Wil je ook je steentje bijdragen aan een inclusieve samenleving waarin iedereen telt? Je steunt Fiola niet alleen met vrijwilligerswerk, door een actie op touw te zetten of met materiële steun … maar ook met een financiële bijdrage.
Bedankt voor je steun!
• Met jouw steun kopen we duurzaam spel- en leermateriaal.
• Via een sociaal fonds bieden we extra hulp aan wie het financieel moeilijk heeft om deel te nemen aan onze activiteiten.
• Met jouw financiële hulp bouwden we aan Fiola’s Snoezelcaravan. Dankzij degelijke en warme materialen is het heerlijk vertoeven in een veilige en knusse snoezelruimte.
• Jouw steun draagt ook bij aan de organisatie van gezinsreizen in het Kasterhuis. Ondersteund door onze medewerkers genieten zorggezinnen er van een weekendje weg.
• Fiola spaart voor een fietstaxi voor onze locatie in Gent. Een praktisch vervoersmiddel om samen met de mensen die we ondersteunen nóg meer in beweging te komen in de stad.
Hoe doe je een gift?
• Stort je gift op rekeningnummer BE88 8939 4406 9541 op naam van Fiola vzw, Kasterhuis 81, 9230 Wetteren .
• Vermeld als mededeling ‘GIFT + je naam + je rijksregisternummer’.
• Je krijgt een fiscaal attest vanaf 40 euro.
• Bedankt voor je steun!
Eindredactie en coördinatie: Jasmien Aernout en Sophie Claeys
Fiola-magazine verschijnt één keer per jaar en wordt gedrukt op 5000 exemplaren.
Adverteren: Interesse om te adverteren in Fiola-magazine 2027? Laat het weten via communicatie@fiolavzw.be
Werkten mee aan dit nummer: Jasmien Aernout, Sophie Claeys, Leen De Coensel, Els Depauw en Frauke Decoodt. Met dank voor de ingezonden verhalen.
Vormgeving: Dotplus
Druk: Parys printing
Fotografie: Koen Bracke. Met dank voor de ingezonden foto’s.
Met Fiola proberen we nabij te zijn. We maken helder wat ingewikkeld is, zoeken in het bos weer naar de bomen en bieden steun in situaties die moeilijk zijn. Samen gaan we op zoek naar kracht, talent en licht, want ook dat is er altijd. Zoals Lore, mama van Nona en Billie, het in dit magazine zo mooi zegt: ‘In het donker zie je de lichtpuntjes beter’.
Jaarlijks ondersteunen we met Fiola honderden gezinnen die onverwachte boodschappen krijgen. Waar niet-weten, verdriet en zorg(en) opduiken. Tientallen collega’s versterken deze gezinnen, vaak in duo. Je leest in dit blad over de Neles, over co-animatoren en vrijwilligers. Want Fiola is steeds meer een community, waarvoor velen zich engageren.
Dit magazine toont weerbaarheid, die zich uit op verschillende manieren. Bilal die voor Ihsan letterlijk een veilig nest bouwt. Een schoolteam in Rupelmonde dat voluit inzet om een plek voor iedereen te kunnen zijn.
Verbinding ook. Hoe drie Yieha-tieners Jools interviewen en hun ervaring delen met kwetsbaarheid en veerkracht. En Kobe, die dankzij een wandelwiel de bossen in kan.
In al die zorg is rust cruciaal. Dat kom je te weten in het verhaal van Isabel en ervaar je in Fiola’s Snoezelcaravan.
Diezelfde rust, levendigheid en kracht zijn belangrijke ingredienten in de visie van Fie & Ola, onze inclusieve kinderdagverblijven. Ook daar zien we: wat we doen voor kinderen met extra zorgvragen, is goed voor álle kinderen. Want in buitengewoon zit vooral veel gewoon.
Kunnen we daarom meer spreken over wat ons verbindt, eerder dan wat ons uit elkaar haalt? In een samenleving waar hard, koud en strijd weer dominante woorden zijn, kiezen wij voor mild, warm en connectie.
Dus, lees de verhalen. Laat ze even binnenkomen. En vooral: ga erover in gesprek en deel hun kracht.
Brecht De Schepper
Algemeen directeur Fiola vzw
Fiola is een dynamische organisatie die mensen met een ondersteuningsvraag versterkt én verbindt. We zijn er voor baby’s, kinderen, jongeren en (jong)volwassenen en hun netwerk. Dat doen we samen: met jou, de mensen rondom jou én de samenleving.
We ondersteunen waar nodig en stimuleren mensen om hun eigen leven vorm te geven, krachtgericht en op maat. Tegelijk bouwen we mee aan een samenleving die verschillen waardeert.
Fiola investeert in mensen, innovatie en samenwerking. We combineren sterke lokale verankering met handicapspecifieke expertise en een breed aanbod over verschillende levensdomeinen heen.
Ons aanbod
Fiola heeft een brede waaier aan diensten, waaronder:
• Laagdrempelig loket voor snelle ondersteuning
• Psychosociale en praktische ondersteuning bij jou thuis of op een Fiola-locatie
• Ondersteuning bij werk, wonen en vrije tijd
• Groepsactiviteiten in jouw regio en interessegebied
• Verdiepende modules zoals emotiecoaching, levend verlies en rouwcoaching
• Kennisdeling en vorming voor professionals en partners
Fiola kiest inclusief
Fiola bouwt vanaf de geboorte mee aan een inclusieve samenleving. Dat doen we via wijzijnYieha, ons inclusief vrijetijdsaanbod voor kinderen en jongeren, en via onze vijf inclusieve kinderdagverblijven Fie & Ola.
In Wetteren vind je het Kasterhuis: een unieke werk- en ontmoetingsplek. Ontmoeten, logeren en vergaderen komen er samen in de groene en inspirerende Scheldevallei. Vanuit Fiola ontstond ook Willow, een softwareplatform dat zorgorganisaties helpt hun administratie te digitaliseren en automatiseren.
Onze locaties
Fiola is actief in heel Oost-Vlaanderen, met vaste locaties in Aalst, Assenede, Deinze, Eeklo, Gent, Geraardsbergen, Herzele, Merelbeke-Melle, Ninove, Oudenaarde, Ronse, Sint-Niklaas en Wetteren.
Meer weten?
Volg ons op Facebook, Instagram en LinkedIn of schrijf je in voor onze nieuwsbrief!
www.fiolavzw.be
OP GEZINSREIS IN HET KASTERHUIS
Een weekendje weg als zorggezin
In 2025 ging het gezin van Lore op weekend in het Kasterhuis, samen met andere zorggezinnen. Ze vertelt over hun ervaringen met vakantie, op reis gaan en de verbindende en ontzorgende kracht van een zorgvakantie.
Ik ben Lore, 35 jaar, getrouwd en mama van twee dochters: Nona en Billie. Ruim zes jaar geleden kreeg Nona er een zusje bij. Al snel na de geboorte werd duidelijk dat Billie het moeilijk had op veel verschillende vlakken. Toen ze één maand was, belandden we voor het eerst in het ziekenhuis en ging de bal snel aan het rollen. Van opname naar opera-
tie, naar neonatologie, naar weken ter observatie in het ziekenhuis liggen tot uiteindelijk een diagnose.
Bij Billie ontbreekt er een stukje van de korte arm van het vijfde chromosoom en ze heeft daarmee het cri-duchatsyndroom. Dat betekent dat Billie een meervoudige beperking heeft. Zowel op motorisch als verstandelijk vlak heeft ze extra uitdagingen en zorgnoden. Plots was ik niet alleen mama, maar werd ik zorgmama.
Geen pauzeknop
Terechtkomen in het zorgouderschap was op z’n zachtst gezegd heel intens.
Niet alleen voor mij, maar voor ons hele gezin was het van bij het begin een pittige rollercoaster. Wat vóór Billie zo vanzelfsprekend was, werd ineens de grootste uitdaging. We moesten op zoek naar een nieuwe balans in ons gezin, naar de kleinste gelukjes die plots groot werden. Vakantie is misschien wel één van de meest uitdagende dingen. Want er is geen pauzeknop in het zorgouderschap, ook niet tijdens de vakantie.
Iedereen heeft eens nood aan een deugddoende en zorgeloze periode waarin je je batterijen kan opladen om er nadien weer tegenaan te gaan. Die
“Er is geen pauzeknop in het zorgouderschap, ook niet tijdens de vakantie.”
nood en dat verlangen is ook in ons gezin aanwezig, alleen laat onze realiteit dat vaak niet toe.
Overleven
Vakantie is ook loskomen van de vaste schoolstructuur, een minder strakke dagelijkse routine en de extra druk om te ontspannen en leuke activiteiten te doen. Het is elk moment alert moeten zijn en altijd ‘aan moeten staan’. Zowel werken. Zodat positieve momenten de negatieve overheersen en we op het eind van de dag nog wat energie overhebben.
“Het deed zoveel deugd om ons niet anders te voelen, om zonder druk onszelf te kunnen zijn.”
fysiek als mentaal. Vakantie is een periode waarin levend verlies extra achter de hoek schuilt en op de meest onverwachte momenten komt piepen.
Ik wil een leuke mama zijn en samen leuke dingen doen. Maar vaker dan ik wil, probeer ik de dag door te komen zonder (te veel) uitbarstingen. Blus ik brandjes nog voor er rook te zien is en splitsen we het gezin op omdat het dan rustiger en vaak gemakkelijker gaat. Soms voelt vakantie bijna als overleven. Uitkijken naar de avond wanneer Billie in haar bedje kan en dan hopen dat de nacht rustig verloopt, om er de volgende ochtend opnieuw met volle energie voor te gaan.
Gedragen worden
We blijven zoeken naar mogelijkheden die voor ons zorggezin het beste
Zo probeerden we de voorbije jaren enkele alternatieve vormen van vakantie uit. We gingen tijdens die vakanties in verbinding met andere zorggezinnen en voelden ons voor het eerst écht gezien. We voerden diepgaande gesprekken, maar er werd ook gelachen. We konden even zorgelozer zijn omdat we voor een stuk gedragen werden door anderen.
Loslaten
Ook onze lieve brus kreeg de nodige aandacht. Nona bloeide elke dag meer open en vond herkenning en vriendschap bij andere brusjes. Het deed zoveel deugd om ons niet anders te voelen, om zonder druk onszelf te kunnen zijn.
Onze vakantie in VillaMax, onze midweek in Villa Rozerood en het weekendje weg in het Kasterhuis kregen zo één voor één een plaatsje vol warme herinneringen in ons hart. Het was op sommige momenten loslaten. Want de zorg uit handen geven, zeker van je zorgintensief kind, is allesbehalve evident. Maar niets werd gepusht en je had als ouder de tijd om hierin te groeien. Gaandeweg werd ons ver-
trouwen steeds meer gewonnen en zetten we hierin voor het eerst echt stappen.
Rustmoment
Ik herinner me nog de eerste tien minuten waarin we in de zon zaten op het terras van het Kasterhuis, zonder kinderen. ‘Gewoon’, wij twee. Nona deed op de benedenverdieping een crea-activiteit met de andere brusjes en Billie wilde zo graag mee. Na wat overtuigingskracht van de ongelooflijke begeleiding, ging Billie met ze mee naar de activiteit. Wij namen een theetje, want ook dat werd ons voorgesteld, en genoten zo bewust van ons eerste echte rustmoment. Het was bijna onwerkelijk om te voelen hoe er niet alleen voor onze dochters werd gezorgd, maar ook voor ons.
We hielden er vrienden voor het leven aan over en vonden een manier om samen, met ons volledige gezin, te kunnen ontspannen. En ook al blijft het soms bitterzoet, we zijn zo dankbaar voor alles en iedereen die op ons pad komt dankzij Billie. Ze leerde ons de voorbije zes jaar de mooiste levenslessen. Ze leerde ons intens gelukkig zijn, ze leerde ons te focussen op wat er écht toe doet. Ze leerde ons om positief in het leven te staan. En zoals op onze keukenmuur geschreven staat: ‘In het donker zie je de lichtpuntjes beter.’
Het weekendje weg in het Kasterhuis is een warme herinnering voor het gezin van Billie.
Dansen tegen onzekerheid
Just girls
“Just Jools balanceert tussen je kwetsbaarheid tonen en kracht putten uit afwijken van de norm.”
Drie tienermeisjes komen samen om de hoofdrolspeelster uit de kortfilm Just Jools te interviewen. Zij zijn dol op onze inclusieve jeugdbeweging Yieha, Jools is dan weer verzot op dansen. Een motorische beperking doet haar zelfvertrouwen soms wankelen. Iets wat de meisjes herkennen. “Niet opgeven”, moedigen ze elkaar aan.
“Als er iets is wat je verdrietig maakt, waardoor je je niet goed voelt, dan moet je eigenlijk iets zoeken dat je heel leuk vindt. En dan moet je dat gewoon doen op momenten dat je je slecht voelt.”
Aan het woord is de 14-jarige Julija Theresa, of kortweg Jools. En wat zij leuk vindt, is dansen. Ze kwam er zelfs mee op televisie. Zoek maar naar ‘Just Jools’ op VRT MAX. Die bekroonde kortfilm toont hoe Jools haar droom wil waarmaken om zelfzeker te dansen. Dat is niet zo vanzelfsprekend, want ze heeft een motorische beperking.
Fiola vroeg aan Noa, Ella en Alexandra of zij Jools wilden interviewen. Omdat Jools wat veraf woont, doen deze Yieha-leden dat via een videoverbinding. Het begint wat onwennig, maar stilaan groeit er een leuke connectie tussen de vier meisjes.
De keuken is mijn podium
Noa bijt de spits af en vraagt vanaf wanneer Jools wilde leren dansen.
“Dat weet ik niet”, antwoordt Jools, “ik denk eigenlijk dat het iets is wat ik al heel lang graag deed, vanaf dat ik geboren ben.”
“Dans je nog altijd alleen, of ook in groep?”, vraagt Ella.
“Ik doe nu ballet. Maar dat is even gestopt, want ik zit in het gips omwille van mijn spieren. Ik dans ook gewoon alleen thuis. En met een vriendin van mijn zus ga ik misschien een dansvoorstelling maken. Dat is wel cool.”
Ella wil weten of Jools het fijn vond om in de film een nieuwe dansstijl te ontdekken.
“Ja, ik vond dat heel leuk. Ik was ballet gewoon en dat was ineens zo’n nieuwe vorm van dansen. Uit de kleinste bewegingen kan je iets leuks halen.
Dat was heel leerrijk. Als ik nu dans, verwerk ik dat erin.”
“Dans je dikwijls in je kamer?”, vraagt Noa.
“Ik dans in de keuken want daar is veel plaats. Dan dans ik als ik de keuken op-
ruim, of ik zet gewoon wat muziek op. De keuken is mijn ultieme podiumplek.”
Geen rozengeur en maneschijn
Wat vonden Ella, Noa en Alexandra van de film? Ella zegt dat ze het enorm mooi en puur vond. “Moedig dat je je zo kwetsbaar opstelt.” Noa vult aan: “Ik vond het heel dapper dat je gewoon jezelf was.”
“Het leek soms wel allemaal rozengeur en maneschijn”, legt Jools uit, “maar dat is het niet altijd. De film toont geen momenten waarop ik het moeilijk heb, dat wilde ik ook niet. Maar het is dus niet helemaal de realiteit.”
Just Jools balanceert tussen je kwetsbaarheid tonen en kracht putten uit afwijken van de norm. Over een meisje dat haar dromen najaagt en zich niet klein laat krijgen door de blikken van anderen. De interviewers van dienst herkennen dat.
Foert!
“Niet opgeven”, zegt Noa. “Niet luisteren naar wat anderen zeggen, alleen naar jezelf.” De andere meisjes knikken en Ella voegt er nog aan toe: “Je moet jezelf helemaal accepteren. De mooie kanten, de minder mooie kanten … en wat de rest daarvan vindt? Foert!”
Maar dat zoiets niet altijd vanzelfsprekend is, weten de meisjes ook. “Er zijn momenten waarop me dat lukt en soms heb ik moeite om mezelf te appreciëren”, vertelt Jools, waarop Ella zegt: “Ik denk dat iedereen dat een beetje heeft, ik vind het ook heel moeilijk om de meningen van anderen achter mij te laten.”
“Hoe voelde het toen je je droom niet kon waarmaken?”, vraagt Noa. “Soms een beetje stom. Ik wil heel graag heel mooi kunnen dansen, als een echte balletdanser. Maar mijn beperking, mijn lichaam, laat dat niet helemaal toe. Dat vind ik moeilijk. Ik zou zo blij zijn als me het zou lukken. Maar je moet er ook doorzettingsvermogen voor hebben, en dat heb ik niet altijd. Als ik naar filmpjes kijk, dan denk ik: ‘Wow, die kunnen dat zo goed.’ Maar
“Ik wil heel graag heel mooi kunnen dansen, als een echte balletdanser. Maar mijn beperking, mijn lichaam, laat dat niet helemaal toe.”
voor mij is dat anders. Dan verlies ik de hoop een beetje. Je leert er uiteindelijk mee leven. Eigenlijk vind ik het nu wel oké. Ik doe gewoon het beste wat ik kan.”
We zijn er voor elkaar
Aan het einde van het gesprek, komt Yieha ter sprake. De meisjes vertellen Jools dat Yieha een jeugdbeweging is voor kinderen met en zonder beperking.
“Je kan er gewoon jezelf zijn”, zegt Noa. “Je moet niet ongerust zijn dat je gejudged (beoordeeld) wordt.” Ella is het eens: “Wat ik leuk vind aan die groep, is dat ze je accepteren zoals je bent.” Ook Alexandra vond Yieha leuk vanaf dag één en bleef daarom komen.
Noa geeft een voorbeeld over een jongen die in een rolstoel zit. “Hij durft niet zoveel en hij is heel onzeker. Op zomerkamp hielpen we hem dan, om bijvoorbeeld op het springkasteel te gaan, of op de zipline. We zijn er allemaal voor elkaar. Als je hulp nodig hebt, kan je dat gewoon vragen. We gaan elkaar niet beoordelen voor wat je hebt of niet hebt.”
Jools glundert. “Dat is echt supergoed!” Wat ze ook ‘super’ vond was het interview. Bij het afscheid zegt Ella tegen Jools dat ze ‘een toffe meid’ is, waarop zij reageert: “Jullie ook allemaal.”
Scan de QR-code en bekijk de kortfilm Just Jools.
FIOLA’S SNOEZELCARAVAN
Een cocon op wielen
Sophie laat zich verwonderen door Fiola’s gloednieuwe Snoezelcaravan. Ze is te gast bij Sabine en Nele. Ze zijn niet alleen ondersteuners bij Fiola, maar ook de drijvende kracht achter deze unieke, mobiele snoezelplek.
Terwijl Sabine en Nele de laatste details afwerken, neem ik plaats op de zachte bank. Mijn ogen dwalen rond. Ze worden meteen gevangen door een lichtgevende bubbelbuis en een eindeloze lichttunnel. Ik geniet van het rustgevende geluid van de zee. Buiten raast het leven verder, maar hierbinnen vertraagt de tijd. Zo begint het verhaal van Fiola’s Snoezelcaravan.
Van vast naar mobiel
“Door de verhuis uit onze Fiola-locatie in Sint-Amandsberg, moesten we op zoek naar een andere oplossing voor onze snoezelruimte. Zo ontstond een voorzichtig idee voor iets mobiels. Een pipowagen, een caravan, een mobilhome, … Heel wat ideeën passeerden de revue”, vertelt Sabine.
Het project kreeg extra inspiratie toen Nele een filmpje zag van een omgebouwde ambulancewagen als snoezelruimte. Maar om zo’n project grondig uit te werken, hadden ze zelf niet de nodige tijd. Net dan lanceerde Arteveldehogeschool een oproep voor boeiende eindopdrachten. Sabine en Nele dienden hun idee in en begonnen te dromen.
Een plan
Drie studenten uit de bachelor ergotherapie van Arteveldehogeschool kozen voor het project. En onderzochten wat Fiola nodig had. Ze vergeleken voertuigen, berekenden technische
voorwaarden zoals gewicht en rolstoeltoegankelijke deurbreedte. Ze maakten een grondplan en verzamelden ideeën voor de inrichting.
“En plots hadden we een mooi en concreet plan”, vertelt Sabine. “Het werd de basis voor de echte caravan.”
Caravan op maat
Sabine en Nele gingen op zoek en vonden een gepast tweedehands model. De verkoper gaf zelfs korting omdat het om een sociaal project ging.
Enkele technische scholen werden warm gemaakt om het project uit te voeren. De leerkrachten van de afdeling Houttechnieken van Edugo Glorieux in Oostakker reageerden met enthousiasme op de oproep. De leerlingen gingen aan de slag. Ze stripten de caravan volledig en bouwden hem opnieuw op: een bredere deur, praktische kasten, een matras op maat en aangepaste verlichting.
Sabine glimlacht: “Wij waren eigenlijk een beetje de bouwmeesters. Elke week was er wel iets te beslissen.”
Door mee te bouwen ontdekten de studenten en leerlingen de wereld van mensen met een beperking. “Ook voor hen ging er een wereld open”, zegt Nele.
De buitenkant van de caravan kreeg een warme en uitnodigende uitstraling. “Wij maakten een collage van onze wensen. Een graffiti-artiest vertaalde onze ideeën en zorgde voor een warme, herkenbare look. Zo nodigt Fiola’s Snoezelcaravan al van buiten uit om even te vertragen.”
De kracht van snoezelen
Nele legt snoezelen helder uit: “Het is een manier van contact nemen. Het gaat over beleving, rust en zintuigen aanspreken. Niet over leren, maar over in het moment zijn.” “Het woord snoezelen komt van snuffelen en doezelen: prikkels ontdekken en tegelijk tot rust komen”, vult Sabine aan.
Het snoezelaanbod is geschikt voor baby’s, kinderen, (jong)volwassenen én gezinnen, telkens aangepast aan wie binnenkomt. Soms ligt de nadruk op rust, soms op lichte prikkels.
Voor zowel Sabine als Nele is snoezelen al jaren een belangrijk onder-
deel van hun werk. Sabine leerde het kennen bij De Kangoeroe, via haar collega Vera ‘de snoezelfee’. “Dankzij haar ontdekte ik hoe betekenisvol snoezelen kan zijn. Vooral voor kinderen met een meervoudige beperking. De wereld naar hen brengen op hun tempo. En kijken naar elk klein signaal. Dat wil ik verder uitdragen”, vertelt ze. Intussen past ze dezelfde visie ook toe bij andere doelgroepen.
Nele deed uitgebreide ervaring op door jarenlang te werken met kinderen met een ernstig meervoudige beperking. “Ik heb heel veel verschillende snoe-
“Buiten raast het leven verder, maar hierbinnen vertraagt de tijd.”
zelmomenten gecreëerd: snoezelen, snoezelkoken, snoezelverhalen, snoezelzwemmen, … Dat heeft mij echt gevormd.”
Rondreizen
Fiola’s Snoezelcaravan gaat zijn testfase in. Eerst reist hij rond naar de Fiola-locaties. Zo krijgt iedereen de kans om van dichtbij kennis te maken met snoezelen. Later zullen ook andere organisaties gebruik mogen maken van de caravan. Net zoals hij zal worden ingezet voor kennisdeling en vorming.
Sabine en Nele kijken uit naar de eerste gezinnen die de caravan zullen binnenstappen. “Onze missie is geslaagd als mensen hier iets moois beleven”, zegt Nele. “Als ouder en kind buitenstappen met het gevoel: ‘Dat heeft deugd gedaan’.”
Fiola’s Snoezelcaravan is veel meer dan een praktische oplossing. Een cocon op wielen, dichtbij voor mensen die er gebruik willen van maken.
Met dank aan vzw Alixe, Stad Gent, De Vierloop en Orteam, die met hun financiële steun dit project mogelijk maakten.
over Fiola’s Snoezelcaravan?
Scan QR-code en neem een kijkje op www.snoezelcaravan.be, of stel je vraag via snoezelcaravan@fiolavzw.be.
Een gezin in beweging
Wanneer Els het huis van Kobe binnenstapt, voelt ze meteen: dit is een warm nest. Hier woont een hecht gezin dat zich laat verwonderen door de kleine dingen. In de natuur of gewoon lekker thuis, samen zetten ze grote stappen.
Kobe is vier en groeit op met grote zus Linde en ouders Jolien en Justin. Terwijl Kobe nog op school is, luister ik naar het verhaal van dit gezin. Sinds Kobe’s geboorte kwamen ze allen in een stroomversnelling terecht van emoties, onzekerheden en snel moeten schakelen.
Onderbuikgevoel
Al vroeg voelden Jolien en Justin dat Kobe zich anders ontwikkelde. Hij had moeite met bewegen en bleef lang een ‘platte baby’. Artsen stelden hen in het begin gerust, maar de twijfel bleef. Toen Kobe op veertien maanden nog niet zelfstandig kon zitten, kwamen ze terecht bij een Bobath-kinesitherapeut. “Zij kon Kobe triggeren en uit zijn kot lokken.” Maar plots liep de therapie vast. Kobe raakte snel vermoeid en had last van beven en zweten.
Een doorverwijzing naar de neuroloog en genetisch onderzoek leidden uiteindelijk tot een diagnose. Kobe heeft een zeldzame spierziekte. Een diagnose zonder duidelijk toekomstbeeld, maar het verklaarde wat ze al lang voelden.
Samen zoeken
Vanaf dat moment kwam er veel op hen af. Gelukkig vonden Jolien en Justin steun bij elkaar en bij de mensen rondom hen. Ook Ellen en Lien, ondersteuners van Fiola, werden vaste
VERWONDERING EN WILSKRACHT
vertrouwenspersonen. Ze dachten mee over speelgoed, hulpmiddelen, aanpassingen in huis en administratie. Ze volgden de ontwikkeling van Kobe, met aandacht voor Linde als brusje.
“Fiola hielp ons om stappen te zetten. Ineens heb je een andere auto nodig, ga je van buggy naar rolstoel, zijn er hulpmiddelen, enzovoort. Soms zagen Ellen of Lien sneller dingen aankomen vanuit hun kennis en ervaring. Daardoor konden ze een zaadje planten dat begon te kiemen. En als het zover was, waren we klaar voor die volgende stap.”
Grote wilskracht
“Kobe is een lief, schattig manneke maar ook een echte sloeber.” Hij windt iedereen moeiteloos om zijn vinger. In het ziekenhuis zeggen ze dat hij het juiste karakter heeft om de ziekte te dragen. Tegelijkertijd is hij dus een stevige persoonlijkheid om op te voeden. Maar het betekent vooral dat hij wilskracht heeft, de wil om vooruit te komen. Kobe is een echte doorzetter.
Een andere grote sterkte is dat Kobe heel sociaal is, hij wordt graag gezien. “Dat geeft ons vertrouwen dat het goed komt met hem in de toekomst.”
Een spannende stap
In september startte Kobe in het buitengewoon onderwijs type 4. De afstand was een drempel, maar al snel bleek het de juiste keuze te zijn.
Kobe bloeit open, is minder vermoeid, maakt vooruitgang en vertrekt elke ochtend met een glimlach. Vroeger reden zijn ouders hem overal naartoe
“Elke dag is Linde al vroeg uit bed om haar broer een knuffel te geven voor hij de bus opgaat.”
“Kobe is heel sociaal, hij wordt graag gezien. Dat geeft ons vertrouwen dat het goed komt met hem in de toekomst.”
voor therapie, nu komt dat allemaal samen op school. Hij krijgt er therapie op maat, rustmomenten en begeleiding in een kleine klas. “Thuis kan weer gewoon thuis zijn. Wij zijn opnieuw mama en papa, en minder therapeut.”
Bijzondere band
Linde en Kobe zijn elkaars beste vrienden. Elke dag is Linde al vroeg uit bed om haar broer een knuffel te geven voor hij de bus opgaat.
Vroeger cijferde Linde zichzelf weg op school. Op de speelplaats bleef ze bij Kobe, in plaats van met haar vriendjes te spelen. Nu is er opnieuw balans. Kobe komt later thuis, maar dat creëert ruimte voor Linde om haar eigen momentje te hebben met mama en papa.
Positieve mindset
De zorg voor Kobe is intens en vraagt veel energie. Er gaat veel tijd naar papierwerk en dingen uitzoeken. “We nemen heel snel beslissingen. Dat is een sterkte en we doen dat met veel liefde, maar soms lopen we onszelf voorbij.”
Toch kijken Jolien en Justin positief naar het zorgouderschap: “Je krijgt een soort van rijkdom terug, je bent je meer bewust van de ontwikkeling van je kind. De verwondering wordt nog groter als je let op de details. Wat andere ouders niet opmerken zien wij wél en we zijn daar blij mee.”
Met hun blik op vooruit zoeken ze naar hoe ze ruimte en comfort kunnen creëren om te leven, samen leuke uitstappen te doen en te genieten van elkaar. “Voor ons is zijn rolstoel onze vrijheid.
Het is zo’n dankbaar hulpmiddel. Neem dat af en we zitten vast.”
Op stap
Justin en Jolien zijn graag buiten in de natuur en fervente wandelaars. Maar met de rolstoel trek je niet zomaar alle bossen in. Via Facebookgroepen met lotgenoten vonden ze de oplossing: het wandelwiel, een zitje bevestigd op een groot wiel dat je vooruit kan trekken met een rugzak. “Het geeft ons veel vrijheid. Linde kweekte al stevige wandelkuiten en het doet Kobe deugd om samen op stap te gaan.”
Dromen
Kobe leeft in het nu. Hij speelt, ontdekt en geniet. Zijn ouders dromen niet van verre reizen, maar van samen onderweg zijn. Van broer en zus die elkaar blijven vinden en graag zien.
Wanneer ik vertrek, zit Kobe nog op de schoolbus. Ik neem afscheid met een beschilderde steen van Linde in mijn zak en een blijvende nieuwsgierigheid naar die kleine deugniet die ik vandaag niet zag, maar toch al goed leerde kennen.
IN GESPREK MET ISABEL DE GROOTE
Meer rust in de nacht
Wanneer kinderen slecht slapen, denken ouders vaak dat er iets mis is met het slaapsysteem zelf. Volgens orthopedagoge en slaapdeskundige Isabel De Groote ligt de oorzaak meestal elders.
Slapen versus waken
In haar werk met ouders van jonge kinderen gebruikt Isabel een visueel model dat onderscheid maakt tussen het slaapsysteem en het prikkel- of waaksysteem. Bij veel kinderen werkt het slaapsysteem goed, maar wordt het overstemd door angst, overprikkeling of een sterke nood aan nabijheid.
“Dat inzicht is voor ouders vaak verhelderend. Nachtelijk ontwaken is normaal, maar sommige kinderen schieten daarbij meteen in hyperalertheid en vinden moeilijk opnieuw rust. Ze hebben het vermogen om te slapen, maar raken niet meer gereguleerd.” Het probleem ligt dus niet bij het slapen zelf, maar bij het opnieuw tot rust komen. ‘Wakker worden’ is niet het probleem, wel ‘wakker blijven’.
Daarom is slaaponderzoek of medicatie niet altijd de eerste stap. Vaak is het zinvoller om psychosociaal te kijken. Wat houdt dit kind wakker? En wat heeft het nodig om zich opnieuw kalm en veilig te voelen?
Het gezin
Isabel start haar consultaties nooit met de vraag hoe de slaap verloopt.
“Zonder draagkracht bij de ouder kan je niet aan slaap werken.”
“Ik begin met wie het gezin is en hoe het met de ouders gaat. Hoe moe zijn ze? Is er steun? Zonder draagkracht bij de ouder kan je niet aan slaap werken.” Soms betekent dat eerst zoeken naar ademruimte via het netwerk, werkregeling of overleg met de huisarts.
‘Staak de strijd’
Bij hevige nachtelijke strijd kiest Isabel vaak voor een pragmatische eerste stap: stoppen met vechten. “Onze eerste doelstelling is niet zelfstandigheid, maar wel de strijd stoppen en zorgen dat iedereen slaapt.” Dat kan tijdelijk betekenen dat een ouder op de kamer slaapt of samen slaapt met het kind. “Veel ouders denken dat dat niet mag. Maar als het rust brengt, zie je het waaksysteem kalmeren en het slaapsysteem weer winnen.”
Voorspelbare nacht
Cruciaal voor kinderen is voorspelbaarheid. Isabel spreekt over een
nachtscenario: wat gebeurt er als ik wakker word, wie komt er, wat doet mijn ouder? Als dat elke nacht anders is, kan een kind geen vertrouwen opbouwen. Voor kinderen die het aankunnen, werkt ze met visuele schema’s, die ook ouders helpen om consequent te blijven.
Kleine stappen
Verandering vraagt tijd. “Bij het veranderen van aanpak nemen we kleine stapjes. Je gaat uitleg geven, zelfs aan een heel jong kind. Je blijft nabij, je geeft af en toe geruststelling, maar je laat het kind ook wat ruimte om zelf te zoeken. En ja, dat kan gepaard gaan met protest of huilen. En dat moet je als ouder een beetje kunnen verdragen. Maar we laten het kind niet alleen. Het effect zie je niet na één nacht, maar vaak pas na meerdere dagen of soms weken.”
Slaap en gedrag
Bij veel kinderen met gedragsvragen blijkt later dat er ook slaapproblemen
zijn. Die link is reëel, maar niet automatisch.
“Bij kinderen met veel nachtelijke strijd, sterke emoties en te weinig herstellende slaap, kan beter slapen vaak een verschil maken in gedrag overdag. Maar een kind dat twee keer kort wakker wordt en verder voldoende uren slaapt, heeft daarom niet per se gedragsproblemen door slaaptekort.”
Soms blijft moeilijk gedrag ook na het verbeteren van de slaap bestaan: “Ouders hebben dan vooral erkenning nodig. Voor het gedrag van hun kind, de mogelijks onderliggende ontwikkelingsproblematiek en voor hun eigen uitputting.”
Bijzondere doelgroepen
‘Doorslapen’ kent veel definities, maar voor de meeste ouders betekent het vooral een rustige nacht, zonder dat hun kind hen nodig heeft. Bij kinderen met ontwikkelingsstoornissen of
“Melatonine helpt bij inslapen, niet bij doorslapen. En het werkt alleen als de context klopt.”
medische kwetsbaarheid is Isabel realistisch: “We kunnen geen garanties geven op doorslapen. Soms is dat niet haalbaar.” Het doel is zo dicht mogelijk bij het wel haalbare komen.
Rust
en rituelen
Een goed slaapritueel is essentieel, voor elk kind. Een voorspelbaar ritueel helpt kinderen van drukte naar ontspanning gaan. Het begint al overdag met een rustmoment, waarin prikkels worden verminderd en activiteiten die geleidelijk vertragen richting de avond. Daarna volgt het slaapritueel: kort, rustig en verbindend, bij voorkeur deels op de slaapkamer, zonder schermen op de slaapkamer en uitgevoerd door één ouder. Zo voelt het kind zich veilig en kan het beter loslaten om te gaan slapen.
Melatonine als hulpmiddel
Medicatie zoals melatonine wordt alleen overwogen in overleg met een arts.
“Melatonine helpt bij sommige inslaapproblemen, niet bij doorslapen. En het werkt alleen als de context klopt. Als een kind eigenlijk nabijheid nodig heeft en die niet krijgt, gaat melatonine dat niet oplossen.”
Het is dus geen wondermiddel en kan hoogstens een aanvulling zijn op een zorgvuldig opgebouwd slaapplan, met een duidelijke avondstructuur en voorspelbare slaapomgeving.
Loslaten
Wat Isabel ouders vooral wil meegeven?
“Denk out of the box. Laat maatschappelijke verwachtingen los.” Het gaat niet om hoe slapen ‘zou moeten’, maar om wat werkt opdat kind én ouders voldoende rust krijgen.
OVER ISABEL DE GROOTE
Isabel is klinisch-orthopedagoog en slaapspecialist in de kinder- en jeugdpsychiatrie van het UZ Gent. Ze werkt samen met het slaapcentrum van Pediatrie UZ Gent. Ze heeft veel ervaring in ontwikkelings- en slaapproblemen.
GROOT GEZIN VOL WARME HARTEN
Kleine overwinning met een schaterlach
Delana is de mama van Matthis (7), Ellie (5) en Warre (3). Het gezin verwacht binnenkort een vierde kindje. Op een donderdagmiddag trekt ondersteuner Nele naar de woning van Delana, die thuis zorgt voor haar zoon. Warre heeft een meervoudige beperking.
Na een korte verzorgingsbeurt schuift Warre mee aan tafel in een sta-apparaat. Nele haalt kleurrijk speelgoed boven en richt haar aandacht op hem. Zijn mama vertelt.
“Warre is geboren met heel veel aandoeningen. Hij heeft maar één nier die werkt en dat voor slechts dertig procent. Door alle aandoeningen kan hij geen transplantatie krijgen. Ook nierdialyse is te zwaar voor hem. Dus als hij op dat vlak begint te sukkelen, weten we dat het de verkeerde kant uitgaat. Hij heeft ook nog een hersenaandoening en een genetische afwijking.”
Grijpen
Na de geboorte werd het gezin in het ziekenhuis opgevolgd door Koester. Zij bieden onder meer palliatieve zorg bij kinderen. Vandaag gaat het goed met Warre, al blijft de toekomst erg onzeker. Koester bracht hen in contact met Fiola. In het gezin kennen ze nu al geruime tijd twee Neles van Fiola: Nele, psychosociaal ondersteuner en Nele, de kinesiste.
“In het begin kwam Patricia langs. Zij speelde met Warre, maar ook veel met de andere kinderen. Want bij Warre was er op dat moment nog geen interactie. Naarmate hij ouder werd, begon hij naar dingen te grijpen. Het begon voor hem met een leuk speelgoedje
waar hij lekker mee kon zwieren. Veerle kwam langs voor kinesitherapie en hielp ons met de eerste aangepaste relaxstoel voor Warre. Dan zaten alle kinderen in een stoeltje naast elkaar. Zo was Warre net als zij, want ze waren ook nog zo jong.”
Uiten
“Warre is rustig en speels. Maar als hij het moeilijk heeft met voeding of zijn sonde, dan kan het pittig zijn. Hij uit zich steeds meer als hij last heeft van iets. Ergens is het wel fijn dat hij kan aangeven wat hij wil of nodig heeft. En in de auto maakt hij luidkeels kreetjes als er muziek opstaat.”
“Maar hij kan ook koppig zijn als het over eten gaat. Soms gaat alleen nog zijn medicatie via de sonde, maar het kan ook gebeuren dat hij zijn flessen en papjes weigert en dan moet de voeding ook weer via de sonde. Dat gaat altijd op en af.”
Spelen
Nele en Warre spelen met een doos waarin een lint zit. Hij grijpt ernaar en trekt het lint er langzaam uit. Zo oefent hij de kracht in zijn handen. Het maakt een schurend geluid. Warre lacht.
“Daar zit echt een kleine overwinning in. Dat is fantastisch om te zien. Warre is ook dol op geluid. In zijn park hangen er overal belletjes. Hij kan volledig in zo’n spelletje opgaan. Soms begint hij te schaterlachen en zie ik hem genieten. Dan denk ik: ‘Dat kind is echt wel gelukkig’.”
“Ik wil heel graag met hem gaan zwemmen. Nu is dat nog moeilijk met mijn zwangere buik, maar hij zit heel graag
in water. Vanaf dat het kan, gaan we samen naar het zwembad.”
Verliezen
“Ik ben heel veel mensen verloren sinds Warre er is. Ik ben daar wel van geschrokken. Misschien vinden ze het moeilijk om contact te zoeken. Iedereen heeft zijn eigen leven, maar het is jammer want ik zit uiteindelijk alle dagen thuis. Anderzijds weet ik wel perfect op wie ik kan rekenen, zij zullen altijd helpen. Dat is fijn. Het doet deugd om anderen bezig te zien met Warre, te weten dat er mensen zijn die om hem geven.”
“Wie mij kent, zegt dat ik anders in het leven sta sinds Warre is geboren. Ik denk dat ik iets sneller zie wat belangrijk is en wat niet. We hebben geleerd om van dag tot dag te leven. Dat probeer ik een beetje los te laten, want uiteindelijk doet hij het nu wel goed.”
“Het is belangrijk voor zorgouders dat ze tijd inplannen voor zichzelf.”
“Ik ben bewust jong mama geworden. Maar op het moment dat je een kindje als Warre in je leven krijgt, verandert je hele wereld. Je hebt heel veel verantwoordelijkheid. En dan nog al die doktersafspraken. Mijn agenda ontploft. Als ik mensen zie ruziemaken, denk ik: ‘Wacht tot je weet hoe het leven echt in elkaar zit.’ Mijn blik is enorm veranderd.”
Reizen
“Met het volledige gezin echt op reis gaan, daar droom ik van.”
“Vorige zomer zijn mijn nieuwe partner, de kinderen en ik voor het eerst samen op vakantie geweest in België. Dat was heel fijn. Maar ik zou heel graag eens met Warre op reis gaan naar het buitenland. Niet met het vliegtuig, want dan moet je van alles regelen met papieren en zijn medicatie. Dus liever gewoon met de auto naar Frankrijk of Spanje.”
“Er komt een kleintje bij, we gaan ons sowieso moeten aanpassen op vakantie. Met het volledige gezin echt op reis gaan, daar droom ik van. Een warme omgeving, een zwembad. Ik denk dat Warre daar ook van zal genieten.”
Luisteren
“Het is belangrijk voor zorgouders dat ze tijd inplannen voor zichzelf. Even iets doen waarbij ze proberen om los te laten.”
“Aan mensen die geen zorgouder zijn, wil ik het advies geven om af en toe te checken of alles nog goed gaat. Vorig jaar zat ik mentaal heel diep, niet omwille van de dingen die met Warre zijn gebeurd. Toch was er niemand die het opmerkte. Ik kan het ook wel goed verstoppen. Mijn tip aan dichte familie of goede vrienden? Vraag nu en dan: ‘Is alles wel oké?’”
ONDERSTEUNING IN DE BASISSCHOOL
Samen groeien naar inclusie
Pieterjan Arnauts is directeur van de Vrije Basisschool Sint-Jan Berchmans in Rupelmonde. De school stapte samen met een gezin in een succesvol GIO-traject. Met geloof in inclusie en dankzij de gedeelde kennis van Fiola, bouwt het team aan kwaliteitsvol onderwijs voor iedereen.
Een aantal schooljaren geleden startte een leerling op onze school, samen met zijn leeftijdsgenoten van twee en een half jaar. Al snel werd duidelijk dat zijn ontwikkeling anders verliep. Van communicatie met klasgenoten of leerkrachten was geen sprake, de schoolse vaardigheden bleven uit, zindelijkheid liet op zich wachten, de sociale contacten bleven beperkt, frustraties borrelden bij momenten bij hem op, er was overprikkeling door
klassikale gebeurtenissen en motorische onrust, ...
Maatwerk
Het aantal kinderen met specifieke zorgnoden in het gewone onderwijs stijgt. Ook op onze school, en daar zet ons team zich vol overgave dagelijks voor in. Het kan gaan om hechtingsproblematieken, ASS, anderstaligheid, trauma, een verstandelijke beperking, AD(H)D, een moeilijke thuissituatie, ontwikkelings- en leerstoornissen, gedragsproblematieken, … De diversiteit is groot en complex. Dikwijls komen meerdere noden samen. Het is van groot belang dat we een duidelijk en correct beeld vormen voor we een ondersteuningstraject opstarten. Kwaliteitsvol onderwijs voor alle kin-
Een deel van een klaslokaal is ingericht volgens de noden van een jongen met een verstandelijke beperking.
deren staat in onze visie voorop. Vanuit onze hoge verwachtingen voor elk kind, formuleren we heldere doelen en handelen we daarnaar binnen onze onderwijskundige opdracht. Dat betekent dat we voor sommige leerlingen op maat zullen werken, samen met de inzet van partners zoals een CLB (Centrum voor leerlingbegeleiding), revalidatiecentra, leersteuncentra, brugfiguren, logopedisten, …
Duurzaam verbinden
Vrij CLB Anker bracht het gezin van de jongen en de school in contact met Fiola. Dat was het begin van een GIO-traject (globale individuele ondersteuning). Deze samenwerking was voor ons zowel praktisch als coachend. Zo kwam er een Fiola-ondersteuner mee
“Een inclusieve schoolcultuur is geen revolutie. Het is een voorzichtig zaadje dat op tijd moet worden geplant.”
in de klas. Zij deelde handicapspecifieke kennis, hielp haalbare aanpassingen te verstevigen in het team, nam deel aan multidisciplinaire gesprekken op school en trad op als brugfiguur tussen de thuiscontext en de school.
Door al die elementen kunnen we spreken van een duurzame verbinding die ook na het GIO-traject nog waardevol blijft. De mama vindt probleemloos haar weg naar de school. Samen gaan we aan de slag om ervoor te zorgen dat ook deze leerling de nodige ontwikkelingsstappen kan zetten. En dat binnen zijn en onze mogelijkheden.
Groeien naar inclusie
Een inclusieve schoolcultuur is geen revolutie. Het is een voorzichtig zaadje dat op tijd moet worden geplant. Met de juiste voedingsstoffen, zonlicht en zuurstof krijgt het de kans om te groeien. Naast de versterking van een inclusieve schoolcultuur, moeten er vanuit beleid en organisatie ook stappen worden gezet.
Op onze school zijn er enkele veranderingen gebeurd, specifiek volgens de noden van onze kinderen. Zo hebben we een ruimte om tot rust te komen en een groene zone met dieren om sociale contacten en gesprekken te stimuleren. In een lokaal is een deel ervan ingericht volgens de noden van een jongen met een verstandelijke beperking, met een snoezelruimte, motorische hoek en een werktafel op maat.
Adempauze
Samen met de scholen uit onze scholengemeenschap KSAS bouwden we Project A uit. De ‘A’ staat voor adempauze. Een volledige week naar school gaan is voor sommige leerlingen in
bepaalde periodes niet haalbaar. In overleg met de ouders besluiten we dan dat de leerling twee dagen per week naar Project A gaat. Het is altijd de bedoeling om op termijn volledig terug te keren naar school. Op Project A krijgen ze de basislessen uit de klas, er is een atelierwerking en een sociale-emotionele werking. Dat aanbod is uitgewerkt op maat van elk kind. Wekelijks koppelt Project A terug naar de school.
We mogen trots zijn op dit project, toch stuiten we ook hier op grenzen. Voor een beperkte groep kinderen is Project A een tussenstap naar een andere school die beter instaat voor zijn of haar erg specifieke noden. Wanneer we merken dat ons aanbod niet voldoende is bij de ontwikkeling, zijn we verplicht dat aan deze kinderen te erkennen. Hoezeer we ook een prachtige inclusiegedachte voor ogen houden.
En de toekomst?
In 2024 schreef de onafhankelijke Commissie Inclusief Onderwijs het advies ‘Evolutie naar scholen voor iedereen’. In het najaar van 2025 kwam de Vlaamse Regering met de nota ‘Naar scholen voor iedereen’, een visie en een meerjarenplan om die evolutie planmatig aan te pakken. Zal dat voldoende zijn om alle kinderen het recht te geven op kwaliteitsvol onderwijs in hun buurt? Dat moet de toekomst uitwijzen. VBS Sint-Jan Berchmans zet alvast alle schouders onder deze gedachte en bouwt de komende jaren hierop verder.
It takes a village to raise a child. Laat onze dorpsschool verder groeien, zodat alle leerlingen alle kansen krijgen die ze nodig hebben.
“Kwaliteitsvol onderwijs voor alle kinderen staat in onze visie voorop.”
GIO
Wat?
Soms heeft een leerkracht, een begeleider in de kinderopvang of een begeleider uit het vrijetijdsaanbod nood aan advies bij de begeleiding van kinderen met een extra ondersteuningsnood. Via GIO (globale individuele ondersteuning) delen we onze handicapspecifieke kennis. Samen met ouders, leerkrachten, begeleiders en andere betrokkenen zoeken we naar de mogelijkheden van het kind, de omgeving en de school, opvang of organisatie. De ondersteuning gebeurt ter plekke.
Interesse?
Heb je een vraag over GIO of wil je je aanmelden? Contacteer Fiola of scan de QR-code en vraag ondersteuning aan via de website.
Jef is zeventien, dj en voetballer bij FC Rooigem. Hij droomt groot, van Tomorrowland tot spelen bij de nationale ploeg. Soms rollen de dingen onverwacht op zijn pad. Vorige zomer was hij voor het eerst co-animator op het speelplein in zijn buurt.
Vraag Jef om het project Jong Engagement in drie woorden te omschrijven: “Leren, verantwoordelijkheid, plezier.” Maar zelfs met twee woorden krijgt hij het gezegd: “Gewoon springen!”
Gewoon springen
CO-ANIMATOR IN HET JEUGDWERK
Yieha
“Het was Anneleen, de coördinator van Yieha, die me aansprak over de cursus co-animator door Jong Engagement. Ze zei: ‘Jef, ik zie jou dat wel doen.’ Die woorden zijn blijven hangen, het zette me aan het denken. “If you never try it, you don’t know it.”
“Yieha, de inclusieve jeugdbeweging van Fiola, betekent veel voor me. Yieha verweeft de wereld van kinderen met en zonder beperking.
Daar kan de maatschappij nog veel van leren. En het werkt! Ik voel me daar zo goed. Ook de nieuwe Yieha Friends-werking is gewoon een bende vrienden. We komen samen met jongeren tussen zestien en dertig jaar voor wie verschil er mag zijn. Of het nu over een beperking of een andere cultuur gaat. We maken plezier. Je mag er jezelf zijn, je mag er anders zijn. Ik vind het een fijn idee om dat als co-animotor ook voor andere kinderen waar te maken.”
Zie me als Jef
“Ik kreeg de vrijheid om op te groeien zoals ik dat wil. Maar mijn bewegingsvrijheid was altijd beperkt. Het maakt me nieuwsgierig: hoe voelt het om alles te kunnen doen wat je wil? Te kunnen kiezen welke sport je wil doen? Spontaan overal heen kunnen gaan?”
“Ik neem me voor om alles te proberen. Die drive hoort gewoon bij mij. Al waren er natuurlijk moeilijkere periodes. Als je nog maar eens voor een zware operatie en revalidatie staat dan is het vooral stress en lastigheid. Op dat moment heb je mensen rond je nodig die in je geloven. Voor mij is dat mijn familie, mijn vrienden, mijn zus. Ze zien me niet als iemand met een beperking, maar als een persoon. Ze zien me als Jef. Dan voel ik me ook zo.”
Co-animator
“In de paasvakantie volgde ik een cursus tot co-animator. Dat hielp me goed op weg. Want eerlijk, ik wist echt niet hoe je eraan begon. Hoe bereid je een spel voor? Hoe hou je rekening met de verschillende leeftijden op een speelplein? Hoe ga je om met kinderen met bijzondere noden?”
“Dat laatste was interessant. Omdat ik zelf een motorische beperking heb,
“Jef, kinderen leren alleen al door naar jou te kijken. Doordat jij hier bent.”
“Samen verhaallijnen bedenken, met vrienden brainstormen over de activiteiten, de avonden. Ik hoorde er helemaal bij.”
kan ik me goed inleven hoe het voelt voor andere kinderen. Daarna kreeg ik de kans om stage te lopen bij de speelpleinwerking in mijn buurt, waar ik zelf ooit naartoe ging. Ze stonden toen al open voor inclusie en nu dus ook voor mijn functie als co-animator. Mijn eerste vakantiejob.”
Eén groot team
“Ik zie me daar nog aankomen, voor de eerste keer in het lokaal van de animatoren. Ik kende er niemand en vond het best spannend. Maar het was dus ongelooflijk, ik werd meteen opgenomen in de groep.”
“Co-animator zijn, dat is mijn ding! Dat ontdekte ik. Het voelde als één groot team. Geweldig vond ik dat. Samen verhaallijnen bedenken, met vrienden brainstormen over de activiteiten. De ‘na-plein-avonden’ met de moni’s waren magisch. Ik hoorde er helemaal bij. Op een avond gingen we allemaal aan het dansen. Een kampgevoel, midden in de week, op het speelplein.”
“Ik ontdekte er ook mijn eigen kracht. Zo wist ik wel dat ik sociaal was. Ik hou me niet in om zelf op de mensen af te gaan, te zeggen wie ik ben. Dat helpt me natuurlijk al een stuk op weg. Maar ik voelde snel aan hoe het met de andere animatoren ging. Als iemand zich wat minder goed voelde of wanneer er iets scheelde. Dan luisterde ik en zocht ik naar positieve energie. Ook voor de kinderen kon ik veel betekenen.”
Co-inspirator
“Het mooiste compliment kreeg ik van een mede-animator. Die zei me: ‘Jef, kinderen leren alleen al door naar jou
te kijken. Doordat jij hier bent.’ Ik vond dat mooi en stond er niet bij stil. Kinderen ontdekken dat een rolstoel op het speelplein iets heel normaals kan zijn. Door mijn eigen ding te doen, inspireer ik anderen.”
“Kinderen kwamen me veel vragen stellen. Ik moest daaraan wennen en leren om het niet persoonlijk te nemen. Om het te zien als nieuwsgierigheid, ze wilden me leren kennen. Dat besef kwam later en hoort ook bij mijn eigen zoektocht.”
Gewoon doen
“Onzekerheid zag ik tijdens de cursus ook bij de andere co-animatoren. Dan vraag ik me af waaróm we zo onzeker zijn. Om onze beperking te tonen? Terwijl we ook gewoon maar mensen zijn? En net dat is onze sterkte. Ook al zit niet alles mee, je kan veel bereiken.”
“Als je twijfelt, gewoon doen. Als iemand mij zegt dat iets voor mij onmogelijk is, dan motiveert me dat om het toch te proberen. Dat is hoe ik naar het leven kijk. Weet je wat het mooiste is? Soms denk ik: dit is nog maar het begin.”
CO-ANIMATOR WORDEN?
Wil je meer weten over het traject co-animator? Blader door naar pagina 21 met het volledige aanbod van wijzijnYieha!
VRIJWILLIGER KLEUTERKAMPEN
Dankbaarheid in alle richtingen
Ik vind het super om vrijwilliger te zijn bij Fiola.
Je krijgt gewoon veel dankbaarheid terug van iedereen. We worden betrokken bij de werking van de vrijwilligers en er is de kans om mee te werken aan andere evenementen. Dat is echt wel heel fijn!
Je krijgt veel terug van de ouders.
Er is een beperkt aanbod voor kinderen met een beperking en het doet wel wat dat ouders je hun kind toevertrouwen. Onlangs kwam ik een mama tegen die zei dat haar zoontje nog elke dag spreekt over het kamp, en dat hij nog alle namen van de begeleiders weet. Zoiets blijft me wel bij. Het doet deugd om te weten dat je deel van een leuke herinnering bent.
Jolien is 28 jaar en werkt als leerkracht in het buitengewoon onderwijs. Ook in haar vrije tijd is ze graag bezig met kinderen. Al jaren is ze vaste vrijwilliger bij onze kleuterkampen van het Speelnest.
Mijn
eerste kamp was erg leuk!
Het was best wel spannend maar aangezien ik in het buitengewoon onderwijs werk, had ik ervaring. Je werkt met een kleine groep, of je kan je aandacht richten op één kind. Je geeft de kinderen gewoon een fijne tijd. Sommigen kunnen het zelf niet zeggen, maar je merkt het als ze blij en gelukkig zijn.
Ik heb veel interesse voor zintuiglijk spel.
Een blotevoetenpad, een keertje snoezelen. Knutselen doe ik ook graag. De kleuterkampen hebben altijd een uitgewerkt thema. Tegelijkertijd heb je de vrijheid om zelf een activiteit voor te stellen.
OOK ZIN OM TE VRIJWILLIGEN?
Bij Fiola geloven we in de kracht van vrijwilligers, en in de meerwaarde die zij bieden. Wij vertrekken altijd van de talenten en interesses van onze vrijwilligers, zodat de samenwerking voor iedereen waardevol is. Fiola heeft verschillende locaties en afdelingen verspreid over heel Oost-Vlaanderen. Je hebt de keuze om lokaal aan de slag te gaan of een bredere regio te ondersteunen.
Meer weten?
Elk kamp zijn er momenten waarbij ik echt moet lachen met dingen die kinderen uitsteken. Het is ook gewoon leuk onder begeleiders. Want je ziet regelmatig dezelfde mensen terug, je leert elkaar beter kennen en je raakt op elkaar ingespeeld.
We zoeken altijd mensen die mee een kamp willen begeleiden.
Ik raad aan eens langs te komen als je gemotiveerd bent om vrijwilliger te worden. Voor wie niet vertrouwd is met de doelgroep, is het vast even wennen. Heel veel kinderen kunnen niet praten, sommige kinderen hebben een keer een moeilijk moment. Er zijn ook kinderen die zelf veel geluidjes maken, wat maakt dat ze misschien reageren op elkaar. Maar het Speelnest is een plek waar je kan groeien als animator.
Ben je geïnteresseerd om als vrijwilliger bij ons aan de slag te gaan? Laat het ons weten! Bel naar 09 274 10 10 of mail naar vrijwilligers@fiolavzw.be. Scan de QR-code of surf naar fiolawerkt.be voor onze vacatures.
INCLUSIEF JEUGDWERK
wijzijn yieha
wijzijnYieha is dé plek waar kinderen en jongeren, met en zonder beperking, samen plezier maken, spelen, ontdekken en groeien! We organiseren warme, toegankelijke en inclusieve vrije tijd voor iedereen van 3 jaar tot 30 jaar.
Met wijzijnYieha krijgt Fiola sinds 2026 een erkenning als bovenlokaal jeugdwerk voor kinderen en jongeren met een beperking. Een belangrijke stap in het versterken van inclusieve vrijetijdskansen!
Yieha Speelnest (3 tot 6 jaar)
Het Speelnest organiseert kleinschalige dagkampen voor kleuters tijdens de schoolvakanties, in samenwerking met lokale partners. Jonge kinderen spelen, ontdekken en groeien op hun eigen tempo in een veilige, rustige en zorgende omgeving. Er is een Speelnest op verschillende locaties in Oost-Vlaanderen.
Yieha (5 tot 18 jaar)
Bij Yieha word je lid van een toffe, inclusieve jeugdbeweging. Doorheen het jaar gaan we samen op avontuur. We wisselen dagactiviteiten af met een weekendje weg. En als kers op de taart trekken we elke zomer op kamp! Yieha is een plek waar iedereen mee kan doen, nieuwe vrienden maakt en zichzelf mag zijn.
Yieha Friends (16 tot 30 jaar)
Yieha Friends is een inclusieve groep vrienden voor jongeren van 16 tot 30 jaar. We organiseren maandelijks een gevarieerd aanbod: uitstappen, creatieve activiteiten, ontmoetingsmomenten of iets actiefs. Je komt zoals je bent, alleen of met vrienden, en sluit aan wanneer het voor jou past.
Traject co-animator (16 tot 30 jaar)
Wil je net als Jef (zie pagina 18) co-animator worden? Samen bekijken we wat je talenten zijn, welke ervaring je wil opdoen en wat je graag wil (bij)leren. Je krijgt vorming op maat en begeleiding bij de opstart van je vrijwilligerswerk.
Expertise delen
Wil jouw organisatie werk maken van inclusiever jeugdwerk? Wij denken graag mee, en delen onze kennis en ervaring. Of je nu een vorming, een adviesgesprek of een ondersteuningstraject zoekt: we stemmen ons aanbod af op jouw vraag.
Helemaal fan van Yieha?
Scan de QR-code of surf naar www.wijzijnyieha.be.
Word jij Yieha-animator?
Ben je 16+ en ben je klaar voor avontuur, inclusie en pure fun? Sluit je aan bij Yieha! Samen zorgen we voor onvergetelijke vrijetijdsmomenten voor kinderen en jongeren in het Speelnest of bij Yieha (Friends). Er is er altijd een plek waar jouw talenten tot hun recht komen. Een attest van (hoofd)animator of ervaring is mooi meegenomen, maar het is geen must. Scan de QR-code en laat je gegevens achter.
“Het is echt opmerkelijk hoe goed kleuters inschatten wat er nodig is voor Renée.”
Anders kijken naar de toekomst Het geluk bij het verdriet zien
Een doordeweekse avond rond etenstijd. Zusjes Mare en Renée spelen samen in de woonkamer. Toch is het leven van het gezin van Paulien en Daan niet helemaal doorsnee. Renée werd geboren met een genetische afwijking die de oorzaak is van een spierziekte. “De toekomst die je voor ogen had, is niet meer de toekomst die mogelijk is.”
Geboren in onzekerheid
Paulien: “Renée is vier en een heel vrolijk en grappig kind. Haar zus Mare is zes. Renée werd geboren na een heel normale zwangerschap. De eerste dag was er niks aan de hand. Maar op de tweede dag kwam de kinderarts langs voor de testen van de Moro-reflex (natuurlijke reacties van pasgeborenen) en toen gingen alle alarmbellen af. Er was iets aan de hand en het was duidelijk dat het ernstig was. De wereld stond stil.”
“Renée werd onmiddellijk weggehaald en naar neonatologie gebracht. Op dat moment wees de afwezigheid van spierspanning heel hard richting SMA (spinale musculaire atrofie), wat we kennen van baby Pia.”
Daan: “Uiteindelijk sloten ze SMA uit. Na drie jaar kwam het vermoeden dat het om titinopathie gaat. In haar DNA vonden ze een afwijking die aanleiding zou kunnen geven tot een spierziekte. Alleen is die link nog nooit eerder bij iemand anders gelegd of gerapporteerd.”
Mijlpalen
Paulien: “In het begin zijn er uitspraken gedaan die nog steeds veel impact hebben. Er werd gezegd dat Renée nooit ouder zou worden dan één jaar, dat ze niet wisten hoe lang ze zou leven, dat we voor elke hoest naar het ziekenhuis zouden moeten. Maar Renée bleek alle mijlpalen te overwinnen. Ze zou nooit kunnen zitten, nooit kunnen stappen. Ze kan dat nu wel.”
“Vanuit die grote onzekerheid waren wij vragende partij naar antwoorden. Het nadeel is dat die uitspraken ook nu nog in ons lijf hangen. Elke verjaardag komen die woorden terug.”
Daan: “Waarschijnlijk zal Renée een maximale spierkracht bereiken tijdens haar jeugd. Haar lichaam wordt groter, maar haar spieren kunnen niet op dezelfde manier meegroeien. Ze zou stoppen met vooruitgang maken en misschien zelfs relatief achteruitgaan. Maar we tasten enorm in het duister over de timing en haar mogelijkheden.”
Luisteren zonder oordeel
Daan: “Ik kan me niet goed herinneren hoe Fiola in ons leven kwam. Ik denk dat we in het ziekenhuis de doorverwijzing kregen. Nog tijdens de eerste maand.”
Paulien: “Die hele periode is een waas. We wisten ook echt niet wat we ervan moesten verwachten.”
Daan: “Sabine (psychosociaal ondersteuner) heeft ons onder meer geholpen met het eerste papierwerk. Ondertussen vinden we zelf al beter onze weg in de administratie. Maar als het nodig is, kunnen we haar hulp altijd inroepen.”
Paulien: “Ze bracht ook spelmateriaal aan en hulpmiddelen zoals bijvoorbeeld een badzitje, zodat Renée ook eens in bad kon. Selien oefende als kinesiste met Renée op zitten. Want ze kon pas zelfstandig zitten na anderhalf, twee jaar.”
“Ik vind dat Selien echt luistert. Zonder oordeel. Dat ervaren we heel weinig. De meeste mensen vertrekken vanuit een positieve reactie: ‘Maar ze doet het toch goed?’. Dan heb je als ouder geen kans meer om je gevoel te tonen, te vertellen dat het lastig is en daar erkenning voor te krijgen. En dat doet Selien wel heel mooi.”
Welkom op school
Paulien: “Renée en Mare zitten op dezelfde school en we hebben het geluk te mogen voelen dat Renée er echt welkom is. Selien gaat soms naar school om te observeren. Ze denkt op lange termijn over mogelijke hulpmiddelen. Ze schakelde een ergotherapeut in van Ten Dries. Dat was een weg die wij nog niet kenden. Zij vecht mee voor Renée op een respectvolle manier naar alle partijen toe, maar ook met heel veel kennis.”
Daan: “Selien staat tijdens een overleg op school mee aan onze zijde. Komt er een idee ter sprake, dan vraagt ze: ‘Maar hoe ga je dat nu concreet uitwerken?’ Dat zorgt ervoor dat er dingen gebeuren.”
Tussen geluk en verdriet
Paulien: “Als ouder wil je het allerbeste voor je kind. De toekomst die je voor ogen had, is niet meer de toekomst die mogelijk is. Dat maakt het moeilijk. Het is ook niet de toekomst die andere mensen rondom jou hebben.”
Daan: “Ik vind het bijzonder dubbel. Renée heeft veel worst case scenario’s overtroffen, dus je kan daar tevreden mee zijn. Het is schipperen tussen blij zijn dat het beter is, maar het toch ook nog altijd jammer vinden dat het toch niet is zoals bij elk ander gezond kind. Ik zit met die gevoelens in de knoop. Het is complex om daarmee om te gaan.”
Paulien: “Er zit daar ook een stuk onverwerkt verdriet.”
Daan: “Er zijn mensen die het veel lastiger hebben dan wij, of zorgen voor kinderen die nog zoveel meer noden hebben. Renée is nu zelfstandig aan het spelen en aan het rondstappen. Binnenshuis op het gelijkvloers gaat dat redelijk vlot. Dan denk ik dat we misschien gelukkig moeten zijn met wat we hebben, maar het blijft een conflict.”
Paulien: “De mama van een vriendje zei eens dat ze het oké vindt dat Renée komt spelen, ook nadat ik haar vertelde wat het allemaal inhoudt. Dan voel je je eventjes gedragen.”
Daan: “In de klas houden de andere kinderen rekening met haar. Ze weten dat Renée gemakkelijk valt, dus ze zorgen ervoor dat ze niet te veel botsen of dat ze niet te wild zijn. Het is echt opmerkelijk hoe goed kleuters inschatten wat er nodig is voor Renée.”
Paulien: “Dat vind ik hoopvol. We willen echt vooruit en het geluk bij het verdriet zien. Maar ons vooruit is gewoon niet het vooruit van een gemiddeld gezin. Je weet niet wat de toekomst brengt. Maar dan is Selien er. Zij zorgt ervoor dat we niet te hard van stapel lopen en in het hier en nu blijven kijken.”
EN ZOON SCHRIJVEN MOOI VERHAAL
Rover toont wat hij kan
“Het gezin legt de focus op wat Rover wel kan.”
Een jaar na de geboorte van Rover, maakte mama Kimberly de klik. Sindsdien behalen ze samen veel mijlpalen. “Ik ben een ongelooflijke inclusiemama. Ik kan er niet tegen dat mensen met een beperking achteruit gestoken worden.”
Kimberly opent de deur van de boerderij in Stekene. “Jullie hebben geluk”, zegt ze, “Rover is al wakker en goedgezind.” Vandaag gaat Frauke (praktisch ondersteuner) mee met Nele op huisbezoek. Nele is psychosociaal ondersteuner. Sinds 2022 ondersteunt ze het gezin van Rover.
Rover kijkt filmpjes in een gezellige hoekzetel. Zodra Frauke en Nele naast hem neerploffen vertelt Kimberly trots dat hij onlangs ‘slaap zacht’ herhaalde. Niet één keer, maar verschillende keren. Ook toen ze papa en broer naar zijn kamer riep. Alweer een mijlpaal.
Zoveel vragen
Rover is vijf jaar. Spreken kan hij niet, maar hij begint nu woordjes te herhalen. Hij zit volop in de ‘nee’-fase. “Dat begrijpt hij heel goed”, grijnst Kimberly. Op zijn manier neemt Rover deel aan ons gesprek. Hij maakt opgewekte geluiden en lacht af en toe, kruipt naar Nele voor een knuffel en verdeelt zijn aandacht tussen ons en zijn schermpje.
Kimberly houdt een dikke map op de schoot, daarin houdt ze alles bij over Rover. De zwangerschap verliep anders dan bij haar eerste kind, Feder, dat elf maanden ouder is. Ze voelde meteen: “Dit wordt mijn zorgen-
MAMA
kindje.” Toen Rover geboren werd en bleek dat hij een beperking had, viel dat heel zwaar voor het gezin. “We zijn in een enorm diep gat gevallen. Ik heb zoveel gehuild. We zaten met zoveel vragen.” Ze wisten dat hij een fysieke en mentale achterstand zou hebben en ook epilepsie. Maar hoeveel? En waar zou hij geraken met zijn spraak? “En dan begint het, waarom wij? Waarom is dit gebeurd? Wat is er fout gegaan?”
Doorbraken
Bijna een jaar zat Kimberly in zak en as, maar plots maakte ze een klik. “Oké, hij heeft er niet voor gekozen, wij hebben er niet voor gekozen, maar we gaan er het beste van maken. Wat
“Ik ga die rolstoel zo pimpen zodat andere kinderen zeggen: ‘Wow, ik wil dat ook!’”
erin zit, dat ga ik eruit halen.” Kimberly besloot haar job als verpleegster voorgoed op te geven, iets wat het gezin zich gelukkig kon veroorloven. Rover werd Kimberly’s ‘dagelijkse doel’. Sindsdien zijn er vele grote en kleine doorbraken. Zijn eerste stapjes, zijn eerste woordjes, de connectie met zijn grote broer, leren communiceren met een spraakcomputer, ...
Die mijlpalen zijn niet alleen die van Rover, maar ook van Kimberly. “Ik sta voor veel open, maar ik heb ook
veel tijd nodig.” Om te leren lopen, moest Rover spalkjes dragen, en later kwam er een sta-apparaat. “Je kind moeten vastzetten, ik vond het verschrikkelijk. Ik heb geschreeuwd toen. Daarin heeft Fiola mij enorm geholpen. Bij elke nieuwe onderneming zijn de ondersteuners erbij en doen ze de kennismaking. Eenmaal ik iets heb verwerkt, breng ik het over naar mijn wederhelft en zijn we weer een stap vooruit. Het punt waarop ik nu sta, is dankzij Fiola.” Dat Fiola zich aanpast aan het tempo en eigenheid van Kimberly en haar gezin, betekent enorm veel voor haar.
Inclusiemama
Aanvaarding heeft voor Kimberly niet alleen te maken met haar eigen verwerkingsproces, maar ook met de maatschappij. “Ik ben een ongelooflijke inclusiemama. Ik kan er niet tegen dat kinderen en volwassenen met een beperking achteruit gestoken worden. Alles wat wij doen, doet Rover ook. Lukt het niet? Dan zoeken we tot we een manier vinden waarop het wel lukt.” Daar kruipt best wat tijd in, want Kimberly gaat mee naar alles wat Rover doet. Ook naar zijn klas in de lokale kleuterschool waar hij drie dagen per week naartoe gaat.
Wat wel kan
Kimberly, de juf en de CLB-begeleidster vonden een mooi evenwicht om Rover te betrekken in de klas en elkaar hierin te ondersteunen. Voor de kinderen op school en in de klas is Rover de normaalste verschijning. “Ik ben zo fier op wat dat kleine ventje allemaal gepresteerd heeft. Hij moet deel uitmaken van de maatschappij, hij
mag gezien worden en gekend zijn, hij mag vrienden hebben. Dat is echt mijn stokpaardje.”
Het gezin legt de focus op wat Rover wel kan. Dat komt voort uit het moedige groeiproces van aanvaarding binnen het gezin én het vechten voor inclusie en acceptatie van Rover in de maatschappij. Ook daarom vertelt Kimberly maar tegen een handvol mensen de naam van Rovers beperking. “Ik wil niet dat ze een label op hem plakken en nagaan wat hij allemaal niet kan.” Binnenkort krijgt Rover zijn eerste rolstoel. Alweer een mijlpaal voor de jongen en het gezin. “Ik ga die rolstoel pimpen zodat andere kinderen zeggen: ‘Wow, ik wil dat ook!’”
Geleerd van Rover
Dat Kimberly creatief is, ontdekte ze door Rover. Ze leerde nog veel meer. “Ik heb engelengeduld gekregen. Hij bracht rust en leerde me prioriteiten te stellen, te focussen op wat echt belangrijk is. Je leert de kleinste dingen appreciëren. Je denkt na over alle handelingen die hij moet doen om bijvoorbeeld een streep op papier te zetten. Wat voor ons automatisch gaat, is voor hem een hele overwinning.”
Kimberly sluit af met advies. “Voor veel ouders is het moeilijk om te erkennen: ‘Mijn kind heeft een probleem’, om hulp in te schakelen. Ik kan alleen maar zeggen: ‘Doen!’ Neem alle hulp en informatie met beide handen aan. Want zo kan je een heel mooi verhaal maken, en Rover is echt een heel mooi verhaal aan het schrijven.”
BOUWEN AAN ZORG EN VEERKRACHT
Therapie voor mezelf, een nest voor mijn zoon
“Je zou eens naar de papa van Ihsan moeten gaan”, fluisterde Flor. “Wat die gebouwd heeft in zijn tuin, voor zijn zoon. Daar zit een verhaal in. En kracht.” Enkele maanden later staat Leen zelf op dat houten platform, uitkijkend over de velden.
Bilal, bouwer én vader, kijkt trots toe. Hij neemt me mee naar het begin van zijn ontwerp, en naar de reden waarom hij dit nest bouwde voor zijn zoon.
Ouder zonder bouwplan
Rebecca: “Het was wennen aan die diagnose, ook voor de mensen rond ons. Eerst geloofden ze ons niet. Ihsan is sociaal, hij voelt zich snel op zijn gemak. Het typische beeld dat wij hadden van een kindje met autisme, dat paste niet voor ons.”
Daarna volgde een tocht met zoeken, vinden en opnieuw zoeken. Met ondersteuning onderweg. Van thuisbegeleiding tot gezinsbegeleiding tot revalidatie, tot extra hulp op school en aangepast onderwijs. Ze leerden hun zoontje beter kennen, vonden wat hem rust gaf, wat hij graag deed. Ihsan was sterk in puzzelen en creatief met papier en kleurpotloden. Hij gebruikte minder woorden, maar zijn tekeningen sprongen eruit.
Rebecca: “Net toen we ons ritme wat vonden, kwam er een broertje bij. Voor Ihsan gaf dat veel onrust. De spanningen liepen op en het woog op ons hele gezin. We wisten het even niet meer. Hoe omgaan met de woede-uitbarstingen? Hoe konden we als gezin blijven staan?”
Proeftuin
Bilal: “Op het moment dat het heel moeilijk werd, kregen we intensieve ondersteuning vanuit RADAR Proeftuin ‘jonge kind’. Flor kwam wekelijks langs, zowel voor Ihsan als voor ons. We hadden altijd geleerd om onze kinderen op de eerste plaats te zetten en alles voor hen te doen. Flor overtuigde ons om ook voor onszelf te zorgen. Dat we eerst aan onze eigen energie moesten werken. Ze zette ons op weg om een aanmelding te doen in een multifunctioneel centrum zodat Ihsan enkele nachten per week ergens anders kon slapen.”
Rebecca: “Hij is er omringd door leeftijdsgenootjes. Er is structuur en ook veel variatie. Ze doen veel leuke dingen: naar het dierenasiel, naar de binnenspeeltuin, … We stelden dat lang uit maar we zien dat hij graag gaat.”
Bilal: “We leerden meer hulp in te schakelen, gewoon omdat het niet anders kon. We zochten babysits en in de vakantie contacteerde Flor de inclusieve speelpleinwerking in onze buurt. Steeds vaker maakten we keuzes voor onszelf: gaan sporten, een traject in de rugschool. We beseften dat als we de zorg voor ons gezin willen blijven dragen, we ook voor onszelf moeten zorgen.”
Rebecca: “In alles gaat er extra aandacht naar Ihsan. Iemand doet het huishouden, de ander zorgt voor Ihsan. Zeker nu broertje Alim er is. Ihsan kan zich verbaal moeilijk uitdrukken en Alim is te jong om zijn broer met rust te laten. Samen spe -
len is zeldzaam. Sommige periodes zorgen voor extra stress: Halloween, Sinterklaas … De versiering, de extra prikkels. We komen dan als gezin niet veel buiten.”
Bilal: “Meer en meer beseften we dat Ihsan nood had aan een eigen plek om tot rust te komen. Op stap gaan naar een speeltuin of pretpark werd moeilijker. En toch geniet Ihsan zoals andere kinderen van klimmen, springen en een glijbaan. Er vormde zich een plan in mijn hoofd.”
“We beseften dat als we de zorg voor ons gezin willen blijven dragen, we ook voor onszelf moeten zorgen.”
Bouwen als therapie
Bilal: “Zelf ging ik al een hele periode over mijn grenzen. Ik werkte voltijds in een chemiebedrijf en was ook aan de slag als grafisch ontwerper. Mijn batterij was leeg maar ik bleef gaan. Tot ik helemaal stilviel en met een burn-out thuis zat.”
“Mijn gedachten liepen vast maar mijn handen wilden aan het werk. Creatief zijn, is onze uitlaatklep. Voor mijn vrouw is dat diamond painting, voor Ihsan is het tekenen, voor mij is het bouwen en ontwerpen.”
“Je moet wat out of the box denken, maar er zijn verschillende manieren om een fijn hoekje te maken voor je kind.”
“Ik dacht lang na over het ideale ontwerp. Het moest stevig én veilig zijn. Verschillende mensen gaven me tips en dachten mee, van een bedrijf voor speelhuisjes tot mijn schoonfamilie, af en toe zelfs met een handje hulp. Het grootste deel deed ik helemaal zelf: zoeken, ontwerpen, bouwen.”
“Online vond ik een tweedehands glijbaan en een houten trap. Je moet wat out of the box denken, maar er zijn verschillende manieren om een fijn hoekje te maken voor je kind. Al geef ik toe dat je een ontwerp als dit niet tegenkomt in de meeste tuinen.”
Onder de kerselaar
Bilal: “Ik bouwde een constructie in de lucht, op het kippenhok. Van boven zien de kinderen de kippen en werpen ze hen eten toe. Dat vinden ze fantastisch. Het loopt allemaal mooi in elkaar. De kippen zorgen voor mest voor de kerselaar. Nog nooit bloeide de boom zo goed en hingen er zoveel kersen aan. En in de schaduw van de boom is er het nest voor mijn zonen.”
“De speeltoren zorgde voor warme momenten deze zomer. We legden kussens neer en hun Playmobil mocht mee naar boven. Ihsan en Alim, samen aan het spelen, twee meter boven de grond. Een moment om vast te houden. Ik nam een foto en stuurde die door naar mijn ouders, die in Turkije wonen. Zo trots was ik, op mijn zonen en op mijn bouwwerk. Een therapie voor mezelf, een droomplek voor mijn jongens.”
WAT IS RADAR?
RADAR is een samenwerkingsverband van meer dan zeventig Oost-Vlaamse organisaties en diensten. Ook Fiola is een partner. RADAR bundelt de krachten om kinderen en jongeren met psychische noden te helpen. Zij ondersteunen professionelen die kinderen en jongeren begeleiden. RADAR werkt met een aanbod voor verschillende leeftijden en zorgvragen. Proeftuin ‘jonge kind’ (gedeelde hulp) is er bijvoorbeeld voor kinderen jonger dan 12 jaar met (een vermoeden van) een verstandelijke beperking.
Meer weten?
Scan de QR-code of surf naar www.radar.be.
Binnenkijken bij Fie & Ola
Geraardsbergen en Merelbeke
De begeleiders begroeten ons en we zwaaien naar elkaar. Samen zingen we een lied en we doen er een dansje bij. Even goed nadenken: welke dag is het vandaag? En dan nog eens naar buiten kijken: schijnt de zon?
Als allerkleinsten worden we verwend met een babymassage. Oogcontact, zachte aanraking en een rustige stem geven ons een gevoel van veiligheid en vertrouwen. Een lekker ontspannend zenmoment, ook voor de begeleiders!
We experimenteren met vorm en kleur tijdens een speelse activiteit samen met de begeleiders. Ze leren ons ontdekken, geven kleine prikkels en reageren op wat wij doen. We maken plezier en ontwikkelen onze creativiteit en fijne motoriek.
Buitenspelen met modder! Heerlijk kliederen en ploeteren. We genieten van de natuur met modder als leukste speeltje.
Tijd voor patatjes! Een eetmoment in de kinderopvang is een warme en leerzame gebeurtenis. Het draait niet alleen om eten, maar we groeien in zelfstandigheid, taal, sociale vaardigheden en gezonde gewoontes. Elke hap is een klein avontuur.
Bij een bezoekje aan het woonzorgcentrum brengen we plezier voor jong en oud. Het kind in ieder van ons komt naar boven. Met een hart vol liefde keren we terug naar ons vertrouwde stekje. Alweer een avontuur beleefd!
Luiers verversen! Wist je dat er bij Fie & Ola Merelbeke gemiddeld zo’n honderd luiers per dag door de handen van onze begeleiders gaan?
De begeleiders zorgen voor een rijk aanbod aan spelplezier. Ze gaan mee in onze fantasie en zorgen ervoor dat geen enkele dag dezelfde is. Hier mogen we wel eens wat meer ontdekken dan thuis.
MEER WETEN
over onze inclusieve kinderdagverblijven Fie & Ola? Neem een kijkje op www.fie-en-ola.be of scan de QR-code.
Na een goed gevulde dag vol ontdekking en plezier, halen de mama’s en papa’s ons op Hét moment om nog even te leren hoe we onze jasjes moeten aantrekken.
Twee gezichten, één gedeelde visie
In de inclusieve kinderopvang van Fie & Ola staan kinderen, gezinnen en medewerkers centraal. In onze vijf kinderdagverblijven zorgt een sterk team van kinderbegeleiders elke dag voor een warme en veilige plek. De dagelijkse werking wordt mee gedragen door twee gedreven coördinatoren: Belinda en Hannah. Elk met hun eigen verhaal, maar met dezelfde overtuiging: inclusie is geen extraatje, het is de basis. Ze vertellen wat hen drijft, wat hen raakt en waarom dit werk voor hen zoveel betekent.
Ik ben Belinda Van Acker Anderhalf jaar geleden maakte ik bewust een carrièreswitch. Na 23 jaar als vroedvrouw koos ik voor de kinderopvang. Vandaag ben ik met veel goesting coördinator van twee inclusieve kinderdagverblijven van Fie & Ola.
Inclusieve kinderopvang betekent voor mij dat elk kind welkom is en een plek krijgt. Die waarde kreeg ik van thuis uit mee: mijn moeder werkte in een verzorgingsinstelling voor jongeren met fysieke of verstandelijke beperkingen. Inclusie zit voor mij diep verankerd.
Een kinderopvang voelt voor mij echt inclusief wanneer inclusie niet alleen op papier bestaat, maar voelbaar is in de dagelijkse werking. In houding, gedrag en keuzes. Wanneer verschillen normaal zijn en iedereen zich veilig voelt.
Dit werk voelde juist van bij mijn sollicitatiegesprek. De warmte en waarden van Fiola sluiten sterk aan bij wie ik ben. Meewerken aan een inclusieve wereld, te beginnen bij onze allerkleinsten, voelt als een mooie missie.
Op het einde van de werkdag haal ik het meeste voldoening uit kinderen die zich geborgen voelen, een lach of knuffel, dankbare ouders en fijne gesprekken met collega’s.
Wat mij het meeste raakt zijn kwetsbare gezinssituaties. Het is soms hartverscheurend. Net daarom vind ik het waardevol om er te kunnen zijn, al is het maar met een luisterend oor of een bemoedigend woord. De liefde van de kinderen en de dankbaarheid van ouders blijven mijn grootste brandstof.
Belinda, coördinator inclusieve kinderopvang Fie & Ola Geraardsbergen en Ninove.
Ik ben Hannah Cosyns, afgestudeerd in pedagogie van het jonge kind. Mijn eerste sollicitatie was meteen raak. Al bijna zeven jaar ben ik actief binnen Fie & Ola, een plek waar ik me van bij de start thuis voel.
Inclusieve kinderopvang betekent voor mij een plek waar elk kind welkom is en kan groeien op zijn eigen tempo. Waar kinderen samen kunnen spelen en ontdekken, zonder drempels.
Een kinderopvang voelt voor mij echt inclusief wanneer kinderen vanzelf samen spelen, zonder grenzen te zien. In Merelbeke vingen we een kindje op met een sta-apparaat. Andere kinderen namen spontaan een stoel en speelden samen aan dezelfde tafel. Dat zijn momenten waarop inclusie echt voelbaar is.
Dit werk voelde juist van bij mijn afstudeerstage in een verzorgingsinstelling voor jongeren met fysieke of verstandelijke beperkingen. Toen ik later de vacature van Fie & Ola zag, wist ik meteen: dit klopt. Ik groeide op in een gezin waar autisme een plek had, waardoor inclusieve waarden voor mij heel vanzelfsprekend zijn.
Op het einde van de werkdag haal ik het meeste voldoening uit een complimentje van ouders, een spontane knuffel of kinderen die mijn naam roepen. Kleine momenten die elke keer opnieuw bijzonder blijven.
Wat mij het meeste raakt zijn kinderen die openbloeien, zeker wanneer hun ontwikkeling niet vanzelf loopt. Nieuwe stapjes en nieuwe dingen leren raken mij telkens opnieuw, op een warme manier.
Hannah, coördinator inclusieve kinderopvang Fie & Ola Merelbeke, Melle en Herzele.
m2 orthopedisch maatwerk
ZORGMAMA MET EEN BLOG
Imani, ons zonnetje van hoop
Toen we hoorden dat onze dochter lmani geboren zou worden met een zeldzame aandoening, leek de wereld even te stoppen. De stilte die volgde was gevuld met vragen, angst en hoop.
Niets had ons kunnen voorbereiden op de reis die voor ons lag. De vele ziekenhuisdagen, de onverwachte zorgen, de nachten waarin we wakker lagen, biddend dat alles goed zou komen. Toch werd tussen al die zorgen iets moois geboren: een kracht die we nooit eerder hadden gekend.
Stille kracht
lmani liet ons zien wat echte kracht betekent. Niet de luide of zichtbare kracht die je soms ziet bij mensen die alles onder controle lijken te hebben, maar de zachte, stille kracht van blijven doorgaan, ook wanneer je hart breekt. Ze is ons zonnetje. Ons wonder. De reden waarom we elke dag opnieuw geloven dat liefde sterker is dan alles. Onze dagen zijn gevuld met kleine
momenten die nu groot aanvoelen: een lach, een blik, een handje dat om de onze sluit. Het zijn die momenten die ons herinneren dat geluk niet in perfectie zit, maar in de eenvoud van samen zijn. Dat elke stap, hoe klein ook, een overwinning is.
Luisteren met je hart
Fiola kwam op ons pad toen we dat het meeste nodig hadden. Ze waren er niet alleen met praktische hulp, maar vooral met warmte, begrip en tijd. Ze begrepen ons zonder dat we veel moesten uitleggen. Ze luisterden met hun hart, en dat is iets wat je als ouder van een zorgkindje niet vaak tegenkomt. Dankzij hen konden we even ademhalen. We voelden dat we er niet alleen voor stonden.
Leven met een zorgkindje is niet eenvoudig, maar het is ook ongelofelijk rijk. Het leert je om te kijken met je hart, om schoonheid te vinden in de kleinste dingen. Om te vertragen, te voelen, en te beseffen dat liefde niet
“Door organisaties zoals Fiola en mensen die écht luisteren en nabij blijven, wordt de weg die we bewandelen iets lichter.”
meetbaar is, maar oneindig in zijn vorm. Onze dagen zijn gevuld met zorgen, maar ook met zoveel liefde.
Door organisaties als Fiola en mensen die écht luisteren en nabij blijven, wordt de weg die we bewandelen iets lichter. Zij herinneren ons eraan dat er nog altijd goedheid is, dat er mensen zijn die begrijpen zonder woorden, en dat zelfs een klein gebaar een groot verschil kan maken.
Liefde
Aan alle ouders die soms bang zijn, moe zijn of zich even verloren voelen. Weet dat je niet alleen bent. Onze weg met lmani is niet altijd gemakkelijk geweest, maar elke dag toont ze ons dat liefde sterker is dan angst. Blijf geloven in de kleine stapjes, in de zachte momenten, in de kracht van jouw kind. Zelfs op de dagen dat het moeilijk is, groeit er iets moois, in hen én in jou. Liefde is soms het enige dat je kunt geven, maar vaak ook het enige wat echt nodig is.
Cynthia, Steffen en dochter Imani (2). lmani werd geboren met afsluitingen van de slokdarm en de dunne darm.
Mama Cynthia deelt haar verhaal via de blog Little Fighter, Big Journey en op Instagram (@stronglittleheart). Scan de QR-codes.
Wist je dat ...
FIOLA GEZINNEN MET PREMATUUR GEBOREN BABY’S ONDERSTEUNT VIA BROOS?
Wat? De komst van een baby loopt soms moeilijker dan verwacht. Broos ondersteunt gezinnen hierin. Dat doen we vanuit onze expertise: hoe ga je om met je kindje, welke gepaste prikkels kan je geven? We begeleiden en duiden de verschillende ontwikkelingsstappen en zijn een klankbord voor kersverse ouders na een ongewone start. Je leert vertrouwen op je eigen gevoel en naar je kindje luisteren.
FIOLA PRAKTISCHE ONDERSTEUNING BIEDT AAN KINDEREN EN JONGEREN?
Wat? Praktische ondersteuning komt op vraag van het gezin en staat in functie van het welbevinden van het kind of de jongere. Onze praktische ondersteuners bieden hulp bij opvoedingstaken, uitstappen, vrijetijdsactiviteiten, therapie of doktersconsultaties, oppasmomenten, … Praktische ondersteuning kan het hele jaar door op regelmatige basis en in onderling overleg.
FIOLA HAAR KENNIS DEELT EN VORMINGEN GEEFT AAN PROFESSIONELEN?
Wat? Fiola versterkt niet alleen mensen met een ondersteuningsvraag en hun omgeving. We ondersteunen ook professionals en organisaties die willen bijdragen aan inclusieve en kwaliteitsvolle ondersteuning. Kinderopvang, scholen, eerstelijnsorganisatie, CAW, sociaal huis, jeugdbeweging, … We werken met een vormingspakket rond een bepaald thema of volledig op maat, aangevuld met casusgerichte kennisdeling.
FIOLA PRAATCAFÉS VOOR OUDERS ORGANISEERT?
Wat? Een ouderpraatcafé is een veilige plek voor ouders van kinderen (vanaf 6 jaar), jongeren en volwassenen die ondersteuning krijgen van Fiola of op de wachtlijst staan. Ouders komen samen en delen hun ervaringen en tips. Er staat altijd een thema centraal, zoals ‘levend verlies’ of ‘de balans vinden tussen de zorg voor je kind en de zorg voor jezelf’. Een ouder verwoordt het zo: “De verbondenheid was voelbaar: er was ruimte voor verdriet, maar ook voor troost en erkenning.”
FIOLA LESJES WATERGEWENNING GEEFT?
Wat? In een lessenreeks watergewenning ontdekken kinderen samen met een ouder het plezier van water. Het is een aanbod voor kinderen van 6 maanden tot 6 jaar die ondersteuning krijgen van Fiola. Tijdens de lesjes staat genieten centraal en leren de kinderen op een speelse manier basisvaardigheden zoals drijven, duiken, zich opduwen aan de rand, voortbewegen met een plankje, … We creëren een veilige en positieve waterervaring voor ouder en kind.
ontmoeten - logeren - vergaderen
Logeren en vergaderen in alle rust en comfort in de groene Scheldevallei.
Vakantiewoning
• Voor families, vrienden, collega’s en zorggroepen tot 36 personen
• Ruimte, rust en comfort voor iedereen
Zaalverhuur
• Polyvalente, toegankelijke ruimtes voor groepen tot 200 personen
