Kurier UEK nr 105 wiosna 2026

ISSN 1689-7757 nr 105 wiosna 2026

EDUKACJA I DYDAKTYKA JUTRA

Spis treści

Słowo Rektora

UEK otwarty na przyszłość. Podsumowanie Dnia Otwartego 2026 Graduacja Absolwentów Refleksje z wystawy światowej Expo 2025

X jubileuszowe Sympozjum UEK Honours „WISE” Spojrzenie zza kulis – VI Sympozjum Dydaktyczne UEK

Projekt ENGINE: jak kształcić przyszłych liderów przedsiębiorczości i innowacji na obszarach wiejskich? Jak UEK buduje kompetencje jutra? Level Up w praktyce Wyzwania negocjacji i implementacji umów handlowych. Umowa UE – Mercosur Badacz, intelektualista i opiekun spraw wspólnych Warsztaty terenowe studentów kierunku Gospodarka przestrzenna Kobiety w logistyce Wizyta studyjna w ramach projektu Global Business Nexus

Trzy pokolenia badaczy, wspólna wizja nauki Od „kiedy skończy się wojna?” do „jak odbudowywać?”

XXII Międzynarodowy Kongres MBA Study Trip Executive MBA w Paryżu Executive MBA KSB UEK – 31 lat doświadczenia Kierunki studiów podyplomowych w KSB UEK

Droga do sukcesu Od auli do światowych wybiegów

Adres redakcji:

Uniwersytet Ekonomiczny w Krakowie

ul. Rakowicka 27

31-510 Kraków

budynek „Księżówka”, pok. K4

tel. 12 293 55 96

e-mail: gazeta@uek.krakow.pl

Redaktor naczelny: Olga Bojarska

Skład i łamanie: Sławomir Fritz

Zdjęcia (jeśli nie podpisano inaczej): Piotr Malec

Wydawca: Uniwersytet Ekonomiczny w Krakowie

Druk: Zakład Poligraficzny UEK

Nakład: 300 egzemplarzy

Redakcja zastrzega sobie prawo do skracania i zmian redakcyjnych nadsyłanych artykułów oraz zmiany ich tytułów.

ISSN 1689-7757

Szanowni Państwo, Czytelnicy „Kuriera UEK”,

wraz z wiosną nadszedł chyba najbardziej pracowity okres w roku akademickim – liczne konferencje, sympozja, spotkania, Juwenalia, Święto Uczelni, zbliżająca się wielkimi krokami letnia sesja egzaminacyjna. Nic więc dziwnego, że numer „Kuriera UEK”, który trzymacie Państwo w rękach, pełen jest artykułów poświęconych szeroko pojętej tematyce dydaktyki i edukacji.

Serdecznie zachęcam do zapoznania się z relacjami z Dnia Otwartego, Graduacji, tegorocznego

Sympozjum UEK Honours „WISE” oraz Sympozjum Dydaktycznego. Znajdziecie tu Państwo również obszerną relację z Wystawy Światowej Expo 2025, a także niezwykle interesujący wywiad z Profesorem Lisińskim, Profesorem Szaruckim i Doktorem Koschem. Na uwagę zasługują też teksty dotyczące sukcesów naszych Absolwentów.

Miłej lektury!

dr hab. BERNARD ZIĘBICKI , prof. UEK Rektor Uniwersytetu Ekonomicznego w Krakowie

UEK otwarty na przyszłość.

Podsumowanie Dnia Otwartego 2026

Tegoroczny Dzień Otwarty Uniwersytetu Ekonomicznego w Krakowie, objęty Honorowym Patronatem Małopolskiego Kuratora Oświaty, był wydarzeniem, które w pełni pokazało skalę możliwości, energię i potencjał całej społeczności akademickiej. Dwa dni – 25 i 26 marca 2026 roku – zamieniły Kampus UEK w tętniące życiem miejsce spotkań, rozmów i inspiracji, przyciągając ogromną liczbę odwiedzających.

Już od rana na Kampusie

UEK było widać duże zainteresowanie kandydatów – uczniów szkół średnich, studentów i osób myślących o dalszym rozwoju. Kampus szybko wypełnił się gośćmi, którzy chętnie brali udział w przygotowanych aktywnościach, zadawali pytania

i korzystali z okazji do bezpośrednich rozmów z przedstawicielami Uczelni. Bogaty program wydarzenia

Na sukces wydarzenia złożył się przede wszystkim bogaty, różnorodny i dopracowany program, przygotowany przez liczne kierunki

studiów. Uczestnicy mogli wziąć udział w warsztatach, wykładach tematycznych, prezentacjach, grach edukacyjnych i terenowych oraz spacerach po kampusie. Dużym zainteresowaniem cieszyły się aktywności angażujące uczestników w sposób praktyczny – od symulacji biznesowych, przez eksperymenty

sensoryczne, aż po prezentacje nowoczesnych technologii.

Istotnym elementem wydarzenia była obecność organizacji studenckich i kół naukowych, które zaprezentowały swoją działalność, projekty i inicjatywy. Ich stoiska przyciągały uwagę kandydatów, pokazując, że UEK to nie tylko studia, ale również przestrzeń do rozwoju pasji, zdobywania doświadczenia i aktywnego uczestnictwa w życiu akademickim.

Ogromne zaangażowanie

Ogromne znaczenie miało zaangażowanie pracowników naukowych, którzy z dużą otwartością i profesjonalizmem prowadzili zajęcia, prezentacje oraz rozmowy z kandydatami. Ich obecność pozwalała uczestnikom lepiej zrozumieć charakter studiów i kierunki rozwoju oferowane przez Uczelnię.

Równie ważną rolę odegrali pracownicy administracyjni, którzy zadbali o sprawną organizację wydarzenia i komfort jego uczestników. Dzięki ich pracy wszystkie elementy Dnia Otwartego przebiegały płynnie i zgodnie z założeniami.

Wyjątkową atmosferę wydarzenia współtworzyli studenci –wolontariusze oraz ambasadorzy UEK, którzy byli obecni i widoczni w przestrzeni całego Kampusu. To oni odpowiadali na pytania, dzielili się własnymi doświadczeniami i wspierali kandydatów w pierwszym kontakcie z Uczelnią. Ich zaangażowanie, naturalność

i pozytywna energia były jednym z najbardziej zauważalnych i docenianych elementów wydarzenia.

Stoisko studiów niestacjonarnych

Nowością tegorocznej edycji było dedykowane stoisko studiów niestacjonarnych, które spotkało się z dużym zainteresowaniem odwiedzających. Stało się ono ważnym miejscem rozmów z osobami planującymi łączenie studiów z pracą zawodową. W jego przygotowanie i obsługę aktywnie zaangażowały się Dział Nauczania oraz Centrum Obsługi Studentów, zapewniając kandydatom kompleksowe i rzetelne informacje.

Na szczególne wyróżnienie zasługuje Centrum Marki i Promocji UEK, które odpowiadało

za całościową koncepcję, przygotowanie i realizację wydarzenia. Wielomiesięczna, intensywna praca zespołu –obejmująca planowanie, koordynację, komunikację oraz współpracę z licznymi jednostkami Uczelni – przełożyła się na wysoki poziom organizacyjny oraz bardzo pozytywny odbiór Dnia Otwartego. To właśnie konsekwencja działań, dbałość o szczegóły i spójność komunikacji sprawiły, że wydarzenie miało tak profesjonalny i dopracowany charakter.

W organizację wydarzenia włączyli się również Partnerzy – Grupa Maspex oraz Wawel SA, których wsparcie pozwoliło zadbać o komfort uczestników i stworzyć jeszcze bardziej przyjazną atmosferę.

Dzień Otwarty UEK 2026 pokazał, jak wiele można osiągnąć dzięki współpracy, zaangażowaniu i wspólnemu celowi. Był to czas intensywny, inspirujący i niezwykle wartościowy – zarówno dla odwiedzających, jak i dla całej społeczności akademickiej.

To wydarzenie, które nie tylko informuje, ale przede wszystkim buduje relacje i pokazuje, czym naprawdę jest Uniwersytet Ekonomiczny w Krakowie.

Centrum Marki i Promocji

Graduacja Absolwentów

W piątek, 10 kwietnia 2026 r. o godz. 15:00 w Starej Auli Budynku

Głównego Uniwersytetu Ekonomicznego w Krakowie odbyła się

uroczysta Graduacja Absolwentów rocznika 2026. Wydarzenie to stanowiło symboliczne zwieńczenie lat wytężonej pracy, nauki i zaangażowania w studia w naszej Uczelni.

Wceremonii uczestniczyli Absolwenci kierunków:

Audyt finansowy, Rynki finansowe, Financial analytics, International business, Inżynieria jakości produktu, Logistyka międzynarodowa oraz Gospodarka przestrzenna.

Wydarzenie rozpoczęło się od rejestracji Absolwentów, podczas której uczestnicy odebrali birety oraz pakiety pamiątkowe. Następnie, zgodnie z akademickim ceremoniałem, uformowany został orszak, który wkroczył do Starej Auli w Budynku Głównym.

Oficjalną część graduacji zainaugurowało odśpiewanie „Gaude Mater Polonia” w wykonaniu chóru „Dominanta”. Następnie głos zabrał JM Rektor prof. Bernard Ziębicki.

– Z ogromną radością witam Państwa na tej wyjątkowej uroczystości, święcie będącym zwieńczeniem lat pracy, wytrwałości i zaangażowania. Dzisiejszy dzień ma szczególny wymiar, ponieważ świętujecie go w obecności najbliższych, tych którzy towarzyszyli Wam w tej drodze, wspierali Was, motywowali, wierzyli w Was, nawet wtedy, gdy pojawiały

się wątpliwości – rozpoczął JM Rektor.

– Drodzy Absolwenci, cieszy mnie, że tak licznie uczestniczycie w tej uroczystości. To moment wyjątkowy i warto się przy nim chwilę zatrzymać. Zamyka się ważny rozdział życia, ale jednocześnie otwiera się kolejny. Chwila radości, ale też refleksji nad drogą, którą już przeszliście i nad tym, co dopiero przed Wami. (…) życzę Wam odwagi w działaniu, mądrości w podejmowaniu decyzji oraz wiary we własne możliwości. Niech odebrany dziś dyplom będzie nie tylko potwierdzeniem kompetencji,

lecz także początkiem nowych, ambitnych wyzwań – zwrócił się do Absolwentów JM Rektor UEK.

Kolejne wystąpienie wygłosiła Prorektor ds. Kształcenia i Studentów, dr hab. Małgorzata Tyrańska, prof. UEK która podziękowała Absolwentom za czas spędzony w Uniwersytecie Ekonomicznym w Krakowie:

– Dziękuję Wam drodzy Absolwenci za to, że uczyniliście naszą Uczelnię miejscem pełnym pasji i miejscem naszych wspólnych osiągnięć. Zachęcam Was, do kontynuowania relacji z naszą Uczelnią. Mamy bardzo bogatą ofertę studiów drugiego stopnia, a także studiów podyplomowych. Prowadzimy kształcenie w Szkole Doktorskiej. Czekamy na Was, czekamy również na Wasze pomysły. Życzę Wam odwagi, by marzyć odważnie, determinacji, by te marzenia spełniać. Jednym słowem, drodzy Absolwenci, życzę Wam wspaniałych wykładów z życia –powiedziała Prorektor ds. Kształcenia i Studentów.

Po wysłuchaniu pieśni „Gaudeamus igitur” głos zabrali reprezentanci Absolwentów: Katarzyna Barnaś (Instytut Finansów), Matin Khaksar (Instytut Ekonomii), Julia Krawczyk (Instytut Nauk o Jakości i Zarządzania Produktem) oraz Wiktoria Szewczyk (Instytut Zarządzania), którzy podzielili się swoimi doświadczeniami i refleksjami związanymi z czasem studiów.

Szczególnym punktem programu było wystąpienie Gościa Specjalnego –Tobiasza Folaka, Starszego Managera

w Dziale Doradztwa Finansowego BDO oraz Absolwenta naszej Uczelni, który przedstawił perspektywę rynku pracy oraz znaczenie kompetencji analitycznych i finansowych w rozwoju kariery zawodowej.

Ważnym momentem ceremonii było wręczenie pamiątkowych piór dla najlepszych Absolwentów poszczególnych kierunków. Wyróżnienia otrzymali: Katarzyna Barnaś, Michał Kowalski i Weronika Wachnik (Audyt finansowy), Elżbieta Dąbska i Weronika Czart (Rynki finansowe), Willis Mpofu (Financial analytics), Matin Khaksar i Veronika Kuznetsova (International business), Daria Tęczar (Inżynieria jakości produktu), Wiktoria Szewczyk i Mateusz Biros (Logistyka międzynarodowa) oraz Klaudia Barucha (Gospodarka przestrzenna).

Pamiątkowe pióra wręczali

JM Rektor dr hab. Bernard Ziębicki, prof. UEK wraz z przedstawicielami władz instytutów i kolegiów. Następnie odbyło się uroczyste wręczenie listów gratulacyjnych wszystkim Absolwentom rocznika 2026, które przekazywali przedstawiciele władz Uczelni.

Tradycyjnie, podczas graduacji głos zabrali przedstawiciele organizacji zrzeszających osoby, które ukończyły studia w Uniwersytecie Ekonomicznym w Krakowie. Perspektywy dalszej współpracy z absolwentami przedstawili: dr Joanna Kołat – koordynator Biura ds. Relacji z Absolwentami UEK oraz dr hab. Marcin Jędrzejczyk, prof. UEK – członek Stowarzyszenia Absolwentów UEK.

Uroczystość uświetnił występ artystyczny w wykonaniu Marka Pawełka (fortepian) oraz Arkadiusza Barana (saksofon) – absolwentów Akademii Muzycznej im. Krzysztofa Pendereckiego w Krakowie.

Zwieńczeniem graduacji były wspólne zdjęcia Absolwentów z Władzami Uczelni, po których uczestnicy wydarzenia spotkali się na poczęstunku, celebrując ten wyjątkowy moment w gronie najbliższych.

mgr Agnieszka Kozłowska Dział Komunikacji i Public Relations

Refleksje z wystawy światowej

Expo 2025

W połowie października ubiegłego roku zakończyło się Expo w Osace. Była to kolejna z tzw. uniwersalnych (powszechnych) wystaw światowych, organizowanych co pięć lat i trwających przez pół roku. Podczas takich

Expo prezentują się niemal wszystkie kraje oraz wiele organizacji międzynarodowych.

Wystawy uniwersalne zalicza się do megawydarzeń i trzech największych imprez na świecie (oprócz mistrzostw świata w piłce nożnej i letnich igrzysk olimpijskich), gdyż odwiedza je ponad 20 mln osób. Mając w pamięci kilka poprzednich edycji Expo, i wyjątkowe doświadczenia tam zdobyte, pokusiłem się o ocenę Expo 2025 Osaka, Kansai, Japan (tak brzmiała pełna nazwa ostatniej wystawy).

Historia wystaw światowych sięga 1851 r., kiedy to w Londynie zorganizowano Wielką Wystawę Przemysłu Wszystkich Narodów. Od tamtego czasu urządza się podobne wydarzenia mające prezentować osiągnięcia zarówno poszczególnych państw, jak również całej cywilizacji. Dotychczasowe wystawy odegrały duże znaczenie gospodarcze, polityczne, kulturalne i marketingowe. Obecnie Expo silnie promują państwo-gospodarza oraz kraje-wystawców (pod warunkiem,

że przygotują one atrakcyjne i przemyślane wizerunkowo prezentacje). Zwracają także uwagę na ważne dla ludzkości kwestie – m.in. nierówności społeczne czy poszanowanie środowiska naturalnego. Obecne wystawy są rozległą platformą wymiany kultury, wiedzy i technologii na skalę globalną. Wystarczy tylko wspomnieć, że swoje premiery podczas wystaw światowych miały liczne, ważne dla naszego życia i powszechnie

dziś wykorzystywane wynalazki –m.in. telefon, kinematograf, aparat rentgenowski, schody ruchome, żarówka i oświetlenie elektryczne; a nawet wafle do lodów. Warto również wiedzieć, że wystawy upamiętniło wiele – zbudowanych z ich okazji – znanych osiągnięć architektonicznych, w tym m.in. Kryształowy Pałac w Londynie (spłonął w 1936 r.), Wieża Eiffla w Paryżu, Atomium w Brukseli, Kosmiczna Igła w Seattle, Most Vasco da Gamy w Lizbonie.

Ostatnia wystawa światowa trwała od 13 kwietnia do 13 października 2025 r., a jej tereny zlokalizowano na sztucznej wyspie Yumeshima w Zatoce Osaka, w regionie Kansai. Zeszłoroczne Expo było trzecim w Japonii – po wystawie w Osace w 1970 r. i wydarzeniu w prefekturze Aichi w 2005 r. Tematem przewodnim wydarzenia z 2025 r. było hasło „Projektowanie przyszłego społeczeństwa dla naszego życia”. Na obszarze 155 ha zaprezentowało się 158 państw i 9 organizacji międzynarodowych (m.in. Organizacja Narodów Zjednoczonych czy Międzynarodowy Ruch Czerwonego Krzyża i Czerwonego Półksiężyca). Jak podali organizatorzy wystawy, jej tereny zwiedziło 25,5 mln ludzi. W tej grupie tylko 3,5 mln osób przybyło z zagranicy, co bardzo szybko dało się zauważyć przebywając w tłumie zwiedzających. Zatem zaledwie 14% stanowili goście z innych krajów niż Japonia.

W Osace, w porównaniu do poprzednich edycji Expo, mniej państw zdecydowało się na wybudowanie własnych pawilonów – kosztownych, według indywidualnych projektów. Zdecydowana większość wystawców prezentowała się w pawilonach kolektywnych, czyli dużych halach, w których rozlokowano kilkadziesiąt małych stoisk (wnętrza tych pawilonów bardziej przypominały typowe targi turystyczne, niż unikatowe wystawy światowe). Spośród tych państw, które wybudowały własne obiekty, warte odwiedzenia – w mojej subiektywnej ocenie – były prezentacje:

• Australii – była to immersyjna, niezwykle atrakcyjna wizualnie opowieść o kontynencie bogatym unikatową przyrodą i wiedzą rdzennych społeczności; forma architektoniczna budowli odwoływała się do kwitnącego eukaliptusa i jego owocu; przed wejściem do pawilonu znajdowała się obszerna strefa spotkań wypełniona muzyką i tańcem;

• Bahrajnu – ekspozycja wpisywała się w założenia marketingu doświadczeń; osoby, które zdecydowały się wejść do pawilonu przechodziły ścieżkę sensoryczną z muzyką, zapachami, dotykiem i wizualizacjami morskiej historii kraju; obiekt, nawiązujący do tradycyjnej łodzi arabskiej dhow, wykonany został z 3 tys. drewnianych elementów połączonych bez użycia gwoździ;

• Brazylii – ekspozycja, za sprawą bogatej symboliki, inspirowała do myślenia; zwiedzającym towarzyszyła narracja o cykliczności życia, bioróżnorodności i potrzebie harmonijnego współistnienia człowieka z przyrodą; pawilon wyróżniał się złotą fasadą uosabiającą słońce i energię; wnętrze wypełniały jaskrawo iluminowane i poruszające się na wietrze pneumatyczne „rzeźby” (przypominające rośliny i abstrakcyjne istoty);

• Filipin – front pawilonu zdobiło ponad 200 paneli z wykonanymi ręcznie tkaninami; interaktywna ekspozycja, odwołująca się do tradycji plecionkarstwa, ukazywała barwnie zachwycające krajobrazy wysp tego kraju (m.in. można było „tańczyć” z wizualizacjami filipińskiej przyrody);

• Indonezji – prezentacja była alegorycznie spójna; bryła pawilonu nasuwała skojarzenia ze statkiem unoszącym się na falach, wskazując na

duże znaczenie morza dla kraju-wystawcy; zwiedzając ekspozycję przechodziło się przez część z żywym ekosystem – będącym namiastką lasu tropikalnego, który można było doświadczać wszystkimi zmysłami;

• Kolumbii – ekspozycja odwoływała się do twórczości Gabriela Garcíi Márqueza (wybitnego powieściopisarza); elewację budowli wyłożono półprzezroczystymi modułami przypominającymi kostki lodu, zmieniającymi barwy w zależności od pory dnia i nocy; motywem wiodącym był żółty motyl wprowadzający w magiczny realizm prezentacji ukazującej państwo-wystawcę jako niezwykłe przyrodniczo miejsce;

• Malty – nieduży pawilon był mało oryginalnym prostopadłościanem, jednak z wyjątkowo atrakcyjną –zarówno wizualnie, jak merytorycznie – prezentacją multimedialną kraju; prezentację można było oglądać wewnątrz obiektu leżąc na workowatych pufach; fasadę pawilonu stanowiła zakrzywiona ściana LED, na której wyświetlano obrazy zachęcające do odwiedzenia wyspy;

• Singapuru – pawilon –w kształcie kilkunastometrowej kuli – silnie wyróżniał się na tle pozostałych budowli; elewację wyłożono 17 tys. dysków aluminiowych, pozyskanych z recyklingu; we wnętrzach obiektu zaaranżowano kolorową prezentację opartą na motywie wspólnego „śnienia”.

A jak na tle wszystkich ekspozycji prezentował się nasz kraj? W mojej ocenie polski pawilon był jednym z najlepiej przygotowanych obiektów wystawienniczych – z oryginalną, interesującą i spójną ekspozycją. Znalazło to odzwierciedlenie w prestiżowych nagrodach przyznanych na zakończenie wystawy. Jedną z nich była

Złota Nagroda BIE (BIE, Bureau

International des Expositions to nazwa organizacji, która udziela praw do urządzania Expo) w kategorii pawilonów średniej wielkości (od 1750 do 2500 m²).

Pozostałymi nagrodami były Srebrny Medal i Brązowy Medal w konkursie World Expolympics organizowanym przez TEDA (The Experiential Design Authority) – to pierwsze wyróżnienie przyznano za instalację „Plantacja Idei” w kategorii Best Exhibit or Display, drugie zaś w grupie Best Medium Pavilion; jak również nagroda OPAL Award London (Outstanding Property Award) w kategorii Architectural DesignExhibition-Cultural. Ponadto „The New York Times” zaliczył ekspozycję naszego kraju do 25 najciekawszych obiektów, które warto było zwiedzić podczas Expo.

Szacuje się, że polską ekspozycję zobaczyło ok. 1,3 mln gości. Wystąpieniu narodowemu przyświecało hasło przewodnie: „Polska. Dziedzictwo, które napędza przyszłość”. Pomysł przedstawienia naszego kraju bazował na geometrii spirali. Miała to być metafora otwartości oraz progresywności Polek i Polaków. Pawilon, o powierzchni blisko 1 tys. m², zbudowano z wykorzystaniem drewna, podkreślając w ten sposób znaczenie zrównoważonego rozwoju dla twórców ekspozycji. Prezentacja odwoływała się do polskich tradycji i kultury, ale również akcentowała nowoczesność gospodarki. W części zatytułowanej „Plantacja Idei” zwiedzający mogli symbolicznie uczestniczyć w „sadzeniu” i „rozwijaniu” nowych pomysłów. Starano się odzwierciedlić walory polskich krajobrazów, prezentując m.in. szklane bombki z fragmentami rodzimych roślin oraz instalację przypominającą wierzby płaczące (wykonaną z miedzianych i złotych łańcuszków). Zaprezentowano także przykłady innowacji społecznych i technologicznych. Dopełnieniem obrazu Polski było odwołanie się do Chopina i współczesnej muzyki (w środku

pawilonu znajdowała się sala koncertowa z fortepianem).

Jak zatem ocenić japońskie Expo na tle poprzednich wystaw uniwersalnych? Naszej prezentacji narodowej należy wystawić najwyższą notę. Jednak w sensie ogólnym ocena musi być niższa. Jak każde Expo, również to ostanie wielokrotnie zachwycało. Jednak dały się zauważyć pewne mankamenty, specyficzne dla Expo 2025 Osaka, Kansai. Przede wszystkim wybudowano niewiele indywidualnych pawilonów narodowych (było ich zaledwie 40). A to one, wykonywane według oryginalnych projektów, często będąc wysublimowanymi rozwiązaniami architektonicznymi, silnie przykuwają uwagę zwiedzających, stanowiąc podstawowy element budowania wizerunku krajów-wystawców. Ponadto, aby wejść do wielu z tych pawilonów, trzeba było na długo przed przyjazdem na wystawę rezerwować sztywne terminy na oficjalnej stronie Expo (warunkiem przyznania rezerwacji było wylosowanie przez system, co nie zawsze się udawało). Koszmarem okazało się przebrnięcie przez proces zakupu biletów wstępu na wystawę. Proces ten był skomplikowany i czasochłonny (na YouTube internauci zamieszczali wielominutowe filmy, objaśniające, jak zakupić bilety). Expo w Osace wyróżniała struktura publiczności. Zauważalny był nieduży odsetek gości z zagranicy. Zdecydowanie dominowali zwiedzający z Japonii, z przewagą osób w wieku mocno senioralnym. Na małej przestrzeni (m.in. w kolejkach przed bramami wejściowymi), w upale, tłoczyło się mnóstwo ludzi. Takie sytuacje nie występowały tak powszechnie podczas poprzednich wystaw światowych – czy to w Mediolanie w 2015 r., czy w Dubaju w 2021 r. Na terenach ubiegłorocznego Expo marnie było również z ofertą gastronomiczną (liczba punktów z jedzeniem była niewystarczająca wobec wysokiej frekwencji zwiedzających). Ten niezbyt pozytywny obraz dopełniły opóźnienia w otwarciu niektórych pawilonów narodowych (aczkolwiek

zapewne nie była to wina gospodarza wystawy) – miało to miejsce w przypadku Angoli i Nepalu. Dwa tygodnie po uruchomieniu Expo ich obiekty nadal były w budowie.

Czy warto było polecieć na 4 dni do Japonii, spędzając 3 dni w podróży? Pasjonat wystaw światowych oczywiście odpowie, że tak. Aczkolwiek oczekiwania były większe. Pocieszająca jest jednak perspektywa wyjazdu na kolejne Expo, które w 2030 r. odbędzie się w Rijadzie. Kraje Zatoki Perskiej silnie rywalizują między sobą w wielu aspektach, w tym również w organizowaniu spektakularnych wydarzeń. Pokazało to już Expo, które 5 lat temu odbyło się w Dubaju. Było ono multimedialne, widowiskowe i mocno zapadające w pamięć. Po saudyjskiej wystawie należy zatem spodziewać się dużo więcej niż po tej, którą gościła Osaka. Jeżeli te przewidywania się sprawdzą, to na pewno zostanie to opisane na łamach „Kuriera UEK”.

PS. Przy okazji wspominania zeszłorocznego Expo warto podkreślić, że swój udział w prezentowaniu Polski podczas wystaw światowych miała również nasza uczelnia. Otóż za sprawą porozumienia zawartego w 2023 r. pomiędzy Uniwersytetem Ekonomicznym w Krakowie a Polską Agencją Inwestycji i Handlu (PAiH), podczas wystawy odbywającej się w 2021 r. w Dubaju, dwadzieścioro naszych studentek i studentów odbyło płatne, trzymiesięczne staże. Podczas pracy w pawilonie narodowym przedstawiciele UEK oprowadzali gości po ekspozycji, jak również inscenizowali wiele różnych wydarzeń włączonych w program polskiej prezentacji. W Osace zabrakło naszych studentów, gdyż PAiH zaangażował (ze względu na specyfikę publiczności ostatniego Expo) osoby studiujące japonistykę – dobrze znających język i kulturę kraju-gospodarza. Miejmy jednak nadzieję, że za 5 lat – w stolicy Arabii Saudyjskiej – przedstawicieli UEK znów będzie można spotkać na terenach wystawowych.

dr hab. Marcin Gębarowski, prof. UEK

X jubileuszowe Sympozjum UEK Honours „WISE”

Sympozjum WISE wyróżnia się tym, że jest współtworzone przez studentów programu, od wspólnego wymyślania tematu rok wcześniej, poprzez całoroczną wspólną pracę, aż do prowadzenia paneli podczas wydarzenia. To stanowi istotny element programu kształcenia i zdobywania doświadczenia poprzez działanie, współpracę oraz odpowiedzialność.

Wdniach 17-19 kwietnia Chochołowy Dwór w Jerzmanowicach ponownie ugościł uczestników dziesiątego, jubileuszowego sympozjum programu UEK Honours WISE, elitarnej ścieżki kształcenia w Uniwersytecie Ekonomicznym w Krakowie. To coroczne wydarzenie jest świętem programu, czasem spotkań, dyskusji, wymiany poglądów, a także integracji społeczności programu, czyli studentów, absolwentów, tutorów i prowadzących kursy Honours. W tym roku Sympozjum zgromadziło 150 uczestników. Byli z nami Rektor UEK dr hab. Bernard Ziębicki, prof. UEK, który uroczyście otworzył wydarzenie, oraz Pani Prorektor dr hab. Małgorzata Tyrańska, prof. UEK.

Tematem tegorocznego sympozjum było „Przywództwo w czasach przemian”. Organizatorzy wykorzystali wieloaspektowość tego zagadnienia, by wzbogacić wiedzę uczestników i pokazać im różne perspektywy i doświadczenia. Podczas wydarzenia mówiono o roli lidera w biznesie, polityce i edukacji, a także o wyzwaniach, które stoją przed współczesnymi przywódcami.

Wykład inauguracyjny pod tytułem: „Z kampusu UEK, przez okładkę w Forbesie, aż do poznania Baracka Obamy. Moje lekcje o przywództwie i praktyczne wskazówki” wygłosił Daniel Di Giusto z Obama Foundation, absolwent UEK, który na kanwie swojej historii i doświadczenia opowiedział słuchaczom o tym, jak patrzy na zagadnienie przywództwa. Prelegent nie szczędził cennych porad, które pomogły słuchaczom zobaczyć, jak budować swoje kompetencje przywódcze od strony praktycznej.

Wielką wartość merytoryczną wniosły także dwa niezwykle interesujące panele dyskusyjne z udziałem ekspertów. Piątkowy panel pod tytułem: „Przywództwo społeczne w XXI wieku –perspektywa pokoleń” z udziałem: Oliwii Gizińskiej z fundacji o.zachodzie, Profesora Jarosława Flisa z Uniwersytetu Jagiellońskiego oraz Marcina Kuśmierczyka z kanału „Polityka Zagraniczna”, przedstawił, jak przywództwo się zmienia oraz jak dziś patrzą na nie przedstawiciele różnych pokoleń. Sobotni panel natomiast, noszący tytuł: „Między geopolityką a technologią

– nowe wyzwania przywództwa w biznesie” i goszczący: Magdę Petryniak ze Story Seekers, Edytę Kaplan-Oleksę z Nexteer, Michała Akszak-Okińczyca z Lexus Kraków oraz Jacka Brzezińskiego z Aker Solutions, podjął temat wyzwań i problemów, które spotykają współcześni liderzy w tych niesamowicie dynamicznych i skomplikowanych czasach, w których przyszło nam żyć. Mieliśmy wyjątkowy przywilej posłuchać bardzo doświadczonych liderów, którzy podkreślali, że dzisiaj decyzje podejmuje się szybko mając bardzo niepełną wiedzę, więc błędy są nieuniknione. Na pytanie co w czasach AI jest kluczową kompetencją lidera, wszyscy nasi paneliści bez wahania odpowiedzieli, że umiejętność budowania i rozwijania mocnych relacji międzyludzkich.

Kluczowe wartości Sympozjum to wzajemne słuchanie się, uczenie się od siebie nawzajem i budowanie międzypokoleniowego porozumienia. Te właśnie wartości realizują „Stoliki Dialogu”, przy których wszyscy uczestnicy w międzypokoleniowych grupach dziesięcioosobowych mogli rozmawiać na 11 różnych tematów.

Rozpiętość tematów była szeroka, wyrażająca obecne nastroje i obawy społeczne. Uczestnicy sympozjum mogli swobodnie i bezpośrednio rozmawiać na wiele fascynujących, a w niektórych przypadkach także bardzo wrażliwych tematów.

Ogromną okazją do zdobycia wiedzy podczas Sympozjum były także warsztaty. W piątek uczestnicy mogli wziąć udział w warsztatach o następujących tematach: „Automatyzacja procesów biznesowych: gdzie zacząć i jaką wartość to realnie daje?” prowadzone przez Mateusza Łacha oraz „Praca z wartościami: Twój osobisty kompas” prowadzone przez Agnieszkę Kuczę. W sobotę natomiast odbyły się warsztaty organizowane przez firmy: Yabimo, HSBC, Ecolab i Cisco o następujących tematach: „Monitorowanie wyników i feedback” prowadzone przez Jacka Brzezińskiego z Aker Solutions, „Personal Development Plans (PDP): from goals to real progres” prowadzone przez Philippe de Brouwer, „Zmiana – zagrożenie czy okazja. Czyli jak odnaleźć się w czasach transformacji” prowadzone przez Joannę Krawiec i Piotra Ptaka, „Lider w świece technologii: trendy i wyzwania

najbliższych 3-5 lat” prowadzone przez Izabelę Kawską, Natalię Łabuzek, Dominikę Rajdę i Bartłomieja Wiatera. Oprócz tego odbyła się także sesja „stolików dialogu”, które zastąpiły znane z poprzednich sympozjów „stoliki kariery”. Uczestnicy sympozjum mieli więc okazję swobodnie rozmawiać na wiele fascynujących, a w niektórych przypadkach także bardzo wrażliwych tematów.

Szczególne wydarzenie wymaga szczególnego gościa. W sobotę członkowie naszej społeczności mieli także zaszczyt spotkać byłego prezydenta RP, Aleksandra Kwaśniewskiego. Jako doświadczony przywódca polityczny prezydent opowiedział o kulisach wielkich zmian zachodzących w naszym kraju w latach dziewięćdziesiątych, a także o swoim osobistym poglądzie na zagadnienie przywództwa. Wypowiedzi prezydenta były ucztą intelektualną dla zaciekawionych uszu zarówno tych, którzy prezydenturę prezydenta Kwaśniewskiego pamiętają, jak i tych, którzy są na to za młodzi. Podczas sympozjum odbyło się także osobiste spotkanie prezydenta z Rektorem UEK, dr hab. Bernardem Ziębickim, prof. UEK, podczas którego omówione zostały kwestie związane z rozwojem uczelni oraz wyzwaniami stojącymi przed

szkolnictwem wyższym i nauką w Polsce.

Aktualni studenci WISE Honours ponownie mieli okazję sprawdzić siłę swojej argumentacji w debacie oksfordzkiej o tezie: „Ta Izba uważa, że w obliczu współczesnych kryzysów, skuteczność przywództwa jest ważniejsza niż ochrona wartości demokratycznych”, którą jak co roku mistrzowsko poprowadziła dr Anna Mirzyńska, absolwentka programu. Przed debatą słuchacze zadeklarowali swoją opinię na powyższy temat, i choć opozycja zaczęła rywalizację z większością publiki po swojej stronie, argumentacja propozycji podczas debaty przechyliła szalę zwycięstwa na ich korzyść.

W trakcie sympozjum zostały wręczone dwie nagrody. Pierwsza, „Mecenas Edukacji” im. dr Leszka Ruchwy była podziękowaniem za wspieranie rozwoju społeczności WISE i została wręczona Panu Adamowi Lichorobiecowi z firmy Samson Dom. Druga nagroda to Stypendium im. Prof. Stanisława Miklaszewskiego, przyznawana najbardziej zaangażowanemu absolwentowi WISE. W tym roku powędrowała do Filipa Boronia. Gratulacje!

Z okazji dziesiątej edycji był wielki tort, a przy nim wiele wzruszających wspomnień, życzeń i toastów.

Dziesiąte, jubileuszowe sympozjum UEK Honours WISE zakończyło się kolacją w grillowej chacie, przy której uczestnicy mogli luźno podyskutować, odpocząć i cieszyć się swoją obecnością. Podziękowania i gratulacje dla wszystkich uczestników, bez których to szczególne wydarzenie nie mogło się odbyć. Szczególnie dziękujemy organizatorom tegorocznego Sympozjum: dr hab. Łukaszowi Danelowi, prof. UEK, dr Agnieszce Żur oraz Karolinie Rogoz, naszej koleżance z programu.

Do zobaczenia za rok!

Andrzej Malec, student UEK Honours „WISE”

Spojrzenie zza kulis

– VI Sympozjum Dydaktyczne UEK

Poranek 13 marca obudził nas pięknym wschodem słońca. Gdy o 6.30 weszłyśmy do Pawilonu Sportowo-Dydaktycznego, na korytarzach panowała jeszcze absolutna cisza – ten krótki moment zawieszenia, który każdy organizator zna najlepiej. To chwila, w której przestrzeń wstrzymuje oddech, zanim wypełni się ludźmi i ideami.

Wcentrum holu wyrastały one: okazałe, ponad 2,5-metrowe czarno-białe kwiaty. To była historia uporu i wizji – wypatrzone w witrynie C&A w Galerii Krakowskiej, stały się klamrą kompozycyjną całego Wydarzenia. Ich surowa, a zarazem finezyjna forma idealnie korespondowała z głównym

motywem graficznym wydarzenia –dwiema twarzami w kontrastowych barwach.

Poranek: cisza pełna oczekiwania

O 8.00 cisza ustąpiła miejsca pierwszej fali energii. Przestrzeń wypełniła wrzawa i zapach świeżo

mielonej kawy oraz aromatycznych croissantów od Grupy Obieżyświat Catering. W recepcji wolontariuszki – nasze niezastąpione Studentki UEK – uwijały się przy listach gości i identyfikatorach. Przygotowywaliśmy się na przyjęcie 250 uczestników, na których czekały już starannie ułożone pakiety powitalne.

W tym miejscu ogromne podziękowania należą się firmie Plagiat.pl, partnerowi organizacyjnemu, który ufundował torby, notesy i smycze, tworząc profesjonalną oprawę dla uczestników. Prawdziwą niespodzianką, zwłaszcza dla gości spoza Krakowa, były dowiezione prosto z piekarni, jeszcze ciepłe tradycyjne krakowskie obwarzanki – nasz lokalny symbol gościnności.

Tuż obok recepcji rozkwitła strefa wystawiennicza – przestrzeń do networkingu, która od rana mieniła się kolorami technologii, nowości wydawniczych i broszur. Swoje stoiska, pełne inspiracji dla nowoczesnej dydaktyki, przygotowali partnerzy i sponsorzy wydarzenia: N&N Group Solutions, INTER-BUD Deweloper, SKARBIEC, EPALE Polska, Wydawnictwo NOWA ERA, Symulator Biznesu, EPALE oraz firma Aktin.

Podczas gdy na dole tętniło życie, na drugim piętrze, w salach 7, 8, 9 wszystko było dopinane na ostatni guzik. Na ekranach pulsowały zapętlone prezentacje wprowadzające w klimat „edukacji jutra”, a rollupy prezentowały logotypy wspierających nas marek. Za obiektywami kamer stanęli nasi studenci-wolontariusze. Dzięki wsparciu technicznemu pana Piotra Maczugi z Fundacji Digital Creations mogliśmy w każdej sali zapewnić pełną rejestrację wystąpień, a dla samych Studentów – świeżo przeszkolonych w Studiu Nagrań UEK – było to pierwsze

spotkanie z profesjonalnym sprzętem.

Oficjalne otwarcie: kiedy edukacja spotyka się z jutrem

Punktualnie o 9.00 gwar rozmów w sali głównej ucichł, a cała uwaga skupiła się na scenie. Co czuje wtedy organizator? To charakterystyczne drżenie serca – moment, w którym miesiące planowania materializują się w postaci tej niesamowitej, wypełnionej po brzegi sali. Widok 226 osób, które mimo swoich licznych obowiązków postanowiły być tu z nami, był poruszający. Wśród uczestników zasiedli nauczyciele i edukatorzy, wykładowcy akademiccy.

To właśnie ta różnorodność tworzy unikatową przestrzeń Sympozjum – miejsce, w którym spotykają się przedstawiciele wszystkich poziomów kształcenia: od przedszkoli, przez szkoły, aż po uczelnie wyższe. Frekwencja dopisała niemal w stu procentach, co dla nas było najlepszym dowodem na to, jak bardzo polska edukacja potrzebuje dziś wspólnej debaty.

Uroczystego otwarcia dokonał

JM Rektor dr hab. Bernard Ziębicki, prof. UEK, podkreślając znaczenie dyskursu nad przyszłością kształcenia w dynamicznie zmieniających się czasach. Jako pomysłodawczyni i główna inicjatorka wydarzenia, gości przywitała Prorektor ds. Kształcenia i Studentów, dr hab. Małgorzata Tyrańska, prof. UEK, która w swoich

słowach nakreśliła wizję tegorocznej edycji. Wybrzmiało w nich to, co dla nas najważniejsze: w świecie zdominowanym przez algorytmy to właśnie nauczyciel pozostaje fundamentem budowania relacji i jakości nauczania.

Pani Prorektor w sposób szczególny powitała reprezentantkę naszego głównego Partnera –Małopolskiego Centrum Doskonalenia Nauczycieli (MCDN) – dr Małgorzatę Dutkę-Muchę, która nie tylko wspierała nas merytorycznie, ale była również nieocenionym członkiem Komitetu Organizacyjnego Sympozjum.

Ranga wydarzenia była wyczuwalna już od pierwszej chwili – honorowe patronaty Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego oraz Ministra Edukacji nadawały mu ogólnopolski charakter.

Intelektualny punkt wyjścia: wykład prof. dr. hab. Przemysława Bąbla (Uniwersytet Jagielloński)

Kiedy na scenę wszedł prof. dr hab. Przemysław Bąbel, sala wypełniła się atmosferą głębokiego skupienia. Wykład Profesora pt. Przyszłość jest dzisiaj: czego i jak powinniśmy uczyć? rzucił wyzwanie systemowi edukacji, który wciąż tkwi w XIX-wiecznych, industrialnych założeniach. Profesor przekonywał, że w świecie powszechnej informacji model oparty na transmisyjnej roli nauczyciela musi ustąpić miejsca kształtowaniu umiejętności krytycznego myślenia i samodzielnego zdobywania wiedzy.

Słuchacze z zaskoczeniem śledzili rewizję popularnych mitów psychopedagogicznych. Prelegent wyjaśniał, że w dobie zalewu pseudonauki musimy odrzucić modne, lecz niezweryfikowane trendy, jak choćby „style uczenia się”. Postulował wdrożenie evidence-based practice (EBP) –dydaktyki opartej na twardych dowodach naukowych, a nie na intuicji czy tradycji. W tej wizji nauczyciel zadaje kluczowe

pytanie: „Co według badań działa najlepiej w tej sytuacji?”.

W dobie sztucznej inteligencji rzetelna wiedza bazowa pozostaje jedynym filtrem pozwalającym na weryfikację treści. Nauczyciel przestaje być prostym przekaźnikiem informacji, a staje się przewodnikiem po procesach poznawczych i strażnikiem wiarygodności źródeł. Prof. Przemysław Bąbel nakreślił obraz edukacji, w której autorytet oparty na nauce i empatii jest niczym świadomy sternik, dla którego technologia stanowi jedynie wspomagający żagiel.

Architekci edukacji jutra: relacja, krytycyzm i mentoring

Po merytorycznym fundamencie prof. Bąbla, Sympozjum przeszło do fazy poszukiwania operacyjnych rozwiązań w ramach trzech ścieżek tematycznych. Teoretyczne ramy wypełniły się praktycznym doświadczeniem prelegentów w trzech odrębnych salach. Choć program oferował wybór jednej z równoległych sesji, uczestnicy zyskali zapewnienie o pełnej rejestracji wszystkich wystąpień. Dzięki temu każdy otrzymał możliwość zapoznania się z pozostałymi prelekcjami.

1. Bezpieczeństwo psychologiczne jako katalizator innowacji

prof. dr hab. Joanna Moczydłowska (Politechnika Białostocka)

W centrum rozważań prof. dr hab. Joanny Moczydłowskiej stanęło bezpieczeństwo psychologiczne jako bezwzględny warunek innowacyjności. Profesor poddała krytycznej analizie współczesny „terror procedur” i biurokrację, które często tłumią oddolne inicjatywy zespołów. W jej ujęciu nauczyciel jutra to lider budujący normy grupowe oparte na zaufaniu i wiarygodności, a nie na kolejnych „formatkach”. Kluczowym postulatem było pozostawienie przestrzeni na błąd, który powinien być traktowany jako naturalna inwestycja rozwojowa, a nie powód do sankcji. Tylko w atmosferze pozwalającej

na kwestionowanie status quo i przyznanie się do niewiedzy, możliwa jest synergia zespołu i autentyczne zaangażowanie, którego nie zastąpi żadna odgórna instrukcja.

2. Kompetencje obywatelskie i krytyczne w świecie algorytmów

dr hab. Dorota Gierszewski, prof. UJ (Uniwersytet Jagielloński)

Prof. Dorota Gierszewski skoncentrowała uwagę słuchaczy na kompetencjach obywatelskich i krytycznych. W dobie algorytmizacji i dezinformacji rola nauczyciela ewoluuje w stronę przewodnika po procesach weryfikacji wiedzy. Prelegentka wskazała na model service learning jako skuteczną metodę łączenia teorii z realnym działaniem na rzecz społeczności. W tej wizji dydaktyka wykracza poza mury uczelni, a pedagog staje się mentorem stosującym metodę sokratejską, by prowokować uczniów i studentów do samodzielnego myślenia. Zamiast walki z nowymi technologiami, prof. Dorota Gierszewski postulowała ich oswojenie i wykorzystanie jako narzędzi do głębokiej analizy źródeł, co jest niezbędne do

przetrwania w spolaryzowanym społeczeństwie.

3. Personalizacja i tutoring: powrót do edukacji relacyjnej

dr Krzysztof M. Maj (Akademia Górniczo-Hutnicza w Krakowie)

Dr Krzysztof M. Maj wezwał do odejścia od systemowej „testomanii”, której korzenie sięgają reformy z 1999 roku. Zauważył, że dominacja obiektywnych testów (OKE) stworzyła pokolenie „mistrzów klucza”, wykazujących trudności z syntezą wiedzy i krytyczną analizą źródeł. Kryzys ten pogłębia dziś bezrefleksyjne korzystanie z AI – przywołane badania MIT’s Media Lab dowodzą, że pisanie z ChatGPT drastycznie obniża aktywność mózgu w pasmach odpowiedzialnych za kreatywność i pamięć (alfa i theta), prowadząc do lenistwa poznawczego.

W obliczu danych, według których 92% studentów korzysta z AI, Prelegent postulował powrót do tutoringu i jakościowej informacji zwrotnej. Inspirując się teorią gier Jespera Juula, wskazał, że idealny model edukacyjny to bezpieczna przestrzeń na błąd i wyzwanie, w której nauczyciel przestaje być

strażnikiem procedur, a staje się autentycznym przewodnikiem i partnerem w dialogu.

Debata ekspercka: strategie adaptacji i etyka relacji

Kulminacją Sympozjum była debata Nauczyciel a świat AI –perspektywa edukacji jutra. Jako organizatorki z ogromną radością obserwowałyśmy, że mimo intensywnego programu, sala wciąż była pełna. Widok uczestników, którzy z niesłabnącą uwagą czekali na ten panel, był dla nas najlepszym dowodem na wagę poruszanych tematów. Dyskusję poprowadziła dr hab. Katarzyna SanakKosmowska, prof. UEK, która od pierwszych słów zaintrygowała gości, stawiając celne pytania o miejsce autorytetu naukowego w świecie zdominowanym przez algorytmy. Wiedziałyśmy, że oddajemy moderację w ręce osoby, która z wielowątkowej rozmowy potrafi wyłuskać to, co dla współczesnej dydaktyki najistotniejsze. Podczas debaty padły cztery kluczowe pytania:

1. Koniec masowej edukacji: czy dydaktyka przyszłości będzie relacją, czy algorytmem?

W pierwszej części dyskusji Paneliści zmierzyli się z faktem, że informacja stała się powszechna i natychmiastowa, co jednak nie jest tożsame z wiedzą. Prof. Joanna Moczydłowska silnie zaakcentowała, że AI dostarcza jedynie surowych danych, a ich przemiana w wiedzę

wymaga ludzkiego czynnika: krytycznego myślenia i syntezy. Zaproponowała zmianę modelu dydaktycznego na autorskie „3 razy Z”: zrozumieć, zapamiętać, zastosować.

Z kolei prof. Przemysław Bąbel zauważył, że AI nie zastąpi nauczyciela, lecz zmieni jego funkcję z dostarczyciela treści na osobę wspierającą proces ich weryfikacji. Porównał sztuczną inteligencję do encyklopedii z błędami, która bez wiedzy bazowej użytkownika staje się narzędziem zawodnym. Dla dr. Krzysztofa M. Maja odpowiedź na to pytanie wiąże się z powrotem do „rękodzielnictwa” dydaktycznego i tutoringu, co nazwał elitarną personalizacją edukacji.

2. Edukacja jako teatr: dlaczego mimo nowoczesnych metod wciąż nie potrafimy uczyć skutecznie?

Moderator postawiła diagnozę „teatru pozorów” i paradoksu, w którym dostęp do technologii obniża realne efekty kształcenia. Prof. Dorota Gierszewski porównała AI do noża kuchennego – narzędzia precyzyjnego, które jednak niewłaściwie użyte może zranić, prowadząc do poznawczego lenistwa (cognitive offloading).

Dr Krzysztof M. Maj wskazał na konieczność walki z iluzją kompetencji poprzez zmianę metod weryfikacji – zalecił pracę na „żywym organizmie” tekstu, mapach myśli i małych fragmentach zamiast gotowych konspektów. Prof. Przemysław Bąbel uzupełnił

tę myśl postulatem radykalnej reformy egzaminów dyplomowych. Według niego obrona powinna być trudną rozmową sprawdzającą, czy student potrafi uzasadnić każde zdanie, które napisał, co skutecznie eliminuje problem prac generowanych bezrefleksyjnie przez algorytmy.

3. Śmierć autorytetu podawczego: co zostaje z wykładowcy, gdy wiedza staje się towarem?

W trzecim bloku pytań Paneliści analizowali status nauczyciela w świecie, w którym wiedza jest powszechnie dostępna. Prof. Joanna Moczydłowska zauważyła, że największym wyzwaniem dla autorytetu nie jest technologia, lecz influencerzy, którzy zawładnęli „rządem dusz” młodych ludzi. Rozwiązaniem ma być dbanie o dobrostan pedagogów – zgodnie z zasadą, że „o ucznia zadba zadbany lider”, co wyklucza wzbudzanie w nauczycielach poczucia winy za tempo zmian.

Dr Krzysztof M. Maj zaapelował o odwagę wchodzenia naukowców na platformy, np. takie jak TikTok, by premiować tam merytoryczne wzorce autorytetu. Prof. Dorota Gierszewski, jako propagatorka idei lifelong learning, podkreśliła, że autorytet buduje się dziś poprzez nieustanny rozwój własny, by kompetencje pedagoga nie uległy przedawnieniu w dynamicznym świecie.

4. Kotwice czy żagle: co naprawdę buduje warsztat współczesnego dydaktyka?

Podsumowując dyskusję, Moderatorka zapytała o fundamenty pracy nauczyciela. Prof. Przemysław Bąbel użył zapadającej w pamięć metafory: AI to żagiel, który daje napęd, ale bez nauczyciela-sternika i mądrego dyrektora-kapitana proces edukacyjny może łatwo zboczyć z kursu. Dla prof. Doroty Gierszewski taką kotwicą, trwałym elementem warsztatu dydaktycznego, jest umiejętność dopasowania procesu nauczania do indywidualnych

stylów uczenia się, co AI znacząco ułatwia.

Wszyscy eksperci zgodzili się, że choć kompetencje techniczne są ważne, to fundamentem pozostają wartości: rzetelność naukowa, odpowiedzialność i autentyczna relacja. Debata wykazała, że edukacja jutra musi wyjść poza ramy przekazywania informacji w stronę budowania społeczności, w której technologia wspiera, ale nie zastępuje ludzkiego doświadczenia i etyki.

Za kulisami: architekci wspólnego sukcesu

Kiedy opadają emocje, a sale wykładowe cichną, pozostaje najważniejsza refleksja: o sukcesie wydarzenia, jego unikalnej atmosferze i merytorycznej głębi zawsze decydują ludzie. Ta opowieść miała swój początek w pracach Komitetu Organizacyjnego, działającego pod przewodnictwem Prorektor ds. Kształcenia i Studentów, prof. Małgorzaty Tyrańskiej. Składamy szczególne podziękowania Pani

Rektor za zaufanie, którym nas obdarzyła, oraz za wsparcie, które pozwoliło nadać naszej wizji tak profesjonalny kształt. W tę drogę wyruszyliśmy wspólnie z pozostałymi członkami Komitetu: dr Małgorzatą Dutką-Muchą (Wicedyrektor MCDN), której dziesiątki godzin merytorycznych narad i zawsze pozytywna perspektywa dodawały nam energii w kluczowych momentach, oraz dr. Krzysztofem Lipeckim, który wniósł w nasze działania organizacyjną mobilizację i sprawne pokierowanie zespołem wolontariuszy.

Gdzieś pomiędzy strategicznymi decyzjami a codzienną praktyką, biło serce operacyjne projektu –zespół z Działu Rozwoju Dydaktyki i Multimediów UEK. To właśnie w naszej codziennej współpracy wykuwały się ostateczne rozwiązania. Wspólne dążenie do celu, wzajemne wsparcie przy każdym szczególe i niezliczone rozmowy pozwoliły nam złożyć spójną całość z setek drobnych elementów. Składamy szczególne podziękowania Prelegentom za ich profesjonalizm i wiedzę oraz

Wystawcom za wzbogacenie

Sympozjum o praktyczne narzędzia dydaktyczne. Całość tej merytorycznej opowieści spięła w inspirujący sposób prof. Katarzyna Sanak-Kosmowska, której świetne prowadzenie debaty nadało dyskusji ostateczny szlif. Kończyłyśmy ten intensywny dzień z naręczem słów uznania i głębokim poczuciem, że choć technologia pędzi w nieznanym kierunku, na Uniwersytecie Ekonomicznym w Krakowie najważniejszy pozostaje człowiek.

Wspólnym wnioskiem Panelistów był postulat, by kolejne, VII Sympozjum Dydaktyczne, poświęcić w całości tematowi Autorytetu. To dla nas jasny sygnał: w świecie algorytmów musimy na nowo zdefiniować mistrzów, za którymi chcemy podążać. Jak celnie podsumował prof. Przemysław Bąbel: sztuczna inteligencja może dać nam wiatr w żagle, ale to my – jako wspólnota – decydujemy, do jakiego portu ostatecznie dopłyniemy.

mgr Aneta Powroźnik

Kierownik Działu Rozwoju Dydaktyki i Multimediów

Projekt ENGINE:

jak kształcić przyszłych liderów przedsiębiorczości i innowacji

na obszarach wiejskich?

Projekt ENGINE – ENtrepreneurial rural Growth through exchanging of Good practices wIthIn Network Education, finansowany z programu Erasmus+ w ramach Akcji KA220-HED – Cooperation partnerships in higher education (projekt nr 2024-1-PL01-KA220-HED-000244962), to międzynarodowe przedsięwzięcie, w którym Uniwersytet Ekonomiczny w Krakowie pełni rolę lidera.

Projekt, zapoczątkowany

1 października 2024 roku, realizowany jest przez konsorcjum pięciu

podmiotów: cztery uczelnie partnerskie z Polski (UEK),

Niemiec (FH Münster University of Applied Sciences), Portugalii (Instituto Politécnico de Viana do Castelo) i Włoch (Università degli Studi di Foggia) oraz organizację pozarządową – Institute of

Enrepreneurship z Grecji. Jego celem jest opracowanie innowacyjnego narzędzia edukacyjnego EDUPACK, wspierającego kształcenie w zakresie przedsiębiorczości

i innowacji na obszarach wiejskich. Prace projektowe są podzielone na tematyczne pakiety robocze, z których każdy koncentruje się na innym etapie budowania nowego narzędzia edukacyjnego.

Do czerwca 2025 roku konsorcjum ENGINE zakończyło pierwszy merytoryczny etap prac, opracowując dokument „Potencjał rozwoju obszarów wiejskich dla innowacji i przedsiębiorczości –ramy analizy” – uniwersalny, praktyczny przewodnik, zawierający metodologię oraz zestaw narzędzi służących identyfikacji potencjału przedsiębiorczości i innowacyjności na obszarach wiejskich. W oparciu o przedstawioną w nim metodologię opracowane zostały Mapy Potencjału Rozwoju Obszarów Wiejskich dla czterech regionów, w których zlokalizowane są uczelnie partnerskie: Małopolski (Polska), Münsterland (Niemcy), Alto Minho (Portugalia) oraz prowincji Foggia (Włochy). Na podstawie opisanych w nich inicjatyw przedsiębiorczych i innowacyjnych zidentyfikowano kluczowe kompetencje z zakresu przedsiębiorczości i innowacji, niezbędne do realizacji i dalszego rozwoju tych przedmiotowych przedsięwzięć. Kompetencje te stanowiły podstawę analityczną dla badań prowadzonych w ramach trzeciego pakietu roboczego.

Kolejny etap prac był realizowany od czerwca 2025 roku do marca 2026 roku. Jego zadaniem było przekucie wiedzy zdobytej w poprzedniej fazie projektu w konkretne rezultaty, które umożliwią budowanie spójnego, porównywalnego w skali europejskiej modelu kształcenia przyszłych liderów obszarów wiejskich.

Wspólne ramy analityczne

Punktem wyjścia dla wszystkich działań w ramach tego etapu było opracowanie Formuły Identyfikacji i Ewaluacji Nauczania Przedsiębiorczości i Innowacji –ramy metodologicznej w formie ustrukturyzowanego zestawu kryteriów opisowych. Ich wykorzystanie pozwoliło zarówno na zachowanie spójności analitycznej, jak i na porównywanie uzyskanych

ustaleń pomiędzy uczelniami partnerskimi. Formuła obejmowała trzy grupy kryteriów:

Kryteria odnoszące się do programów studiów – umożliwiły one przeprowadzenie inwentaryzacji oraz porównawczej analizy programów studiów w zakresie przedsiębiorczości i innowacji, obejmującej zarówno treści merytoryczne, jak i stosowane metody dydaktyczne. Ich zastosowanie pozwoliło na identyfikację mocnych stron, ograniczeń i luk w programach, a także sformułowanie rekomendacji służących wzmocnieniu nauczania uwzględniającego specyfikę obszarów wiejskich – a w efekcie końcowym – opracowanie Ustandaryzowanego Akademickiego Planu Nauczania w Zakresie Przedsiębiorczości Wiejskiej

Kryteria odnoszące się do profilu studenta – zastosowanie tych kryteriów pozwoliło na opracowanie i porównanie profili studentów opracowanych w uczelniach partnerskich, a następnie na ich konsolidację w jednolity Profil Akademicki Przedsiębiorcy Wiejskiego na poziomie ogólnounijnym

Kryteria odnoszące się do interesariuszy – o charakterze klasyfikacyjnym i jakościowym –umożliwiły identyfikację, analizę oraz opis typów interesariuszy, którzy mogą wspierać uczelnie wyższe w zakresie nauczania przedsiębiorczości i innowacji na obszarach wiejskich.

19 programów studiów pod lupą – plan nauczania w zakresie przedsiębiorczości wiejskiej

Opierając się na Formule Identyfikacji i Ewaluacji Nauczania Przedsiębiorczości i Innowacji, partnerzy przeprowadzili szczegółową analizę porównawczą programów studiów z zakresu przedsiębiorczości i innowacji realizowanych na czterech uczelniach partnerskich. Łącznie przeanalizowanych zostało 19 programów, obejmujących zarówno poziom licencjacki, jak i magisterski.

Wyniki przeprowadzonej analizy zostały następnie przełożone na spójny Ustandaryzowany Akademicki Plan Nauczania w Zakresie Przedsiębiorczości Wiejskiej, oparty na progresywnej ścieżce uczenia się – od zrozumienia specyfiki obszarów wiejskich i kształtowania postaw przedsiębiorczych, poprzez współpracę i rozwój kompetencji zarządczych, aż po zagadnienia związane z transformacją cyfrową i zrównoważonym rozwojem.

Opracowany plan treści nauczania przedsiębiorczości na obszarach wiejskich obejmuje pięć komplementarnych bloków tematycznych:

• Podstawy przedsiębiorczości i innowacji na obszarach wiejskich,

• Cyfryzacja w służbie transformacji obszarów wiejskich,

• Ekosystemy przedsiębiorczości i innowacji oraz współpraca na obszarach wiejskich,

• Zarządzanie, finanse i marketing dla inicjatyw wiejskich,

• Zrównoważony rozwój, jakość i innowacje społeczne.

Akademicki profil przedsiębiorcy wiejskiego – czego oczekujemy od absolwenta?

Jednym z kluczowych rezultatów tego etapu prac jest ponadto Akademicki Profil Przedsiębiorcy

Wiejskiego – zharmonizowany, ogólnounijny profil kompetencyjny określający wiedzę, umiejętności i postawy oczekiwane od studentów – przyszłych liderów rozwoju obszarów wiejskich, zdolnych do inicjowania i rozwijania innowacyjnych przedsięwzięć biznesowych i społecznych. Wraz z opracowanym Ustandaryzowanym Akademickim Planem Nauczania w Zakresie Przedsiębiorczości Wiejskiej, stanowi on punkt odniesienia dla projektowania nowych materiałów dydaktycznych, które będą stanowiły podstawę narzędzia edukacyjnego EDUPACK.

Opracowanie bazy interesariuszy i przewodnika metodycznego dla uczelni wyższych

Kolejnym rezultatem prac w ramach tego etapu działań jest Baza Interesariuszy Rozwoju Obszarów Wiejskich, w której zidentyfikowano i scharakteryzowano zewnętrznych interesariuszy, którzy mogą wspierać uczelnie wyższe w procesie nauczania przedsiębiorczości i innowacji na obszarach wiejskich. Będzie ona narzędziem przydatnym w realizacji kolejnego etapu projektu, jakim jest opracowanie EDUPACK, wspierając systematyczne i efektywne włączanie ekspertów zewnętrznych zarówno w proces przygotowywania materiałów dydaktycznych, jak i w proces dydaktyczny.

Ostatnim rezultatem jest Zestaw Narzędzi Lokalnego Przywództwa – przewodnik metodyczny przeznaczony dla europejskich uczelni wyższych, stanowiący syntetyczne ujęcie metodyki badawczej zastosowanej w ramach niniejszego etapu prac. Opisuje on przyjęte podejście metodyczne, zastosowane narzędzia oraz procedury badawcze. Przewodnik ma pełnić funkcję trwałego zasobu metodologicznego – punktu odniesienia dla uczelni, które chciałyby rozwijać kształcenie w zakresie przedsiębiorczości i innowacji z ukierunkowaniem

na obszary wiejskie. Stanowi on podstawę do analizy własnych programów studiów, opracowania nowego planu nauczania, zdefiniowania profilu studenta oraz budowania bazy interesariuszy – w oparciu o sprawdzoną metodologię, możliwą do zastosowania w zróżnicowanych kontekstach geograficznych i instytucjonalnych.

Co dalej? Trzecie stacjonarne spotkanie konsorcjum i rozpoczęcie prac nad narzędziem EDUPACK

W kwietniu 2026 roku Uniwersytet Ekonomiczny w Krakowie był gospodarzem trzeciego stacjonarnego spotkania konsorcjum ENGINE. Wydarzenie to stworzyło przestrzeń do podsumowania wszystkich dotychczasowych rezultatów projektu oraz do szczegółowego omówienia założeń kolejnego pakietu roboczego, poświęconego opracowaniu narzędzia edukacyjnego EDUPACK. Projekt ENGINE wchodzi tym samym w swoją najbardziej twórczą fazę, w której wypracowane dotychczas rezultaty staną się podstawą do opracowania innowacyjnych materiałów dydaktycznych dostępnych dla uczelni wyższych w całej Unii Europejskiej. Szczegółowe informacje o projekcie, jego partnerach oraz rezultatach dostępne są na stronie: www.engine. uek.krakow.pl oraz w mediach społecznościowych projektu: LinkedIn oraz Facebook

dr hab. Danuta Kabat-Rudnicka, prof. UEK

Katedra Polityki Ekonomicznej i Programowania Rozwoju

dr hab. Katarzyna Żmija, prof. UEK

Katedra Ekonomiki i Organizacji Przedsiębiorstw

Dofinansowane ze środków UE. Wyrażone poglądy i opinie są jedynie opiniami autora lub autorów i niekoniecznie odzwierciedlają poglądy i opinie Unii Europejskiej lub Fundacji Rozwoju Systemu Edukacji. Unia Europejska ani Fundacja Rozwoju Systemu Edukacji nie ponoszą za nie odpowiedzialności.

Jak UEK buduje kompetencje jutra?

Level Up w praktyce

Świat akademicki zmienia się szybciej niż kiedykolwiek. W dobie głębokiej cyfryzacji i zmieniających się paradygmatów społecznych, Uniwersytet Ekonomiczny w Krakowie nie tylko podąża za zmianami, ale aktywnie je projektuje. Jako Dział Rozwoju Dydaktyki i Multimediów (DRDiM) stawiamy na doskonalenie kompetencji, które pozwalają nauczycielowi być skutecznym przewodnikiem w świecie powszechnie dostępnej wiedzy.

Czasy, w których żyjemy, socjologowie określają mianem ery polikryzysu i nieustannej transformacji. Sztuczna inteligencja, neuroróżnorodność, zielona transformacja czy konieczność projektowania uniwersalnego to już nie są odległe hasła z futurystycznych konferencji. To realne wyzwania, które redefiniują sposób, w jaki przekazujemy wiedzę i budujemy relacje.

W tym kontekście Dział Rozwoju

Dydaktyki i Multimediów, działając pod merytorycznym kierownictwem

Prorektor ds. Kształcenia i Studentów, dr hab. Małgorzaty Tyrańskiej, prof. UEK, współtworzy i wdraża spójną, systemową strategię wsparcia dla pracowników dydaktycznych

Uczelni. Nasza wspólna koncepcja opiera się na prostym założeniu: technologia stanowi jedynie narzędzie, a prawdziwym fundamentem

nowoczesnej uczelni pozostaje człowiek. Dążymy do stworzenia elastycznej oferty, odpowiadającej na zróżnicowane potrzeby akademickie. Poprzez różnorodne formaty – od praktycznych warsztatów prezentowanych w serwisie Level Up, przez cykliczne webinary i szkolenia „Quo Vadis AI?”, aż po partnerską wymianę doświadczeń w formule peer-to-peer podczas „Dydaktycznych Inspiracji” oraz ogólnopolską

debatę w ramach Sympozjum Dydaktycznego – otwieramy przestrzeń do stałego doskonalenia warsztatu pracy naszych dydaktyków.

I. Serwis Level Up: od rozproszenia do systemowej dostępności

Fundamentem każdej skutecznej strategii rozwojowej jest sprawna komunikacja oraz łatwa dostępność narzędzi wspierających kadrę. Odpowiedzią na tę potrzebę stało się uruchomienie we wrześniu 2025 roku ogólnouczelnianego serwisu Level Up –Ogólnouczelniana Strefa Szkoleń UEK (szkolenia.uek.krakow.pl). Narzędzie to zaprojektowano jako centralny punkt dostępu do oferty rozwojowej Uczelni, co pozwoliło na uporządkowanie procesów, które do tej pory charakteryzowały się dużym rozproszeniem.

Przez lata oferta szkoleniowa bywała podzielona między różne projekty, instytuty i jednostki administracyjne. Brak centralnego rejestru sprawiał, że pracownicy często korzystali z zewnętrznych ofert w sposób losowy. Prowadziło to do nieuzasadnionego dublowania się tematyki kursów, a w skali makro utrudniało precyzyjne planowanie i celowe wydatkowanie funduszy. Wprowadzenie serwisu Level Up wyeliminowało te niespójności, tworząc jednolity standard komunikacji o dostępnych zasobach i stając się cyfrowym węzłem integrującym wszelkie działania edukacyjne podejmowane na Uniwersytecie.

Dzięki intuicyjnej wyszukiwarce i systemowi filtrów każdy pracownik może w kilka sekund odnaleźć propozycję dopasowaną do swoich aktualnych potrzeb – od kompetencji cyfrowych, przez dydaktyczne, aż po relacyjne. To właśnie tutaj splatają się ścieżki ofert szkoleniowych z kluczowych projektów realizowanych na UEK, takich jak FIRSTinFERS, „UEK coraz bardziej dostępny”, a w niedalekiej przyszłości – HUB 3.0 czy „SYNERGiJA” (ukierunkowana na wzmocnienie kompetencji kadry administracyjnej). System

łączy te inicjatywy z autorskimi cyklami szkoleniowymi DRDiM, tworząc kompleksowe portfolio rozwojowe. Tak skonstruowane narzędzie pozwala na racjonalne zarządzanie budżetem i precyzyjne odpowiadanie na luki kompetencyjne poprzez analizę zainteresowań kadry w czasie rzeczywistym.

II. Cykl: Quo Vadis AI? –od fascynacji do adaptacji narzędzi cyfrowych

Uruchomienie cyklu „Quo Vadis AI?” w grudniu 2023 roku było odpowiedzią na szeroką debatę dotyczącą roli technologii generatywnych w szkolnictwie wyższym. W obliczu dynamicznego upowszechniania się sztucznej inteligencji, za istotne uznaliśmy wsparcie kadry w procesie adaptacji nowych narzędzi – od etapu rozpoznawania ich potencjału po świadome wdrażanie ich do warsztatu pracy.

Początkowy etap działań (rok akademicki 2024/2025) koncentrował się na oswojeniu technologii i merytorycznym odniesieniu się do pojawiających się obaw. Celem było zaprezentowanie szerokiego spektrum możliwości AI –nie tylko w dydaktyce, ale i w pracy naukowej czy administracyjnej. Był to czas przejścia od fundamentalnego pytania: „Czy używać AI?” do praktycznego: „ Jak robić to mądrze i etycznie?”.

W semestrze zimowym 2025/2026 oferta ewoluowała w stronę pogłębionej specjalizacji, co potwierdzają dane: tematyka AI wypełniła blisko 35% wszystkich zrealizowanych form wsparcia. Istotnym obszarem, który z racji swojej złożoności budził i nadal budzi wiele pytań, pozostają kwestie etyczne i prawne. O wysokim zapotrzebowaniu na konkretne rozwiązania świadczą wskaźniki satysfakcji – średnia ocena szkoleń plasuje się na poziomie 4,92 w skali do 5. W semestrze zimowym 2025/2026 skupiono się na praktycznym wykorzystaniu narzędzi, takich jak NotebookLM, ChatGPT, Gemini, Claude czy Copilot. Program szkoleniowy objął również wsparcie

kreatywności i dydaktyki wizualnej (m.in. Midjourney, Canva). Dzięki temu cykl „Quo Vadis AI?” stał się procesem budowania kompetencji nowoczesnego wykładowcy, który potrafi krytycznie oceniać algorytmy i wykorzystywać je do podnoszenia jakości kształcenia.

III. „Dydaktyczne

Inspiracje”: wewnętrzna płaszczyzna dialogu i wymiany doświadczeń

Istotnym filarem strategii rozwoju kompetencji w UEK jest cykl „Dydaktyczne Inspiracje”, uruchomiony w roku akademickim 2024/2025. Spotkania te, odbywające się regularnie dwa razy w semestrze, zostały zaprojektowane jako przestrzeń peer-to-peer learning – miejsce, w którym teoria pedagogiczna ustępuje pola autentycznej wymianie myśli, pytań i sprawdzonych rozwiązań między praktykami dydaktyki. Tematyka cyklu nie jest narzucana odgórnie: stanowi ona bezpośrednią odpowiedź na zagadnienia, o których w danym momencie nauczyciele akademiccy potrzebują rozmawiać. To właśnie ta elastyczność sprawia, że „Dydaktyczne Inspiracje” stały się wyjątkową płaszczyzną integracji środowiska wokół współczesnych wyzwań edukacyjnych.

W ramach zrealizowanych edycji skupiliśmy się na fundamentach nowoczesnego warsztatu, kładąc szczególny nacisk na relację mistrz–uczeń oraz autentyczność w dobie technologii. W tym roku akademickim kluczowym wątkiem była neuroróżnorodność – warsztaty w tym zakresie dostarczyły praktycznych narzędzi do pracy z osobami w spektrum autyzmu czy ADHD, ukazując neuroatypowość jako potencjał w procesie kształcenia. Cykl objął także wyzwania związane z przebodźcowaniem studentów, oferując metody sprzyjające koncentracji i równowadze poznawczej, oraz tematykę gamifikacji, jako sposobu na naturalną aktywizację współczesnego pokolenia i podniesienie efektywności uczenia się. Dzięki takiej formule nauczyciel

akademicki przestaje być jedynie pośrednikiem w dostępie do wiedzy, ale staje się projektantem warunków sprzyjających rozwojowi, inspiratorem i partnerem studentów.

IV. Sympozjum Dydaktyczne UEK: ogólnopolska przestrzeń dialogu i klamra strategii

VI Sympozjum Dydaktyczne UEK, organizowane pod przewodnictwem Prorektor ds. Kształcenia i Studentów, prof. Małgorzaty Tyrańskiej, stanowi najważniejszy punkt w rocznym kalendarzu działań rozwojowych naszej Uczelni. To wydarzenie o unikatowej skali, które wykracza poza mury Uniwersytetu, tworząc ogólnopolskie forum debaty dla przedstawicieli wszystkich poziomów edukacji – od przedszkoli po uczelnie wyższe. Ta wielostronna perspektywa pozwala całościowo zmierzyć się z wyzwaniami współczesnego kształcenia.

Sympozjum Dydaktyczne stanowi przestrzeń, w której rozproszone dotąd doświadczenia rozwojowe łączą się w spójną wizję nowoczesnej uczelni. Ewolucję tej

drogi doskonale obrazują ostatnie edycje: V Sympozjum (2025), skupione na systemowej adaptacji AI, oraz VI Sympozjum (2026), które pod hasłem „Nauczyciel a świat AI – perspektywa edukacji jutra” przesunęło akcent z technologii na człowieka jako filar kształcenia. O randze wydarzenia świadczy frekwencja – tegoroczna edycja ponownie zgromadziła blisko 230 osób z całego kraju, potwierdzając ogromną potrzebę ogólnopolskiej debaty na temat przyszłości edukacji.

Zakończenie: wspólnie projektujemy edukację jutra

Debata podczas ostatniego Sympozjum Dydaktycznego UEK potwierdziła, że w świecie powszechnej informacji to nauczyciel pozostaje fundamentem edukacji –nie jako pośrednik w dostępie do wiedzy, lecz przewodnik kształtujący krytyczne myślenie. Wnioski płynące z tych dyskusji utwierdzają nas w przekonaniu, że wypracowany wspólnie z Prorektor ds. Kształcenia i Studentów model działań DRDiM, skupiony na humanistycznym wymiarze cyfrowej transformacji, jest

właściwą odpowiedzią na potrzeby współczesnej dydaktyki.

Autentyczna relacja mistrz-uczeń i profesjonalny warsztat to wartości niezmienne, które w dobie głębokich przemian cyfrowych nabierają szczególnego znaczenia. Jak trafnie zauważył podczas swojego wystąpienia prof. Przemysław Bąbel: „Sztuczna inteligencja jest jedynie żaglem, który wymaga mądrego sternika-nauczyciela”. To sformułowanie dobrze oddaje naszą rolę – jako DRDiM dążymy do tego, by wspierać dydaktyków w świadomym i skutecznym korzystaniu z nowoczesnych narzędzi, dbając o to, by technologia zawsze służyła procesowi kształcenia, a nie go zastępowała. Nasze drzwi są otwarte dla całej społeczności akademickiej. Zapraszamy do współpracy zarówno osoby poszukujące nowych ścieżek rozwoju, jak i tych, którzy chcą dzielić się swoim doświadczeniem, współtworząc z nami kulturę dydaktycznego mistrzostwa na UEK.

mgr Aneta Powroźnik Kierownik Działu Rozwoju Dydaktyki i Multimediów

Wyzwania negocjacji

i implementacji umów handlowych.

Umowa UE – Mercosur

25 listopada 2025 roku na Uniwersytecie Ekonomicznym w Krakowie odbyło się seminarium pod tytułem Wyzwania negocjacji i implementacji umów handlowych. Umowa Unia Europejska – Mercosur. Wydarzenie zostało zorganizowane przez Katedrę Studiów Europejskich i Integracji Gospodarczej UEK oraz przez Komisję Europejską Przedstawicielstwo w Polsce.

Seminarium otworzył

Rektor Uniwersytetu Ekonomicznego w Krakowie

prof. Bernard Ziębicki. Rektor podkreślił, jak ważne jest to, że Uniwersytet Ekonomiczny w Krakowie aktywnie uczestniczy w debacie międzynarodowej i współpracuje

z instytucjami europejskimi i ich ekspertami.

Nadrzędnym celem seminarium było przybliżenie kwestii związanych z umową handlową pomiędzy Unią Europejską a krajami Ameryki Południowej zrzeszonymi w ramach

ugrupowania Mercosur (hiszp. Mercado Común del Sur – Wspólny Rynek Południa). Głównym mówcą był wieloletni dyplomata, wysoki urzędnik europejski oraz doświadczony negocjator handlowy, Ambasador UE Rupert Schlegelmilch. Ambasador wygłosił

wykład rektorski, który dotyczył roli polityki handlowej Unii Europejskiej w rozpadającym się systemie handlowym WTO (ang. What role for the EU Trade policy in a crumbling WTO based trading system?).

Ambasador Schlegelmilch wyraził radość, że to właśnie na Uniwersytecie Ekonomicznym w Krakowie może rozmawiać na temat perspektyw handlu międzynarodowego. Zaznaczył on, że współcześnie świat przechodzi istotne zmiany, a globalny handel od roku 1950 wzrastał, przyczyniając się do rozwoju gospodarczego, w szczególności krajów rozwijających się.

Podkreślił, że współczesne relacje handlowe oparte są nie tylko na przewagach konkurencyjnych i innowacyjności, lecz są również warunkowane regulacjami rynków wewnętrznych, względem na ochronę środowiska oraz standardy warunków pracy. Zaznaczył, że nie wszystkie kraje biorące udział w globalnej wymianie handlowej mają takie samo podejście do kwestii zrównoważonego rozwoju. Jako przykład podał on kraje Mercosur, które inaczej niż kraje Unii Europejskiej podchodzą do kwestii ekologicznych. Ambasador

Schlegelmilch sporo uwagi poświęcił również kwestiom związanym z bezpieczeństwem gospodarczym we współczesnym świecie. Zaznaczył, że konieczna jest reforma systemu WTO ze względu na fakt, iż handel światowy uległ zmianie z uwagi na pandemię COVID 19, trwającą wojnę na Ukrainie oraz agresywną, unilateralną i protekcjonistyczną politykę handlową prowadzoną przez Stany Zjednoczone. Prelegent omówił również relacje handlowe pomiędzy Chinami i Stanami Zjednoczonymi.

Ambasador UE zaprezentował nowe kierunki polityki handlowej, które dają szansę na zwiększenie bezpieczeństwa gospodarczego Unii Europejskiej. Wymienił między innymi dążenie do zmniejszenia uzależnienia od importu surowców strategicznych, ograniczenie niekorzystnych zależności handlowych oraz poszukiwanie nowych rynków i partnerów dla współpracy gospodarczej.

Po zakończonym wykładzie miała miejsce debata moderowana przez prof. Małgorzatę Czermińską, a jej uczestnikami byli przedstawiciele środowiska akademickiego, instytucji unijnych oraz biznesu, w tym:

dr Henryk Czubek (Korporacja Ubezpieczeń Kredytów Eksportowych), Joanna Krężelok (Stowarzyszenie Dystrybutorów i Producentów Części Motoryzacyjnych), prof. Jerzy Menkes (Szkoła Główna Handlowa), prof. Ida Musiałkowska (Uniwersytet Ekonomiczny w Poznaniu), dr Jerzy Plewa (Team Europe Direct w Polsce) oraz dr Ewa Synowiec (Team Europe Direct w Polsce).

W trakcie debaty omówiono najważniejsze wyzwania oraz możliwości jakie daje umowa handlowa pomiędzy Unią Europejską a krajami Mercosur. Podkreślono jej znaczenie gospodarcze oraz geopolityczne. Przedstawione zostały potencjalne korzyści, jakie mogą pojawić się dla sektora przemysłowego Unii Europejskiej oraz mechanizmy ochronne, które zostaną wprowadzone przez Unię Europejską w celu zabezpieczenia rolnictwa na Starym Kontynencie.Uczestnicy zwrócili uwagę na zapisy dotyczące ochrony klimatu, zrównoważonego rozwoju a także na możliwości jakie umowa może przynieść polskim i europejskim przedsiębiorcom.

dr Wojciech Kolasa Katedra Studiów Europejskich i Integracji Gospodarczej, Instytut Ekonomii

Prelegenci i uczestnicy konferencji.

Badacz, intelektualista

i opiekun spraw wspólnych

Uczelnie ekonomiczne zmieniają się wraz ze zmianą uwarunkowań społecznych, gospodarczych i technologicznych – zawsze jednak pozostają miejscem tworzenia i upowszechniania wiedzy przydatnej rządom, przedsiębiorcom i gospodarstwom domowych. W transformacji uczelni wiodąca jest rola jej władz, a w szczególności rektorów.

Prof. Jerzy Mikułowski Pomorski został rektorem Akademii Ekonomicznej, obecnego Uniwersytetu Ekonomicznego w Krakowie, w okresie szczególnym, na początku systemowej transformacji polskiej gospodarki oraz głębokiej zmiany funkcjonowania uczelni ekonomicznych, a funkcję tę pełnił przez dwie, wtedy trzyletnie kadencje, w latach 1990-1996. Jego przywództwo wprowadziło Uczelnię na

trajektorię zmian unowocześniających i podnoszących jakość –podejmowania badań przebiegu transformacji systemowej oraz mechanizmów gospodarki rynkowej, międzynarodowej współpracy gospodarczej, a także funkcjonowania Unii Europejskiej, z centralną uwagą przywiązywaną do jakości kształcenia, oferowania studentom wiedzy i umiejętności porównywalnych z ofertą najlepszych ośrodków zagranicznych.

Dzięki tym wczesnym i trafnym zasiewom nasza Uczelnia wciąż przyciąga i kształci ambitną młodzież z Polski, a także w rosnącym stopniu z innych państw europejskich.

W przestrzeni publicznej Profesor Jerzy Mikułowski Pomorski nie był wyłącznie rektorem (a następnie byłym rektorem) UEK, ale przede wszystkim wybitnym badaczem procesów komunikowania

społecznego, autorem nowatorskich teorii komunikowania międzykulturowego i powszechnie znanym Krakowianinem, którego głos liczył się w polityce kulturalnej władz miasta, w decyzjach dotyczących wyposażania go w obiekty służące działalności kulturotwórczej.

W 5. Rocznicę Jego śmierci –12 grudnia 2025 roku, dorobkowi naukowemu i publicznej działalności Profesora poświęcone zostało seminarium naukowe zorganizowane przez Jego współpracowników i uczniów z Katedr Studiów Europejskich i Integracji Gospodarczej oraz Międzynarodowych Stosunków Gospodarczych UEK.

Seminarium otworzył Rektor prof. Bernard Ziębicki, który przywołał główne kierunki zmian zapoczątkowanych w Uczelni przez Profesora Mikułowskiego Pomorskiego oraz wskazał Go jako postać wciąż inspirującą następców. Kierujący Katedrą Studiów Europejskich w latach 20072016, uczeń Profesora Mikułowskiego Pomorskiego, prof. Aleksander Surdej podkreślił wzorcotwórczą rolę Profesora, który zarażał pasją

poszukiwania i tworzenia wiedzy oraz bezinteresownego dzielenia się nią. Przypomniał, że z Profesorem szczególnie często gawędzili ci, którzy interesowali się sportem i kibicowali futbolowej Wiśle Kraków, choć On sam w młodości ćwiczył się głównie w szermierce. Blisko współpracująca z Profesorem Mikułowskim Pomorskim Profesor Anna Karwińska poddała analizie prace poświęcone społecznym procesom fragmentaryzacji i rekompozycji –tematom wielokrotnie powracającym w publikacjach Profesora dotyczących

zmian społecznych, w tym procesom urbanizacji, oraz komunikacji. Współpracujący z Profesorem Mikułowskim Pomorskim Profesor Jan W. Wiktor opisał i poddał analizie inspiracje, które z prac Profesora, wciąż czerpią badacze komunikacji marketingowej. Z kolei dr Leopold Zgoda, którego badania i zaangażowanie publiczne przez wiele dekad przeplatały się z działalnością naukową i społeczną Profesora, inspirująco pokazał jak ważna jest autentyczność postaci – „bycie sobą” – dla jej publicznego oddziaływania.

W prowadzonej przez prof. Piotra Stanka wspomnieniowej części seminarium wiele wypowiedzi pracowników Naszej Uczelni i zewnętrznych gości składało się na szeroko podzielaną opinię o emanującym z działalności Profesora Jerzego Mikułowskiego Pomorskiego etosie uczonego i intelektualisty, który swoją postawą i działalnością wspierał to, co w życiu akademickim wartościowe i nieprzemijające – na przekór modom, oportunistom i arywistom.

Zespół Katedry Studiów Europejskich i Integracji Gospodarczej

Prelegenci i uczestnicy konferencji.

Warsztaty terenowe studentów kierunku Gospodarka przestrzenna

W styczniu br. studenci studiów magisterskich kierunku Gospodarka przestrzenna uczestniczyli w zajęciach w formie warsztatów terenowych prowadzonych przez dr Irynę Manczak (Katedra Handlu i Instytucji Rynkowych). Wynikają one z karty przedmiotu Marketing terytorialny, doskonale korespondując z realizowanym programem teoretycznym, zaś odbywają się w wybranych instytucjach zlokalizowanych w Krakowie.

Wramach tegorocznej edycji warsztatów przeprowadzono wizyty w EXPO Kraków oraz Kraków Convention Bureau. Ich celem było zaprezentowanie działalności wskazanych podmiotów z otoczenia społecznogospodarczego. Co istotne, warsztaty terenowe są przykładem zajęć, które przyczyniają się do zapewnienia procesu jakości kształcenia oraz umożliwiają kreowanie współpracy z interesariuszami instytucji akademickiej.

Jednym z elementów przeprowadzonych warsztatów terenowych było zaprezentowanie działalności przedsiębiorstwa Targi w Krakowie oraz Międzynarodowego Centrum Targowo-Kongresowego EXPO Kraków. Jest ono przykładem najnowocześniejszego w regionie oraz wielofunkcyjnego obiektu. Jego szeroka oferta targów, kongresów, konferencji i eventów stanowi kluczowy punkt na biznesowej mapie Europy. Rocznie w organizowanych wydarzeniach uczestniczy ponad

100 tysięcy osób z różnych części świata. Podczas wizyty studenci zapoznali się z nowoczesnym obiektem infrastruktury targowej Krakowa, a także kierunkami rozwoju krajowego oraz międzynarodowego rynku targowo-wystawowego. Wizyta stanowiła doskonałe uzupełnienie problematyki omawianej na wykładach. Jest również stałym elementem współpracy realizowanej przez Katedrę Handlu i Instytucji Rynkowych z przedsiębiorstwem Targi w Krakowie.

Drugim punktem programu warsztatów terenowych było spotkanie w Kraków Convention Bureau (KCB), które działa w strukturach Urzędu Miasta Krakowa w ramach Wydziału ds. Turystyki. Ten podmiot stanowi przykład biura kongresów oraz jest jednym z pierwszych instytucji utworzonych tego typu w skali kraju. Jego kluczowym zadaniem jest budowanie wizerunku Krakowa jako destynacji biznesowej oraz promowanie marki miasta na arenie krajowej i międzynarodowej.

KCB podejmuje działania, które łączą środowisko biznesowe i naukowe z samorządem miejskim. Ponadto najczęściej jest głównym partnerem dla organizatorów różnorakich wydarzeń, również tych o charakterze międzynarodowym. W trakcie spotkania przedstawiono aktualne obszary działań oraz realizowane przez KCB przedsięwzięcia. Wizyta odbyła się w siedzibie Urzędu Miasta Krakowa przy Placu Wszystkich Świętych. Nawiązanie współpracy z jednostką miejską działającą w branży MICE (Meetings, Incentives, Conferences, Exhibitions Industry) wpisuje się w obszar działalności Katedry Handlu i Instytucji Rynkowych.

Warto nadmienić, że przeprowadzone warsztaty stanowiły doskonałą okazję do zadawania przez studentów pytań oraz pogłębienia aktualnych zagadnień z obszaru marketingu terytorialnego.

dr Iryna Manczak Katedra Handlu i Instytucji Rynkowych

Kobiety w logistyce

Logistyka i transport odpowiadają za ciągłość łańcuchów dostaw, a tym samym za stabilność produkcji, handlu i usług. Z perspektywy zasobów ludzkich sektor pozostaje jednak wyraźnie zmaskulinizowany, zwłaszcza w zawodach operacyjnych.

Dane dla UE pokazują, że w dziale transport i gospodarka magazynowa (NACE H) udział kobiet w zatrudnieniu wyniósł w 2022 r. 22,5% i utrzymywał się w wąskim przedziale 22,2-22,7% przez całą dekadę 2012-2022, co wskazuje na powolne tempo zmian strukturalnych.

W ujęciu liczbowym zatrudnienie kobiet w transporcie i magazynowaniu w UE-27 wzrosło z 2,078 mln w 2012 r. do 2,334 mln w 2019 r., spadło w 2020 r. do 2,219 mln, a następnie wróciło do poziomu 2,342 mln w 2022 r. Wzrost absolutny nie przełożył się na istotną zmianę udziału kobiet, ponieważ równolegle rosło zatrudnienie mężczyzn. Z punktu widzenia podaży pracy istotne jest także to, jaki odsetek kobiet ogółem pracuje w sektorze: w 2022 r. przeciętnie w UE-27 ok. 2,6% zatrudnionych kobiet pracowało w transporcie i magazynowaniu, podczas gdy w Polsce wskaźnik ten wyniósł 3,0%. Oznacza to, że Polska lokuje się

Zatrudnienie kobiet w transporcie i gospodarce magaynowej (UE-27)

powyżej średniej UE pod względem nasycenia zatrudnienia kobiet w sektorze, choć nie przesądza to o strukturze stanowisk. Kluczowym problemem pozostaje segmentacja ról. W części lądowej transportu, szczególnie w przewozach drogowych, udział kobiet jest najniższy. W analizach europejskich wskazuje się, że w 2022 r. w podsektorze transportu lądowego kobiety stanowiły w większości państw poniżej 20% zatrudnionych, a poziom 21% odnotowano jako wyjątek dla Niemiec.

Udział kobiet w zatrudnieniu w transporcie i logistyce (UE-27, 2012–2022)

2,334 mln –0,115 mln +0,123 mln

Spadek związany z COVID-19

2,219 mln 2,34

W zawodach kierowców ciężarówek dysproporcja jest jeszcze większa: według danych IRU udział kobiet wśród kierowców ciężarówek w badanych krajach pozostaje na poziomie 6% lub niższym. Jednocześnie struktura wieku pogłębia problem podaży pracy: osoby poniżej 25. roku życia to ok. 5% kierowców w Europie, co wzmacnia presję rekrutacyjną i ryzyko przerw w ciągłości usług.

W szerszym ujęciu zarządzania łańcuchem dostaw obraz jest bardziej zróżnicowany. Badanie Gartnera z 2024 r. pokazuje, że kobiety stanowią 40% zasobów kadrowych w organizacjach supply chain, ale ich reprezentacja maleje wraz z poziomem hierarchii: ok. 35% na poziomie menedżerów i przełożonych, 32% wśród starszych menedżerów, 31% na poziomie dyrektorów oraz 26% wśród wiceprezesów.

Taki rozkład wskazuje, że bariery nie dotyczą wyłącznie wejścia do sektora, lecz także awansu

i utrzymania kobiet w ścieżkach przywódczych.

Uwarunkowania tych dysproporcji mają charakter organizacyjny i instytucjonalny. Po stronie organizacji pracy kluczowe są: systemy zmianowe, dyspozycyjność w sytuacjach zakłóceń oraz wymagania mobilności, które w wielu przedsiębiorstwach nie są równoważone elastycznością grafików i przewidywalnością czasu pracy. Po stronie warunków pracy znaczenie mają ergonomia i automatyzacja.

Rozwiązania z zakresu mechanizacji kompletacji, wózków autonomicznych czy systemów wspomagania podnoszenia ograniczają barierę fizyczną w magazynach i zwiększają dostępność ról operacyjnych dla szerszej puli kandydatów. W tle pozostaje także kwestia wynagrodzeń: dla całej gospodarki UE luka płacowa mierzona różnicą w średnich godzinowych zarobkach brutto wyniosła 11,1% w 2024 r., co stanowi punkt odniesienia dla polityk równościowych również w logistyce.

Z perspektywy praktyki zarządzania rekomendowane są

działania, które łączą rekrutację opartą na kompetencjach z zarządzaniem ścieżkami kariery. Obejmują one: standaryzację opisów stanowisk i kryteriów selekcji, programy mentoringowe i sponsorskorozwojowe, jawne widełki płacowe, audyty wynagrodzeń, a także mierniki udziału kobiet na poziomach kierowniczych powiązane z odpowiedzialnością menedżerską. W obszarze transportu drogowego szczególne znaczenie mają inwestycje w bezpieczeństwo, infrastrukturę socjalną i organizację tras oraz pracy zmianowej, ponieważ to właśnie w tym segmencie dysproporcje są największe.

Podsumowując, dane wskazują na trwałą lukę w udziale kobiet w transporcie i magazynowaniu w UE, przy jednoczesnym umiarkowanym wzroście zatrudnienia w liczbach bezwzględnych. W warunkach deficytów kadrowych, starzenia się zasobów pracy i rosnących wymagań jakościowych zwiększanie udziału kobiet w logistyce jest racjonalną strategią poszerzania podaży pracy i budowania odporności łańcuchów dostaw.

dr Jolanta Maroń Adiunkt UEK, były pracownik Katedry Zarządzania Miedzynarodowego

Wizyta studyjna w ramach projektu

Global Business Nexus

Jak wygląda realne wsparcie państwa dla przedsiębiorstw wchodzących na rynki zagraniczne? Czy dyplomacja gospodarcza jest dziś niezbędna w ekspansji zagranicznej firm? Odpowiedzi na te i inne pytania szukali uczestnicy międzynarodowego projektu Global Business Nexus (GBN) podczas marcowej wizyty studyjnej w Krakowie zorganizowanej przez pracowników Katedry Handlu Zagranicznego.

Wdniach 22-25 marca

2026 r. Kraków stał się miejscem spotkania przedstawicieli

środowiska akademickiego, dyplomatów oraz praktyków życia

gospodarczego w ramach projektu

Global Business Nexus: A Short Business Education Program in Sustainable Business Diplomacy between the EU & Latin America. Gospodarzem wydarzenia był Uniwersytet Ekonomiczny w Krakowie, który gościł partnerów projektu oraz zaproszonych ekspertów zajmujących się dyplomacją ekonomiczną m.in. z Kolumbii, Węgier, Słowacji, Gruzji, Armenii oraz Mołdawii.

Od lewej: dr hab. Agnieszka Hajdukiewicz, prof. UEK, dr hab. Aleksander

Surdej, prof. UEK, dr Henryk Czubek, Andrzej Zdebski.

Centralnym punktem wizyty była debata ekspercka poświęcona roli dyplomacji w rozwoju biznesu międzynarodowego. W panelu udział wzięli m.in. dr hab. Aleksander Surdej, prof. UEK, pełniący w latach 20162023 funkcję ambasadora RP przy OECD oraz w Wietnamie w latach 2023-2024, dr Henryk Czubek –attaché handlowy w Ambasadzie RP w Budapeszcie w latach 1995-2000, radca w Ambasadzie RP w Wiedniu w latach 2016-2017 oraz radca w Stałym Przedstawicielstwie RP przy Biurze ONZ i Organizacjach Międzynarodowych w Wiedniu, a także kierownik zespołu ds. UNIDO w latach 2017-2023, dr Gábor Réthie – attaché handlowy Węgier (łączący się zdalnie z Limy – Peru), a także Andrzej Zdebski, konsul honorowy Chile. Dyskusję moderowała dr hab. Agnieszka Hajdukiewicz, prof. UEK, a wydarzenie otworzyli prorektor ds. Nauki, prof. dr hab. Sławomir Śmiech oraz Kierownik Katedry Handlu Zagranicznego oraz projektu GBP, prof. dr hab. Krzysztof Wach.

Paneliści koncentrowali się na konkretnych mechanizmach wsparcia przedsiębiorstw - od pomocy informacyjnej i budowania relacji, po aktywne wspieranie inwestycji i eksportu. Szczególnie interesująca była perspektywa międzynarodowa: dr Réthie

przedstawił doświadczenia węgierskich firm działających na rynkach Ameryki Łacińskiej, wskazując, jak istotną rolę odgrywa w tym procesie zaplecze dyplomatyczne.

W trakcie dyskusji wyraźnie wybrzmiał jeden wniosek: współczesna dyplomacja gospodarcza przestaje być jedynie narzędziem reprezentacji państwa, a coraz częściej staje się aktywnym uczestnikiem procesów gospodarczych. Dyplomaci nie tylko utrzymują relacje z krajami przyjmującymi, lecz także realnie wspierają przedsiębiorców –pomagając im zrozumieć lokalne uwarunkowania, nawiązać kontakty czy ograniczyć ryzyko wejścia na nowe rynki.

Dużo uwagi poświęcono także Ameryce Łacińskiej jako kierunkowi ekspansji dla europejskich firm. Paneliści zgodnie podkreślali, że jest to region o dużym, wciąż niewykorzystanym potencjale. Z jednej strony dynamicznie rozwijające się gospodarki, z drugiej - stosunkowo niska obecność firm z Europy Środkowo-Wschodniej. W kontekście nasycenia rynków europejskich, ekspansja w tym kierunku może stać się naturalnym krokiem dla przedsiębiorstw poszukujących nowych możliwości wzrostu.

Drugi dzień wizyty miał bardziej praktyczny charakter. Uczestnicy odwiedzili Krakowski Park Technologiczny, gdzie zapoznali się z funkcjonowaniem Polskiej Strefy Inwestycji oraz instrumentami wsparcia dla inwestorów. Spotkanie pokazało, jak polityka gospodarcza i instytucje otoczenia biznesu uzupełniają działania dyplomatyczne, tworząc spójny system wspierania przedsiębiorczości.

Istotnym elementem wizyty była także mniej formalna część programu. Popołudniowe i wieczorne spotkania sprzyjały integracji uczestników oraz wymianie doświadczeń między partnerami projektu. Długie rozmowy pozwoliły nie tylko lepiej zrozumieć różnice w podejściu do edukacji biznesowej w poszczególnych krajach, ale także wypracować pomysły na dalsze działania w ramach projektu.

Nie zabrakło również akcentów kulturowych. Uczestnicy mieli okazję poznać Kraków – odwiedzili Rynek Główny, Bazylikę Mariacką oraz kopalnię soli w Wieliczce. Te elementy programu, choć mniej formalne, odegrały ważną rolę w budowaniu relacji i tworzeniu atmosfery sprzyjającej współpracy.

Wizyta studyjna w Krakowie pokazała, że dyplomacja biznesowa to nie abstrakcyjne pojęcie, lecz realne narzędzie wspierania gospodarki. Wnioski płynące z debat i spotkań są jednoznaczne: skuteczna współpraca między administracją publiczną, dyplomacją a biznesem może znacząco zwiększyć szanse firm na sukces na rynkach zagranicznych.

Dla uczestników projektu była to nie tylko okazja do zdobycia wiedzy, ale także do skonfrontowania teorii z praktyką. Właśnie takie doświadczenia - łączące perspektywę akademicką z realiami gospodarki - stanowią największą wartość inicjatyw takich jak Global Business Nexus.

mgr Jakub Garncarz

Katedra Handlu Zagranicznego

Zdjęcia: Ani Muradyan

Trzy pokolenia badaczy, wspólna wizja nauki

Nakładem prestiżowego, międzynarodowego wydawnictwa Edward Elgar Publishing ukazała się właśnie monografia pt. Research Methods in Management: A Philosophy of Science Perspective. Jej autorami są naukowcy z Uniwersytetu Ekonomicznego w Krakowie: prof. dr hab. Marek Lisiński, dr hab. Marek Szarucki, prof. UEK oraz dr Oskar Kosch. Książka jest unikalnym projektem międzypokoleniowym. O polskiej szkole zarządzania, filozofii w badaniach i wyzwaniach współczesnej akademii rozmawiamy z autorami publikacji.

Oleh Vdoviak : Ogromne gratulacje! Publikacja w Edward Elgar to wielki sukces. Jak zrodził się pomysł na książkę i dlaczego zdecydowaliście się spojrzeć na metody badawcze przez pryzmat filozofii nauki?

Prof. Marek Szarucki: Dziękujemy bardzo. Pomysł na tę anglojęzyczną monografię jest naturalną konsekwencją naszych wcześniejszych prac, w tym polskojęzycznej książki wydanej przez PWE. Zidentyfikowaliśmy

lukę naukową w literaturze krajowej i zagranicznej, która w zdecydowanej większości traktuje metody badawcze bardzo fragmentarycznie i instrumentalnie. My natomiast wyszliśmy z założenia, że to ontologia tej

dyscypliny określa klasy metod badawczych.

Prof. Marek Lisiński: Dokładnie tak. Filozofia nauki zmusza nas do refleksji nad ukrytymi założeniami wykorzystania metod badawczych. Bez zrozumienia ontologii, epistemologii, metodologii czy aksjologii, badacz porusza się po omacku. Oparliśmy nasze rozważania na filozofii nauki, wzbogacając ją o zasady prowadzenia narracji naukowej, definiowania pojęć oraz dorobek prakseologii, czyli nauki o sprawnym działaniu Tadeusza Kotarbińskiego.

Dr Oskar Kosch: Dla mnie, z perspektywy nieco młodszego badacza, spojrzenie przez pryzmat filozofii nauki pozwala uporządkować własny warsztat. Kiedy zrozumiemy, że nasze metody badawcze wynikają z tego, jak postrzegamy rzeczywistość, nasze projekty naukowe stają się po prostu spójniejsze i lepsze jakościowo.

OV: Wasz zespół to ewenement: Profesor Lisiński, Profesor

Szarucki (dawniej doktorant prof. Lisińskiego) oraz Doktor Kosch (obroniony pod opieką prof. Szaruckiego). Jak ta międzypokoleniowa dynamika wpłynęła na proces pisania?

ML : Kształtowanie się warsztatu badawczego w naukach o zarządzaniu i jakości (NoZiJ) jest nierozerwalnie związane z ludźmi, którzy tworzyli nasze środowisko. Ta droga ma niemal 100-letnią historię, sięgającą 1927 roku i wykładów prof. Aleksandra Rotherta. Mój rozwój naukowy był silnie związany z takimi mistrzami jak prof. Jerzy Trzcieniecki czy prof. Zbigniew Martyniak. To oni ukształtowali moją wiedzę i warsztat naukowo-badawczy. Przekazywanie tych kompetencji dalej, ciągłość i ewolucja myśli naukowej decydują o sile naszego krakowskiego ośrodka.

MS : Mogę śmiało powiedzieć, że występuję tu w roli „pomostu” między klasyczną polską szkołą metodologii, uosabianą przez Profesora

Lisińskiego, a nowoczesnym, silnie zinternacjonalizowanym i cyfrowym warsztatem, który wnosi Oskar. Każdy z nas wniósł inną wrażliwość badawczą, a na zasadzie synergii zrodziła się ta interesująca praca.

OK : Dla mnie była to niesamowita lekcja warsztatu od moich Mistrzów. Jednocześnie miałem przestrzeń na własne spojrzenie, czego świetnym przykładem jest włączenie do książki analiz z wykorzystaniem dużych modeli językowych (LLM).

OV: W książce wprowadzacie na anglojęzyczne salony dorobek m.in. TNOiK i Karola Adamieckiego. Czy międzynarodowe środowisko naukowe jest dziś gotowe na odkrycie polskiego wkładu w NoZiJ?

MS : Akademia Zarządzania (AoM) w USA w dużej mierze działa z perspektywy amerykańskiej. Chcieliśmy udowodnić zachodniemu czytelnikowi, że zarządzanie nie jest monokulturą. Nasza polska szkoła ma ogromne tradycje – już w 1924 roku na

Pierwszym Zjeździe Naukowej Organizacji w Polsce zgromadziło się 500 uczestników.

ML : Często początki NoZiJ przypisuje się wyłącznie F.W. Taylorowi, zapominając, że w tym samym czasie rewolucyjne koncepcje powstawały na ziemiach polskich. Przywołujemy harmonogram Karola Adamieckiego, koncepcję Tadeusza Kotarbińskiego i dorobek filozoficznej szkoły Lwowsko-Warszawskiej.

OK : Jako młody naukowiec dostrzegam, że globalna nauka poszukuje dziś pewnego odświeżenia. Kiedy podczas wyjazdów opowiadamy o założeniach polskiej prakseologii, budzi to szczere zainteresowanie –okazuje się, że nasze historyczne korzenie oferują rygorystyczne ramy, których zachodniej nauce czasami brakuje.

OV: Jesteście niezwykle aktywni w strukturach European Academy of Management (EURAM). Jak te debaty wpłynęły na ostateczny kształt monografii?

MS : Monografia jest w dużej mierze pokłosiem naszych międzynarodowych aktywności. Weryfikując nasze podejście na forum EURAM, utwierdziliśmy się w przekonaniu, że nasza książka odpowiada na realne, globalne zapotrzebowanie, gdyż wielu badaczy odczuwa zagubienie w gąszczu dostępnych metod.

ML : Wejście w międzynarodowy obieg naukowy wymaga skonfrontowania się z odmiennym systemem recenzenckim. Inspirujące uwagi aż pięciu międzynarodowych recenzentów naszej monografii wymusiły jeszcze większą precyzję i podniosły rangę publikacji.

OV: Zwracacie uwagę, że korzystając dziś z AI, wielu badaczy dobiera metody powierzchownie. Czym grozi taka nauka „na skróty”?

OK : Rozwój narzędzi takich jak LLM znacząco przyspiesza pracę. Problem zaczyna się, gdy AI przejmuje rolę decyzyjną, omijając warstwę założeń filozoficznych. Prowadzi to do niespójności teorii i błędnych przesłanek w hipotezach.

MS: LLM to wyrafinowane zastosowanie statystyki, które potrafi podsuwać powierzchowne rozwiązania. Publikacja daje badaczom ramy referencyjne, pozwalające krytycznie weryfikować to, co proponują algorytmy.

ML : Narzędzie, jakim jest AI, ewoluuje, ale zasady etycznej i sprawnej pracy naukowej pozostają niezmienne. Nauka „na skróty” prowadzi do psucia dyscypliny od wewnątrz. Nasza praca to apel o powrót do rzetelnych fundamentów poznania.

OV: Czy NoZiJ przechodzą obecnie kryzys tożsamości w związku z silną fragmentacją?

MS : Zjawisko fragmentacji stanowi naturalny etap ewolucji. Tak daleko idąca specjalizacja niesie ze sobą ryzyko utraty wspólnego języka, dlatego metodologia jest tak kluczowa –stanowi ona „klej”, który spaja te badawcze wyspy.

OK : Widzimy podział na poziomy badań: mikro, mezo i makro. Książka ma pomóc w odnalezieniu wspólnego mianownika i pokazaniu, że niezależnie czy badamy jednostkę, czy globalną korporację, podlegamy tym samym wymogom rygoru naukowego.

ML : Brak dyscypliny w definiowaniu pojęć czy mieszanie metod badawczych może rzeczywiście prowadzić do rozmycia tożsamości NoZiJ. Stąd nasz silny nacisk na to zagadnienie.

OV: Co Wasza książka oferuje młodym adeptom nauki, których terminy takie jak ontologia czy epistemologia mogą przytłaczać?

OK : W rozdziale ósmym pochylamy się nad popularną koncepcją „cebuli badawczej”, dostosowując ją do poziomów Europejskiej Ramy Kwalifikacji (EQF). Dostarczamy czytelnikowi jasnej mapy, która chroni przed popełnieniem błędów konstrukcyjnych w badaniach.

ML : Chcemy wyrobić w młodych naukowcach nawyk precyzji. Jeśli doktorant potrafi poprawnie zdefiniować swój problem naukowy i powiązać go z odpowiednimi metodami, to obrona rozprawy staje się naturalną konsekwencją dobrze wykonanej pracy.

OV: Jakie są Wasze dalsze plany badawcze?

MS : Będziemy dążyli do dalszego rozwoju metodologii jako kluczowej subdyscypliny NoZiJ i planujemy szersze upowszechnianie naszych koncepcji na forum międzynarodowym.

Trójpokoleniowa energia naszego zespołu nie słabnie!

ML : W naszych planach jest przygotowanie kolejnej monografii dla czytelników na polskim rynku, w której bardziej wyeksponujemy dorobek Pierwszego Zjazdu Naukowej Organizacji z 1924 roku i Szkoły Lwowsko-Warszawskiej.

OK : Fascynującym wyzwaniem pozostaje eksploracja pogranicza między nowymi technologiami a tradycyjnym rygorem metodologicznym. Praca w tak zgranym zespole to pewność, że w całym tym cyfrowym pędzie nie stracimy z oczu naszego naukowego kompasu.

Pełna wersja wywiadu znajduje się tutaj: https://uek.krakow.pl/en/ articles/science/three-generationsof-researchers-one-shared-visionof-science

Wywiad przeprowadził Oleh Vdoviak z Welcome Centre UEK, Centrum Współpracy Międzynarodowej

Zdjęcia: Centrum Marki i Komunikacji, UEK

Od „kiedy skończy się wojna?” do „jak odbudowywać?”

Rozmowa o badaniu poziomu wiedzy finansowej młodzieży Ukrainy

z Maryną Derzhevetską – doktor nauk ekonomicznych.

Kilka razy słyszałam, że historia jest cykliczna, ale nigdy nie odnosiłam tego do własnego życia. W 2014 roku, studiując na ostatnim roku studiów magisterskich w Donbaskiej Państwowej Akademii Budowy Maszyn w Kramatorsku, zgłosiłam się do konkursu w programie Erasmus+, skierowanego do studentów z terenów objętych działaniami wojennymi. Proces rekrutacyjny obejmował kilka etapów – od przygotowania wniosku po rozmowę w ambasadzie –a jego rezultatem był niemal rok nauki na jednym z europejskich uniwersytetów.

Minęło dziesięć lat i historia jakby zatoczyła koło. Mając już stopień doktora i pracując w Metinvest Polytechnic, złożyłam wniosek o stypendium KRASP – Elsevier, a moje życie ponownie gwałtownie przyspieszyło – podkreśla

Maryna Derzhevetska, Kierownik Departamentu Współpracy Międzynarodowej i Projektów, Adiunkt w Katedrze Technologii Cyfrowych i Rozwiązań Projektowo-Analitycznych Metinvest Polytechnic (Ukraina) oraz Stażystka programu stypendialnego KRASP- Elsevier, a także uczestniczka projektu realizowanego w Katedrze

Zarządzania Ryzykiem i Ubezpieczeń Uniwersytetu Ekonomicznego w Krakowie.

Joanna Pawlik : Jak wyglądała droga, która doprowadziła Panią do obecnego projektu badawczego realizowanego na Uniwersytecie Ekonomicznym w Krakowie?

Maryna Derzhevetska: Na tym etapie kluczową rolę odegrała współpraca akademicka i sieć kontaktów zawodowych. Moi współpracownicy z uniwersytetu przedstawili mnie Prof. Yevhenii Polishchuk, która była wówczas związana z Uniwersytetem Ekonomicznym w Krakowie jako visiting researcher. To właśnie ona zapoznała mnie z Prof. Elżbietą Kubińską. W rezultacie otrzymałam zaproszenie do włączenia się w zespół badawczy zajmujący się problematyką wiedzy finansowej. Z jednej strony był to dla mnie nowy kierunek badań, z drugiej – naturalne rozszerzenie dotychczasowych zainteresowań związanych z kapitałem ludzkim, analizą statystyczną oraz zastosowaniem technologii cyfrowych w badaniach ekonomicznych. Po przygotowaniu wspólnego wniosku zostałam stypendystką

programu KRASP–Elsevier i od września 2025 do marca 2026 realizowałam projekt badawczy w Uniwersytecie Ekonomicznym w Krakowie.

JP: Jaka była początkowa koncepcja badawcza i w jaki sposób została ona zawężona?

MD : Wspólnie z Prof. Kubińską zdecydowałyśmy się skoncentrować na temacie Financial education of youth and children for rebuilding Ukraine. Punkt wyjścia stanowiło pytanie nie tylko o to, kiedy zakończy się wojna, lecz przede wszystkim o to, w jaki sposób należy przygotować społeczeństwo do procesu odbudowy. Uznaliśmy, że odpowiedź na to pytanie zaczyna się na poziomie gospodarstw domowych, codziennych decyzji finansowych młodych ludzi oraz ich świadomości ekonomicznej.

JP: Jaki był główny cel projektu oraz zastosowane metody badawcze?

MD : Głównym celem badania była ocena poziomu wiedzy finansowej studentów ukraińskich uczelni w kontekście powojennej odbudowy kraju oraz analiza

roli podstawowych kompetencji finansowych w budowaniu odporności ekonomicznej jednostek. Projekt obejmował zarówno przegląd literatury naukowej i dobrych praktyk międzynarodowych, jak i badanie empiryczne przeprowadzone w formie ankiety online. W jego ramach opracowano zintegrowany wskaźnik FCRR (Financial Capability & Recovery Readiness), który pozwala na wielowymiarową ocenę wiedzy, postaw i zachowań finansowych młodzieży. Istotnym elementem było także sformułowanie rekomendacji dla systemu szkolnictwa wyższego, zwłaszcza w zakresie bezpieczeństwa cyfrowego, zaufania do instytucji oraz gotowości inwestycyjnej młodego pokolenia.

JP: Czym Wasze narzędzie badawcze różni się od klasycznych kwestionariuszy wiedzy finansowej?

MD: Naszym celem było wyjście poza standardowe testy wiedzy. Opracowane narzędzie opiera się na modelu obejmującym cztery etapy: wiedzę, postawy, zachowania oraz gotowość do udziału w odbudowie gospodarki. Dodatkowo uwzględniliśmy komponenty związane ze zrównoważonym rozwojem, kompetencjami cyfrowymi oraz poziomem zaufania instytucjonalnego. Wprowadzenie pytań otwartych pozwoliło uzyskać bardziej autentyczne wypowiedzi respondentów i ograniczyć wpływ odpowiedzi społecznie pożądanych.

JP: Dlaczego Polska stanowi ważny punkt odniesienia w badaniach nad wiedzą finansową?

MD : Polska dysponuje dobrze rozwiniętym systemem edukacji finansowej oraz systematycznymi pomiarami kompetencji ekonomicznych społeczeństwa. Istotna jest również silna relacja między edukacją a praktyką gospodarczą oraz relatywnie

wysoki poziom zaufania instytucjonalnego. W kontekście warunków wojennych w Ukrainie szczególnego znaczenia nabiera także bezpieczeństwo cyfrowe i stabilność systemu finansowego. Polskie doświadczenia nie są dla nas wzorem do prostego kopiowania, lecz inspiracją do adaptacji rozwiązań dostosowanych do realiów ukraińskich.

JP: Jak wspomina Pani pobyt w Krakowie?

MD : Zostałam przyjęta niezwykle serdecznie. Szczególnie poruszającym momentem było zaproszenie na Inaugurację 101. Roku Akademickiego Uniwersytetu Ekonomicznego w Krakowie, co odebrałam jako symboliczne włączenie problematyki ukraińskiej w szerszy kontekst akademicki. Bardzo cenna okazała się także współpraca z Instytutem Finansów, gdzie miałam możliwość zaprezentowania wstępnych wyników badań oraz uzyskania konstruktywnych rekomendacji dotyczących dalszego rozwoju projektu.

JP: Z jakimi nadziejami przystąpiła Pani do realizacji tego projektu?

MD : Projekt traktuję jako kolejny krok w kierunku wspólnego celu, jakim jest zwycięstwo Ukrainy i jej zrównoważony rozwój gospodarczy. Jednocześnie stanowi on ważny element budowania trwałych relacji naukowych z polskimi partnerami, które – mam nadzieję – będą kontynuowane także po jego zakończeniu. Dla mnie osobiście jest to także okazja do doskonalenia warsztatu badawczego, rozwijania narzędzia pomiaru kompetencji finansowych oraz przekładania wyników badań na praktyczne rekomendacje dla systemu edukacji.

Jestem głęboko wdzięczna Polsce, programowi KRASP–Elsevier oraz społeczności Uniwersytetu Ekonomicznego w Krakowie za stworzenie warunków do realizacji tego projektu. Szczególne podziękowania kieruję do prof. Elżbiety Kubińskiej za wsparcie merytoryczne i życzliwość.

mgr Joanna Pawlik Dział komunikacji i Public Relations

XXII Międzynarodowy Kongres MBA

W dniach 29–31 maja 2026 roku w Krakowie odbędzie się XXII Międzynarodowy Kongres MBA, organizowany przez Krakowską Szkołę

Biznesu Uniwersytetu Ekonomicznego w Krakowie. Tegoroczna edycja wydarzenia odbywa się pod hasłem „Redefining Performance” i koncentruje się na nowym spojrzeniu na efektywność w zarządzaniu w obliczu dynamicznych zmian gospodarczych, technologicznych i społecznych.

Międzynarodowy Kongres MBA to jedno z najważniejszych w Polsce wydarzeń integrujących środowisko menedżerów, absolwentów i uczestników programów MBA, a także przedstawicieli biznesu, administracji publicznej oraz świata nauki. Od lat stanowi platformę wymiany doświadczeń, inspiracji oraz dialogu na temat współczesnego przywództwa i wyzwań stojących przed organizacjami.

Program tegorocznej edycji został zaprojektowany w oparciu o aktualne wyzwania stojące przed liderami i organizacjami. Obejmuje zarówno zagadnienia związane z zarządzaniem strategicznym, finansami i technologią, jak i tematykę zdrowia psychicznego, przywództwa czy współpracy międzysektorowej. Wśród poruszanych tematów znajdą się m.in.: zarządzanie zadłużeniem w administracji publicznej, wpływ sztucznej inteligencji na organizacje, redefinicja efektywności w finansach i łańcuchach dostaw, a także rola kompetencji technologicznych i odporności organizacyjnej w świecie VUCA. Istotnym elementem programu będą również dyskusje dotyczące zdrowia psychicznego i dobrostanu pracowników, a także sesje poświęcone wyzwaniom sektora ochrony zdrowia, w tym zarządzaniu efektywnością w warunkach cyfryzacji.

W programie znalazły się wystąpienia i panele z udziałem uznanych ekspertów i praktyków, reprezentujących różne sektory gospodarki i życia publicznego. Wśród prelegentów znajdą się m.in. przedstawiciele biznesu, administracji publicznej, środowiska naukowego oraz liderzy opinii z Polski i zagranicy.

Nowością tegorocznej edycji jest KSB KUE Alumni Zone – „Human Capital in Motion – Beyond 2026”, dedykowana społeczności absolwentów MBA. Strefa ta koncentruje się na rozwoju kompetencji przyszłości, coachingu menedżerskim, roli sportu w budowaniu odporności oraz wykorzystaniu sztucznej inteligencji w zarządzaniu.

Sesje merytoryczne Kongresu odbędą się w dniach 29–30 maja (piątek–sobota) równolegle na dwóch scenach, co pozwoli uczestnikom na wybór najbardziej interesujących ścieżek tematycznych. Program obejmuje keynote speeches, power speeches, panele dyskusyjne oraz sesje eksperckie, tworząc kompleksową przestrzeń do zdobywania wiedzy i wymiany doświadczeń.

Integralną częścią Kongresu są również wydarzenia towarzyszące, sprzyjające networkingowi i integracji uczestników. W programie zaplanowano:

• wieczór networkingowy „KSB KUE Networking Evening” –29 maja (piątek),

• Wieczór charytatywny „ KSB KUE Charity Gala” –30 maja (sobota),

• finał wydarzenia w formule sportowo-networkingowej „KSB KUE Golf Zone” – 31 maja (niedziela).

Kongres MBA organizowany przez Krakowską Szkołę Biznesu UEK to nie tylko wydarzenie o wysokiej wartości merytorycznej, ale także ważna inicjatywa budująca relacje pomiędzy środowiskiem akademickim, biznesowym i instytucjonalnym. To przestrzeń, w której spotykają się liderzy gotowi wspólnie dyskutować o przyszłości zarządzania i wyznaczać nowe kierunki rozwoju organizacji.

Na zakończenie zapraszamy społeczność Uniwersytetu Ekonomicznego w Krakowie –studentów, absolwentów oraz pracowników – do udziału w XXII Międzynarodowym Kongresie MBA.

Bilety na wydarzenie dostępne są na stronie: https://kongresmba.uek. krakow.pl/

mgr Katarzyna Lipińska-Koń, Dział Marketingu i Sprzedaży Krakowska Szkoła Biznesu UEK

Study Trip Executive MBA w Paryżu

W dniach 17–20 marca 2026 roku uczestnicy 31. Edycji Programu

Executive MBA Krakowskiej Szkoły Biznesu UEK wzięli udział w zagranicznym wyjeździe studyjnym do Paryża. Wyjazd stanowił intensywne i niezwykle inspirujące doświadczenie, które połączyło wysokiej jakości zajęcia akademickie z praktycznym spojrzeniem na biznes oraz unikalnym kontekstem kulturowym.

Program rozpoczął się na kampusie EM Normandie, gdzie uczestnicy zostali oficjalnie powitani przez przedstawicieli uczelni. Już pierwsze sesje pokazały, jak starannie zaprojektowany był cały wyjazd –merytoryka została ściśle dopasowana do specyfiki francuskiego rynku. Seminarium otwierające, poświęcone branży dóbr luksusowych, pozwoliło zrozumieć fundamenty jednego z kluczowych sektorów francuskiej gospodarki. Dyskusje dotyczyły nie tylko strategii marek premium, ale również roli dziedzictwa, storytellingu oraz doświadczenia klienta w budowaniu przewagi konkurencyjnej.

Kolejne dni przyniosły równie wartościowe zajęcia. Szczególne zainteresowanie wzbudził moduł dotyczący „branding heritage”, który pokazał, jak organizacje mogą skutecznie wykorzystywać swoją historię i tożsamość w komunikacji marketingowej. Uzupełnieniem tej tematyki był blok poświęcony rynkowi wina, podczas którego uczestnicy poznali specyfikę zarządzania marką w branży o silnym zakorzenieniu kulturowym i geograficznym.

Istotnym elementem programu były również wizyty studyjne. Wizyta w firmie Scaleway umożliwiła uczestnikom spojrzenie na dynamicznie rozwijający się sektor

nowych technologii. Spotkanie z przedstawicielami firmy pokazało, jak w praktyce wygląda zarządzanie innowacją, rozwój infrastruktury chmurowej oraz budowanie przewagi konkurencyjnej w środowisku globalnym.

Wyjątkowym doświadczeniem były warsztaty kulinarne w Ferrandi Paris. Uczestnicy mieli okazję pracować pod okiem profesjonalnego szefa kuchni, poznając nie tylko techniki kulinarne, ale również znaczenie gastronomii jako elementu kultury i biznesu. Towarzysząca warsztatom konferencja dotycząca roli haute cuisine w świecie biznesu pokazała, jak silnie gastronomia może wspierać budowanie marki i doświadczenia klienta – szczególnie w segmencie premium.

Program wyjazdu był bardzo intensywny, a jednocześnie dobrze zbalansowany. Obok części edukacyjnej znalazła się przestrzeń na integrację oraz budowanie relacji w grupie. Wspólne posiłki, w tym elegancka kolacja powitalna oraz uroczysta kolacja pożegnalna w formie rejsu po Sekwanie, stworzyły wyjątkową atmosferę. Szczególnym momentem był wieczorny rejs z widokiem na oświetloną Wieżę Eiffla – symbol miasta i jedno z najbardziej rozpoznawalnych miejsc na świecie.

Nie można pominąć także wartości nieformalnych aspektów wyjazdu. Czas wolny pozwolił uczestnikom odkrywać uroki Paryża, prowadzić inspirujące rozmowy oraz wymieniać się doświadczeniami zawodowymi. Tego typu interakcje są niezwykle cenne w kontekście programu Executive MBA, w którym równie ważne jak wiedza są relacje i networking.

Na szczególną uwagę zasługiwało zaangażowanie uczestników oraz ich otwartość na nowe doświadczenia. Każdy dzień przynosił nowe inspiracje, a różnorodność programu sprawiła, że każdy mógł znaleźć coś dla siebie – zarówno w obszarze zarządzania, marketingu, jak i innowacji.

Wyjazd studyjny do Paryża był nie tylko elementem edukacyjnym, ale przede wszystkim doświadczeniem, które poszerza horyzonty i pozwala spojrzeć na biznes w szerszym, międzynarodowym kontekście. To właśnie takie inicjatywy stanowią o sile programu Executive MBA i jego praktycznym wymiarze.Bez wątpienia był to wyjazd, który na długo pozostanie w pamięci uczestników –jako czas intensywnej nauki, inspiracji i wyjątkowej atmosfery.

mgr Agata Dąbrowska, Koordynator Programu Executive MBA Krakowska Szkoła Biznesu UEK

Executive MBA KSB UEK –

31 lat doświadczenia

W świecie, w którym zmiana stała się codziennością, a decyzje menedżerskie wymagają coraz większej odpowiedzialności i świadomości, rozwój kompetencji przywódczych przestaje być wyborem – staje się koniecznością. Program Executive MBA realizowany w Krakowskiej Szkole Biznesu Uniwersytetu Ekonomicznego w Krakowie od ponad trzech dekad odpowiada na te potrzeby, kształcąc liderów gotowych działać skutecznie w dynamicznym otoczeniu biznesowym.

Wtym roku program wchodzi w kolejny etap swojej historii –uruchomiona zostanie już 32. edycja Executive MBA, co oznacza ponad 31 lat doświadczenia w edukacji menedżerskiej. To czas, w którym zmieniały się modele zarządzania, realia rynkowe i oczekiwania wobec liderów – jednak niezmiennie kluczowe pozostawało jedno: potrzeba rozwoju kompetencji, które mają realne przełożenie na wyniki organizacji.

Najlepszym potwierdzeniem skuteczności programu są doświadczenia jego absolwentów. Najnowsze badanie przeprowadzone wśród absolwentów Executive MBA KSB UEK pokazuje, że program nie tylko rozwija, ale przede wszystkim przynosi konkretne efekty zawodowe.

70% absolwentów zadeklarowało otrzymanie podwyżki po ukończeniu studiów, co wyraźnie wskazuje na wzrost ich wartości na rynku pracy. Jednocześnie aż 95% respondentów potwierdziło, że program miał znaczący, pozytywny wpływ na ich karierę zawodową. To wyniki, które nie pozostawiają wątpliwości – Executive MBA to inwestycja, która się zwraca.

Co istotne, rozwój ten ma charakter kompleksowy. Absolwenci wskazali pozytywne zmiany we wszystkich

analizowanych 24 obszarach kompetencji menedżerskich. Wśród nich szczególnie wyróżniają się: umiejętność skutecznego zarządzania zespołem i budowania zaangażowania; zdolność osiągania i skalowania wyników biznesowych; rozwój myślenia strategicznego i podejmowania decyzji w warunkach niepewności; budowanie inkluzywnego i zrównoważonego środowiska pracy; większa samoświadomość lidera i lepsze rozumienie własnego stylu zarządzania.

Tak szeroki zakres wpływu pokazuje, że Executive MBA to nie tylko przekazywanie wiedzy, ale przede wszystkim transformacja sposobu myślenia o przywództwie i zarządzaniu.

Program został zaprojektowany z myślą o osobach, które już dziś pełnią odpowiedzialne funkcje i chcą wejść na wyższy poziom zarządzania. Uczestnikami Executive MBA są doświadczeni menedżerowie, przedsiębiorcy oraz eksperci, którzy podejmują decyzje o realnym wpływie na organizacje. Dzięki temu program staje się nie tylko przestrzenią nauki, ale również platformą wymiany doświadczeń i budowania wartościowych relacji biznesowych.

Istotnym elementem Executive MBA KSB UEK jest połączenie

wiedzy akademickiej z praktyką biznesową. Zajęcia prowadzone są przez ekspertów i praktyków, a program koncentruje się na realnych wyzwaniach, z jakimi mierzą się współczesne organizacje. Uczestnicy pracują na konkretnych case studies, analizują własne doświadczenia i wdrażają rozwiązania, które mogą bezpośrednio przełożyć się na ich codzienną pracę.

Wartością programu jest również jego długofalowy wpływ – nie tylko na indywidualne kariery, ale także na organizacje, w których pracują absolwenci. Lepsze decyzje, bardziej świadome przywództwo i umiejętność zarządzania w złożonym środowisku biznesowym przekładają się na realne wyniki i rozwój firm.

Executive MBA w Krakowskiej Szkole Biznesu UEK to program dla tych, którzy nie chcą jedynie reagować na zmiany, ale aktywnie je kształtować. Dla liderów, którzy rozumieją, że rozwój osobisty i zawodowy to proces ciągły – i że warto inwestować w narzędzia, które przynoszą wymierne rezultaty.

Rekrutacja do 32. edycji programu Executive MBA jest w toku.

lic. Katarzyna Fedewicz, Dział Marketingu i Sprzedaży Krakowska Szkoła Biznesu UEK

Kierunki studiów podyplomowych w KSB UEK

W semestrze letnim roku akademickiego 2025/2026 w Krakowskiej Szkole Biznesu

Uniwersytetu Ekonomicznego w Krakowie rozpoczęły się zajęcia na kolejnych kierunkach studiów podyplomowych

Programy te zostały przygotowane z myślą o osobach, które chcą rozwijać swoje kompetencje zawodowe, zdobywać aktualną wiedzę oraz poszerzać możliwości rozwoju kariery. W bieżącym semestrze uruchomione zostały następujące kierunki:

• AI i Cyfrowa Transformacja

• Analityk biznesowy

• Kadry i płace

• Psychologia w biznesie

• Sustainable Energy Certificate Program (studia w języku angielskim, prowadzone we współpracy z firmą Shell)

• Zarządzanie projektami (+ szkolenie i certyfikacja PRINCE2®)

• Zarządzanie przedsiębiorstwem – studia menedżerskie (typu MBA)

Uruchomione programy odpowiadają na aktualne potrzeby rynku pracy – zarówno w obszarze nowych technologii i transformacji cyfrowej, jak i zarządzania, HR czy kompetencji miękkich. Wśród nich znalazł się również anglojęzyczny Sustainable Energy Certificate Program, koncentrujący się na wyzwaniach związanych z transformacją energetyczną i zrównoważonym rozwojem.

Studia podyplomowe w Krakowskiej Szkole Biznesu UEK realizowane są we współpracy z praktykami biznesu i ekspertami z różnych branż. Dzięki temu uczestnicy zdobywają nie tylko wiedzę teoretyczną, ale również umiejętności możliwe do bezpośredniego wykorzystania w pracy zawodowej.

Informujemy również, że od czerwca 2026 r. rozpocznie się rekrutacja na semestr zimowy roku akademickiego 2026/2027. Już teraz zapraszamy do zapoznania się z ofertą i wzięcia udziału w kolejnej edycji studiów.

Wszystkie informacje o ofercie Krakowskiej Szkoły Biznesu UEK dostępne są na stronie: https://ksb.uek.krakow.pl/

mgr Katarzyna Lipińska-Koń, Dział Marketingu i Sprzedaży Krakowska Szkoła Biznesu UEK

Droga do sukcesu

Żadne, nawet najbardziej prestiżowe studia na najbardziej przyszłościowym kierunku nie dają gwarancji sukcesu. Ale kiedy do dobrej edukacji dołożymy zaangażowanie, determinację, pomysł na siebie, ciężką pracę, a także zapał i entuzjazm, efekty mogą przewyższyć najśmielsze wyobrażenia. Świadczy o tym historia dwojga naszych absolwentów.

Studia zaczęli na różnych kierunkach. Maria obroniła licencjat z Międzynarodowych Stosunków Gospodarczych, Dariusz – z Ekonomii. Poznali się dzięki udziałowi w prestiżowym, unikatowym w skali całej Polski programie tutoringu akademickiego UEK Honorus „WISE”. Są też pierwszymi w jego historii małżonkami! W trakcie studiów angażowali się w liczne aktywności. Dariusz Kotlarz był m.in. Prezesem Koła Naukowego Przedsiębiorczości i Innowacji oraz Koordynatorem Światowego Tygodnia Przedsiębiorczości na

UEK, zaś Maria Kotlarz Prezesem Koła Naukowego Ekonomia Biznesu Międzynarodowego oraz działaczką ESN UEK (obecnie jest alumnem tej organizacji). Oboje byli też członkami Zarządu Rady Kół Naukowych przy UEK. Po zakończeniu licencjatu wzięli ślub, by następnie wspólnie kontynuować studia na kierunku Zarządzanie Międzynarodowe. Wtedy też podjęli pracę w Kancelarii Rektora, a później w Departamencie Marki i Komunikacji.

Maria, po obronieniu pracy magisterskiej pt.: „Tworzenie

miejsc pracy dla osób z niepełnosprawnościami”, wróciła do rodzinnej Bystrej, koło Gorlic – gdzie założyła maleńką szkołę językową, której celem było wyrównywanie szans edukacyjnych mieszkańców mniejszych miejscowości. W swojej pracy stawia na indywidualne podejście do ucznia oraz rozwijanie świadomości, jak ważne jest wykształcenie i ciągły rozwój. Dariusz swoje zainteresowania naukowe skupił na tematach zarządzania i kwestii międzykulturowych. Obronił pracę

magisterską pt.: „Znaczenie kompetencji przedsiębiorczych w zarządzaniu organizacjami pozarządowymi w Polsce”, która została nagrodzona przez Narodowy Instytut Wolności. Po studiach przeniósł się z żoną i córką do Bystrej, gdzie założył szkołę matematyki “Akademia Zdolniaków”. Przedsięwzięcie to opiera się na założeniu, że każdy uczeń posiada potencjał, który – odpowiednio wspierany –może zostać w pełni rozwinięty. Wspólnym mianownikiem ich aktywności – poza jej aspektem edukacyjnym – jest działalność w ramach Fundacji Niewykluczeni, której celem jest przeciwdziałanie wykluczeniu społecznemu i edukacyjnemu.

Ścieżka zawodowa małżeństwa Kotlarzy od początku była więc związana z edukacją i rozwojem lokalnej społeczności. Teraz, z ich inicjatywy, w powiecie gorlickim powstaje wyjątkowa, niepubliczna szkoła podstawowa „Twój Sukces”. To projekt, który ma na celu stworzenie nowoczesnego miejsca nauki, w którym rozwój ucznia będzie traktowany kompleksowo –nie tylko pod względem wiedzy, ale także osobowości, kompetencji społecznych i emocjonalnych. „Twój Sukces” to pierwsza tego typu szkoła w regionie. Głównym celem placówki jest wychowanie młodych ludzi do odpowiedzialności, samodzielności oraz świadomego kształtowania własnej przyszłości. Edukacja ma tu być nie tylko przekazywaniem wiedzy, ale przede wszystkim procesem prowadzącym

do odkrywania indywidualnych talentów i mocnych stron.

Motywem przewodnim edukacyjnej działalności małżonków stał się motyl. Jak sami mówią: Naszą misją jest to, by szkoła była dla ucznia jak kokon dla gąsienicy – ma umożliwiać jego rozwój i przygotować go do samodzielnego życia, gdy wyjdzie ze szkolnych murów. Jednym z najważniejszych założeń szkoły jest więc indywidualne podejście do każdego ucznia. Nauka ma odbywać się w małych, maksymalnie 16-osobowych grupach, co pozwoli nauczycielom lepiej poznać potrzeby dzieci i dostosować metody pracy do ich możliwości. W „Twoim Sukcesie” szczególny nacisk kładziony będzie na rozwój kompetencji praktycznych – takich jak radzenie sobie ze stresem, podejmowanie decyzji czy współpraca z innymi. Twórcy szkoły podkreślają także rolę wychowania, jako fundamentu skutecznej edukacji. Szkoła ma za zadanie wspierać uczniów w rozwoju moralnym, społecznym i intelektualnym jednocześnie.

Ważnym aspektem projektu jest także dostępność do profesjonalnej edukacji, której w mniejszych miejscowościach często po prostu brakuje. Maria i Dariusz podkreślają, że chcą ograniczyć koszty nauki tak, aby sytuacja finansowa nie była przeszkodą dla uczniów. W tym celu prowadzone są działania mające na celu pozyskanie środków na rozwój infrastruktury i funkcjonowanie szkoły (uruchomiono m.in. wsparcie w ramach serwisu PATRONITE, a także przygotowywany jest wniosek

o przyznanie wsparcia w ramach projektu „Małopolski Ośrodek Wsparcia Ekonomii Społecznej –Podregion Nowosądecki" w ramach Programu Fundusze Europejskie dla Małopolski 2021-2027 współfinansowanego z Europejskiego Funduszu Społecznego Plus). Jest więc duża szansa, że nowopowstała szkoła stanie się przedsiębiorstwem społecznym.

Maria i Dariusz Kotlarzowie od lat starają się tworzyć miejsca, które dają młodym ludziom z mniejszych miejscowości takie same możliwości rozwoju jak uczniom z dużych miast. Jeśli ich kolejny projekt zostanie zrealizowany zgodnie z założeniami, może stać się ważnym krokiem w kierunku podniesienia jakości edukacji w powiecie gorlickim oraz inspiracją dla innych inicjatyw tego typu. Ich pasja i zaangażowanie pokazują, że edukacja może być nie tylko zawodem, ale przede wszystkim misją – ukierunkowaną na rozwój człowieka i budowanie silnej, świadomej społeczności lokalnej.

We wstępie napisałam, że nawet najlepsza edukacja nie daje gwarancji sukcesu. I faktycznie tak jest. Ale nie da się też ukryć, że jest ona narzędziem, które –dobrze wykorzystane – otwiera wiele drzwi i umożliwia rozwinięcie inspirującej kariery. Dlatego warto wspierać inicjatywy, które dają mniej uprzywilejowanym grupom społecznym możliwości edukacyjne dostępne głownie mieszkańcom dużych miast. Warto też podążać za swoimi marzeniami i nie bać się stworzyć czegoś swojego. W kolejnym numerze „Kuriera UEK” ukaże się wywiad, w którym Państwo Kotlarzowie opowiedzą o swojej drodze do sukcesu.

mgr Olga Bojarska Dział Komunikacji i PR

Od auli do światowych wybiegów

Jeszcze kilka lat temu stresowała się przed wejściem do sali egzaminacyjnej. Dziś wchodzi w światła reflektorów – na tegorocznym London Fashion Week otworzyła oraz zamknęła pokaz projektanta Nico Didonna. Absolwentka turystyki i rekreacji UEK udowadnia, że ekonomiczne fundamenty mogą prowadzić nie tylko do biura czy branży turystycznej, ale także na najbardziej prestiżowe wybiegi świata. Jej historia to opowieść o odwadze, kompetencjach i drodze, która zaczęła się w uczelnianej auli.

Joanna Pawlik: Co było bardziej stresujące – obrona pracy dyplomowej na UEK-u czy otwieranie i zamykanie pokazu podczas London Fashion Week?

Izabela Mazurek: Chyba jednak obrona pracy dyplomowej. Na wybiegu stres trwa tylko kilka

minut i bardzo szybko zamienia się w adrenalinę. Obrona to moment, w którym masz poczucie, że oceniane są lata Twojej pracy i przygotowań – godzin spędzonych na pisaniu, analizowaniu materiałów, konsultacjach z promotorem i dopracowywaniu każdego szczegółu. To także konieczność

uporządkowania całej wiedzy i umiejętności, które zdobywało się przez cały okres studiów, i zaprezentowania ich w krótkim, ale bardzo wymagającym momencie przed komisją.

JP: Jak wyglądała Twoja droga od studiów do wybiegu?

IM : Modeling pojawił się w moim życiu dopiero po studiach, kiedy przeprowadziłam się do Londynu i zostałam zeskautowana (zauważona – przyp. red). Od zawsze interesowałam się fotografią i modą, więc w pewnym sensie te zainteresowania bardzo naturalnie się ze sobą połączyły. Z czasem zaczęło pojawiać się coraz więcej projektów i ofert współprac, które sprawiły, że modeling stał się ważną częścią mojej drogi zawodowej.

JP: Jakie emocje towarzyszyły Ci przed pierwszym wyjściem na wybieg?

IM : Pamiętam ogromną mieszankę ekscytacji i stresu. Najbardziej obawiałam się tego, czy wszystko zrobię poprawnie technicznie – tempo, postawa, spojrzenie. Kiedy jednak wyszłam na wybieg, stres bardzo szybko zmienił się w koncentrację.

JP: Kiedy po raz pierwszy pomyślałaś: „To już nie jest przygoda – to jest moja droga zawodowa”?

IM : Myślę, że w momencie, kiedy zobaczyłam swoją twarz w dużej kampanii w zagranicznym centrum handlowym. To był moment, w którym uświadomiłam sobie, że modeling przestał być tylko ciekawym doświadczeniem, a stał się realną częścią mojej kariery.

JP: Jak doszło do Twojego udziału w tegorocznym London Fashion Week?

IM : To efekt współpracy z agencją i wielu castingów. W branży mody większość pracy dzieje się za kulisami – zanim pojawi się moment na wybiegu, trzeba przejść przez wiele spotkań i selekcji.

JP: Gdy patrzysz na pokaz mody, widzisz sztukę czy przede wszystkim świetnie zaplanowane przedsięwzięcie biznesowe?

IM : Myślę, że jedno i drugie. Pokaz mody jest formą artystycznej ekspresji projektanta, ale jednocześnie bardzo

precyzyjnie zaplanowanym projektem biznesowym. Za kilkunastominutowym pokazem stoją miesiące przygotowań, strategii marketingowej i pracy dużego zespołu ludzi.

JP: Czego modeling nauczył Cię o sobie samej?

IM: Przede wszystkim odporności i dyscypliny. To branża, w której bardzo często słyszy się „nie”, więc trzeba nauczyć się nie brać wszystkiego osobiście i konsekwentnie pracować nad sobą.

JP: Jak wygląda backstage tak dużego wydarzenia jak London Fashion Week? Co najbardziej Cię zaskoczyło?

IM : Backstage to ogromna energia i kontrolowany chaos. W jednym miejscu pracują jednocześnie fryzjerzy, makijażyści, styliści i producenci pokazu. Najbardziej zaskoczyło mnie to, jak szybko wszystko się dzieje i jak wiele osób musi współpracować, żeby kilkunastominutowy pokaz był perfekcyjny.

JP: Co czuje modelka, która otwiera pokaz? A co ta, która go zamyka?

IM : Otwieranie pokazu to duża odpowiedzialność, bo to pierwszy obraz, który widzi publiczność i który wprowadza w klimat całej kolekcji. Zamknięcie ma natomiast bardzo symboliczny charakter –często modelka wychodzi wtedy razem z projektantem, trzymając go za rękę, co jest finałowym momentem całego pokazu.

JP: Czy branża modelingowa jest tak „glamour”, jak się wydaje, czy to przede wszystkim twardy biznes?

IM : Z zewnątrz wygląda bardzo „glamour” – pokazy, podróże, piękne stylizacje. W rzeczywistości jest to jednak przede wszystkim wymagający biznes. Za każdym projektem stoi dużo pracy, castingi, długie dni na planie i duża konkurencja.

JP: Zdarzały się sytuacje, które zmieniły Twoje spojrzenie na tę branżę?

IM : Z czasem zaczyna się dostrzegać, ile pracy i logistyki stoi za każdym projektem. Pokaz czy kampania, które z zewnątrz wyglądają bardzo spektakularnie, są w rzeczywistości efektem pracy ogromnego zespołu i wielu godzin przygotowań.

JP: Czy warto mieć „plan B” w branży kreatywnej?

IM : Myślę, że warto mieć różne kompetencje i możliwości. Ja nie jestem tylko modelką – zajmuję się również innymi rzeczami, między innymi marketingiem. Lubię mieć poczucie stabilności i pewność, że mam różne źródła dochodu. Przy dzisiejszym rozwoju technologii i AI modelki są już w niektórych projektach zastępowane przez sztuczną inteligencję, więc trudno przewidzieć, co przyniesie przyszłość.

JP: Twoim zdaniem moda jest dziś bardziej globalna niż kiedykolwiek?

IM : Zdecydowanie tak. Dzięki mediom społecznościowym i internetowi trendy bardzo szybko rozprzestrzeniają się na całym świecie, a projektanci, marki i modele pracują dziś w międzynarodowym środowisku.

JP: Studiowałaś turystykę i rekreację na Uniwersytecie Ekonomicznym w Krakowie. Czy jest coś, co z tych studiów realnie wykorzystujesz dziś w modelingu?

IM : Tak – przede wszystkim umiejętność pracy z ludźmi i odnajdywania się w różnych kulturach i środowiskach. Modeling to bardzo międzynarodowa branża, więc elastyczność, komunikacja i umiejętność szybkiej adaptacji są bardzo ważne. Studia nauczyły mnie też organizacji, planowania i patrzenia na projekty z szerszej, bardziej biznesowej perspektywy.

JP: Jak wspominasz czas studiów na UEK-u?

IM : To był ważny etap w moim życiu – czas budowania niezależności, poznawania ludzi i poszerzania perspektywy na świat.

Kierunek, który studiowałam uczy przede wszystkim otwartości i pracy z ludźmi z różnych kultur. Turystyka pokazuje, jak bardzo różnorodny jest świat i jak ważna jest komunikacja, elastyczność oraz umiejętność odnalezienia się w różnych sytuacjach. To kompetencje, które dziś bardzo przydają mi się w międzynarodowym środowisku.

Dużo wyniosłam również z samego podejścia zarządczego – planowania, organizacji i strategicznego myślenia. Dziś, rozwijając swoją karierę i markę osobistą, często widzę, że wiele rzeczy, których nauczyłam się wtedy, realnie pomaga mi w podejmowaniu decyzji.

To był także czas odkrywania siebie i swoich możliwości.

Myślę, że studia nauczyły mnie jednej bardzo ważnej rzeczy –że warto być ciekawym świata i nie bać się sięgać po rzeczy, które na początku wydają się odległe.

JP: Jakie kompetencje zdobyte podczas ze studiów okazały się Twoim zdaniem najbardziej uniwersalne?

IM : Na pewno komunikacja, organizacja pracy i zarządzanie czasem. To umiejętności, które przydają się właściwie w każdej branży.

JP: Czy wiedza ekonomiczna pomaga Ci w zarządzaniu własną marką osobistą?

IM : Zdecydowanie tak. Pomaga mi podejmować bardziej świadome decyzje biznesowe, rozumieć wartość swojej pracy i lepiej zarządzać decyzjami związanymi ze współpracą.

JP: Studia dały Ci coś, czego nie dałby wyłącznie świat mody?

IM : Na pewno szerszą perspektywę i większą świadomość tego, jak funkcjonują różne branże i mechanizmy biznesowe.

JP: Jak reagowali znajomi z roku, gdy zaczęłaś pojawiać się na międzynarodowych wybiegach?

IM : W rzeczywistości większość z nich dowiedziała się o tym dopiero po studiach, kiedy zaczęłam pracować w modelingu. W czasie studiów jeszcze się tym nie zajmowałam, więc dla wielu osób była to dość niespodziewana zmiana kierunku.

JP: Czego modeling nauczył Cię o biznesie, a czego biznes nauczył Cię o modelingu?

IM : Modeling nauczył mnie, jak ogromną rolę w biznesie odgrywa wizerunek i pierwsze wrażenie.

Z kolei wiedza biznesowa pomaga mi patrzeć na modeling bardziej strategicznie i świadomie zarządzać swoją karierą.

JP: Jak wygląda Twój „bilans zysków i strat” po wejściu do świata mody — co zyskałaś, a z czego musiałaś zrezygnować?

IM : Zyskałam ogromne doświadczenie, możliwość podróżowania i pracy z kreatywnymi ludźmi z całego świata. Z drugiej strony ta branża wymaga dużej elastyczności i czasem oznacza mniej przewidywalny tryb życia.

JP: Czy dzisiaj modelka musi być bardziej przedsiębiorczynią niż tylko twarzą marki?

IM : Myślę, że coraz częściej tak. Wiele modelek świadomie buduje swoją markę osobistą i zarządza nią jak własnym biznesem.

JP: Jak wycenia się siebie w branży, w której wartość jest często niematerialna i oparta na wizerunku?

IM: To przede wszystkim połączenie doświadczenia, jakości i różnorodności portfolio, a także rozpoznawalności w środowisku. Duże znaczenie ma również wartość, jaką wnosi się do projektu czy marki — nie tylko w postaci samej pracy, ale także wizerunku, zasięgu czy wiarygodności.

Istotne jest też zrozumienie rynku i świadomość własnych kompetencji. Wraz z rozwojem kariery, zdobywanymi projektami i rosnącym zaufaniem klientów naturalnie rośnie również

wartość współpracy. Dlatego wycena jest często wypadkową zarówno twardych elementów, jak doświadczenie czy portfolio, oraz bardziej miękkich aspektów, takich jak reputacja, styl pracy czy dopasowanie do danej marki.

JP: Budowanie marki osobistej w świecie mediów społecznościowych… jak zacząć?

IM: Myślę, że najważniejsze jest bycie autentycznym i oryginalnym. W świecie mediów społecznościowych bardzo łatwo stać się kolejną kopią tego, co już istnieje, dlatego warto pokazywać swoją osobowość, zainteresowania i własną perspektywę. Ludzie dużo bardziej reagują na szczerość i indywidualność niż na perfekcyjnie wykreowany, ale powtarzalny obraz.

JP: Czy bałaś się zejść z „bezpiecznej” ścieżki zawodowej?

IM : Każda zmiana wiąże się z pewną niepewnością, ale w moim przypadku nie była to całkowita zmiana kierunku. Nadal zajmuję się innymi inicjatywami i rozwijam się także w obszarach poza modelingiem, więc traktuję to raczej jako poszerzanie swojej drogi zawodowej niż całkowite odejście od „bezpiecznej” ścieżki.

JP: Jak reagowali bliscy, gdy zdecydowałaś się iść w stronę mody?

IM: Na początku była w tym pewna ciekawość i może trochę zaskoczenia, bo modeling nie był czymś, co planowałam od początku studiów. Z czasem jednak, kiedy zaczęli widzieć, że traktuję to poważnie i że pojawiają się konkretne projekty, pojawiło się też duże wsparcie i kibicowanie z ich strony.

JP: Co powiedziałabyś studentce lub studentowi, którzy czują, że ich pasja jest „nie z tego kierunku”?

IM : Powiedziałabym, że studia nie muszą definiować całej naszej przyszłości zawodowej. Czasami to właśnie różne doświadczenia i zainteresowania prowadzą nas do miejsc,

których wcześniej w ogóle nie planowaliśmy. Warto być otwartym na nowe możliwości i nie bać się próbować. Często nasze pasje zaczynają się rozwijać właśnie wtedy, gdy pozwalamy sobie wyjść poza utarte schematy.

JP: Czy widzisz dla siebie przestrzeń do połączenia turystyki, ekonomii i mody w przyszłości?

IM : Myślę, że tak. Te trzy światy coraz częściej się przenikają –szczególnie w branży lifestyle, eventów czy projektów związanych z podróżami.

JP: Czy świat mody to etap, czy długofalowy plan?

IM : Na razie jest to bardzo ważny etap mojego życia zawodowego, który świadomie rozwijam.

JP: Co dla Ciebie dziś oznacza sukces?

IM: Dziś sukces to dla mnie nie tylko duże projekty czy rozpoznawalność, ale przede wszystkim poczucie, że rozwijam się w kierunku, w którym czuję się w zgodzie ze sobą. To możliwość pracy z inspirującymi ludźmi, realizowania ciekawych projektów i jednocześnie doceniania małych kroków po drodze. Bardzo ważna jest dla mnie też wdzięczność

za te momenty, które kiedyś były tylko marzeniem.

JP: Jaką radę dałabyś osobom, które marzą o karierze w modelingu?

IM : Przede wszystkim, żeby nie brały odmowy zbyt osobiście. W tej branży „nie” zdarza się bardzo często i wcale nie oznacza, że coś jest z nami nie tak. Każdy projekt ma swoją wizję i czasem po prostu nie pasujemy do konkretnego pomysłu. Ważne jest, żeby być cierpliwym, wierzyć w siebie i doceniać małe osiągnięcia po drodze. I co najważniejsze – być wdzięcznym za każdą okazję i doświadczenie.

JP: Gdybyś dziś miała wrócić do auli jako gość specjalny i powiedzieć studentom jedno zdanie o budowaniu swojej drogi zawodowej – co by to było?

IM : Twoja droga zawodowa nie zawsze musi być prosta – ale często właśnie te nieoczywiste ścieżki prowadzą do najbardziej interesujących miejsc.

Rozmawiała: mgr Joanna Pawlik Dział Komunikacji i PR Autorzy zdjęć: @photo.video.london i @duncanjackphoto @dana_iee