Sylvia Vanden Heede
  Met tekeningen van
Benjamin Leroy
‘Ik heb een afspraakje’, fluisterde de vleermuis. Ze hing boven de tak waarop de ijsvogel zat. En ze bloosde een beetje. De ijsvogel keek misprijzend naar omhoog. ‘Alweer? Laat me raden. Deze keer is het de koperwiek. Of nee, de tapuit of misschien de roerdomp wel. Waarom blijf je niet bij je eigen soort?’ ‘Maar dat doe ik ook!’ piepte de vleermuis en ze bloosde nog dieper. ‘Wat heb jij met vogels gemeen, behalve je vleugels?’ ging de ijsvogel door. ‘Als je bij jou van vleugels praten kunt. Kale flappen zijn het. Fladderlappen.’ De vleermuis hulde zich strak in haar vlieghuid, als in een cape. Wat had ze ooit in de ijsvogel gezien? Met zijn blitse pakje van blauwe en oranje veren!
‘Wil je dan niet weten wie het is?’ vroeg de vleermuis. ‘Mm…’ zei de ijsvogel. Hij tuurde strak in het water. De beek stroomde kalmpjesonder hem door. Het was het uur van de dag waarop de kamsalamander graag een luchtje kwam happen. Dat moment wilde de ijsvogel absoluut niet missen. Ooit zou hij dat glibberbeest te slim af zijn en hem te pakken krijgen! Niet dat hij trek had in salamander. Hij at liever vis en, als het echt niet anders kon, af en toe een kikker. Echt, die kamsalamander beloerde hij alleen maar voor de sport.
‘Ik dacht dat je nieuwsgieriger was’, pruilde de vleermuis. ‘Ja? En? Wie is het dan?’ snauwde de ijsvogel zonder zijn blik van het water af te wenden. ‘Wie en waar en wanneer?’ ‘Vanavond in mijn bunker en het is een hert’, gaf de vleermuis in één adem als antwoord. En de ijsvogel riep: ‘Wat? Een hert? Ben je helemaal gek geworden?’ En zij riep terug: ‘Nu is het eens een zoogdier, net zoals je zei, en het is weer niet goed!’ Amper had ze dat gezegd of daar flitste de kamsalamander voorbij. Je kon hem onder water horen lachen! De ijsvogel schreeuwde een lelijk, zeer lelijk woord en dook met zijn dolksnavel vooruit in de beek. Er vloog nog geen spatje op. De vleermuis sloeg haar fladderlappen uit en zette koers naar huis.