DOCNET
VILLY Σκηνοθεσία Νίκος Θεοδοσίου
Η ταινία δεν είναι ένα πορτρέτο του μηχανικού προβολής Γουλιέλμου Σουβενέλ. Είναι ένα αφαιρετικό σκίτσο της πορείας ενός ανθρώπου που αφιέρωσε τη ζωή του στον κινηματογράφο. Ένα σκίτσο που φτιάχτηκε από ένα τρεμάμενο χέρι?Η ταινία στηρίζεται σε έξι στιγμές - έξι μικρές αφηγήσεις - και πολλές σιωπές. Oι εικόνες που τις συνοδεύουν δεν είναι παρά όσα προλάβαμε να δούμε ανάμεσα στις εκτυφλωτικές λάμψεις του βολταϊκού τόξου. Διαβάστε Περισσότερα
Η διάρκειά της δεν μπορούσε παρά να είναι 14 λεπτά. Όσο κράτησε το ταξίδι από τον κινηματογράφο ΦΙΛΙΠ μέχρι τα Πατήσια, μετά το τέλος της τελευταίας παράστασης. Τη νύχτα που έριξε πολύ χιόνι. Κείμενο απο την Αφήγηση Στην αγορά του κινηματογράφου όλοι Βίλλυ με ξέρουνε, δεν με ξέρουνε με το άλλο μου όνομα, το πραγματικό. -
Ενώ το κανονικό;
Γουλιέλμος Σουβενέλ. Σφέτσνερ ήτανε αλλά επειδή υπηρέτησα στον τούρκικο στρατό και στη θέση που ήμουνα έπρεπε να έχω άλλο επίθετο και μου το έκαναν Σουβενέλ. 1955, Κωνσταντινούπολη Όταν ήρθα στην Ελλάδα συνδέθηκα με το Λευτέρη Σκλάβο ο οποίος είχε τον κινηματογράφο «Ορφέα» στη Βουλιαγμένης, το «Λούξ» στα Καμίνια, το «Μαϊάμι» στη Γλυφάδα.
Ο «Ορφέας» ο καλοκαιρινός του Σκάβου ήταν στον Άη Γιάννη ακριβώς. Και κάθε καλοκαίρι τεντώναμε το πανί. Πρώτα στην αριστερή πλευρά, μετά στη δεξιά και ύστερα στη μέση. Είχε κάτι σκάλες ξύλινες, τις είχε δέσει κι είχα ανέβει εγώ επάνω. Ήτανε πολύ ψηλά, 11-12 μέτρα. Η γυναίκα του από κάτω φώναζε, πρόσεχε μην πέσεις. Ώσπου να πω, μη φοβάσαι, σπάει η σκάλα και το πανί όπως είχε κάνει κοιλιά, είχα πέσει μέσα στο πανί και σκιζόμενο το πανί εγώ κατέβαινα κάτω. Κατέβαινα σιγά σιγά. Κι όταν κατέβηκα μου λέει ο Λευτέρης «έφτασες;», «έφτασα», λέω, «εντάξει» μου λέει. Η πρώτη ταινία ήταν με τη Ναργκίς, «Ιδρώτας βαμένος με αίμα», κάτι τέτοιο. Τότε είχαν πολύ μεγάλη πέραση Σελίδα 1 / 4