3. Wochenbett
D
e warme zonnestralen vallen door het autoraampje op de zijkant van mijn gezicht. Ik geniet ervan, omdat we veel te lang op de lente hebben moeten wachten. Die eerste zonnestralen maken me blij, omdat ze de zomer aankondigen. Ik ben onderweg naar Angela, die vannacht bevallen is van zoontje Joachim. Angela is poliklinisch bevallen, wat betekent dat ze na de goedkeuring van de dokters in het ziekenhuis meteen terug naar huis is gegaan. Op dit moment – het is 2008 – wordt dat nog niet zo vaak gedaan, mensen blijven meestal gewoon vijf dagen in het ziekenhuis. Angela heeft al heel vroeg in de zwangerschap contact met me opgenomen. Ze is uit Duitsland afkomstig en woont voor haar werk in België. De zorg in Duitsland is nogal vroedvrouwen-minded, dus koos ze heel bewust voor een vroedvrouw. De gynaecoloog zou de drie noodzakelijke echo’s doen, maar de andere check-ups waren voor mij. Ik leerde Angela kennen als een intelligente, maatschappelijk geëngageerde vrouw. Ik moest haar dan ook regelmatig helpen om op de rem te gaan staan, anders zou ze zichzelf nog voorbijhollen. Altijd moest ze wel iets doen voor iemand. Tot ik haar de vraag stelde wie er iets voor haar deed. Toen kwamen de tranen. Die vraag stel ik wel vaker aan vrouwen, omdat het hen doet nadenken over hun rol, over wat ze allemaal doen en voor wie. Bij vrouwen die veel zorgen voor anderen komt die vraag dan ook binnen. Zeker tijdens een zwangerschap, op het moment dat ze zelf zorg nodig hebben. In het geval van Angela is haar man er. Hij zorgt graag voor haar, als zij dat toelaat. Bij vrouwen zoals Angela maak ik me vaak zorgen, omdat ze graag controle hebben en houden. Vaak zijn dat ook de vrouwen die zich heel goed willen voorbereiden tijdens de zwangerschap. Dat moedig ik zeker aan, maar zodra ze willen plannen, moet ik hen tegenhouden. Want juist dat lukt niet als het over een zwangerschap en ge31