De mooiste hondenstiel Ze zeggen vaak dat de advocatuur de mooiste hondenstiel is die er bestaat. En dat dit zo is, heb ik door de jaren heen wel degelijk mogen ondervinden. Nooit weten wanneer een dag begint, en wanneer hij eindigt, vraagt een flexibiliteit die ik mezelf gedwongen heb aangeleerd. Een job van negen tot vijf lijkt mij ook weinig uitdaging te kennen, nu ik zelf elke dag in deze rollercoaster meedraai. Ergens wekt de variatie en het onbekende iedere keer de adrenaline op die maakt dat ik steeds het beste van mezelf wil geven. Criminaliteit stopt niet, dus een strafpleiter stopt ook niet. Zo kan ik vroeg in de ochtend, soms tijdens het weekend, een oproep ontvangen met de boodschap dat een cliënt van mij is gearresteerd en ik verzocht word om die bij te staan tijdens het verhoor als verdachte. Dan moet ik op nog geen halve minuut tijd mijn hele agenda omgooien. Als ik op datzelfde moment een zaak moet pleiten voor de rechtbank, moet ik daar ook staan. Ik heb die zaak immers voorbereid en mijn cliënt verwacht dat ik achter hem of haar sta aan de pleitbank. Maar ondertussen zit er dus wel een cliënt van mij in de doorgangscel op het politiekantoor te wachten tot ik arriveer om vertrouwelijk een gesprek te voeren over de feiten waarvan hij of zij wordt verdacht. En dan mag ik ook niet vergeten op de griffie tijdig een beroep in te stellen of conclusies neer te leggen. Het is vaak een gepuzzel, maar iedere keer valt die puzzel toch perfect in elkaar. Het puzzelen houdt alleen in dat ik vaak moet rennen van de ene plaats naar
8