Ik ben al meer dan tien jaar bezig met wat ik building in public noem, verhalen delen met mijn publiek, om hen te engageren en inspireren. (Ik moet toch toepassen wat ik aan mijn klanten vertel als expert social media?) Ik weet dat we op social media nog altijd graag vooral de positieve dingen in de verf zetten, het voelt nu eenmaal kwetsbaarder om ook de slechte momenten te delen, de twijfels en de zorgen.
Toch doe ik het al een aantal jaar, ook de minder shiny moments delen, en het heeft me alleen maar meer gebracht. Meer verbinding, meer het gevoel dat ik andere mensen kan helpen die met hetzelfde kampen, meer waardevolle inzichten, maar ook meer feedback en ondersteuning van anderen, wat mij dan weer aanmoedigt om door te gaan. Mislukkingen of twijfels
delen helpt me ook om te reflecteren over mezelf, mijn ervaringen beter te begrijpen en draagt zo bij tot mijn persoonlijke groei. Win-win-win, terwijl het evengoed over verlies kan gaan.
Je bent nooit alleen. Dat is de reden waarom ik gestart ben mijn verhaal met de mooie en slechte kanten te delen. De rotzooi achter de schermen die niemand ziet. Maar vooral ook over de rol die jij erin kunt spelen. Want daar draait dit boek om: JIJ.
Ben jij gelukkig met je werk, en bij uitbreiding je leven?
Of worstel jij zoals zoveel mensen met dat streven naar die eeuwige work-lifebalance? Voel jij je ook geregeld verscheurd tussen gezin en bedrijf? Heb je moeite om je persoonlijke en professionele ambities met elkaar te verzoenen? Heb je ambitie, maar wil je daarnaast ook sporten, onthaasten, tijd hebben voor jezelf of je gezin? Het voelt soms alsof we met z’n allen aan
het zwemmen of verzuipen zijn en elke werkende m/v/x bijna ten onder gaat aan de maatschappelijke druk van ‘wat hoort’.
Daarom dit boek. Als een luide oproep om de vele maatschappelijke verwachtingen in vraag te stellen.
‘Ja, maar het moet zo.’ Van wie? Ge moet just niks.
‘Een baas moet als eerste op kantoor zijn, en als laatste naar huis.’ Werkt die dan niet vooral heel inefficiënt?
‘Je kunt maar succesvol zijn als je jezelf kapotwerkt.’ Of ben je net productiever wanneer je jezelf genoeg tijd gunt om af te koppelen en met andere dingen bezig te zijn?
‘Ja, maar voor jou is het gemakkelijk.’ Waarom? Ik ben toch niet anders dan iemand anders?
Ik ben hier om te zeggen dat het anders kan. Dat je een ander pad kunt kiezen. En dat je niet hoeft te wachten op een grote crash vooraleer je het anders gaat doen. Dit is jouw wake-upcall.
Wel is het zinloos om allemaal door hoepels te blijven springen op zoek naar een droombeeld dat waarschijnlijk niet bestaat en ons ook niet gelukkig zou maken. Ik ga je niet het ‘100 stappen-plan’ bezorgen om miljonair te worden of een succesvol bedrijf uit te bouwen. Wel ga ik proberen je te doen nadenken. Te doen stilstaan. Te tonen hoe je, soms met kleine aanpassingen, een leven kunt creëren dat jij wilt, dat jou gelukkig maakt, waar je zelf de voorwaarden voor succes invult.
Ik kan je geruststellen, ik ben geen geboren rebel of regelbreker. Ik heb heel lang het lekker traditionele paadje bewandeld. Mochten er niet wat dingen in mijn leven gelopen zijn zoals ze liepen, zat ik misschien nog in mijn gouden kooi bij een van de grote Big Four. Ik heb ook heel veel overtuigingen van me af moeten werpen. Van mijn gezin van oorsprong, waar succesvol zijn toch vooral betekende hard werken en veel geld verdienen. Van mijn schooltijd waarin ik zwaar gepest werd. Ik ga met jullie door de gebeurtenissen die mij gevormd hebben. Wat het betekende om mezelf steeds opnieuw uit te vinden. Hoe ik net voor ik dertig werd, na zeven jaar relatie, bedrogen werd door mijn toenmalige lief, die ik gevolgd was naar Brazilië.
Hoe ik mezelf daarna een expert heb gemaakt in social media. Zonder externe steun, integendeel, met veel mensen die dat in vraag stelden, omdat ik niet wilde doodgaan van verveling in een job waar ik de hele dag Excel-sheets moest bekijken. (Dat was mijn persoonlijke hel, maar uiteraard kan dat voor jou op dit moment in je leven net zijn wat je nodig hebt. No judgement here!) Hoe ik mijn man leerde kennen, die mij leerde op een compleet nieuwe manier in het leven te staan. Met nog meer
Ook jij kunt stappen nemen om zelf een kader te creëren voor succes, zonder compromissen. Eentje waar jij gelukkig van wordt. Je hebt vaak veel meer keuzes dan je zou denken. Het is vaak niet de makkelijkste route kiezen. Je zult misschien wat weerstand van je omgeving ondervinden – god weet dat ik daar ook mijn portie van heb gehad! Het is ingaan tegen de ideeën die anderen over jou hebben, je kans wagen, in plaats van op je plek te blijven zitten en maar te klagen, klagen en klagen.
Samen bekijken we stap voor stap hoe je pleasegedrag van je kunt afleggen, zelf aan het stuur van je leven kunt komen te zitten, wat vaker je middelvinger zult moeten gebruiken, altijd kleine stappen kunt zetten, controle zult moeten loslaten, je innerlijke bedrieger graag moet leren zien en luiheid ook als een deugd kunt zien. Om dan hopelijk op het eind in te zien wat succes voor jou op dit moment in je leven betekent (want ja, die definitie verandert) en hoe je dat wilt en kunt invullen.
Begrijp me niet verkeerd: ik vraag je niet uit om Elon Muskgewijs zonder nadenken gewaagde risico’s te nemen, morgen je ontslag te geven en je huis te verkopen om met een busje door Europa te reizen. Al mag dat. Ik hoop je met dit boek vooral uit te dagen. Om te vertragen, af en toe eens stil te staan, alle ruis weg te halen en te proberen luisteren naar je innerlijke stem.
Om daarna het kleinst mogelijk stapje te zetten naar een succesvol leven op jouw voorwaarden. Dat kunnen we allemaal.
Het kan zo simpel zijn als aan je baas vragen om de wekelijkse meeting op dinsdag pas na de ochtendfile te laten beginnen, zodat je niet al met stress aan je dag begint. Het kan betekenen dat je als freelancer bekijkt of je vier dagen per week kunt werken in plaats van vijf. Het kan betekenen dat je nu eindelijk elke middag die wandeling maakt als je van thuis uit werkt.
Of misschien is het wel voor het eerst nee zeggen tegen een vraag van vrienden om af te spreken, omdat je weet dat je in een drukke werkweek meer oplaadt van thuis te blijven dan nog eens iets sociaals te doen.
Waar wacht je nog op? Droom, durf, doe.
(Of klink ik nu te erg als een inspirerende postkaart?)
‘Zou je dat wel doen?’
Ik ging in zeven jaar tijd van freelancer in bijberoep en social media-experte, over een start-up in influencermarketing, naar een volgroeid bedrijf. Van koffiezaakjes aflopen, ze overtuigen van mijn diensten en amper 100Â euro per maand factureren, naar een bedrijf met 25Â werknemers, met een miljoenenomzet, kantoren in drie landen, duizenden samenwerkingen en honderden succesvolle campagnes per jaar. Zeggen dat ik daar trots op ben, is een understatement, maar de weg, die was lang en bochtig, en het begin was geen gemakkelijke stap, ook niet voor mij.
Wanneer je een ongewoon parcours begint, vergt dat wel wat. Zeker als het je default mode is om te zoeken naar de goedkeuring van anderen. Mensen hebben altijd veel te zeggen en je wordt overspoeld door verwachtingen en (goedbedoelde) adviezen. En weet maar eens welke weg de juiste is, als er tien mensen in je oor roepen dat je toch geen investeerders kunt aantrekken als je kinderen wilt krijgen (echt gebeurd). Stoppen
met people pleasen betekent meer dan alleen nee leren zeggen.
Daarom neem ik je in dit eerste hoofdstuk mee langs de enige persoon die jij gelukkig moet maken (yes, it’s you), leren we het belang van je eigen koers te varen, en zetten we onze eerste stappen samen om los te laten wat de maatschappij je dicteert. Verlaat de bekende wegen en laat je leiden door wat je buik je vertelt. Let’s go.
De enige die je moet pleasen, ben je zelf
Ik ben geen natuurlijke rebel, mocht je dat wel denken als je mijn verhaal oppervlakkig kent. Ik heb echt moeten werken om de innerlijke pleaser van me af te leggen. Want o ja, die was sterk aanwezig.
Doe waar jij blij van wordt
Mijn beide ouders hebben zich uit heel bescheiden gezinnen opgewerkt door hard te studeren en veel te werken. De verwachtingen lagen ook voor mij, als enig kind, hoog om mijn volledige potentieel waar te maken. Liefst deed ik het beter dan zij. Studeren was dan ook enorm belangrijk. Ik wilde rechten doen, maar ‘dat gaf me niet genoeg opties’. Ik heb dan maar gewoon de trein der verwachtingen gevolgd. De opleiding handelsingenieur in Leuven (vrienden voor het leven gemaakt!), daarna een master na master in finance in Luik (waar ik zonder veel praktische financiële kennis ben buiten gestapt, zoals je later zult lezen). Op de universiteit heb ik geleerd dat ik,
hoewel ik eerder introvert ben, niet verlegen ben, een stempel die ik voordien altijd had gekregen. Op Erasmus in Lyon heb ik de tijd van mijn leven gehad en ook in mijn studentenvereniging heb ik me kunnen ontplooien.
Tot ik op een lang project werd gezet bij een bank waar ik intern als consultant aan de slag ging. Elke dag zat ik op dezelfde plek data in Excel-tabellen te bekijken, elke dag keek ik uit hetzelfde raam en zag ik lange rijen werknemers, kop in kas, hoofden gebogen, stappen van het station naar kantoor, en terug. Ze straalden geen levenslust uit. No joy on their faces. Dat was het moment waarop ik besefte dat als ik daar bleef zitten, met
mijn Excel-tabellen, ik naar dat soort leven ging: uitgeblust en leeg. Hell no.
Verlies jezelf niet omdat je bang bent anderen te verliezen
Ik moest de people pleaserij van me afschudden. Zoals veel mensen deed ik vaak te inschikkelijk zonder dat ik het zelf doorhad. Ik denk ook dat we allemaal op een of andere manier pleasers zijn, het zit in ons DNA als mens om bij de groep te willen horen, geaccepteerd te willen worden. Maar dat wordt een probleem als je je zover gaat aanpassen, dat je niet meer weet wie je zelf bent. Ik had moeite met nee zeggen, wilde anderen niet teleurstellen, gaf mijn eigen mening niet (zelfs niet tegen mijn vriendinnen over in welk restaurant we zouden gaan eten), en wilde zo graag lief en aardig gevonden worden dat
ik continu probeerde goed te doen voor iedereen behalve voor mezelf. Herkenbaar? Vraag jezelf dan dit: als je steeds maar de goedkeuring van anderen zoekt, hoe leef je dan trouw aan jezelf?
Als enig kind hebben mijn vriendinnen altijd veel voor mij betekend, ik heb dan ook altijd veel in hen geïnvesteerd. Tijd en moeite. Doordat ik ook later dan de meesten aan kinderen ben begonnen, had ik die tijd ook wel. De vriendinnen die ik in mijn studententijd heb leren kennen, zijn nog steeds mijn beste vriendinnen. Met ons twaalf hebben we een whatsappgroepje. Ik was altijd het lieveke. Waar gaan we op trip? Waar gaan we eten? Wat gaan we doen? Voor mij was alles goed.
En dat ging ver. Ik herinner me een gesprek van vijf jaar geleden met een vriend van mij over hoeveel Efluenz op dat moment waard was. Toen ik zei dat de aandeelhouders het schatten op een miljoen euro, zei hij: ‘Wat? Belachelijk!’ Mijn reactie op dat moment? Ik lachte gewoon met hem mee: ‘Ja, inderdaad.’ Vreemd als ik er zo op terugkijk, en nu we aan een omzet van 2,5 miljoen euro per jaar zitten, totaal niet te begrijpen. Maar het zegt iets over hoe graag ik aardig gevonden wilde worden en conflict wilde vermijden, uit angst voor de reactie van iemand anders. (En misschien zegt het ook wel iets over de twijfel waarmee ik eraan begonnen ben: het was voor mij ook een groot risico en ik wist niet waar ik naartoe ging.)
In het volgende hoofdstuk ga ik nog wel wat verder in op waarom ik een pleaser was geworden, maar laten we zeggen dat ik nu besef dat ik op zoek was naar waardering die ik
