9
INLEIDING
Het brein is plastisch Toen ik acht was, leerde ik pianospelen. Tussen mijn piano en mij klikte het onmiddellijk. Zelfs zonder al te vaak te oefenen kon ik de muzieknoten op mijn partituur makkelijk transformeren tot een harmonieus geheel. Mijn vingers gleden bijna als vanzelf over de juiste toetsen. Toen ik achttien was, leerde ik vioolspelen. Mijn kennismaking met dit instrument verliep moeizaam. Nieuwe vingerzettingen instuderen bleek plots een heel karwei, en ik deed krampachtige pogingen om de juiste houding te vinden. Voortdurend had ik het gevoel aan tien verschillende dingen tegelijkertijd te moeten denken. Is het ene instrument moeilijker dan het andere? Misschien. Maar er was iets belangrijkers aan de hand. Op mijn achttiende had mijn volwassener brein het moeilijker om zich aan te passen aan de vereisten van een nieuw instrument. Wat ik als kind nog probleemloos en zonder veel nadenken oppikte, kostte me als jongvolwassene plots veel moeite. Daar is een eenvoudige reden voor: mijn brein was in die tien jaar tijd minder plastisch geworden.