HET BOEK VAN
?
BEATRICE Kate DiCamillo Met illustraties van
Sophie Blackall
Vertaald door Harry Pallemans
www.lannoo.com www.de-leukste-kinderboeken.com
2 023 DE LEZERSPRIJS VAN DE KINDERBOEKENWEEK
Registreer u op onze website en we sturen u regelmatig een nieuwsbrief met informatie over nieuwe boeken en met interessante, exclusieve aanbiedingen. © Uitgeverij Lannoo nv, Tielt, 2022 ISBN 978 94 014 8430 5 D/2022/45/123 NUR 283 Oorspronkelijke titel: The Beatryce Prophecy Met toestemming van de oorspronkelijk uitgever: Walker Books Ltd, London SE11 5HJ Tekst © Kate DiCamillo, 2021 Illustraties © Sophie Blackall, 2021 Vertaling: Harry Pallemans Cover: Studio Lannoo, Nele Reyniers Boekverzorging: Mieke Smalle Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand en/of openbaar gemaakt in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch of op enige andere manier zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.
?
Voor Betty Gouff DiCamillo 1923–2009 KD
Voor Kate DiCamillo SB
Het staat geschreven in de Kronieken van Droefenis dat er op een dag een kind zal komen dat een koning zal onttronen. De profetie voorspelt dat dit kind een meisje zal zijn. Om deze reden is de profetie lang genegeerd.
EERSTE BOEK
Hoofdstuk Een ß
A
nswelica was een geit met tanden die de spiegel van haar ziel waren: groot, scherp en weerbarstig. Een van de lievelingsspelletjes van de geit was om de monniken van de Orde van de Kronieken van Droefenis op het verkeerde been te zetten door een braaf, neutraal gezicht te trekken. Wekenlang beet ze niemand. Als iemand haar naderde, staarde ze alleen maar voor zich uit alsof ze over iets diepzinnigs nadacht. En dan, als de broeders niet langer op hun hoede waren en dachten dat Answelica misschien wel was veranderd, kwam de geit van achteren aan en gaf ze, zo hard als ze maar kon, een kopstoot tegen hun achterwerk. Ze was heel sterk en ze had een keiharde kop. Hierdoor kon ze de monniken grote afstanden door de lucht laten vliegen. Als ze weer geland waren, beet ze hen.
11
?
Ze was een geit die een vreemde en onverklaarbare h ekel aan bepaalde mensen had – van sommige individuen moest ze niets hebben. Ze sloop bijvoorbeeld achter een zekere broeder aan, wachtte hem op in de paarse schaduw van een gebouw, en sprong dan tevoorschijn met een heidense kreet die klonk als de gil van een duivel. De monnik schrok zich wild en gilde ook. De monnik en de geit bleven vervolgens allebei g illen totdat de geit tevreden was en met een gelukzalige blik wegtrippelde en de monnik snikkend en bibberend achterliet. De broeders van de Orde van de Kronieken van Droefenis zouden Answelica met liefde hebben geslacht, maar ze waren bang voor haar geest. De monniken waren het erover eens dat de geest van de geit ongetwijfeld nog gemener en koppiger zou zijn, nog onmogelijker om te slim af te zijn, dan de geit van vlees en bloed. Hoe zou ze wraak nemen vanuit het hiernamaals? Het ging alle verbeelding te boven om te bedenken wat de spookgeit zou doen. Dus bleef ze in leven. En dat is maar goed ook. Dat is, eerlijk gezegd, geweldig. Want zonder de geit zou Beatrice vast zijn gestorven. En wat zouden wij dan moeten?
@ 12