maten en kleuren en verschillen. Gewoon jong. Laat jullie alstublieft gewoon jong blijven, jeugd.
De Wereld van De Wachter