13
Inleiding
HET KLASSIEKE ZORGDENKEN VERSUS EVIDENCE-BASED DENKEN Als we geconfronteerd worden met een zorgprobleem of een zorgvraag bij een patiënt,1 hebben we de neiging om terug te grijpen naar een aantal ‘oude’ technieken of hulpmiddelen. Het zijn klassieke manieren voor probleemoplossing die al vele jaren gebruikt worden en die als het ware overgedragen worden van generatie op generatie. Deze lijken doelmatig te zijn, maar als we nauwkeuriger kijken naar de resultaten die ze opleveren, kunnen we toch wel belangrijke vraagtekens plaatsen. Is dit wel de beste methode om van probleem tot oplossing te komen…? Een eerste methode die we gebruiken, is routine. We hebben de neiging om een handeling die we al lange tijd uitvoeren, te beschouwen als vanzelfsprekend. Worden we geconfronteerd met een situatie die we herkennen, dan grijpen we terug naar deze ‘routineuze’ aanpak. Nochtans is dit geen goede aanpak… Routine geeft het risico dat je ter plaatse blijft trappelen en geen gebruik kunt maken van nieuwe inzichten en technieken. Het is in feite stilstaan in een tijd waarin op wetenschappelijk vlak grote sprongen gemaakt worden… en de facto is het dus continu achteruitgaan. 1
Niet bij alle zorgberoepen wordt de term ‘patiënt’ gebruikt. Sommigen spreken van de cliënt, de zorgvrager, de bewoner. Om de leesbaarheid van dit boek te verhogen, wordt echter altijd de term ‘patiënt’ gebruikt.
routine