www.lannoo.com Registreer u op onze website en we sturen u regelmatig een nieuwsbrief met informatie over nieuwe boeken en met interessante, exclusieve aanbiedingen. © Uitgeverij Lannoo nv – Tielt – 2017 Redactie: Leen Vandereyken Vormgeving: Kris Demey D/2017/45/685 NUR 273 978 94 014 4476 7
Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand en/of openbaar gemaakt in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch of op enige andere manier zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.
Het meisje met de botjes
Sebastiaan Van Doninck
In een hut op lange benen, aan de voet van een berg vol geheimen, naast een nevelwoud dat wild om zich heen groeit, woont een meisje met haar oma.
Vandaag gaat het meisje op pad om bessen te plukken. Onderweg naar het woud wordt ze gevolgd door een merel. Ze kent de merel. Ze heeft hem al een keer gezien bij het raam van haar kamertje. Maar er is nog iemand die het meisje begluurt.
‘Wat doe jij bij mijn bessenstruik?’ roept plots een nijdige stem. Het meisje schrikt. Naast haar staat een akelige vrouw met een raar hoofd en enge handen. ‘Dit zijn mijn bessen. Jij mag die helemaal niet plukken!’ tiert de akelige vrouw.
‘Het woud is toch van iedereen? Mijn oma kent het woud al jaren en ze komt hier altijd bessen plukken.’ De stem van het meisje trilt van angst. ‘Ha!’ schreeuwt de akelige vrouw. ‘Jullie zijn die dieven die een arme vrouw als ik bestelen. Nu heb ik je!’ De vrouw kleurt vuurrood. Uit haar hoofd, armen en benen kruipen takken. De takkenarmen grijpen het meisje vast. Verdwaalde woorden vliegen als boze geesten uit de mond van de vrouw.
Het meisje wordt dunner en dunner, en haar vel verschrompelt. Tot ze niet meer is dan een bleek en houterig lichaam. De akelige vrouw heeft het meisje betoverd. Een dood meisje met een kloppend hart.
‘Wat deed ik fout?’ huilt het meisje. De merel, die alles gezien heeft, hupt dichterbij. Hij vertelt haar een verhaal over een jongen met een doodshoofd, net als dat van haar.
‘Lang geleden doolde hier een jongen rond’, zegt de merel. ‘Ook hij was betoverd door de akelige vrouw. Iedereen uit het dorp was zo bang voor het wandelend skelet dat ze de jongen in de rivier gooiden. Zijn botjes dreven weg door de stroming, tot in de verste uithoeken van het woud.’ Het meisje snikt. Wordt ze dan nooit meer normaal?