I nt ro
Zal ik de dokter roepen? Als kind kon ik nogal onstuimig zijn. Ik was gezegend met een groot enthousiasme en een teveel aan energie. Niemand was dan ook echt verbaasd wanneer ik weer eens op de spoedgevallendienst belandde met een snijwond, een hersenschudding of andere voorvallen die gelukkig eerder banaal waren. Daar, als klein meisje op die spoedgevallendienst, droomde ik vaak weg. Ik vond de dokters daar echte helden. En als ik later kon en mocht, wou ik ook dokter worden. Toen ik net kon lezen, werd Zal ik de dokter roepen? – een zelfhulpboek voor gezinnen met uitleg over allerlei ziektes en kwaaltjes – mijn favoriete boek. Ik vond het heerlijk om te verdwijnen tussen al die informatie en het prikkelde mijn verbeelding. Later, tijdens mijn puberjaren, verslond ik alle ziekenhuisseries, van ER over Spoed tot Grey’s Anatomy. Ik groeide op in een liefdevol gezin met drie kinderen, waarvan ik de jongste ben. Maar het was niet de typische doktersfamilie, zoals dat vaak wel het geval is bij generaties dokters die elkaar opvolgen. Mijn ouders zijn beiden architect, mijn broer koos voor de studie burgerlijk ingenieur, maar mijn zus begon wél aan de studie geneeskunde. Enkele jaren later trad ik in haar voetsporen. Het heeft altijd in mij gezeten om mensen te helpen, om te zorgen voor anderen. Mijn plan was dan ook duidelijk: ik zou slagen voor het ingangsexamen, vervolgens zeven jaar geneeskunde studeren en dan zou ik dokter zijn. Dat was de weg die ik voor mezelf had uitgestippeld. Al stond ik er destijds niet bij stil dat het na die zeven jaar geneeskunde nog lang niet zou stoppen. De eerste drie jaar studeerde ik geneeskunde aan de Universiteit Hasselt. De universiteit was niet ver van thuis, dus ik ging niet op kot. Dat bleek geen bezwaar te 7